παιδική χαρά

Ήρθε η ώρα σας ή ακόμη;

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Δεκ 01, 2004 8:15 pm

Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τετ Δεκ 01, 2004 8:29 pm

Ευχαριστώ επισκέπτη!

Τώρα ξέρω πότε θα πεθάνω! Το ευτυχές για πολλούς συμβάν υπολογίζεται να συμβεί στις ... , εε στις ..., εεεε στις ...


(γμτ! τι έλεγε? το ξέχασα ... το γήρας που λέγαμε βλέπεις ... :wink: )

Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ανεξάρτητα το αν καπνίζω ή όχι η χρονιά ήταν η ίδια. Τώρα έχω και άλλοθι για να μην το κόψω!

(Πολύ τη γουστάρω αυτή την επιλεκτική μνήμη της τρίτης ηλικίας!)
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Δεκ 01, 2004 11:39 pm

Δέν ξέρω τι λέτε εσείς,αλλά εμένα με προβλημάτισε πολύ το σάιτ που μας έδωσε η χαμένη η κόρβιντο.
Η στατιστική είναι σοβαρή επιστήμη και πέφτει πάντα μέσα (με ένα σχετικό περιθώριο ασφαλείας βέβαια) έστω και άν βασίζεται ακόμη και σε αστρολογικά στοιχεία.
Θα πεθάνω το λοιπόν στις 28 φεβρουαρίου του 2030,σε ηλικία εξήντα επτά ετών.
Νεότατος δηλαδή.
Εν τω μεταξύ η γαμημένη η σύνταξη θα βγεί στα εξήντα οκτώ μου.
Σκέπτομαι τον υπάλληλο του ταμείου που θα διαγράψει με ένα χ την σύνταξή μου και θα την πετάξει στο αρχείο,σκέφτομαι τον ταχυδρόμο που ποτέ δέν θα έλθει στο σπίτι μου με χαρά να πάρει το φιλοδώρημα(ένα κουραμπιέ θα του έδινα δηλαδή και έξω από την πορτα),σκέφτομαι τον φαρμακοποιό που ποτέ δέν θα πάρει τη χαρά να του ξοφλάω τα φάρμακα κάθε πρώτη του μηνός,σκέφτομαι τις λακέρδες που θα μένουν εκεί λυπημένες να ζαρώνουν μόνες τους στο αλάτι (αφού ποιός θα τρώει λακέρδα πιά, το δύοχιλιάδες τριάντα εκτος από μένα; ),σκέφτομαι και τι δέν σκέφτομαι.
Αυτές τι μέρες όμως πρέπει να πληρώσω την εισφορά μου στο ταμείο,γύρω εκεί στο χιλιάρικο.
Μήπως πρέπει τελικά να σκεφτώ και την δική μου χαρά και να φάω τα λεφτά της εισφοράς μου στα μπάρ,στις ομίχλες και στα ξενύχτια;






































Και άν ζήσω παραπάνω όμως;
Πώς θα τη βγάλω χωρίς φράγκο στα γεράματα;
Αλλά άν πεθάνω πρίν τελικά ,τόσα λεφτά να πάνε χαμένα;
Ούφ!
Ποτέ μου δέν τα κατάφερνα να παίρνω αποφάσεις σε αυτά τα απλά πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας.
Πάω στο μπακάλη να ρωτήσω τις λακέρδες,κάτι θα έχουν να μου πούν και αυτές.
Και άν δέν ξέρουν οι λακέρδες,ρωτάω και το ούζο που είναι απο πάνω τους στο ράφι.
Και άν δέν ξέρει κανείς τους τίποτα,τρώω τις λακέρδες πίνω και το ούζο και έρχομαι και την πέφτω για ύπνο ζαλισμένος να γαληνέψω πιά από τα προβλήματα.
ʼ μα πιά!

(και εσύ ρε κόρβι μέχρι το 2050 θα βαρεθείς να ζείς ρε πουλάκι μου.Θα πάθουν τα νεύρα σου.ʼσε που τόσο μεγάλη πιά,θα καταλήξεις και εσύ σάν λακέρδα ζαρωμένη,να σε κλαίνε οι ρέγγες από το διπλανό τενεκέ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Δεκ 02, 2004 9:55 am

Προσπαθώ να γράψω σαν παιδί αλλά γαμώτο μου πάντα πλάγιο μπάκ έπαιζα ποδόσφαιρο.

