παιδική χαρά

Γιατί εμείς γράφουμε για να ενώσουμε τον κόσμο......

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Δευτ Σεπ 13, 2004 8:18 am

Guest και εγώ είμαι αφάνταστα θυμωμένος μαζί μου που κάθισα και έγραψα αυτά που έγραψα.

Δεν έρχεσαι να με φιλήσεις και εμένα λίγο γλυκά στα χείλη;
Μπας και συνέλθω απο τον εφιάλτη και αρχίσω να σκέφτομαι και να δρω συνετότερα; Ε;

Τέρμα, δεν ξαναγράφω τίποτα.

Guest
ή έρχεσαι να με φιλήσεις ή θα κάτσω να κάνω τον πρίγκηπα που έπεσε σε αιώνιο ύπνο.
Αρκετά με το Μήλο που κόπηκε στα δύο. Τέρμα.
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Σεπ 13, 2004 11:16 am

Αγαπητό μήλο όλοι δε καταλαβαίναμε παλαιότερα πράγματα που αφορούσαν τον εαυτό μας και όλοι σχεδόν τώρα τελευταία καταλαβαίνουμε καθώς ενηλικιωνόμαστε ψυχικά κάποια πράγματα. Πολλές φορές μάλιστα μας πιάνει αγωνία για το αν θα προλάβουμε να καταλάβουμε τον εαυτό μας πριν πεθάνουμε.

Κάθε τι όμως για να το καταλάβεις σε πονάει. Και αυτή η συνείδηση του επικείμενου θανάτου που αναφέρει ο Ασπικ προσωπικά νομίζω – τουλάχιστον εγώ έτσι το ένιωσα- ότι δεν είναι παρά ο προθάλαμος της ζωής. Και όταν λέω ζωή εννοώ τα βαθύτερα εκείνα στρώματα του εγώ που αγγίζουμε όταν προσπαθούμε να διαπεράσουμε τους εξωτερικούς φλοιούς του είναι μας και να αντικρίσουμε το βαθύτερο είναι μας.

Όταν φτάσουμε σε αυτό το σημείο τριβής με τον εαυτό μας – όταν αποκαταστήσουμε δηλαδή μια επαφή μαζί του, τότε για πρώτη φορά αντιλαμβανόμαστε το θνητό στοιχείο της ύπαρξής μας. Έτσι είναι, έτσι το βίωσα εγώ και παρ όλο τους πανικούς που έζησα μπροστά σε ένα άγνωστο εαυτό και ένα ευάλωτο μυαλό που μου ξέφευγε – πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι έβαζα το πόδι μου λίγο μέσα στη τρέλα σα να το βουτούσα μέσα σε μια κολυμπήθρα και μετά το τράβαγα πίσω τρομαγμένη- θεωρώ το εαυτό μου τυχερό μια και βλέπω γύρω μου ογδοντάρηδες να κινούνται στην επιφάνεια του εαυτού τους σα να κάνουν πάνω του τσουλήθρα.

Τώρα που νιώθω κάπως καλύτερα μπορώ να πω ότι εμπειρίες σαν τις δικές σου αν τις κατάλαβα καλά – και να με συγχωρείς αν απέχω πολύ από το να σε καταλάβω, προσπαθώ όμως- είναι σα να έφαγες λίγο από Θάνατο. Αλλά αγαπητό Μήλο τελικά κατέληξα από αυτά τα οδυνηρά γεύματά μου κι εγώ, στο συμπέρασμα ότι για να γευτείς τη ζωή πρέπει να έχεις ένα μικρό hors d oeuvre θανάτου πρώτα.

Δε πιστεύω αγαπητό Μήλ,ο ότι υπάρχει κανένα «βασικό λάθος» στον άνθρωπο. Καμιά « καταστροφή»
Το μόνο λάθος που βλέπω είναι όπως είπες πολύ σωστά παλαιότερα, ότι ο άνθρωπος έπαψε να λειτουργεί όπως ένα λουλούδι ή μια αμοιβάδα.

Εκεί είναι όλη η ρίζα του προβλήματος για μένα. Οι λόγοι που έγινε αυτό είναι γνωστοί και χιλιοειπωμένοι και είναι περιττό να τους επαναλάβω.

Αφού όμως δεχόμαστε ότι δε λειτουργούμε πια και ότι δε ζούμε κατά φύση λογικό δεν είναι να εμφανίζονται όλα αυτά τα «ψυχωτικά» συμπτώματα τα οποία και σαφώς όπως λες είναι μια έννοια κατασκευασμένη πρόσφατα;

Προσωπικά θα διάλεγα τον όρο «αντίδραση». Αυτό που οι «ειδικοί» -ψυχίατροι κλπ- ορίζουν με τον όρο «ψυχωτικό», εγώ το θεωρώ υγιή φυσιολογική αντίδραση, σημάδι ζωής, αντίστασης και γιατί όχι μια προειδοποίηση ότι απλά δε ζεις καλά. Δε ζεις όπως αρμόζει στη φύση σου σαν άνθρωπος αλλά και σαν μονάδα ξεχωριστά.

Για το ενεργειακό πεδίο που αναφέρεις σίγουρα ο άνθρωπος είναι ενέργεια όπως κάθε τι είναι ενέργεια στο σύμπαν. Είναι όμως μια εγκλωβισμένη ενέργεια μέσα σε ένα κορμί.

Σαν την αμοιβάδα που περιγράφεις είναι μια «ύπαρξη» ένα μέρος της συμπαντικής ενέργειας ή αλλιώς του θεού ή αλλιώς της φύσης για να επαναλάβω τα λόγια σου.

Φυσικός δεν είμαι για να αναλύσω λεπτομερείς θεωρίες περί ενέργειας. Εκείνο που έχω αντιληφθεί όμως είναι ότι αυτή την ενέργεια εγώ τη βιώνω σαν κάτι άυλο μέσα μου το οποίο μετουσιώνεται σε συναίσθημα προς τα έξω, τον περιβάλλοντα χώρο μου, τα όντα που με περιτριγυρίζουν, τους ανθρώπους, τα αντικείμενα κάθε τι που περικλείεται τέλος πάντων στον ορίζοντά μου τον πραγματικό αλλά και έναν άλλο αθέατο τον οποίο εγώ πλαταίνω ανάλογα με την ορμή αυτής της μυστηριώδους ενέργειας που υπάρχει μέσα μου.

Χάρη σε αυτήν λοιπόν την ενέργεια –πιο απλοϊκά δύναμη- μπορώ να αντιλαμβάνομαι πράγματα που δεν αντιλαμβάνομαι με τη λογική και τις 5 φτωχές ανθρώπινες αισθήσεις μου.

Εκείνο όμως το οποίο κατάλαβα τελευταία είναι ότι όσο πιο κοντά είμαι στον εαυτό μου τόσο πιο πολύ έχω την αίσθηση ότι αυτή η εγκλωβισμένη ενέργεια μέσα μου απελευθερώνεται και μπορώ να συμμετέχω τότε στα πράγματα και να επικοινωνώ με το είναι του κόσμου.

Θα σου έλεγα μάλιστα ότι και η περίφημη αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από αυτήν την ικανότητα να απελευθερώνεται η εγκλωβισμένη ενέργειά μας , να διαχέεται γύρω μας. Πολλοί μιλούν για αύρα ή την περιγράφουν σαν γλυκύτητα. ʼλλοι μιλούν για αρμονία ή ισορροπία. Για αυτό κι εγώ παλαιότερα είχα πει ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα αλλά μια κατάσταση που βιώνει ο άνθρωπος.

Η ύπαρξη είναι λοιπόν πράγματι όπως λες κάτι συγκεκριμένο και όχι κάτι φανταστικό.
Θα έλεγα ότι είναι σύμφωνα με τα παραπάνω « η εικόνα της ενέργειας» που εκπέμπει κάθε άνθρωπος.


Αντίθετα πιστεύω ότι ο άνθρωπος όταν δε ζει σύμφωνα με τον εαυτό του – το περίφημο γνώθι σαυτόν- διασπάται και χάνεται. Οι «καθρέπτες» σου και τα «χωρίσματα» για τα οποία μιλάς μου μοιάζουν περισσότερο για μια τέτοια κατάσταση διάσπασης παρά σαν ψυχωτικό φαινόμενο. Δεν έχουν τίποτα από φρίκη και κανέναν δεν φρικάρεις όταν μιλάς για αυτά αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τίποτα δεν είναι πιο φυσικό όταν χάνεται η επαφή με τη ψυχή να αντιλαμβανόμαστε μόνο τις λειτουργίες του σώματος.

Οι δυο κόσμοι για τους οποίους μιλάς «παραμένουν αδυσώπητα χωριστά ο ένας από τον άλλον, προβάλλοντας συνεχώς ο ένας το είναι του στον άλλον σαν μέσα από καθρέφτη».

Θα έλεγα ότι η ψυχή παρατηρεί το κορμί και ότι το κορμί τρομάζει και διεγείρεται και υποφέρει.
Και αυτό γίνεται γιατί ιεραρχικά οι τρεις βασικές υποστάσεις του ανθρώπου πάνε με την εξής σειρά: ψυχή εγκέφαλος, κορμί.

Αν νοσήσει το κορμί πολύ και επώδυνα μπορεί να νοσήσει και το μυαλό και αν νοσήσει το μυαλό μπορεί να νοσήσει και η ψυχή. Υπάρχει δηλαδή μια διήθηση. Αν όμως νοσήσει η ψυχή τότε όλα τα άλλα νοσούν.

Ο σημερινός άνθρωπος φροντίζει και γνωρίζει μόνο τον εγκέφαλο και το κορμί. Την ψυχή όχι. Του είναι μακρινή, του είναι άγνωστη ακόμα και σαν έννοια.

Πως λοιπόν μπορούμε να μιλάμε για κάτι το ενιαίο;
Πως μπορούμε να μιλάμε για το Ένα. Πως μπορούμε να μιλάμε για το είναι μας και για το είναι του κόσμου. Και ακόμα πως θέλουμε να ενωθούμε με αυτό;

Για όλα τα άλλα που σου έγραψα σχετικά με το «διαφέρω» πιστεύω να καταλαβαίνεις τώρα καλύτερα ότι αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το γνώθι σαυτόν. Δεν είμαι ένας άνθρωπος με γενικά χαρακτηριστικά είμαι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που από «κατασκευής του» δεν είναι δυνατό να βρει κάποιον όμοιό του. Μπορεί όμως να ενωθεί με το σύμπαν αν γνωρίσει τον εαυτό του.

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη που έκανα τελευταία και αποτελεί την μεγαλύτερη παρηγοριά μου.





ΥΓ για το φιλί τώρα........

Φιλάμε όσους μας μοιάζουν λίγο. Τι είναι ένα φιλί Μήλο εκτός από μια «αναγνώριση» κάποιου που μας μοιάζει λίγο.....τους υπόλοιπους τους αφήνουμε φεύγοντας με σκυμμένο κεφάλι. Μοναξιά. Φτωχότεροι τσακωνόμαστε μαζί τους. Τους κρατάμε κακία επειδή δε μας μοιάζουν. Αυτό δεν είναι οι τσακωμοί;


Αντε μαγεμένε πρίγκηπα ξύπνα....πάρε ένα φιλί....
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Παρ Οκτ 22, 2004 6:41 pm

Τώρα νιώθεις καλύτερα, άσπικ? Πιο σπουδαίος? Τουλάχιστον "κάποιος"?

