παιδική χαρά

Να γράψω ένα σαν ποίημα;

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Ιουν 22, 2006 1:09 pm

Μα αυτό το END θα πρέπει να είναι η ΑΡΧΗ φίλε Θάν

Γιατί αν θέλουμε να κρατήσουμε το Υπόστεγο στέρεο πρέπει να υπάρξει μία δεύτερη διαλεκτική τού «Γνωρίζω / Αγνοώ» όπως υπαινίσσεται ο Ασπικ
Αυτή αφορά το κατά πόσον θα καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει με τον ʼλλο (άρα και μ' εσένα ως προς τον άλλον, με τη σχέση σας που ξέρεις καλά ότι δεν είναι σχέση βλέμματος) ή αν θα συνεχίσεις να εθελοτυφλείς προκειμένου να πετύχεις την επιμήκυνση αυτού που ήδη παραπαίει.

Μεγάλη ποικιλία από μανούβρες στρουθοκαμήλου στολίζουν όλα τα φόρουμ. Και την «γραφική» παρουσία μου εδώ μέσα με τα όποια λάθη του δεν το βγάζω απ’έξω.

Και αυτή η παρέμβασή μου ξεπετάχτηκε καθώς διάβαζα μια μπαλάντα, μια δημοτική παραλογή, λεγόμενη Του Κολυμπητή, για την οποία ο επιμελητής, ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου, έγραφε:

«Το τραγούδι διακρίνεται σε δύο τύπους, αρκετά διαφορετικούς μεταξύ τους. Στον πρώτο, ένα στοιχείο, γιαλού ή πηγαδιού, μεταμορφωμένο σε ωραία κόρη, κάθεται στο χείλος του πηγαδιού ή αλλού, και θρηνολογεί. Περνάει ένας νέος (ρήγα γιος, χήρας γιος, κυνηγός), ρωτάει, μαθαίνει πως έχει πέσει το δαχτυλίδι της στο πηγάδι και πρόθυμα κατεβαίνει να της το βρει, εφόσον μάλιστα η ωραία κόρη τού έταξε πως στην περίπτωση αυτή θα τον πάρει άντρα της. Μα όταν ο νέος φωνάζει πως βρήκε το δαχτυλίδι, το στοιχειό δεν εννοεί να τραβήξει το σκοινί και τον αφήνει εκεί μέσα».

Πιστεύω ότι σας έδωσα , έτσι μια περίληψη και, μαζί, μια ιδέα του πού μπορεί να οδηγήσει η δυσκολία να παριστάνεις τη στρουθοκάμηλο όταν είναι απαραίτητο.

ΥΓ. Το Happy End δεν έρχεται πάντα, όπως στην ιστορία του Περσέα και της Ανδρομέδας, η οποία είναι της ίδιας τάξης. Το υποκείμενο, ο εθελοντής ο φορουμάς , κατεβαίνει στα βαθιά ώστε να λύσει το περίφημο πρόβλημα και -λυπάμαι, φίλε μου!- μόλις βρει τη λύση διαπιστώνει ότι δεν τον χρειάζονται πια. 'Η δεν τον θέλουν, ενδεχομένως.
Διότι φίλε Θαν δεν θέλω να υποτάσσομαι στη γοητεία των δολωμάτων ή τόσο μάγκα ώστε να βρίσκει δαχτυλίδια στο πι και φι.

Η δουλειά εκείνου που στηρίζει, που παρέχει ασφάλεια, που εγγυάται τους νόμους του φόρουμ είναι, περιέργως, το να αρνείται και όχι το να συναινεί στις "παρεμβάσεις" για λογοκρισίες η ομαδοποιησεις.
Φιλικά πάντα.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Ιουν 22, 2006 2:08 pm

Δεν ξέρω που έχει θέση το παιδί μου, γι' αυτό το ακουμπάω εδώ...
Μου μοιάζετε τόσο ξεχωριστοί σήμερα που δεν με νοιάζει ακόμη κι αν σαν το φίδι του κανένα με δαγκώσετε.


Όμορφο που είναι το παιδί μου,
Φίδι πολύχρωμο που σέρνεται
Σε φρύγανα
Σαύρα νωχελική
Με πράσινες αγκυλωτές φολίδες
Έρποντας, μπήγει νύχια και δόντια
Μέσα στην φρέσκια σάρκα μου
Και παίρνει ζωή από μένα,
Δίχως πίσω να την οφείλει

Όσο πόνεσε ο τοκετός ο ίδιος
Τόσο, και πιο πολύ πονάει
Που το μοιράζεται μαζί μου
Κάθε πλάσμα
Που το αγγίζει χωρίς ντροπή,
Χωρίς ούτε την άδειά μου να ζητάει
Κι όμως, άπονη μάνα, το στέλνω
Στο χαμό του
Μέχρι το σύνορο της αντοχής του
και της δικής μου να του φανερωθεί
Να υπάρχει με δική του ανάσα

Δεν έχω τίποτε άλλο να του δώσω
Μόνο αγάπη,
Αυτή που μ’ έθρεψε
Κι αυτή να τη μοιράζεται,
ʼσκεφτα να τη σπαταλά
Ανάμεσα σε φως και σε σκοτάδι
Κι εγώ θα συνεχίσω να μοιράζομαι ανάμεσα
Στο φως και στο σκοτάδι του θεού μου
Της μνήμης και της ελπίδας μου
Και να γεννάω με πόνο και αγάπη

Γιατί ένα παιδί μονάχα δώρο είναι
Και ποτέ, ουδέποτε δικό μου
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Ιουν 22, 2006 11:29 pm

atomant έγραψε:«Το τραγούδι διακρίνεται σε δύο τύπους, αρκετά διαφορετικούς μεταξύ τους. Στον πρώτο, ένα στοιχείο, γιαλού ή πηγαδιού, μεταμορφωμένο σε ωραία κόρη, κάθεται στο χείλος του πηγαδιού ή αλλού, και θρηνολογεί. Περνάει ένας νέος (ρήγα γιος, χήρας γιος, κυνηγός), ρωτάει, μαθαίνει πως έχει πέσει το δαχτυλίδι της στο πηγάδι και πρόθυμα κατεβαίνει να της το βρει, εφόσον μάλιστα η ωραία κόρη τού έταξε πως στην περίπτωση αυτή θα τον πάρει άντρα της. Μα όταν ο νέος φωνάζει πως βρήκε το δαχτυλίδι, το στοιχειό δεν εννοεί να τραβήξει το σκοινί και τον αφήνει εκεί μέσα».



Τελικά άτομαντ,πρέπει να το πάρουμε απόφαση πιά.
Δέν υπάρχει περίπτωση να κατέχεις το δακτυλίδι (ιδιοκτησία,άρα και εξουσία),από έναν ουρανοξύστη μέχρι ένα ασήμαντο τσίγκινο καπάκι μπύρας, και να μήν το εκμεταλευθείς για να πετάξεις τον άλλο στο πηγάδι.
Και μάλλον αυτή θα είναι και η γοητεια της εξουσίας (βέβαια φταίνε και οι άλλοι που την πιστεύουν γιατί λαχταρούν μιά ωραία κόρη,αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση).

Και πάντα χρησιμοποιεί η εξουσία τα ίδια τεχνάσματα για να εξαπατήσει.
Την αυτολύπηση και την αδυναμια (στοιχειό που θρηνολογεί),που παραπλανά τον άλλο καθώς του δίνει την ψευδαίσθηση του ισχυρού που τον έχει ανάγκη (ρήγα γιός) εξαναγκάζοντάς τον έτσι ηθικά να αναλάβει την δοκιμασία(καταρίχηση στο πηγάδι και ψάξιμο του δακτυλιδιού),περιμένοντας την αμοιβή που έλαβε ώς υπόσχεση (γάμος με την ωραία κόρη).
Και βέβαια στο τέλος η εξαπάτηση.
Και πάντα, άν κάποιος δέν είναι του ρήγα ή της χήρας γυιός,ή κυνηγός,αλλά απλώς ταλαίπωρος διαβάτης,πάλι τα ίδια θα του πεί η στοιχειωμένη εξουσία.
Νερό απο το πηγάδι θα ζητήσει και το στοιχειό θα του πεί,φέρε το δακτυλίδι για να πάρεις μιά ωραία κόρη.
Να κάτσει να ξαποστάσει θα ζητήσει,φέρε το δακτυλίδι να πάρεις μιά ωραία κόρη θα του απαντήσει.
Να σου χώσω δυό σφαλιάρες γιατί μου τα πρηξες με το δακτυλίδι και την ωραία κόρη να του πεί ,φέρε το δακτυλίδι να πάρεις μιά ωραία κόρη θα απαντησει και πάλι το στοιχειό.
Διότι ο κόσμος για την εξουσία,υπάρχει μόνο σάν αυτός που εκπληρώνει την ανάγκη της.
Και όταν στο τέλος ο ταξιδιώτης μπαιλντισμένος πιά φωνάξει στο στοιχειό,άει γαμήσου επιτέλους εσύ και το δακτυλίδι σου και η ωραία κόρη σου και σηκωθεί να φύγει,με παράπονο τότε το στοιχειό για το άδικο που δέχθηκε θα πεί:



















































































Τώρα μπορείτε να πυροβολήσετε! Δε θα με πετύχετε όμως…

(Μαλάκες είμαστε νομίζεις να κάτσουμε να σε πυροβολήσουμε για να πέσουμε στο πηγάδι).

(πάντως για να κάνουμε και την αυτοκριτική μας εμείς οι καλοί οικολόγοι αντεξουσιαστές,θα πρέπει να μας προβληματίσει γιατί καθόμαστε και τα βάζουμε με την εξουσία και όσους την γουστάρουν.
Μήπως και αυτό που κάνουμε ένα είδος εξουσίας είναι;
Τι μας νοιάζει εμας ρε λέφτυ,άν οι εξωγήινοι θέλουν να τηγανίσουν τον κόσμο να τον φάνε;
Πώς το παίζουμε δηλαδή;
Σωτήρες;
ʼσε που υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο,να είμαστε τελείως λάθος και τελικά εμείς να είμαστε οι εξωγήινοι και οι άλλοι να είναι μιά χαρά.
Γιατί κάλιστα μπορεί ο κόσμος να μας φαίνεται ανάποδος,όχι επειδή είναι τέτοιος,αλλά επειδή εμείς περπατάμε ανάποδα.
Πώς μπορούμε να το ξέρουμε αυτό;
Μήπως θα πρέπει να ερμηνεύουμε και τα κενά ανάμεσα στις γραμμές που γράφουμε όπως λέει ο άτομαντ στο άλλο τόπικ; ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Ιουν 23, 2006 12:34 pm

βρε αρχι spoiler αφου σου ειπα να μην το λες αυτο

αλλα επειδη μεχρι να τελειωσω εγω το αριστουργημα θα εχει σβησει το εμισσος

καλα εκανες και το ειπες μπας και το χωνεψουμε ολοι

εξ'αλλου μολις προ ολιγου το ελεγα απεξω απεξω στον κανενα ...οτι ολα υπαρχουν μεσα σε ολους μας και ειναι χρησιμο να συμφιλιωθουμε με τη φυση μας ..

εκει στο ας γραψουμε ιστοριες στο τοπικ υποβρυχιο βανιλλια ή κατι τετοιο..
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Πέμ Αύγ 24, 2006 1:08 pm

Η Πέπη έψαχνε να βρει σκύλο. Για την ακρίβεια έψαχνε να βρει τι ράτσα σκύλο θα έπρεπε να αγοράσει – οπωσδήποτε κάποιον που να ταιριάζει με την εικόνα που είχε δημιουργήσει για τον εαυτό της. Δεν τον χρειαζόταν άμεσα, σκέφτηκε, απαντώντας ενδόμυχα στην ερώτηση του Δημήτρη. Το σπίτι της, σε αριστοκρατική συνοικία, φυλασσόταν από ιδιωτική αστυνομία, και σίγουρα δεν είχε κάποιο συναισθηματικό κενό να καλύψει όπως ο αγαπημένος αλλά τόσο εύθραυστος φίλος της.
Δεν δεχόταν το ημίαιμο κουτάβι που της πρότεινε ο Δημήτρης, διασταύρωση μεταξύ ποιμενικού Αλσατίας και Γκέκα. «Θέλω ότι μου ανήκει να είναι αυθεντικό» του είχε πει. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που δεν είχε ακόμα παντρευτεί. Ο άντρας της έπρεπε να είναι μοναδικός. Όπως ακριβώς το αυτοκίνητό της. Αυθεντικό Jeep.
Ήξερε πάρα πολύ καλά ότι τα ημίαμα είναι από την φύση τους εγκληματικά και αντικοινωνικά. Το έβλεπε καθημερινά στο δρόμο. Αγέλες, στρατιές ολόκληρες, από κόπρους, προκαλούσαν το χάος. Διέλυαν τα σκουπίδια, τρόμαζαν τα μικρά παιδιά, κάποιο μάλιστα είχε πέσει πάνω στον προφυλακτήρα του ολοκαίνουριου Jeep και τον διέλυσε. Η Πέπη δεν είχε δει ποτέ αγέλες από καθαρόαιμα λυκόσκυλα ή Λαμπραντόρ. Ήταν μια ολοκάθαρη απόδειξη της φυσικής επιλογής.
Θα έπρεπε να κάνουν ευθανασία σ’ όλα τα μπάσταρδα. Αλλά τι να περιμένει κανείς? Δεν υπάρχει πια πολιτισμός.
Η Πέπη ήξερε τι θα πει να είσαι αυθεντικός. Ήταν μέσα στο αίμα του λαού της. Ο λαός της…… Ο μόνος αυθεντικός, το μοναδικό γνήσιο αίμα στον κόσμο. Γιαυτό διατηρήθηκε αναλύωτος στο πείσμα του χρόνου, γιαυτό διατήρησε γλώσσα και ήθη, γιαυτό είναι ανάδελφος.
Η Πέπη θυμάται βέβαια πως κάποτε είχαν καταδιώξει τον λαό της με την δικαιολογία ότι είναι ημίαιμος. Είναι όμως απόλυτα γνωστό ότι αυτό οφειλόταν σε Παγκόσμια συνωμοσία που προήλθε από την ζήλεια για την ανωτερότητά του. Από την βεβαιότητα ότι είναι αυτός που θα επικρατήσει στην τελική αναμέτρηση.
Δεν ξέρει τι κουτάβι θα πάρει ακόμα, αλλά σίγουρα θα είναι πολύ ακριβό και θα δουλέψει σκληρά για να το αποκτήσει όπως έχει κάνει για οτιδήποτε της ανήκει.
Ευτυχώς που τα κουτάβια δεν ρωτάνε για την ράτσα του αφέντη τους.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Σεπ 24, 2006 7:51 am

3ΤΛ έγραψε:Η Πέπη έψαχνε να βρει σκύλο. Για την ακρίβεια έψαχνε να βρει τι ράτσα σκύλο θα έπρεπε να αγοράσει – οπωσδήποτε κάποιον που να ταιριάζει με την εικόνα που είχε δημιουργήσει για τον εαυτό της. Δεν τον χρειαζόταν άμεσα, σκέφτηκε, απαντώντας ενδόμυχα στην ερώτηση του Δημήτρη. Το σπίτι της, σε αριστοκρατική συνοικία, φυλασσόταν από ιδιωτική αστυνομία, και σίγουρα δεν είχε κάποιο συναισθηματικό κενό να καλύψει όπως ο αγαπημένος αλλά τόσο εύθραυστος φίλος της.
Δεν δεχόταν το ημίαιμο κουτάβι που της πρότεινε ο Δημήτρης, διασταύρωση μεταξύ ποιμενικού Αλσατίας και Γκέκα. «Θέλω ότι μου ανήκει να είναι αυθεντικό» του είχε πει. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που δεν είχε ακόμα παντρευτεί. Ο άντρας της έπρεπε να είναι μοναδικός. Όπως ακριβώς το αυτοκίνητό της. Αυθεντικό Jeep.
Ήξερε πάρα πολύ καλά ότι τα ημίαμα είναι από την φύση τους εγκληματικά και αντικοινωνικά. Το έβλεπε καθημερινά στο δρόμο. Αγέλες, στρατιές ολόκληρες, από κόπρους, προκαλούσαν το χάος. Διέλυαν τα σκουπίδια, τρόμαζαν τα μικρά παιδιά, κάποιο μάλιστα είχε πέσει πάνω στον προφυλακτήρα του ολοκαίνουριου Jeep και τον διέλυσε. Η Πέπη δεν είχε δει ποτέ αγέλες από καθαρόαιμα λυκόσκυλα ή Λαμπραντόρ. Ήταν μια ολοκάθαρη απόδειξη της φυσικής επιλογής.
Θα έπρεπε να κάνουν ευθανασία σ’ όλα τα μπάσταρδα. Αλλά τι να περιμένει κανείς? Δεν υπάρχει πια πολιτισμός.
Η Πέπη ήξερε τι θα πει να είσαι αυθεντικός. Ήταν μέσα στο αίμα του λαού της. Ο λαός της…… Ο μόνος αυθεντικός, το μοναδικό γνήσιο αίμα στον κόσμο. Γιαυτό διατηρήθηκε αναλύωτος στο πείσμα του χρόνου, γιαυτό διατήρησε γλώσσα και ήθη, γιαυτό είναι ανάδελφος.
Η Πέπη θυμάται βέβαια πως κάποτε είχαν καταδιώξει τον λαό της με την δικαιολογία ότι είναι ημίαιμος. Είναι όμως απόλυτα γνωστό ότι αυτό οφειλόταν σε Παγκόσμια συνωμοσία που προήλθε από την ζήλεια για την ανωτερότητά του. Από την βεβαιότητα ότι είναι αυτός που θα επικρατήσει στην τελική αναμέτρηση.
Δεν ξέρει τι κουτάβι θα πάρει ακόμα, αλλά σίγουρα θα είναι πολύ ακριβό και θα δουλέψει σκληρά για να το αποκτήσει όπως έχει κάνει για οτιδήποτε της ανήκει.
Ευτυχώς που τα κουτάβια δεν ρωτάνε για την ράτσα του αφέντη τους.





πολύ ωραία ιστορία!
προτείνω δύο τίτλους:
α) η λαίδη και ο αλήτης
β) η πένη, ο πένης και η αναζήτηση.

μου ήρθε κι άλλη μία:
η πένη ο πένις και το κενό,
ή
ο πένις, η πένη και το έλλειμα
(είναι γιατί δεν μπορώ να βρω μια ελληνική λέξη στο ψυχαναλυτικό μου λεξιλόγιο :lol: )
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Τετ Σεπ 27, 2006 7:25 pm

epsilon έγραψε:(είναι γιατί δεν μπορώ να βρω μια ελληνική λέξη στο ψυχαναλυτικό μου λεξιλόγιο :lol: )




Δεν το πιστεύω!!!!!!!!

Αποκαικλείεται!!!!!!!!



Προτείνω: Η Πέπη, η Έπση και το πριόνι. :lol:
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Σεπ 27, 2006 8:02 pm

3ΤΛ έγραψε:
epsilon έγραψε:(είναι γιατί δεν μπορώ να βρω μια ελληνική λέξη στο ψυχαναλυτικό μου λεξιλόγιο :lol: )




Δεν το πιστεύω!!!!!!!!

Αποκαικλείεται!!!!!!!!



Προτείνω: Η Πέπη, η Έπση και το πριόνι. :lol:


pol;y καλό! μήπως θέλεις να πεις 'πέπσι';
αλλά υπάρχει και η έψη, καλά αναψυκτικά κι αυτή... :wink:
αποκλείεται να θες να πεις έψιλον, τό ξέρω, μόνο το πριόνι, ως ποιητικό μου σύμβολο, με ανησυχεί... :lol: :lol: :lol:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Σάβ Σεπ 30, 2006 3:14 pm

epsilon έγραψε:pol;y καλό! μήπως θέλεις να πεις 'πέπσι';
αλλά υπάρχει και η έψη, καλά αναψυκτικά κι αυτή...


Δεν παίζεσαι.....

Όλη η ιστορία ξεκίνησε από την "πέψη". Ξέρεις .... κόψε ράψε... Πέπση, Πέπη, Έψι και πάει λέγοντας.

Μην χαλάσουμε τις καρδιές μας για ένα όνομα!
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Δεκ 11, 2006 11:36 am

Φύσηξε βοριάς
πάγωσε η λίμνη
στην επιφάνεια τώρα περπατάς
παιδί που το 'χει ρίξει στο παιχνίδι

Φύσηξε βοριάς
πάγωσε κι η ανάσα
κάποτε στην όχθη αν σταματάς
τα πιο ακριβά θα βρεις διαμάντια
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 9 επισκέπτες

cron