παιδική χαρά

Ήρθε η ώρα σας ή ακόμη;

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Δημοσίευσηαπό female_spider » Δευτ Φεβ 21, 2005 10:54 pm

ακόμα και ο πιο έτοιμος ... ποτέ στην ουσία δεν έιναι έτοιμος...

αρκεί να πλησιάσει η στιγμή της "αναχώρησης"

και έτοιμος να'σαι ... πάντα υπάρχει αυτό το μεγάλο ερώτημα ...



ΓΙΑ ΠΟΥ ?????


ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΠΟΥ?














τι κι αν τα ποδια μου δεν με βαστάνε ...
τι κι αν τα χέρια μου δεν υπακούνε
τι κι αν την ανασα μου δεν μπορώ να πιάσω
δεν θα δειλιάσω
το βλέμμα θα σηκώσω ψηλά
και θα φωνάξω ...
"δεν πάω πουθενά"
κάθε βράδυ θέλω να ρουφήξω την ευωδιά
ακόμα ενός δειλινού
κάθε πρωι θέλω να γεφτω την δροσιά
ακόμα μιας ανατολής
να ακούσω την βαβούρα της πολης
να δω τις ειδήσεις
να με τρελάνει ακόμα λίγο αυτός ο πόνος...
και με ρωτας να φύγω ?
να σ'ακολουθήσω?
είναι γλυκιά η ζωή σου λέω
να φύγω δεν θέλω...
άσε με εδώ...
Φέρτε μου μία λεπίδα,
να χαράξω μια ελπίδα,
στο προσωπό μου,
το χαμογελό μου ...
female_spider
super member
 
Δημοσιεύσεις: 204
Εγγραφή: Τρί Μάιος 13, 2003 8:20 am

Δημοσίευσηαπό messinian » Δευτ Φεβ 28, 2005 11:32 pm

Ένα καράβι πέρασε

Αθόρυβα, σιγά, συρτά,
σαν από κούραση βαριά,
πάνω απ’ τ’ ακύμαντα νερά,
γλυστρά μέσα στη νύχτα ένα καράβι.

Κάποτε σκίζει τη σιωπή
το μακρυσμένο σφύριγμά του
κι είν’ ένα σφύριγμα στυφό,
ξερό, σπασμένο βογκητό,
κι είναι σαν ένα μήνυμα θανάτου…

Μα πρόβαλε απ’ τα σύννεφα
τ’ ολόγιομο φεγγάρι
και τ’ άρπαξε, το τύλιξε
μες στα χρυσά του αρπάγια.
Το καραβίσιο του υλικό
το ξέφτισε, το διάλυσε
και κράτησε το σχήμα του
μες στου φωτός τα μάγια.
Κι αργοσαλεύει τώρα εδώ κι εκεί,
σα χρυσοπεριστέρα σε κλουβί!

Ωραίο καράβι του παραμυθιού,
που δρασκελάς τα πέλαγα, τα σπάζεις,
και πουθενά ποτέ δεν σταματάς,
πως της φυγής τον πόθο μου ξυπνάς,
χιμαίρικο καράβι, που μου μοιάζεις!
Για να μπορέσω να σμιχτώ μαζί σου,
να γίνω ένα κομμάτι απ’ την ψυχή σου,
μπροστά σου εδώ τ’ ανθρώπινό μου ντύμα
το κουρελιάζω, το πετώ στο κύμα!
Ω! γίνε ο λυτρωμός μου, μη μου φεύγεις,
ρίξε την άυλη βάρκα να με πάρει!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Τα γνέφια έχουν θολώσει το φεγγάρι
κι αγάλια αγάλια απ’ το κλουβί ξεφεύγεις
το σχήμα σου μικραίνει, όλο μικραίνει,
και το τρελό όνειρό μου αργοπεθαίνει…

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Ιούλ 07, 2005 10:11 am

Σε ένα ποστ για ημερομηνίες θανάτου ήθελα να γράψω για να ακουμπήσω εδώ τις πρωινές βασανιστικές μου σκέψεις. Και αν έχετε καμιά πρόταση να κάνετε κάντε την γιατί πεθαίνω σύντομα...