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας κι ούτε σκοπεύω να υποδείξω ποιοι είναι αυτοί που έχουν τα πολλά νικς, αφού ειδικά εσύ τους γνωρίζεις καλύτερα. Το μόνο που θα κάνω είναι να παρακαλέσω, και πάλι, να με αφήσετε έξω από τα παιχνιδάκια που στήνετε, γιατί αν είναι να "ενωθώ σε τέτοιο κόσμο" προτιμώ να μείνω στο περιθώριο.
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Οκτ 22, 2004 10:04 pm

Όχι τρουσί.Και πρίν το ίδιο σπουδαίος ένοιωθα.Απλώς αυτή όπως και άλλες,είναι μιά ευκαιρία να επιβεβαιωθώ για την σπουδαιότητά μου.
Και επειδή βαρέθηκα να αυτοεπιβεβαιώνομαι συνέχεια,μάλλον κάτι ύποπτο μου μυρίζει.
Σάν πολύ σπουδαίος δέν φαίνομαι,για να είμαι όντως σπουδαίος;

Στο περιθώριο θα μείνεις τρουσί,όχι γιατί είσαι ελέφαντας,ούτε γιατί είσαι ανέντιμη πολυ-νίκης βέβαια,αλλά επειδή γίνεσαι μερικές φορές,απίστευτα σοβαρή.
Και καταντάει αστείο να είναι κάποιος τόσο απίστευτα σοβαρός.
Που σημαίνει πώς η υπερβολική σοβαρότητα που δείχνουμε μερικές φορές,είναι η μεγαλύτερη πλάκα τελικά.
Οπότε χαίρομαι που διακρίνω πώς κατάλαβες ότι σου κάνω πλάκα και απαντάς και εσύ με το ίδιο ύφος.
Μπράβο τρουσί!!
Κάτι τέτοια κάνεις μερικές φορές και με εκπλήσεις και αύριο θα σε αποκαλώ και εγώ <τρού> όπως και οι άλλοι!!!
( η παραπάνω πρόταση ειπώθηκε για πλάκα;
Ειπώθηκε σοβαρά;
Ή ειπώθηκε τόσο σοβαρά που καταντάει πλάκα;)

(πλάκα-πλάκα,πάλι τα έγραψα τα σοβαρά μου σήμερα.
Μά δέν είναι πολύ σοβαρή δουλειά τελικά όταν κάνουμε πλάκα; ).












































Πλάκα έχει!!!
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Φεβ 02, 2006 5:51 pm

Ουφ επαθα στέρηση

ΣΑΝ ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ.........

Μπράβο Θαν..

Απλώστε τα σεντόνια σας........


ΥΓ. Καθώς εφτασε και ο Φλεβάρης και αναζητώ έναν ακόμη συμβιβασμό ανάμεσα στη δυναστευτική απαίτηση της επικαιρότητας και τα όσα με συγκινούν, σκέφτομαι τα παλιά Υπόστεγα που εκανα χαρταετούς.

Τη μυρωδιά της αλευρόκολλας , την ίδια εκείνη μυρωδιά της προετοιμασίας του άψυχου θιάσου που θα ζωντάνευε μια παράσταση Καραγκιόζη.
Από τη μια, η υπόσχεση της μαγείας της πτήσης.

Από την άλλη, η μαγεία του μπερντέ που μεταμόρφωνε την ευτέλεια σε μυσταγωγία.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Πέμ Φεβ 02, 2006 7:46 pm

atomant έγραψε:
Απλώστε τα σεντόνια σας........




....εύκολο το χεις μέρμηγκα; Μετά από τόσο ταξίδι και τρεχαλητά πέρα δωθε.... 8)
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Φεβ 03, 2006 5:45 pm

Αν ο κόσμος παρουσιάζεται στην εμπειρία μας ως αρχιτεκτόνημα της αιτιότητας, ως αποτέλεσμα ενός λογικού σχεδίου, στη λειτουργία του οποίου ανάγονται τα πάντα, τι πετυχαίνουμε άραγε αποσπώντας τον απ' τη βεβαιότητα αυτής της δομής;

Παραδίδοντάς τον στην Τύχη, ή μάλλον στη Συγχρονικότητα, πού ακριβώς τον εγκαθιστούμε;

Εκείνο που κάνουμε, στην ουσία, είναι να τον αντιστρέφουμε.

Εξαιτίας της παραβίασης, στο τρ'ιγωνο των ΗΠΑ ο "κοσμος μας" ανατέλλει τώρα αναποδογυρισμένος.


ΥΓ. Διαφημιστικές εικόνες Vodafone όπως ο κήπος που συμπίπτει με τη θάλασσα, ο ουρανός που γίνεται βυθός, τα ψάρια που πετούν, δεν είναι απλά ενθύμια της θητείας στο υπερρεαλιστικό τέχνασμα αλλά όψεις της αντιστροφής που επιβάλλει ο κόσμος της Συγχρονικότητας στο υποκείμενο.

Μόλις αρθεί η αιτία, το σύμπαν έρχεται τ' απάνω κάτω.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Φεβ 03, 2006 6:17 pm

atomant έγραψε:Αν ο κόσμος παρουσιάζεται στην εμπειρία μας ως αρχιτεκτόνημα της αιτιότητας, ως αποτέλεσμα ενός λογικού σχεδίου, στη λειτουργία του οποίου ανάγονται τα πάντα, τι πετυχαίνουμε άραγε αποσπώντας τον απ' τη βεβαιότητα αυτής της δομής;

Παραδίδοντάς τον στην Τύχη, ή μάλλον στη Συγχρονικότητα, πού ακριβώς τον εγκαθιστούμε;

Εκείνο που κάνουμε, στην ουσία, είναι να τον αντιστρέφουμε.

Εξαιτίας της παραβίασης, στο τρ'ιγωνο των ΗΠΑ ο "κοσμος μας" ανατέλλει τώρα αναποδογυρισμένος.





.....πετυχαίνουμε προφανώς να ανηφορίσουμε -ή να κατηφορίσουμε- τους δρόμους της φαντασίας. Αλλά μέρμηγκα είναι μάλλον μοναχικοί οι δρόμοι αυτοί. Οι περισσότεροι άνθρωποι ούτε ανηφορίζουν ούτε κατηφορίζουν. Απλά παρατηρούν μερικούς που το κάνουν και θαυμάζουν. Οι ίδιοι τρίβονται μέσα στα καπηλιά της πολυκοσμίας και ανατρέχουν στον κατάλογο για κανένα καλό ρόφημα ή ποτό ανάλογα βέβαια πάντα και με τι σηκώνει η τσέπη τους.....να αναποδογυρίσουν και αυτοί θέλουν το κόσμο αλλά το μόνο που κατορθώνουν μάλλον είναι να δούνε αναποδογυρισμένα τα πολύ κοντινά τους αντικείμενα ....άντε μέχρι τον καφετζή ή το παιδί που σερβίρει τα ποτά.....
8)


...οι υπόλοιποι πλην του ηρωικού χαμινιού ακόμα να φτάσουν; τστστσ λες να την έπεσαν στις ξένες σκηνές; :lol:
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Φεβ 04, 2006 12:03 am

......Φλαααςςς.....
(μα στο μίσσος περνάς βέβαια,άτομαντ και διανάθενα).
Και τότε καταλαβαίνεις,πώς το μόνο άνοιγμα,το μόνο που δέν είναι κόσμος για να δείς τον κόσμο,ήταν ο ίδιος σου ο εαυτός.
Εδώ κάθεσαι και αράζεις λοιπόν,στα όνειρά σου.


































Που να τρέχεις πιά.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό xotik0 » Κυρ Φεβ 05, 2006 1:27 am

Σατανική ιδέα...

θα ενωθεί ο κόσμος...

...θα γίνει "Ένα Σώμα Μια Ψυχή" σα να λέμε...


...κι έτσι θα είναι πιο εύκολο στον Παλλάντιαν να τους κρατήσει σε απόσταση!!!! (μία σφαίρα, πολλοί νεκροί)


(Καληνύχτα σας και Καλή Τύχη!)
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην είναι αληθινό...
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην μπορεί να κρατήσει για πάντα...
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην είναι για μένα...
Άβαταρ μέλους
xotik0
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 26
Εγγραφή: Κυρ Ιαν 19, 2003 11:59 pm
Τοποθεσία: Ιδιόκτητη Βελανιδιά

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron