παιδική χαρά

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Σεπ 14, 2006 2:12 pm

Χωρίς αμφιβολία, αν κάτι διαρκεί κατά μήκος του χρόνου, είναι εκείνο που παραμένει αινιγματικό, εκείνο του οποίου την ισχυρή σημασία αδυνατούμε να συλλάβουμε.

Είχα βρεθεί προχθές ξαφνικά απέναντι σε κάτι που με υπνώτισε, όπως ένα ξόρκι, και που ωστόσο δεν ήταν παρά η λέξη Σεπτέμβριος γραμμένη πάνω σε μια πόρτα, σ' ένα βρόμικό σοκάκι που μύριζε υγρασία, μύριζε κρεμμύδι και κάτουρο γάτας.

Φυσικά, αυτές οι οσφρητικές νύξεις δικαίως καταχωρήθηκαν στο αρχείο της αναπόλησης σαν ευωδίες, γιατί εάν σήκωνες το κεφάλι ψηλά, μπορούσες πάντα να προσευχηθείς σε μιαν ουράνια λωρίδα αφόρητα οδυνηρού γαλάζιου, μια εκτυφλωτική ζώνη διαφυγής, ανάμεσα στις υπέροχες στέγες, κι αυτό προσέδιδε στη σκηνή τη χάρη μιας μυστικής αυλαίας, όπου τα πλάσματα του ασυνειδήτου της πόλης έδιναν δωρεάν θεατρικές παραστάσεις προς τιμήν σου.

Μολονότι η μαγική μου λέξη ήταν κάτι υπερβολικά λακωνικό ένιωσα ότι, πάντως, σήμαινε πως κάποιοι θα επέστρεφαν σύντομα• αλλά δεν ήταν διόλου αστείο γιατί δεν ήξερα ποιοι θα επέστρεφαν κι από πού.


Μήπως οι νεκροί;

Μήπως οι μαθητές για να γιορτάσουν την αρχή της σχολικής χρονιάς;

Μήπως τα παιδιά-Σταυροφόροι που ξεκίνησαν το 1212 υπό τον Ετιέν ντε Κλουά;

Μήπως ήταν απομεινάρι από παλιό χειμερινό κινηματογράφο;

Ποιοι είχαν δώσει ραντεβού τον Σεπτέμβρη;



;
;
;
;
;



















Τώρα όμως ξέρω πως δεν επρόκειτο για ραντεβού-τον-Σεπτέμβρη αλλά για ραντεβού με τον Σεπτέμβρη, μια πραγματοποιημένη συνάντηση για το παρόν ως πηγή του αθρόου συμβάντος• ήταν η προσήλωση στο σημείο βρασμού των αυθεντικών αντιθέσεων και ο συνακόλουθος δεσμός με τον ομφαλό ενός ονείρου που το ζούμε ξύπνιοι στην καρδιά του ενεστώτα.

Ήταν κάτι ανάλογο με την επιγραφή στο οικόσημο της οικογένειας Ρούσκιν:

Σήμερα σήμερα σήμερα, το σλάβικο έμβλημα της αγάπης για την τωρινότητα.

Αυτή η αντίληψη του παρόντος ήταν θεολογικής τάξεως και δεν αφορούσε την επιπολαιότητα του φευγαλέου στιγμιότυπου που κυλάει απ' το μέλλον προς το παρελθόν.

Ήταν η άμεση ανάγλυφη επικαιρότητα μιας ακαριαίας αποκάλυψης της αστραπής του Θεού, έστω κι αν ο Θεός ήταν μια κοπέλα ή η ΑΕΚ ή ο ΠΑΟΚ.


















ΥΓ. Αντιστρόφως σ' ένα υπαίθριο κλαμπ, στην Μυτιλήνη , στον Μόλυβο , η πόρτα του WC έφερε την επιγραφή:

Dear user, thank you for choosing our fax!

Αυτή εδώ ήταν, εννοείται, μια ευτράπελη και, άρα, μερικώς ανυπόστατη τωρινότητα, αντάξια των σεμνών φιλοδοξιών εκείνου που ανακουφίζει την κύστη του απ' το αλκοόλ και την αμμωνία μ' έναν σκανδαλώδη θόρυβο.

Αλλά η ύφανση της παρούσας έξαψης των αισθήσεων που αντιπροσώπευε η επιγραφή Σεπτέμβρης είχε σημαδευτεί από μια διαφορετική ποιότητα.

Το παρόν (Ο Σεπτέμβρης) ανάποδα απ' ό,τι το WC, ήταν ας πούμε το δωμάτιο όπου ούτε ο βασιλιάς Λουδοβίκος δεν πηγαίνει μόνος του.

Διότι το εκάστοτε παρόν της υποδειγματικής ζωής ανοίγεται σαν η γωνιά όπου δίνουν τα ραντεβού τους εκείνοι που αγαπιούνται έμπρακτα, με χάδια ή ματιές που ξιφομαχούν ή γαργαλώντας μια διάθεση για πονηρές εξομολογήσεις.




Επειδή στα μέρη μου ισχυρίζονται πως, ό,τι ανοίγει για να βγει το μέλλον και να πάει από κει που 'ρθε, αυτό και κλείνει για να μην ξαναμπεί το παρελθόν.

Κάντε στην πόρτα του παρόντος διπλό κλικ και θα με θυμηθείτε.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Σεπ 15, 2006 11:37 am

Μπράβο άτομαντ.
Διπλό κλίκ όπως το λές.
Είναι σοφώς σαφές,άρα και σαφώς σοφόν.

Το πρωί που λές, κλειδώνω την πόρτα πίσω μου και βγαίνω στον δρόμο.
Ξεκλειδώνω το αυτοκίνητο,και όταν φθάνω στο κτήμα το ξανακλειδώνω.
Στην συνέχεια ξεκλειδώνω την μεγάλη σιδερένια πόρτα του κτήματος,κλειδώνοντας παράλληλα το κινητό και το βάζω στην κωλότσεπη.
Ξεκλειδώνω το αντλιοστάσιο,κλειδώνω την ώρα στον χρονοδιακοπτη του νερού,ξεκλειδώνω το κοτέτσι,κλειδώνω τον σκύλο,ξεκλειδώνω το υποστεγο και ξαναξεκλειδώνω το τρακτέρ ψάχνοντας να βρω τι ξέχασα να κλειδώσω στο ανάμεσα.
Δέν μπορώ να θυμηθώ,θυμάμαι όμως ότι ξέχασα τα τσιγάρα στο αυτοκίνητο.
Το ξεκλειδώνω λοιπόν,παίρνω το πακέτο και το ξανακλειδώνω και καθώς ανάβω τσιγάρο ένα φαγούρισμα στον κώλο με ειδοποιεί πώς έχω μύνημα στο κινητό.
Ξεκλειδώνω το κινητό,διαβάζω: <<κλειδώθηκα στην αποθήκη,έλα σε παρακαλώ να με ξεκλειδώσεις>> και το ξανακλειδώνω.

Τρέχω να βοηθήσω τον κυρ μανώλη και καθώς βγαίνω έξω κλειδώνω την πόρτα.Ξεκλειδώνω τον αυτοκίνητο,φθάνω στο κτήμα του κυρ μανώλη και το ξανακλειδώνω.Είμαι στην αποθήκη όπου ο κυρ μανώλης μου δίνει από την χαραμάδα της πόρτας τα κλειδιά του αυτοκινήτου του για να πάρω την αρμαθιά με τα άλλα κλειδιά του.Ξεκλειδώνω το αυτοκινητό του,παίρνω τα κλειδιά ,το ξανακλειδώνω,φθάνω στην αποθήκη,την ξεκλειδώνω,βγαίνει ο κυρ μανώλης μου παίρνει τα κλειδιά και την ξανακλειδώνει.
Συμβουλεύω τον κυρ μανώλη άλλη φορά να είναι πιο προσεκτικός με τα κλειδιά του και φεύγω.Όταν φθάνω στο αυτοκίνητο διαπιστώνω ότι δέν έχω το κλειδί του και υποψιάζομαι ότι το έδωσα κατα λάθος στον κυρ μανώλη μαζί με τα άλλα τα δικά του.Τον φωνάζω,μου λέει πώς τα έβαλε όλα πάλι στο αυτοκίνητο,αμάν ρε κυρ μανώλη πιά όλα στο αυτοκίνητο τα κλειδώνεις,το ξεκλειδώνει,μου δίνει το δικό μου και το ξανακλειδώνει,το παίρνω ξεκλειδώνω το δικό μου αυτοκίνητο και φεύγω.Φθάνω στο κτήμα,κλειδώνω το αυτοκίνητο,ξεκλειδώνω την πόρτα, μπαίνω μέσα και ξεκλειδώνω το τρακτέρ.
Εδώ πάνω στο τρακτέρ λοιπόν άτομαντ,και όσο περιμένω να ολοκληρωθεί η προθέρμανση της μηχανής,κάθομαι και παίζω με τα κλειδιά.
Σκέφτομαι πώς θα πρέπει να ξεκλειδώσω τον κεντρικό σωλήνα και να τον παραμερίσω για να μήν τον πατήσω με το τρακτέρ.Για να το κάνω αυτό όμως θα πρέπει να βγάλω από πάνω του,να ξεκλειδώσω ουσιαστικά,όλους τους σταλακτοφόρους που είναι δεμένοι σε αυτό το τμήμα.Και μετά θα πρέπει να ξεβιδώσω,να ξεκλειδώσω δηλαδή πάλι, τα στάντ με τα μπέκ.
Και αφού ζευγαρίσω,θα πρέπει και πάλι όλα να τα κλειδώσω από την αρχή.
Θα πρέπει να αφήσω το τρακτέρ,αφού το κλειδώσω στο υπόστεγο και θα πρέπει να ξεκλειδώσω την αποθήκη για να πάρω τα εργαλεία.
Και μετά θα πρέπει να ξανακλειδώσω και την αποθήκη,και με τα εργαλεία που χρειάζομαι να πάω στο άλλο κτήμα,κλειδώνοντας αυτό,ξεκλειδώνοντας το άλλο,και ενδιαμέσως ξεκλειδώνοντας και κλεινώνοντας το αυτοκίνητο και ούτω καθεξής.
Και δικαιολογημένα κοιτώντας με βαρεμάρα και απόγνωση τα κλειδιά στο χέρι μου,τα μεγάλα κλειδιά,τα μικρά κλειδιά,τα ασημιά κλειδια και τα κλειδιά με πλαστική λαβή,τα γαλλικά,τα γερμανικά και τα πολύγωνα κλειδιά,αλλά και τα καρυδάκια,σκέφτομαι λοιπόν, πώς βρισκόμαστε σε ένα παρόν,είμαστε ένα παρόν,όπου διαρκώς κλειδώνουμε το παρελθόν και ξεκλειδώνουμε το μέλλον,και όπου κάθε μέλλον θα πρέπει να το κλειδώσουμε για να γίνει παρελθόν που θα αποκτήσει καινούργιο μέλλον που θα ξεκλειδώσουμε.
Και ουσιαστικά αυτό το παρόν μας,δέν είναι τίποτα άλλο,από μιά αρμαθιά με κλειδιά,που κλειδώνουν και ξεκλειδώνουν.
Είμαστε οι κλειδοκράτορες του χρόνου λοιπόν;
Σκατά είμαστε.
Όμως νομίζω πώς για την ώρα το κλείδωσα το θέμα.
Το ξεκλείδωμα και η συνέχεια στο επόμενο τόπικ<<καληνύχτα και καλημέρα σας>> όταν βρώ το κλειδί για να μπώ.




















































Κλίκ!
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

τοκ τοκ

Δημοσίευσηαπό otibaleionous2 » Παρ Σεπ 15, 2006 5:40 pm

αγαπητέ μου
αφήσατε ανοιχτή μια χαραμάδα
και μπήκα
(δεν μάθατε πως τίποτε δεν κλεινει ερμητικά;)

ουτε καν το μυαλό
(έχει ανάγκη να αερίζεται -με διττή σημασία)





Πάντως για να κάνω το καλό της ημέρας΄
θα σας πρότεινα να πάρετε ένα πασπαρτου

(όχι μη με ευγνωμονείτε, χαρά μου να συνδράμω στο πρόβλημα -αφού είναι δικό σας και μακριά από το κώλο μας νομίζω ότι δεν πρέπει να κωλονω- )

τα σέβη μου

ο.

(αναρωτιόμουν πάντα ποιος είναι ο κλειδοκράτορας)
otibaleionous2
new member
 
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: Σάβ Αύγ 26, 2006 11:29 am


Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες

cron