Οδηγώντας το γαλάζιο όνειρο στην καθημερινή διαδρομή για τη δουλειά και σκεπτόμενη τα παιδιά που παράτησα το πρωί στον παιδικό σταθμό, αναρωτήθηκα: Αν έκανα επιτόπου στροφή, γύριζα σπίτι, απήγαγα τα παιδιά μου απ' το σταθμό, έπαιρνα το ποδήλατο, (το εφηβικό ναι, τι πειράζει;) και τα τρίκυκλα (τα παιδικά ποδήλατα με τις βοηθητικές, ναι τι πειράζει;) και τα πραγματικά υπάρχοντά μου (τη ψυχή μου και το κορμί μου, εντάξει με καναδυό παλιόρουχα που έχω αγοράσει σαν αντίτιμο για το συμβιβασμό μου με το σύστημα) και σ' ένα σακούλι λίγο κλεμένο ψωμί (που έκλεψα απ' τον ιδρώτα του φούρναρη, με αντίτιμο μερικά συμβολικά στρογγυλά, θαμπά, νικέλινα νομίσματα) και 10 ντομάτες (που μου πέταξε στα μούτρα ο aspic χτες) και πέρναμε τα όρη και τα βουνά, τις εθνικές και τις επαρχιακές οδούς, τις αμμουδιές και τα λαγκάδια... θα καταφέρναμε να ζήσουμε χωρίς να πεινάσουμε, ή κι αν ακόμη πεινούσαμε, δεν θα μας χόρταινε η ελευθερία μας, κι αν δεν μας χόρταινε δεν θα μας στήριζε η ειλικρινής αγάπη μας, ή κι αν δεν μας στήριζε, τουλάχιστον δεν θα κυτταζόμασταν στα μάτια και θα λέγαμε: Ώρα να γυρίσουμε πίσω, είμαστε σκλάβοι, προσπαθήσαμε, αλλά δεν τα καταφέραμε, και το μόνο που θέλουμε είναι να είμαστε συμβιβασμένοι στο σύστημα για να τρώμε, να πίνουμε, να παραμυθιαζόμαστε και να πεθάνουμε με "αξιοπρέπεια"...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Ιούλ 07, 2005 10:36 am

Καλημέρα Χαμίνι

ΚΑΛΗ - ΜΕΡΑ (αμάν πρωίνιάτικα)

Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, δεν μπορείς να απαλλαγείς από την πληρότητα της φρίκης, η δε στροφή των 180 είναι μια λύση ασύμφορη, εφόσον τότε θα έχανες το θέαμα, για το οποίο ζεις και υπάρχεις.


ΥΓ . Δεν βλέπεις δεν απομένει λοιπόν παρά η διαπραγμάτευση των ποσοστών, π.χ. με δέλεαρ μιαν οριακή φρίκη διάρκειας μικρότερης των οκτώ ωρών.

Πρόκειται για το περίφημο οκτάωρο, υπέρ της θέσπισης του οποίου δόθηκαν τόσες μάχες από τους εργατοπατέρες, θεός σχωρέστους.

Τώρα μπορείς να καταπιείς τα πάντα, αρκεί να φέρουν σφραγίδα ελέγχου.

Digest, χώνεψη, «κατανόηση», η πολιτισμένη φρίκη έρχεται να συναντήσει όλα τα μεγάλα χαμένα περιεχόμενα της ψυχής, που κατάντησαν απλές συσπάσεις του πεπτικού συστήματος. (το σφικτό αγγουράκι που λέγαμε)

Αυτό απαυγάζει οπουδήποτε κοιτάξεις και αναγγέλλει τον ερχομό ενός θανάτου σε δώδεκα άτοκες δόσεις, ήδη σκιαγραφημένου στη λογιστική της ευθανασίας και της κρυονικής.


Συνδεδεμένος, άλλωστε, με τον υπολογιστή, μπορείς να πεθάνεις κατά ποσοστό υψηλότερο ή χαμηλότερο του επιτρεπτού, αναλόγως.



Επιτέλους οι ζωντανοί, εν ονόματι του συναινετικού πνεύματος, «κατανοούν» τα δικαιώματα του πεθαμένου και δέχονται πρόθυμα να τον επανεντάξουν στην κοινωνία τους των ποσοστών.