Χωρίς ανάσα μπας και ερθει η Ωρα μου

Θα συνεχίσω την ανάσα μου σχετικά με το έλλειμμα εμπειρίας που επωμίζεται η Δύση θεωρώντας το θάνατο σημαντικότερο από τον ίδιο το νεκρό.

Στο βαθμό που ο δυτικός άνθρωπος απωθεί με όλους τους τρόπους το θάνατο, αδυνατώντας να τον αντικρίσει, ελλείψει μεταφυσικού κέντρου, αυτός, ο θάνατος, ισχυροποιούμενος ακριβώς στο σκοτάδι της απώθησης, επανέρχεται, διαχέεται και κυριεύει το παν.

Γίνεται καθεστώς.

Οι επιστήμες πρέπει να εξασφαλίζουν την εύνοιά του, όπως δείχνει ο μακάβριος τόνος που έχει επιβληθεί πάνω σε όλες τις ακρότητες της ιατρικής βιομηχανίας και της βιοτεχνολογίας.
Οι τέχνες πρέπει να τον υπηρετούν κατά το παράδειγμα του Ντέμιεν Χιρστ. Η μόδα τον κολακεύει με την απίσχνανση των σωμάτων, η πολιτική μιμείται την απόλυτη μονοτονία του, η καθημερινή ζωή τον ακολουθεί, υπνοβατώντας, στα μονοπάτια ενός χρόνου που δεν είναι πλέον πραγματικός.

Οπτασιασμός και αίσθηση του αληθινού συγχωνεύονται.

Με τον ίλιγγο της παραγωγής αντιγράφων, η Δύση επιτρέπει να αναδυθεί αυτό που θα αποτελέσει τον καθρέφτη πάνω στον οποίο, σήμερα, κοιταζόμαστε αδιάκοπα: το παντοδύναμο αντικείμενο.

Είναι φανερό ότι το αντικείμενο έχει εμψυχωθεί· η ιστορική φάση της αλλοτρίωσης κλείνει σε μία ζώνη αρνητικής μάγευσης, όπου το πράγμα, το άψυχο πράγμα, είναι όχι απλώς σημαντικότερο απ' το ανθρώπινο υποκείμενο αλλά λειτουργεί σαν το πορτρέτο του.

Ως alter ego, το πράγμα μάς διοικεί.
Το αντικείμενο μας φωτίζει με τη σκιά του, που δεν είναι άλλη από την απαίτηση να είμαστε ζωντανοί-νεκροί.

Ερμαια της γοητείας αυτής της αποχαλινωμένης υλικότητας, σκοτώνουμε την επιθυμία μας για ζωή ώστε να κάνουμε χώρο στο αντικείμενο.

Ως τοποτηρητής της έλλειψης συναισθηματικής ζωής, το αντικείμενο μας διευθύνει.

Του ανήκουμε.

Από δω προέρχεται και η προσπάθεια να του μοιάσουμε, που στιγματίζει το πνεύμα του δυτικού τρόπου ζωής.
Πρέπει να είμαστε ανθεκτικοί.
Πρέπει να είμαστε λειτουργικοί.
Πρέπει να έχουμε κοστολογηθεί και καταστεί διαθέσιμοι στην ανταλλαγή. Πρέπει να μοιραζόμαστε με το πράγμα το χαρακτήρα τού μη ζωντανού· αυτό πια είναι περισσότερο κι από φανερό.


Η εντολή να καταπιέσουμε τις συγκινήσεις και να παραιτηθούμε από τη συμβολοποίησή τους, ηχεί παντού, εκκωφαντική.

Ο μοντέρνος κόσμος μάς θέλει τυφλούς χειριστές των σημείων, των μηχανών, των πληροφοριών, των ακτινοβολιών, των θεσμών, όλης αυτής της δεοντολογίας που υποκατέστησε τη βούληση.

Αυτό που αρχίζει τόσο εκθαμβωτικά με την Αναγέννηση -εν ολίγοις, η απομίμηση του Κόσμου- αυτός ο εμπνευσμένος ρεαλισμός του αντίγραφου έγινε πλέον ο παγωμένος ουρανός του μοντέρνου ατόμου, ο δίχως όρια τόπος όπου η ανθρωπότητα υπάρχει αποκλειστικά μέσω του θεάματος του εαυτού της.

Ακόμη και όταν είναι κανείς μόνος του, οφείλει να υποδύεται κάποιο ρόλο.

Εξω από το ρόλο, έξω από τη σύμβαση του απατηλού, η κατάσταση πονάει. Να τι κατάλαβε η Δύση από νωρίς.

Ως γνωστόν, ο μόνος τρόπος να μη συναντήσεις ποτέ κάποιον είναι να τον παρακολουθείς από απόσταση.
Εμείς παρακολουθούμε τον εαυτό μας.

Κινούμαστε έτσι στο εσωτερικό της ψευδαίσθησης ότι είμαστε αθάνατοι.

Αθάνατο είναι όμως μόνο το είδωλό μας.

Εμείς είμαστε απλώς ναρκωμένοι· το όνειρο παραμένει ο φρουρός του ύπνου. Η παραίσθηση των ρόλων που μας αντικειμενοποιούν είναι η οντότητα που ξαγρυπνάει για να κοιμόμαστε ήσυχοι.



Οπως στα όνειρα του ύπνου, όπου κάθε αντικείμενο στο οποίο πέφτει το «βλέμμα» μεταμορφώνεται ακαριαία, έτσι και στο κοινωνικό μας όνειρο τα αντικείμενα (δηλαδή τα εμπορεύματα, για να τα πούμε με το παλιό τους όνομα) αλλάζουν μορφή αστραπιαία, μόλις τα κοιτάξουμε με πόθο, και προκαλούν την αγωνία μιας συνολικής απορύθμισης του συστήματος, την οποία παρακολουθούμε, σαν αντικείμενα και οι ίδιοι, αλλάζοντας τους ρόλους, την εμφάνιση, τα στιλ, προσαρμοζόμενοι στον ανταγωνισμό των άψυχων.

Οσο μειώνεται η δυνατότητα να αλλάξουμε κάτι στο βάθος της ύπαρξης (όσο μειώνονται η επιθυμία και η ικανότητα να είμαστε πρόσωπα, δηλαδή ελεύθεροι) τόσο πιο ρευστή γίνεται η εξωτερικότητα του Κακού, ενώ η περίφημη αγωνία του θανάτου δεν διαφέρει πλέον από το άγχος αυτής της υπεραναπλήρωσης.

Παίζουμε πολλούς ρόλους, εμείς οι υπνοβάτες, και ένας από αυτούς είναι ο ρόλος του ειδικού που συνεννοείται με άλλους ειδικούς, κοινό πλεονέκτημα των οποίων παραμένει η συγκατάθεση στο να χρησιμοποιούνται οι ίδιοι από τις συνθήκες αντί να τις δημιουργούν, καθώς επίσης και η παροιμιώδης απροθυμία να κάνουν όλοι μαζί ένα βήμα πίσω και να δουν τη συνολική εικόνα.

Ασφαλώς η σύγχρονη φιλοσοφία δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αίτημα αναζήτησης της υποδειγματικής ζωής.

Σε επίπεδο δε κοινωνικής ανθρωπολογίας, ο κώνωπας που διυλίζεται για τη μακάρια αποφόρτιση του φετιχισμού της γνώσης, είναι ο ίδιος μ' εκείνον που βουίζει στον ύπνο του βιολόγου, ο οποίος έγινε κύριος των μυστηρίων του ζωντανού κυττάρου ειδικά τη στιγμή που η αυθεντική ζωή υποβιβάστηκε σε μια υπόθεση αμινοξέων.

Αν ζούσαμε πραγματικά, το life style θα περίττευε, είναι ηλίου φαεινότερο.

Κι αν η σχέση μας με τη φύση ήταν ζωντανή, δεν θα υπήρχε οικολογία.



Αν υπήρχαν πρόσωπα, δηλαδή εν δυνάμει υποκείμενα της αυθεντικής ζωής, οι σχετικές ακαδημαϊκές συζητήσεις θα ήταν αδιανόητες.

Πρόσωπο και άτομο αποκλείουν το ένα το άλλο.





Ας πάμε δίχως Πρόσωπο, αφού δεν γίνεται αλλιώς.

Το Πρόσωπο πέθανε.


Εξ ου και τα περίφημα «Πρόσωπα της νέας χρονιάς» για το 2005.







ΥΓ. Δεν ξέρω πότε θα πεθάνει το Πρόσωπο μου.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Δεκ 03, 2004 3:49 am

επιστροφή στο 'Ιδρυμα
Ηταν τότε που κατάλαβα οτι είμαι νεκρή
Στο κορμί μου καλώδια
και στη θέση της καρδιάς καρτ ποστάλ
και γράμματα
εικόνες αποτελούμενες απο μπίτ
ηλεκτρικοί ερεθισμοί
Σκίζω μηχανικά τη ζελατίνα απο το 3ο πακέτο
(ο γιατρός σας ή ο φαρμακοποιός σας θα σας βοηθήσει να κόψετε το κάπνισμα).

Ποιός πούστης έκλεψε τα όνειρα;
Ποιός άδικος πούστης αφαίρεσε την δυνατότητα διαφυγής στις ευτυχισμένες αναμνήσεις;
Ποιός;;
και πότε......;
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Δεκ 03, 2004 6:14 am

προς άτομαντ ! (και αν θες, βρίσε,_)
ρε παιδάκι μου, γράφε λίγο λιγότερα! κανα τρίτο εγκεφαλικό θές να πάθω; κρίση άγχους )=ο, λε σικ μο= παρουσιάζω μπροστά σε τέτοια κατεβατά, γιατί γράφεις μεν ωραία, αλλά ρε παιδί μου, αδυνατώ να διαβάσω τοσο πολλά! βεβαίως και μπορείς να μου απαντήσεις να πάω να ...
κουρευτώ εννοώ. ε, λοιπόν όχι, δεν πάω, γιατί μου λείπουν φράγκα αυτο τον καιρό.

προς γκεστ (με δικαίωμα βρισίματος και προς εσένα, -λες και το είχες ανάγκη_):
γιατί καίγεσαι να με κάνεις να νιώθω τόσο ηλίθια ώστε να μην καταλαβαίνω και πάλι τίποτα από αυτά που γράφεις;
ισχύουν ακόμη στο μυαλό μου ό,τι σου είχα γράψει, και δεν κατάλαβα στην απάντησή σου, παρά μόνον ένα πράγμα: ότι έρχεσαι πιο κοντά. καλό είναι. καλωσόρισες.



προς σκιαχτράκι (ξέρω ότι δε θα βρίσει, αλλά κι αν το κάνει, χαλάλι λόγω ματιών..
ξέρεις πόσο με άγγιξε το μήνυμά σου; σαν να το μοιραστήκαμε.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Δεκ 03, 2004 1:53 pm

Δεν βρίζω οταν κάποιος εχει δικιο.

Προσπαθώ άλλα η ανάσα για τον βυθό μεγάλη.



ΥΓ. Τώρα σκέφτομαι τον Σκυριανό τσοπάνο που παράτησε το κοπάδι του, αγόρασε κινητό και γυαλιά και άραξε σε ταβερνάκι της παραλίας, για να παίζει στο Χρηματιστήριο τηλεφωνικώς.
Τα έχασε όλα τελικά -και τα κατσίκια του.

Του έμεινε το κινητό και τα μαύρα γυαλιά, που δεν τα βγάζει πια από τα μάτια του.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό corvidophile » Δευτ Δεκ 06, 2004 2:23 pm

(Κούκου!



























Χρόνια πολλά!)












Εχθές ονειρεύτηκα ότι -για να πάρω λέει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσόκαι να λάβω μέρος σε ένα πείραμα -θα έπρεπε να κάνω ελεύθερη πτώση από το διάστημα μέσα σε μια ειδική κάψουλα σε σχήμα σφαίρας που θα με προστάτευε από τη σύγκρουση με τη γη.Εκτοξέυεται ο πύραυλος που λέτε μερικά έτη φωτός (σκότους μου φάνηκαν εμένα) μακριά , αμόλησε την κάψουλα , κι η ελέυθερη πτώση ήταν σούπερ ουάου.Δε περιγράφεται λέμε. Και όπως μου είχαν υποσχεθεί οι τρελοεπιστήμονες δεν έπαθα τίποτα. Με το που βγήκα όμως και πάτησα τα ποδαράκια μου στη γη βλέπω σε μια ταμπελίτσα πάνω στη κάψουλα με ψιλά γράμματα να αναγράφεται το εξής :"Η ακτινοβολία που εκπέμπεται εντός της κάψουλας είναι αρκετή για να πεθάνετε σε ένα μήνα" . "Όχι ρε γαμώτο" σκέφτηκα" τί στο διάολο επέζησα από ελεύθερη πτώση από το υπερπέραν και θα πεθάνω επειδή δεν είδα τα ψιλά γράμματα;"

Ε ΟΧΙ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Βλέπετε παιδιά εγώ βλέπω διδακτικά και γαμάτα όνειρα






Και αφού είδα και τον Cave live μπορώ να πεθάνω τώρα.


Ε ΟΧΙ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ


Εχώ να δώσω κι εγώ μια συναυλία την οποία σίγουρα δε θα τη δώσω στο μίσσος.


:twisted:
















































Τί γράφουν τα ψιλά γράμματα του μίσσος θα μας πει ο άσπικ
I gotta suck now, suck you later.
corvidophile
full member
 
Δημοσιεύσεις: 186
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 12:46 am

Δημοσίευσηαπό messinian » Κυρ Δεκ 19, 2004 2:59 pm

Το κυκλάμινο

Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,
με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.
Κι αν το τηράξεις μια φορά, θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις, θ' αρχίσεις το τραγούδι.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Σάβ Φεβ 05, 2005 6:04 am

Το κυκλάμινο

Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,
με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.
Κι αν το τηράξεις μια φορά, θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις, θ' αρχίσεις το τραγούδι.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

_________________
Τ' άστρα σε είδαν ξαπλωμένη να θρηνείς τη μοναξιά σου
Πάνω στ' ανέραστα και βρόμικα της άρνησης στωσίδια
Εκεί που έπνιξες στο αίμα τα καλύτερα παιδιά σου
Πλάνα Ελλάδα μου αρχόντισσα και πλανεμένη Μήδεια!


Τι νόημα έχει αυτή εδώ η καταχώρηση κάθαρμα μυστικιστή μεσίνιαν;

Γιατί είσαι κάθαρμα, το μεγαλύτερο απ' όλα τελικά. Αλλά είσαι ο μόνος;

Τ' άστρα σε είδαν ξαπλωμένη να θρηνείς τη μοναξιά σου
Πάνω στ' ανέραστα και βρόμικα της άρνησης στωσίδια
Εκεί που έπνιξες στο αίμα τα καλύτερα παιδιά σου


Ο Ρίτσος τι ήταν; Δεν ήταν ένα κάθαρμα και μισό; Οι πολιτικοί τι είναι; Οι ψυχές σαν και του λόγου σου τι είναι;

Σε είδαν ξαπλωμένη να θρηνείς
στα ανέραστα και βρώμικα της άρνησης στρωσίδια

Υπάρχει κάτι πιο ύπουλο απο αυτή τη φράση;

Καθάρματα που χρησιμοποιείτε τις ελπίδες των άλλων για τα μικρά εγωιστικά και ηλίθια μυστικιστικά οράματά σας.

Υπάρχουν μεγαλύτεροι εγωιστές απο σας;
Θα ήθελα να σας σπάσω τα μούτρα.

Ποιά είναι η πραγματική άρνηση;
Η δομική ανικανότητα ενός καθημερινού ανθρώπου να καταλάβει το όραμα σας ή η απαίσια φιλοδοξία σας να κάνετε όλο τον κόσμο δικό σας; Ποιός φταίει για τα ανέραστα και τα βρώμικα στρωσίδια μεσίνιαν;
Δεν φταίς και εσύ, δεν φταίει και ο Ρίτσος όπως και οι περισσότεροι ποιητές, που μεταφράζουν τον κόσμο σε δύο οντότητες;

Δεν είναι αληθινή αγάπη εκείνη που δεν μπορεί να μισήσει αυτό που αξίζει να μισιέται.
Αρα εσείς αυτό που κάνετε στην ουσία είναι να κρύβετε το μίσος σας πίσω απο ωραίες λέξεις και δήθεν οράματα. Το δείχνει η καταχώρηση σου εδώ. Πάντα έχετε τον ίδιο τρόπο. Πάντα γίνεται το δικό σας με τον ίδιο ύπουλο τρόπο.
Στο τέλος να αποκτήσετε αυτό που θέλετε, μόνο και μόνο για να το καταστρέψετε μεσήνιαν.
Ο άνθρωπος που θέλει να αφεθεί στον πλούτο των συναισθημάτων του, κλείνοντας ταυτόχρονα τα μάτια του στον κίνδυνο που τον περιτριγυρίζει, είναι ο πραγματικός εχθρός της ομορφιάς.
Είναι αυτός που απο δειλία θα παραδώσει τα κλειδιά στον αδίστακτο καταστροφέα της ανθρώπινης ύπαρξης, αυτόν που περιμένει γελώντας σαρκαστικά με τέτοιου είδους τσαλίμια. Και ο λόγος είναι τελικά γελοίος. Είστε ανίκανοι να αγγίξετε τον θώρακα σας έστω και στο ελάχιστο. Ανίκανοι να αντέξετε και την ελάχιστη αγωνία σε πραγματικό χρόνο, απέναντι στον διώκτη, απέναντι στον άχρηστο κάθαρμα που γυαλίζει το μάτι του πουλώντας φρίκη και μόνο.
Αντί να του δώσετε μια μπουνιά στα μούτρα, κρύβεστε στα τα ποντίκια πίσω απο λέξεις και κώδικες, μετατρέποντας το δικό σας σπίτι σιγά σιγά σε ένα άθλιο καταγώγιο γεμάτο απο βρωμιές, κατεστραμένους ανθρώπους, άθλια υπονοούμενα και δήθεν μυστικές λέξεις, καλυμμένα όλα πίσω απο ωραία σχήματα, ενώ οι προθέσεις σας κάθε φορά βγάζουν μάτι.
Για ποιό λόγο έκανες εδώ αυτή την καταχώρηση μεσήνιαν;

Θέλετε να είναι τα πράγματα έτσι, να θρηνείτε για την απώλεια και την άρνηση, για την πτώση ανθρώπων, για την ασχήμια που εμποδίζει τα όνειρα σας, για τα οποία είστε υπερβολικά ευαίσθητοι και εγωιστές, υποκριτικά καθάρματα του κερατά. Τίποτα άλλο δεν θα σας βόλευε. Εσείς είστε αυτοί που συντηρούν τη σαπίλα του κόσμου και όχι οι άξεστοι και αδέξιοι πολεμιστές της φρίκης. Εσείς, με τη δειλία σας και την καταραμένη πονηριά σας, εσείς που κρύβετε αυτό που θα έπρεπε καθαρά να πείτε, πίσω απο λέξεις και δήθεν νοήματα.
Αποκτάτε πάντοτε αυτό που θέλετε, μόνο και μόνο για να το καταστρέψετε για άλλη μια φορά και να συνεχίσετε να θρηνείτε.

Και εσύ Θαν, που σβήνεις ότι δεν σου κάθεται καλά ή σε τρομάζει, θα μπεις τώρα και θα σβήσεις αυτά που έγραψα;
Και θα μου πεις να διαβάσω τους όρους χρήσης του site;
Είναι δικό σου, αυτό είναι σίγουρο.
Αλλά θα μπορούσε και να ήταν μια άδεια σελίδα στο ίντερνετ, χωρίς τους ανθρώπους μέσα.
Αλλά έτσι κάνουν όλοι. Μαιτρ της υπεξαίρεσης, δεν έχουν πρόβλημα, αφού αρπάξουν αυτό που θέλουν να μαχαιρώσουν τον άλλον στην πλάτη.

Υπάρχει και το "ξεπέρασες κάθε όριο"
Αυτό και αν είναι άνα τεράστιο ψέμα.
Η υπεκφυγή αυτοπροσώπως.
Γιατί είναι ξεκάθαρο οτι τα όρια τα χρησιμοποιούμε πάντοτε εκεί που μας συμφέρει.

Οποτε ακούω άνθρωπο να μου λέει οτι ξεπέρασα κάθε όριο, ξέρω οτι έχω να κάνω με το ίδιο εγωιστικό κάθαρμα, που είναι διατεθιμένο να περπατήσει μαζί μου μόνο μέχρι εκεί που εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του.
Γιατί αυτό είναι τελικά το όριο. Τα συμφέροντα.

Τελικά το κέρδισες το ποσό κόρβι;
Η ακτινοβολία είχε κάποια παρενέργεια;
Εγινες ομορφότερη;

Πως να μιλήσεις σε κάποιον, που για να σε ακούσει θέλει να νικήσεις πρώτα όλους τους δράκους, για να μπορέσεις μετά να ανάψεις το φως της καρδιάς σου, μιας και αν το κάνεις πριν, θα παραδώσεις το ωραιότερο όνειρο στο αιώνιο κάθαρμα που παραμονεύει πάντα κρυμμένο στους θάμνους;

Σας αξίζει κάθε είδους ματαίωση.
Οι ίδιοι είσαστε οι δολοφόνοι, περισσότερο ακόμα και απο το άχρηστο κάθαρμα της δολοφονικής αρρώστειας.

Τα περιπολικά δεν με σταματάνε άσπικ.
Εγώ είμαι τα περιπολικά.
Δολοφονημένος απο ένα μάτσο τσογλάνια.
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 6 επισκέπτες

cron