Υπάρχει πάντα κάτι να βγάλεις και από τον πεθαμένο, άσε που δεν αρρωσταίνει ποτέ ούτε τεμπελιάζει, εννοείται.

Ο γιάπις, ας το πούμε επί τη ευκαιρία, είναι ακριβώς το πρότυπο του παραγωγικού νεκρού, στον οποίο λογοδοτούν οι μηχανισμοί της κοινωνικής ασφάλισης, της Βασίλισσας Των Ποσοστών.

Ουφφφφφφφφ.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Ιούλ 07, 2005 11:56 am

Δεν θα ήμουν τόσο κουρασμένο κι απογοητευμένο αν η φρίκη ήταν μόνο το κερδισμένο με αγώνες 8ωρο. Η φρίκη με περιτριγυρίζει όλες τις ώρες κι αυτός ο συνδυασμός κούρασης (να κατανοήσω και να με κατανοήσουν) και απογοήτευσης (που δεν κατανοώ και δεν με κατανοούν) με συνθλίβει και με βουλιάζει σε απομόνωση. Με μερικές τρύπες για να παίρνω αέρα που είναι τόσο μικρές και λίγες που αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει τον κόπο να τις λάβω υπόψη και να μην αφεθώ να με παρασύρει το ρεύμα...
























Ουφ! Τι μαυρίλα! Αφού το ξέρω πως έτσι είναι κυρ-Μέρμηγκα... Έτσι είμαι κι εγώ, κι ας λέω... Δε θέλω να χάσω τη θέα, αλλά είμαι και άπληστη!!! Ευτυχώς!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Πέμ Ιούλ 07, 2005 4:53 pm

Ποιός το είπε?




Ποτέ μην παραδίνεσαι χωρίς αγώνα



μάλλον όλοι.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιούλ 07, 2005 6:45 pm

ποιος το λέει κι εδώ μέσα
ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο

κλπ

κλπ


γι' αυτό μιλάτε ή για το θάνατο

για τη ζωή ή για το θάνατο


τελικά μήπως είναι το ίδιο; ρωτάω.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Ιούλ 08, 2005 8:14 am

epsilon έγραψε:
γι' αυτό μιλάτε ή για το θάνατο

για τη ζωή ή για το θάνατο


τελικά μήπως είναι το ίδιο; ρωτάω.


Καλώς την Ε!!!!!!!!!!!!!!

Εκεί έξω, ο θάνατος των πραγμάτων μάς θύμιζε ότι εμείς είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Εδώ μέσα, η θαλπωρή των πνευμάτων μας υπέβαλε την ιδέα ότι είμαστε οι προνομιούχοι νεκροί που ονειρεύονται τη ζωή, ότι υπάρχουμε ως θεατές μιας ευτυχισμένης παράστασης .


Καλημέρα Σας........
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Παρ Ιούλ 08, 2005 9:18 am

Ζωή/θάνατος?

Αν πει κανείς ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής αρκεί?

Δεν αρκεί. Το ξέρω.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Ιούλ 08, 2005 9:58 am

αγαπητέ 3ΤΛ -αλήθεια εξηγείς πουθενά το νικ σου;
για να παρηγορηθώ στο φόβο μου, σε κάποια φάση έπεισα τον εαυτό μου πως ο θάνατος είναι η συνέχεια της ζωής για να τον αποδεχτώ. έστι τον αποδέχτηκα για λίγο καιρό, μα το κορμί φωνάζει πως ο θάνατος το λιώνει και η ψυχή εκφράζει τις επιθυμίες της και τη ζωή της μέσα από τη ζωή του κορμιού και της ύλης.
μα είναι σίγουρο πως η αλληλουχία υπάρχει. τίποτα ωστόσο δεν είναι ικανό να μας κάνει να το καταλάβουμε απόλυτα. μόνο η εμπειρία. δηλαδή το τέλος...
ουφ τι είπα πάλι, καιρός να βάλω αυτή την επωδό ξανά στην υπογραφή μου, μα βαριέμαι...
μάταια όλα. ε, όχι δα κι όλα, όλα κιόλα! καλημέρα!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron