παιδική χαρά

Γιατί εμείς γράφουμε για να ενώσουμε τον κόσμο......

χαλαρά χαμόγελα, παιχνίδα, παιχνιδίσματα, αστεία και .... "ζζζζζζζζζζζζζζζ"

Γιατί εμείς γράφουμε για να ενώσουμε τον κόσμο......

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Αύγ 20, 2004 4:11 pm

Το παρόν τόπικ δημιουργείται για την αντικατάσταση του τόπικ <προσωπικός διαξιφισμός> το οποίο έφτειαξε ο θανάσης αυθαιρέτως και καταχρηστικώς και το φόρτωσε στην πλάτη του άσπικ.
Εδώ λοιπόν αφού μεταφέρω όλα τα σχετικά τελευταία πόστ και απαντήσω σε αυτά, θα είναι είναι ο χώρος πλέον που θα πρέπει ο θανάσης να βάζει τα όποια μυνήματα του χαζόμουσου στο μέλλον αφού επιμένει.
ʼν και νομίζω πώς δέν θα χρειαστεί.
Παρακαλω λοιπόν το αφεντικό,τον θανάση,να σβήσει εντελώς το τόπικ <προσωπικός διαξιφισμός> σάν περιτό πλέον.

Ευχαριστώ.










































Παρακαλώ.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Αύγ 20, 2004 4:20 pm

(βαριέμαι όμως να κάτσω να μεταφέρω τα πρόσφατα μυνήματά σας,για αυτό τα παραλείπω και περνάω κατευθείαν στην απάντηση).


Στην χθεσινή μου απάντηση στο χαζόμουσο,η παράγραφος με τον αστερίσκο,ήταν εσκεμένως αλλαζονική,με σκοπό να τσιμπήσει κανένας ακόμη και να βγάλει την κακία που ενδεχομένως να έχει μέσα του τόσο καιρό.
Έτσι μετά το σκιάχτρο,τσίμπησε και η τρουσί.
Μπράβο τρουσί.

Και είναι εσκεμένως αλλαζονική,διότι όλα αυτά που αναφέρω για τον ευατό μου,είναι αυτά που ισχύουν γενικώς για όλους τους ανθρώπους (όλοι είμαστε πολλά πρόσωπα και όλη η ανθρωπότητα είναι σχιζοειδής με ιδιοπαθή κατάθλιψη).
Πάντα αυτό κάνω όταν νομίζετε πώς μιλάω για τον εαυτό μου,αφού ουσιαστικά μιλάω γενικώς για τον άνθρωπο.Απλώς σας μπερδεύει το ύφος που στην περίπτωση επέλεξα να είναι έτσι αλλαζονικό.
Γιατί;
Μα για να τσιμπήσει καμμιά τρουσί και να εκτονώσει τα αρνητικά της συναισθήματα.
Μπράβο τρουσί!
Μπράβο και σε μένα!

Τρουσί,δέν θα κάτσω να σου απαντήσω σε μία μία για τις υπερβολές και κακίες που μου λές,όπως το ίδιο δέν θα κάνω και με τα φορουμοτυπικά του θανάση,διότι έχετε να κάνετε και σπουδαιότερα πράγματα όπως μας είπες.
Εν τάχει λοιπόν (το τάχει σωστά το έγραψα; ),είναι απαράδεκτο να μου λές πώς εγώ έδιωξα κάποιους από δώ μέσα.Με την ίδια λογική θα έλεγα και εγώ το ίδιο για σένα.Εξάλλου κάποιοι έχουν και από σένα και άλλους παράπονα και για αυτό την έκαναν όπως ισχυρίζονται.
Αυτό θα ήταν άδικο να το πούμε όμως,διότι κανένας δέν διώχνει κανέναν.Ούτε κάν το χαζόμουσο έδιωξε κανέναν.
Όποιος φεύγει το πρόβλημα το έχει αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος.

Να είσαι σίγουρη τρουσί,εσύ και οι άλλοι,πώς κανέναν προσωπικό διαξιφισμό δέν έχω εγώ με το χαζόμουσο.
Σε εσάς απευθύνεται.
Δέν το κατάλαβες;
Χρησιμοποιεί εμένα,για να σας θυμώσει,να σας σοκάρει ή ότι άλλο, και σπάει πλάκα με εσάς τους ίδιους και τον τρόπο που αντιδράτε ή δέν αντιδράτε.
Όπως το ίδιο χρησιμοποιώ και εγώ το χαζόμουσο,για να σας αποκαλύψω ποσο ψεύτικοι και επιφανειακοί είσαστε-είμαστε.
Όλα αυτά δηλαδή,που με πολύ ωραίο τρόπο σας έγραψε το μήλο σε τελευταίο του πόστ.
Μπράβο μήλο!

Επί του θέματος λοιπόν,έχουμε δύο βασικές αντιδράσεις από σάς.
Η πρώτη είναι πώς κάποιοι από σας,παρότι δέν πάτε το χαζόμουσο και το θεωρείται χυδαίο,εντούτοις σίγουρα χαμογελούσατε με ικανοποίηση όταν μου έγραφε όλα αυτά που μου έγραφε.
Διότι και εσείς ενδεχομένως θα θέλατα να με βρίσετε με τον ίδιο τρόπο πράγμα που έκανε για σάς το χαζόμουσο.
Δέν είχατε το θάρρος όμως.
Όπως το κάνατε εντέλει δύο από σας.

Η δεύτερη είναι πώς κάποιοι από σας,όντως διαφωνουσατε και σας ενοχλούσε όλο αυτό το μπαχαλο,παρόλαυτά σιωπούσατε αφού ένα πρόβλημα που δέν απειλεί άμεσα εσας τους ίδιους προσωπικά,παύει να είναι πρόβλημα.
Ο στρουθοκαμηλισμός.Ο φόβος σας να μήν γίνει η αναμόχλευση της επιφάνειας που λέει σωστά πολύ σωστά και το μήλο.


Το όλο πρόβλημα στην όλη αυτή συμπεριφορά,δημιουργείται απο ένα θεμελιώδες ψέμμα που είναι κυρίαρχο στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Και αυτό το ανέφερε το μήλο,άν και κάπως διαφορετικά.
Το ανέφερε και ο τρίερ στο ντόγκβιλ.
Ένα ψέμμα,που μεταφέρεται αλυσιδωτά από το ένα πρόσωπο στο άλλο,προσπαθώντας ο καθένας να το αποτινάξει από πάνω του.
Η ίδια προαιώνια ενοχή.
Η αντιφατικότητα συναισθήματος -λογικής,νόμων ηθικής και ενστίκτων,ΕΙΝΑΙ του ατόμου και ΕΙΝΑΙ του κόσμου.

Μετέχουμε στον κόσμο μέσα από ένα κυκλικό χορό,όπου ο καθένας με την σειρά του κάθε τόσο αποσπάται από τους άλλους και καθώς πάει ρυθμικά στο κέντρο του χορού,αρχιζει και κάνει τα δικά του βήματα.
Οι υπόλοιποι τον ακολουθούν,για να ξαναμπεί ο επόμενος και να ξανααλλάξει τα βήματα.
Κάθε αλλαγή βημάτων είναι το ψέμμα που προσπαθεί να διώξει από πάνω του ο χορευτής.
Καθώς εξελλίσεται ο χορός,τα βασικά χορευτικά βήματα εξαντλούνται και θα πρέπει οι χορευτές να αυτοσχεδιάσουν καινούργια,πιο αλλόκοτα,ίσως άρυθμα,αφαιρετικά.
Παράλογα όπως λέει και πάλι το μήλο.
Ότι ήταν να πούμε το είπαμε στο φόρουμ,που έλεγε ο στραίηντζερ και τώρα έχουμε βαλτώσει.
Ναι αλλά το ψέμα στραίηντζερ που κινεί τον λογο συνεχίζει να υπάρχει και αφού δέν έχουμε τίποτα να πούμε,τότε την θέση θα πάρει ο παράλογος λόγος.
Η αγωνία του χορευτή να βρεί καινούργια βήματα,αφού άν δέν το κάνει,ο χορός θα σταματήσει και θα κατακυρωθεί το ψέμμα πάνω του.
Γιατί το ψέμμα τελικά,είναι ό ίδιος ο χορός.
Από εκεί δέν βγαίνει η αγωνια σου μήλο;

Και το πρόβλημα δέν λύνεται με το να καταδικάσουμε τον χορευτή που κόλλησε στα ίδια βήματα και μας βγάζει την απογνωση του ψέμματός μας,να ρίξουμε στην πυρά το χαζόμουσο δηλαδή και άν δέν μπορούμε να το κάψουμε τότε να φύγουμε.
Το πρόβλημα επιλύεται με το να βρούμε τρόπο να συνυπάρξουμε αρμονικά ακόμη και με το χαζόμουσο,έστω και άν πρέπει να κινούμαστε κυκλικά και άρυθμα σάν χορός,περιμένοντας τα καινούργια βήματα του χορευτή.
Οι κοινωνίες εξελισονται.Πάρτε το χαμπάρι.
Δέν ζούμε στην εποχή του χριστου,για να σταυρώνουμε υποκριτικά τους ανθρώπους,μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε την εσωτερική μας παραμύθα.
Ωριμάστε πιά!

Αυτά είχα να πώ,ξέρω πώς δέν υπάρχει περίπτωση να καταλάβετε τίποτα και θα συνεχίσετε άν συνεχίσετε να λέτε τα δικά σας και να πιστεύετε όπως και η τρουσί,πώς και εγώ σάν τον ονιμούσα φερόμουν απο πολύ πιο πρίν.

Η παράσταση τέλειωσε λοιπόν.
Ένα ολόκληρο καλοκαίρι κράτησε,μήν έχετε παράπονο.
Και βέβαια συμετείχατε οι περισσότεροι και είχατε και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Συγχαρητήρια.

ʼντε χαιρετίστε το κοινό σας,εσάς δηλαδή και πάμε να ξεκουραστούμε.
Και μήν φτύνετε κάτω καθώς εγκαταλείπετε την αίθουσα.
Θα πρέπει να ειναι καθαρή και για την επόμενη παράσταση.

Χαζόμουσο (που πειράχτηκες και εσύ από την τελευταία απάντηση ρε μαλακοπίτουρα) έλα να χαιρετήσεις και εσύ το κοινό σου.

Οποιοσδήποτε θέλει να κάνει την δική του ανάλυση,να πεί τα δικά του,θα είναι ευπρόσδεκτος στο τόπικ με μεγάλη μου χαρά.
Δέν πρόκειται να του φωνάξω,ή να τον κοντράρω.Η παράσταση τέλειωσε.
Γιατί είπαμε,δέν γράφουμε για να χωρίσουμε τον κόσμο,γράφουμε για να τον ενώσουμε.
Όπως το είπε ακριβώς και ο ποιητής δηλαδή.
Όσοι δέν το καταλαβαίνουν,άς πάνε στο μούλτι να παίξουν.
Εδώ τα θεατρικά μας υπόστεγα,είναι για μεγάλα και ώριμα παιδιά.













































Μήλο,τελικα εσύ ήσουν ο πρωταγωνιστής που ξεχώρισες και έκλεψες την παράσταση.Διακρίθηκες σε πολλά πράγματα στην διάρκεια αυτής (άν και μπήκες στο πρός το τέλος του δευτέρου μέρους),αλλά εγώ θα τονίσω ιδιαιτέρως εκτός των άλλων,την εντιμότητά και γενναιότητά σου πρός όλους.
Ακόμη και πρός το χαζόμουσο.
Φοβάμαι όμως πώς άν συνεχίσεις έτσι,σύντομα θα κατηγορηθείς και εσύ για ανάρμοστη και επιθετική συμπεριφορά.
Πολύ δέν μπορούν να ξεχωρίσουν βασικά πράγματα εδώ μέσα.
Θα σε παρακαλούσα λοιπόν να κλείσεις εσύ την παράσταση με την ωραία σου θεωρητική προσέγγιση που έγραψες στην υποστήριξη στις 20 αυγούστου,στις 9.23.
ʼν δέν θές αυτή,γράψε κάποια άλλη.
Το κλείσιμο της παράστασης πιστεύω πώς δικαιωματικά ανήκει στο μήλο.
Μπράβο μήλο!
Ορίστε πάρε το μικρόφωνο....
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Παρ Αύγ 20, 2004 5:40 pm

Εγώ μόνο στα χιόνια ξέρω να τραγουδάω άσπικ.
Ετσι έμαθα.

Μισό να κάτσω στο πιάνο.
Ελα Erykah.

A Child with the Blues
Erykah Badu


Could have never known that when losin'
Could hurt you so very bad
Could have never known that when chosin'
Could make you feels so very sad

I don't know what to do
I just feel so confused
I'm a child with the blues

Take your time, smell the flowers
Oh yeah
Make a smile for yourself
Yourself
Girl, don't make livin' so hard
So hard, I keep tellin' myself
I keep tellin' myself

Feels like I'm goin' away
Sometimes it ain't all damn fair
I'm a child with the blues
Baby, blue

Sisters, sisters
I know you're watchin' me
There are a lot of games reachin' for you
Constantly

When you think you're grown
You're entering the unknown
Baby, check yourself
Brace yourself
Face yourself
Protect yourself

Ooh, feels like my life is just existing
And I'm missing someone

It's hard to replace the simple fact
It's 'cause my lover is gone

Tell it to ya ....
And you're walkin' in my shoes
You're a chils with the blues


I can't stop the flow, can't stop it
Of the wet tears in my eyes

And if you're any other many kind of women
Woman in pain, gotta rely, rely

Same emotion we share
Movin' fast but goin' nowhere

Like a child with the blues
A child with the blues
Baby, blue
This child is blue
Show no blues

A child with the blues, ooh

Blue...























Δάσκαλε, Ποιητή Δάσκαλε,
Δάσκαλε των σιωπηλών μας πόθων,
η καρδιά του κόσμου χτυπάει με τον παλμό της
καρδιάς σου,
αλλά δε φλέγεται με το τραγούδι σου.
Ο κόσμος κάθεται ακούγοντας τη φωνή σου
με ήρεμη χαρά,
μα δε σηκώνεται απ' τη θέση του
ν' ανηφορίσει στα υψώματα των λόφων σου.
Ο άνθρωπος ονειρεύεται τ' όνειρό σου, μα δε θα
ξυπνήσει στην αυγή σου
που είναι το μεγαλύτερο όνειρο του.
Βλέπει με τ' όραμά σου,
μα δε σέρνει τα βαριά πόδια του ως το θρόνο σου.

Χαλιλ Γκιμπραν - Ο Γιος του Ανθρωπου
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Κυρ Αύγ 22, 2004 10:05 am

Η τελευταία πίστα στο Warcraft είναι μια πίστα περίεργη για παιχνίδι.
Είναι μια πίστα όπου δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις.
Θα χάσεις δηλαδή οτι και να κάνεις, όσο καλά και να παίξεις.

Εχουμε φτάσει στο τέλος της ιστορίας.
Οι undead έχουν εξελιχτεί σε απειλή για ολόκληρη τη ζωή στη γη.
Απο τον ουρανό πέφτουν φλεγόμενες μπάλες, οι οποίες όταν προσγειώνονται μετατρέπονται σε φοβερούς πολεμιστές απο φλεγόμενη πέτρα, τα λεγόμενα infernals.

Οταν πρωτοσυνάντησα ένα infernal στο παιχνίδι παίζοντας τότε με την φυλή των Orc, είχα πανικοβληθεί. Είχε επιτεθεί στη βάση μου μόνο του και κατέστρεφε τα οχυρωματικά έργα. Εξη πύργοι το χτυπούσαν ανελέητα με τα βέλη τους, εγώ είχα ρίξει όλο το στρατό μου πάνω του, και πάλι δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε. Τελικά μετατράπηκε σε έναν σωρό απο στάχτες, αφού πρώτα ισοπέδωσε τη μισή μου βάση και αποδεκάτισε τον στρατό μου.

Θυμάμαι την αγωνία μου.
Είχε γίνει γνωστό οτι ο ουρανός έριχνε διαρκώς τέτοιες φλεγόμενες μπάλες.
Είχαμε λοιπόν να τα βάλουμε με έναν ολόκληρο στρατό απο infernals.
Σκεφτόμουν οτι σε αυτό το παιχνίδι δεν είναι δυνατόν να νικήσουμε.

Αργότερα βέβαια αποκτήσαμε με τα Orcs καλύτερους μάγους, περισσότερες ικανότητες και μερικούς πολεμιστές Tauren -πανύψηλοι μινώταυροι με υπερφυσική δύναμη- και όλα αυτά βοήθησαν ώστε να μπορέσουμε τελικά να σταθούμε στο παιχνίδι και να μην αφανιστούμε σαν φυλή.


Και έφτασε η ώρα της τελικής αναμέτρησης, η τελευταία πίστα.

Τα infernals ήταν το λιγότερο τελικά.
Οι Undead είχαν επικαλεστεί την Burning Legion του δαίμονα Archimonde, έναν πανίσχυρο στρατό υπερφυσικών δαιμόνων, που με πύρινες ρομφαίες ισοπέδωναν οτι έβρισκαν μπροστά τους, ενώ ταυτόχρονα ο ουρανός έβρεχε φωτιά. Τα infernals δηλαδή ήταν απλά η εμπροσθοφυλακή του δαίμονα Archimonde.

Αγωνία. Μάχη χωρίς προοπτικές. Αμηχανία.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλες οι φυλές πολεμούσαν μεταξύ τους. Ολοι ήταν εχθροί με όλους. Μπροστά όμως στην φοβερή απειλή της Burning Legion και των Undead, όλοι ενώθηκαν. Ετσι στην τελευταία πίστα ο παίχτης παίζει με τρείς φυλές, τους ανθρώπους, τα Orcs και τα Ξωτικά της Νύχτας και ο εχθρός είναι ο φοβερός Archimonde.

Τα πρώτα κύματα αρχίζουν να έρχονται απο μια βάση που βρίσκεται στο κάτω αριστερό μέρος του χάρτη. Κάτω δεξιά είναι η βάση των ανθρώπων. Αριστερά στην μέση του χάρτη βρίσκεται η βάση των Orcs. Και δεξιά πάνω η τελευταία βάση, η βάση των Ξωτικών.

Ο σκοπός του Archimonde είναι να φτάσει στο δέντρο της ζωής, που βρίσκεται στο πιο ψηλό βουνό της γης, λίγο πιο πάνω απο την βάση των Ξωτικών. Και τα κύματα δεν σταματούν να έρχονται και να γίνονται ισχυρότερα όσο περνάει η ώρα.
Τα πλήκτρα των εντολών παίρνουν φωτιά..
το μυαλό στροφάρει συνεχώς με χίλια..
δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω..
όλος ο κόσμος γίνεται το παιχνίδι..
η μάχη είναι ηρωική..

αλλά παρ' όλα αυτά καταλαβαίνεις οτι δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις, ο δαίμονας Archimonde θα φτάσει τελικά στο δέντρο της ζωής, είναι μονάχα θέμα χρόνου.



Οι οδηγίες του παιχνισιού γράφουν:

Καθυστερήστε τον Archimonde για 45 λεπτά.
Ο Archimonde δεν πρέπει να φτάσει στο World Tree.
Τι θα πάρετε με την ολοκλήρωση της αποστολής: Την ικανοποίηση οτι τερματίσατε το Warcraft 3!



Μούρθε να γράψω στην Blizzard Entertainment. Τι σόι παιχνίδι είναι αυτό ρε Blizzard; Παίζουμε τόσους μήνες, έχουμε περάσει τα πάθη του Χριστού και τώρα ξαφνικά μας λες οτι δεν γίνεται να νικήσουμε;
Και δεν μας τόλεγες απ' την αρχή τουλάχιστον να πηγαίναμε να αγοράζαμε το Starcraft!
"Why oh why didn't I take the Blue pill!" που έλεγε ο τύπος στο Matrix!


Τέλος πάντων, να μην σας τα πολυλογώ, τελικά τα αντέξαμε τα 45 λεπτά.
Μας έβγαλε την πίστη βέβαια αλλά "το ημπορέσαμε", που λέει και ο Κλυν.
Και πήραμε και την "ικανοποίηση" του τερματισμού και κλείσαμε και το Pc μας για πρώτη φορά εδώ και τόσους μήνες!

Το παιχνίδι πάντως σε αποζημιώνει στο τέλος με ένα ωραίο cinematic.
Δείχνει τον Archimonde να πλησιάζει το πανύψηλο δέντρο της ζωής στην κορυφή του βουνού και να το αρπάζει με τα νύχια του. Ολα μοιάζουν να έχουν τελειώσει. Και τότε γίνεται κάτι μαγικό.
Εκατομμύρια Wisps αρχίζουν να φεύγουν απο τα δέντρα του δάσους και να μαζεύονται σε ένα τεράστιο κύμα που στροβιλίζεται γύρω απο τον Archimonde.

Τα Wisps είναι η βασική μονάδα των Ξωτικών της Νύχτας. Είναι ψυχές χωρίς σώμα, οι οποίες μπορούν να κατοικούν σε δέντρα του δάσους. Είναι η μοναδική ύπαρξη στο παιχνίδι που δεν έχει την δυνατότητα να επιτεθεί σε τίποτε. Ολα τα άλλα μπορούν, απο τους πολεμιστές μέχρι τους εργάτες, σε όλες τις φυλές. Τα Wisps όμως είναι απλά μια λάμψη, ένας ψύθιρος του δάσους, μια μετουσίωση. Δεν μπορούν να κάνουν κακό. Είναι αγνά.

Και τώρα μαζεύονται απο όλες τις μεριές σε ένα κύμα που περιστρέφεται γύρω απο τον τεράστιο Archimonde, ο οποίος προσπαθεί να ρουφήξει την δύναμη της ζωής απο το World Tree και να αφανίσει κάθε ύπαρξη για πάντα.

Το κύμα τελικά διαπερνάει τον δαίμονα, ο οποίος διαλύεται σε μια έκρηξη φωτός!




















Το δέντρο της ζωής είναι πληγωμένο.
Ολη η περιοχή γύρω έχει μαυρίσει.
Πολλές απο τις ρίζες έχουν ξεραθεί για πάντα.
Στην εικόνα επικρατεί πένθος.
Αλλά όλα θα αναρρώσουν.
Η ζωή συνεχίζει να λειτουργεί μέσα στους χυμούς των δέντρων και να ξαναπλάθει απο την αρχή αυτό που έχει καταστραφεί. Το χώμα θα ξαναδυναμώσει και τα λουλούδια θα ξανανθίσουν.
Ετσι είναι η ζωή, δεν μπορεί να νικηθεί.

Η ζωή είναι Αθάνατη.
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Αύγ 25, 2004 5:01 pm

Σωτηρία, βράδυ πρώτο:
Βγήκα από το δωμάτιο.
Στάθηκα για λίγο με κολλημένη την πλάτη στο τοίχο του διαδρόμου,προσπαθώντας να αφήσω χώρο για να περάσει η νοσοκόμα με το καροτσάκι.
Με κοίταξε αδιάφορα έως ψυχρά και συνέχισε.Πίσω της ακολουθούσε ο γιατρός,με αεράτο βήμα,άνετος και με το γνωστό ανεπαίσθητα ειρωνικό χαμόγελο που έχουν συνήθως οι γιατροί.

--<φύγε ρε.Δέν υπάρχει λόγος να ξενυχτίσεις.Μήν ταλαιπωρείσαι,δέν βοηθάει σε τίποτα> μου είπε ο γιατρός χωρίς κάν να με κοιτάξει και συνεχίζοντας το αργό,άνετο βάδισμά του,προκαλώντας μου την έκπληξη όμως, για το ενδιαφέρον που έδειξε.

--<μπά θα μείνω.Που να πάω; Εξάλλου δέν θα μπορούσα να κλείσω μάτι και από την άλλη τα βράδυα είναι δικά μου.Οι άλλοι πήραν τις μέρες,μα τα βράδυα τα έχω εγώ> του απάντησα ακολουθώντας τον και συνεχίζοντας:<έχεις όμως χρόνο να σε ρωτήσω λίγα πράγματα; >

--<καλά έλα στο γραφείο των γιατρών>.

--<πάω να πάρω τσιγάρα και έρχομαι>.




Όταν πηγα μετά απο ένα τέταρτο, ο γιατρός ήδη καθόταν στο γραφείο μπροστα από τον υπολογιστή,με ένα μισογεμάτο ψηλο ποτήρι ουίσκι που κάθε τόσο έπινε από μιά γουλιά.

--< η γαμημένη η τζάγκουαρ,δέν μπορώ να την κερδίσω με τίποτα.Ιδίως στη πιστα του μονάχου την χάνω τελείως>.

--<ε άμα τρέχεις με το σέλμπυ τι περιμένεις.Πάς με κάμπριο του εξήντα να κερδισεις ρε γιατρέ; είδες φουλάρι να ανεμίζει στον αέρα και τσίμπησες αμέσως;Για πάρε το tvr ή καλύτερα το νισσάν. >.

--<μμμ.....Για ρώτα με τι θές>

--< Υπάρχει καμμιά ελπιδα επαναφοράς; >.

--< δέν ξέρω τι σου έχουν πεί οι άλλοι,αλλά εγώ είμαι της γνώμης πώς θα πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια μία και έξω.
Για αυτό λοιπόν σου λέω,πώς να επανέλθει όπως ήταν και πρίν είναι εντελώς αδύνατον.Ακόμη και στην καλυτερη περίπτωση,θα έχει σημαντικότατα και προβλήματα και ελλείψεις.
Ήταν ένα πολύ σοβαρό ισχαιμικό εγκεφαλικό και να λές ευχαριστώ που ζεί ακόμη.
Που βγήκε αυτό το φορτηγό;>

--<στούκαρες πάλι γιατρέ; άστο το σέλμπυ σου λέω και πάρε το νισσάν.
Και στην χειρότερη; >

--<στην χειρότερη,θα είναι κατάκοιτη και θα χρειάζεται υποστήριξη ακόμη και για την σίτισή της.
Μπά τον έχασα και αυτό το γύρο.Αρχίζω από την αρχή>.

--<Και πότε θα ξέρουμε με σχετική σιγουριά πώς θα εξελιχθεί;
Βγήκες έξω στη στροφή γιατρέ...>

--<δέν κόβει καθόλου το τιμόνι.
Θα το ξέρουμε ανάλογα με το πώς θα αντιδράσει τις επόμενες μέρες.
Θα πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσει έστω και άν βγάλει κάποιον πνιχτό ήχο,όπως θα πρέπει να κουνήσει και κάποιο μέλος της έστω και ανεπαίσθητα.
Μετά θα αναλάβει ο φυσικοθεραπευτής>.

--<Εντάξει,ευχαριστώ πολύ.Αλλά και επειδή και εμένα μου αρέσει να λέω την αλήθεια μιά και έξω,δέν υπάρχει περίπτωση να πάρεις το πρωτάθλημα γιατρέ.
Έχεις σοβαρότατα προβλήματα και ελλείψεις και εσύ στο παιχνίδι σου
Καληνύχτα >.









Σωτηρία,βράδυ δεύτερο:
--<πάτα γκάζι γιατρέ μπάς και βγείς προτελευταίος με το σέλμπυ σου>.

--<είχε καμμιά αντίδραση με το περιβάλλον σήμερα;>

--<καμμιά>.

--<καλά είναι νωρίς ακόμη.Μήν απογοητεύεσαι.
Τράκαρε.Θα περάσω μόνος μου μπροστά τώρα>.

--<μήν κόβεις γιατρέ στη στροφή,γιατί σε ακολουθεί το περιπολικό>.

--<πούντο; >.

--<νάτο. φαίνεται στη γραμμή που αναβοσβήνει το μπλέ λαμπάκι>.

--<ά το γαμημένοοοοοο.Με πέρασε και με σταμάτησε.
σκατά! φτούουου!!>.

--<μπράβο γιατρέ.Φτού σκατά,πιές και μιά γουλιά ουίσκι ...μπράβο γιατρέ!
Καλά τι τρέχεις τώρα; σε περάσαν όλα δέν τα βλέπεις;>.

--<Έ τρέχω για την τιμή των όπλων.Να μήν τα παρατήσω έτσι...>.

--<Έτσι θεωρείς εσύ την τιμή των όπλων;Μήν γίνεσαι θύμα του παιχνιδιού γιατρέ.
Κάνε αναστροφή, σταμάτα δεξιά δίπλα στη γέφυρα και περίμενε να φανεί και το άλλο περιπολικό.
Μόλις το δείς,άστο να μπεί στη γέφυρα και μόλις φθάσει στη μέση,πάτα γκάζι και πέσε του πάνω με ορμή.
Γάμησέ του την παναγία για αυτό που σου έκανε>.

--<μα τι λές τώρα.Αυτό δέν είναι στο παιχνίδι,ούτε στους κανόνες του και εξάλλου τι θα κερδίσω άν το κάνω; >.

--<άσε ρε γιατρέ με τους κανόνες και το παιχνίδι σου.Όλη σου την ζωή,την έχεις συνταγογραφήσει κανονικά.Την έχει ισόποσα δοσολογήσει.Καντο αυτό και θα δείς τι θα κερδίσεις>.

--<λοιπόν κάνω αναστροφή και σταματάω...όπου να είναι έρχεται....
νάτο.......>.

--<τώρα γιατρέ>

--<χαχαααααα,τρέχατε ανέμελα να με σταματήσετε αλλά αυτό δέν το περιμένατε πουλάκια μου έεε;>

--< μπράβο γιατρέ είσαι πρώτος.Βάλε όπισθεν πάρε φόρα και ξαναβάρτου τώρα που έχουν αιφνιδιασθεί.Με λυσσα γιατρέ.Με μίσος και λύσσα>.

--< ʼρπα τη.Θα σας λειώσω ρε....θα σας κάνω ένα σωρό από λαμαρίνες>.

--<μπράβο γιατρέ..Κοίτα βγάζει καπνό.ʼστο το περιπολικό το ξεπαστρέψαμε τώρα,γύρνα πάλι και πάμε να βρούμε και άλλα να κοπανήσουμε.Να το τζιπάκι που έρχεται απέναντι....μπράβο γιατρέ.Και άλλη μία....τώρα έγινες άνθρωπος γιατρέ...>.


--<ποτέ δέν το περίμενα,γιατρός άνθρωπος εγώ και να κανω τέτοια πράγματα στους δρόμους>

--<μιά χαρά πράγματα κάνεις.Βγάλε το μίσος σου στο παιχνίδι γιατρέ,μπάς και γλυτώσει κανένας ασθενής σου από σένα....Κοίτα έφθασες στο τέλος της πίστας ,όπου έχουν τερματίσει όλα τα αγωνιστικά.ΣΤΑΜΑΤΑ ΓΙΑΤΡΈΕΕΕΕ.Σταμάτα και πάρε φόρα.Τσάκισέ τα όλα. >.

--<ΠΑΡΤΑ ΤΖΑΓΚΟΥΑΡ,ΠΑΡΤΑ ΚΑΙ ΕΣΥ TVR>.

--<και την κορβέτα γιατρέ.Βάρα και την κορβέτα.Βάρα το πλύμουθ,την σεύρολετ .....ΒΑΡΑ ΓΙΑΤΡΕΕΕΕ.
ΒΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΝΤΙΛΑΚ....ΒΑΡΑ ΤΟ ΜΑΖΝΤΑ....ΒΑΡΑ ΤΟ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟ...ΒΑΡΑ ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ...ΦΕΡΕ ΟΥΙΣΚΙ,ΠΑΡΕ ΤΣΙΓΑΡΟ,ΒΑΡΑ ΓΙΑΤΡΕ .... ΒΑΡΑΑ ΓΙΑΤΡΕΕΕ>.










Σωτηρία.βράδυ τρίτο:
--< Έπ! που είσαι εσύ;
Είχαμε καμμιά αντίδραση;>.

--<τίποτα ακόμη>.

--<βάλε ουίσκι και κάτσε>

--< άστο γιατρέ το τέστ ντράιβ τέσσερα.Μαλακίες ειναι,το έχω τερματίσει,δέν είναι δύσκολο.Σου δίνει δώρο και πιο γρήγορα αυτοκίνητα μετά,αλλά δέν αξίζει τον κόπο.
Εδώ είναι το παιχνίδι το καλό.Κοίτα εγώ τι σου έφερα σήμερα...DEMOLITION RACER....ναι ..
DEMOLITION RACER...κοπανάς τα άλλα αυτοκίνητα και παίρνεις βαθμούς..βάλτο γιατρέ,αυτό είναι το παιχνίδι που σου ταιριάζει>.

--<μμμμ....καλό φαίνεται.Μπά; κάθε χτύπημα στο πλάι δέκα πόιντς. Απο πίσω πενήντα...αυτο είναι παιχνίδι...>.

--<πρόσεχε γιατρέ,θα πέσεις πάνω στο βαρέλι με το δυναμίτη.Μας κτύπησε ο διπλανός,χάνουμε θωράκιση.Έχε το νού σου να πάρουμε την ασπίδα,κάπου πιο κάτω δεξιά θα είναι,αλλοιώς θα ανατιναχτούμε.Και καύσιμα γιατρέ και καύσιμα>.

--<φτούουου!! ανατιναχτήκαμε.Σκατά ασπίδα βρήκαμε τελικά>.

--<όχι ρε γιατρέ,δέν είναι σύστημα αυτό που έχεις.Τι φτουουου και σκατά λές; αυτά είναι του συστήματος. Από δώ και πέρα θα βασκελώνουμε πρός τον ουρανό και θα βριζουμε τον θεόπουστα.Και όταν παίρνουμε βαθμούς θα φωναζουμε ΠΑΡΤΑ ΘΕΟΠΟΥΣΤΑ δειχνοντας του το χέρι μας>.

--<λές έ; πενήντα πόιντς.Καλά του έφερα ένα χτύπημα...>


--<μπράβο γιατρέ! Πρόσεχε τον διπλανό σου,κόψε το τιμόνι και πέσετου πάνω.Μπράβο γιατρέ,άλλα είκοσι πόιντς.Κόψε δεξιά θα μας χτυπήσει ο πίσω...βάρτου γιατρέ ...πενήντα πόιντς....αυτό είναι το παιχνίδι σου γιατρέ...καλός ο γιατρός....καύσιμα γιατρέ,ασπίδα γιατρέ,βάρα στο διπλανό γιατρέ ΒΑΡΑ ΓΙΑΤΡΕ,ΒΑΡΑ ΣΤΟ ΣΚΥΛΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...τριάντα πόιντς,....ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΓΙΑΤΡΕ ...ΒΑΡΤΟΥΣ...ΔΥΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΝΤΟΥΣ ΚΙΜΑ ...εκατό πόιντς ο γιατρός.....ΚΛΕΙΣΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΔΥΝΑΜΙΤΗ.....πενήντα πόιντς...ΠΑΡΤΑ ΘΕΟΠΟΥΣΤΑ....τριαντα πόιντς ...ΜΠΡΑΒ0 ΓΙΑΤΡΕ...εκατό ποιντς...ΠΑΡΤΑ ΚΑΡΙΟΛΗ ΘΕΟΠΟΥΣΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΣΑΙ...διακόσια ποιντς..ΒΑΡΑ ΓΙΑΤΡΕ....ΠΑΡΤΑ ΘΕΟΠΟΥΣΤΑ...>






--<κύριε φιλίππου,σάς παρακαλώ ακουγεστε σε όλη την πτέρυγα.Τι κάνετε εδώ; >.


--<ελάτε μήν είστε υπερβολική αδελφή,δέν ακουγόμαστε παραέξω απο το γραφείο>.

--<μα γιατρέ δέν είναι πράγματα αυτά,να πίνετε και να καπνίζετε εδώ μέσα.Καφενειο το κάνατε; θέλετε να διώξετε όλους τους αρρώστους; >.

--<έ και τι θέλετε να τους κρατήσετε εσείς να τους διώξετε μιά και καλή για τον άλλο κόσμο; >.

--<ποιός σου μίλησε εσένα και τι ζόρι τραβάς εσύ ρε,τι θα κάνουμε τους ασθενείς μας; ).

--<καλά καλά αδελφή,πηγαίνετε τώρα και δέν θα κάνουμε θόρυβο........(άστη να φύγει μωρέ,μήν την τσιγκλάς και εσύ).....>.

--< φεύγω και κάντε ότι καταλαβαίνετε.Η ευθύνη δική σας ...(τι μαλάκες θέε μου)...>


--< τι είναι αυτή ρε γιατρε; μας χάλασε και το παιχνίδι>.

--< έ δέν ξέρεις τώρα,αυτή πιστεύει ακόμη πώς εδώ μέσα στα νοσοκομεία,οι άνθρωποι σώζονται.Είναι τόσο σημαντικό για αυτήν αυτό που κάνει,που αδυνατει να δεί το οφθαλμοφανές πώς ο κόσμος πεθαίνει με πονους και οδύνες.Είναι εγκλωβισμένη στον εαυτό της και ουσιαστικά το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το ωράριό της και τα ωφέλη της.Τίποτα άλλο.Το ωράριο,το καθήκον,ο ευατός της και η μεγάλη της παραμύθα>
Η αλήθεια όμως είναι,πώς ένα τόσο δά μικρό σωματίδιο,ένα τίποτα,μπορεί να επιφέρει τέτοια βλάβη στον άνθρωπο,σάν και το ισχαιμικό εγκεφαλικό που ξέρεις καλά πιά.
Ένα τόσο μικρό σωματίδιο,τινάζει στον αέρα και τα ωφέλη μας και την παραμύθα μας και το καθήκον και την ηθική μας.
Γιατί πίνω νομίζεις; >.

--<άμ σε κατάλαβα.Δέν σε κατάλαβα πώς δικός μας είσαι και εσύ; Για αυτό βάρα γιατρέ.Βάρα αλλά να μήν φωνάζουμε γιατί οι άρρωστοι κοιμούνται.
Κοιμούνται βαριά και δέν πρέπει να τους ξυπνήσουμε.
Βάρα γιατρέεεεε>.











Σωτηρία,βράδυ τέταρτο:
Κόλλησα την πλάτη στο τοίχο του διαδρόμου,για να περάσει η νοσοκόμα με το καρότσι.
Με κοιταξε θυμωμένη,σχεδόν με μίσος και προχώρησε.
Πίσω της ακολουθούσε ο γιατρός με το γνωστό του βήμα.

--<τι έγινε γιατρέ; την χερούκλωσες την νοσοκόμα; >.

--<έ μόνο έτσι ηρεμουν αυτές.
Από ότι έμαθα ,υπηρξε θετική εξέλιξη έ;>

--<.Ναι.Χθές το βράδυ έβγαλε έναν σιγανό ήχο και κούνησε και το δάκτυλο.Μας το είπαν από το διπλανό κρεββάτι>.

--<μπράβο.Τώρα θα σημειώσει αρκετή βελτίωση.Εμείς ότι είχαμε να κάνουμε το κάναμε>.

--<Ναι το κάναμε.Θα αφήσω και εγώ την αποκλειστική μόνη της σήμερα.Θα πάω σπιτι να κοιμηθώ.Τώρα τα βράδυα της,όπως και άν είναι,όποια και άν είναι, τα έχει η ίδια.>.

--<χίλια πόιντς.Πάρτα καριόλη θεόπουστα.>.

--<βάρα γιατρέ>.
























































Οποιαδήποτε ενέργεια μήλε,ακόμη και θετική και καλη τέτοια,ακόμη και η οργόνη ,είναι εχθρός του ανθρώπου.
Τον φθείρει και τού προκαλει αλλοιώσεις.Τον κάνει να πονά και να δυστυχεί.

Ο άνθρωπος θα ευτυχήσει και θα γινει αυτάρκης,μόνο όταν ο ίδιος αυτός,καταστεί ενέργεια του σύμπαντος.Αντικειμενικά να καταστεί ενέργεια του σύμπαντος,αυτός η μία και η μοναδική ενέργεια του κόσμου.


Για αυτό διαφωνώ με την πίστη σου,με την προσαρμοστικότητα η και με την τυχαιότητα άλλων.
Το πρόβλημα είναι θέμα συγχρονισμού.
Όπως ακριβώς και οι συγχρονισμένη κατάδυση (μιάς και έχουμε και ολυμπιακούς) που πρέπει οι άνθρωποι,αρμονικά και συχρονισμένα να κάνουν την ίδια βουτιά και να την κάνουν και σωστή και με βαθμό δυσκολίας τον ανώτερο.
Και άν δύο δύτες,είναι πολύ δύσκολο να συγχρονιστουν,σκέψου πόσο δύσκολο είναι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη,μαζί να κάνουν μιά συγχρονισμένη βουτιά.
Και το πρόβλημα μεγαλώνει,όταν διαπιστώνουμε πώς δέν υπαρχει μιά ανθρωπότητα αλλά πολλές.
Πολλές ανθρωπότητες που κινούνται παράλληλα.
Η ανθρωπότητα των γιατρών,των νοσοκόμων,η ανθρωπότητα πολλών..
Δέν υπαρχει μία, υπάρχουν πολλές.
Οπότε τι μας μένει;


(μπράβο θανάση,που έσβησες το προσωπικό διαξιφισμό.Ήταν όντως η πράξη σου μιά θαυμάσια συγχρονισμένη βουτιά στα ελεύθερα και ισοτιμιστικά νερά του κόσμου.).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Πέμ Αύγ 26, 2004 9:15 am

Εχεις δίκαιο άσπικ.
Είμαστε σκλάβοι των ονείρων και των επιθυμιών μας.
Αυτό που ποθούμε περισσότερο, γίνεται και το μεγαλύτερο εμπόδιο στο δρόμο μας προς το επιθυμητό.

Μπαίνει σε λειτουργία το μυαλό και κατασκευάζει ένα είδωλο στον καθρέφτη. Και μετά απλώνουμε το χέρι για να αγγίξουμε το είδωλο αλλά δεν καταφέρνουμε τίποτα άλλο, απο το να χαιδέψουμε την κρύα και γυαλιστερή επιφάνεια του καθρέφτη.

Λέμε "θέλω να πετύχω αυτό" ή "θέλω να γίνω έτσι".

Κανένας δεν μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό απο αυτό που είναι.
Ολη αυτή η κίνηση προς το είδωλο είναι μια καταστροφική διαδικασία και το αναπόφευκτο αποτέλεσμα κάποια στιγμή είναι το θρυμμάτισμα του καθρέφτη. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.
Γι αυτό και οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να προτρέπουν τους συνανθρώπους τους να ζήσουν αυτό ή εκείνο, να γίνουν αυτό ή το άλλο. Τους κάνουν κακό και όχι καλό έτσι.

Η ζωή λειτουργεί μέσα σε κάθε άνθρωπο. Το ίδιο και η προσωπική του αλήθεια. Λειτουργούν καλά ή κακά, ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο καθένας.
Ο άνθρωπος είναι ένα ζωντανό σύστημα και όσο συνεχίζει να αναπνέει, συνεχίζει να κουβαλάει μέσα του όλες τις δυνατότητες και τις μελλοντικές προοπτικές του.
Κατά βάθος δεν είναι κακός ή μοχθηρός αλλά ακινητοποιημένος.
Και το μόνο που έχει αξία είναι να φωτιστούν οι πραγματικές αιτίες για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Το μόνο που έχει τελικά σημασία είναι τα εμπόδια που ορθώνονται στον δρόμο.
Ο γκρεμός που βρίσκεται μπροστά.
Εκεί χρειάζεται μόνο να εστιάζεται η προσοχή.
Στον γκρεμό και στα εμπόδια.
Ολα τα άλλα γίνονται απο μόνα τους.


Μια μέρα ο άνθρωπος θα ξαναβρεί και θα ξαναγαπήσει τον πυρήνα του.
Θα σταματήσει να κάνει τόσο θόρυβο και θα αφήσει τον χώρο ελεύθερο να ξεδιπλωθούν οι αληθινές συγκινήσεις του. Θα σταματήσει να ζητάει πράγματα και θα στραφεί στον πλούτο που κουβαλάει ο ίδιος.

Τότε θα κάνει αληθινούς νόμους για να προστατέψει τη ζωή μέσα του και μέσα στα παιδιά του. Και τότε θα αποκτήσουν ουσιαστικό νόημα οι έννοιες παιδεία, πολιτισμός και κοινωνία ανθρώπων.

Μέχρι τότε οι προφήτες θα είναι στην πραγματικότητα εχθροί του.
Γιατί θα προτρέπουν τον κόσμο να ζήσει σύμφωνα με κάτι, που ο κόσμος θα αντιλαμβάνεται σαν ένα είδωλο στον καθρέφτη.
Οι προφήτες δεν μπόρεσαν ποτέ να βρούν το μονοπάτι για τον πυρήνα των συναισθημάτων. Να ανοίξουν τον δρόμο ανάμεσα στα αγκάθια της στραβής και παράλογης δομής του χαρακτήρα και να φτάσουν στις βαθύτερες και αληθινές συγκινήσεις των ανθρώπων, στην ουσία της ζωής τους και στο πραγματικό νόημα της ύπαρξης τους.

Αλλά και αυτό κάποια μέρα θα γίνει..




























αν μάθουμε να αφήνουμε χώρο ανάμεσα μας και επιτρέπουμε στις αντίθετες ιδέες να υπάρχουν και να αναπνέουν..

αν μάθουμε να τελειώνουμε μια συζήτηση χωρίς πάντα να λέμε την τελευταία κουβέντα και χωρίς πάντα να βγάζουμε τα οριστικά συμπεράσματα.
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Αύγ 30, 2004 12:29 pm

ʼν τέτοια η ζωή είναι μήλε και άν είναι και αθάνατη,εγώ πάω με τον Archimonde και τα infernals.
Τέτοια ζωή είναι λάθος και δέν της αξίζει η αθανασία.
Και γιατί τα Orcs,οι μάγοι,τα ξωτικά της νύχτας και οι άνθρωποι είναι οι καλοί επειδή υπερασπιζονται μιά τέτοια ζωή και είναι κακοί οι άλλοι που θέλουν να την καταστρέψουν;
Και δέν σε υποψιάζει πώς τα Wisps που δέν μπορουν να κάνουν κακό και είναι αγνά,αποδεικνύονται τελικά οι ισχυρότεροι και αποτελεσματικότεροι πολεμιστές;

Η αθανασία μιά κατάσταση δηλαδή που δέν έχει όρια,για αυτό και χωρίς μνήμη,άχρονη.Μιά κατάσταση δηλαδή χωρίς συνείδηση.
Η αθανασία δέν έχει συνείδηση.

Η ανυπαρξία,μιά κατάσταση και αυτή χωρίς όρια,για αυτό και χωρίς μνήμη,άχρονη.Μιά κατάσταση δηλαδή χωρίς συνείδηση.
Η ανυπαρξία και αυτή δέν έχει συνείδηση.

Ποιά η διαφορά αθανασίας ανυπαρξίας;
Καμιά.

Η βασική ομοιότητα;
Και οι δύο αυτές καταστάσεις δέν έχουν συνείδηση.


Παρατήρηση πρώτη:
Αθανασία και ανυπαρξία,ταυτίζονται απολύτως,αφού το βασικό τους και το απόλυτα κυρίαρχο κοινό χαρακτηριστικό είναι η απειροστικότητά τους.
Αθανασία και ανυπαρξία είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα,η ανυπαρξία δηλαδή.
Την ονομάζουμε αυτήν (την ανυπαρξία) και αθανασία,επειδή την φοβόμαστε.Για να την ξορκίσουμε,για τους ίδιους λόγους που χαρακτηρίζουμε αφελώς,αγαθό τον θεό.




Παρατήρηση δεύτερη:
Συνείδηση είναι η καταγραφή ενός χρονικού πεπερασμένου διαστήματος στο άπειρο (αθανασία ή ανυπαρξία).
Συνείδηση στον άνθρωπο,είναι η γνώση του επικείμενου θανάτου του δηλαδή,γνώση η οποία του χαρίζει την αντίληψη της ατομικότητάς του.
Εγώ,εσύ,αυτός.
Ο θάνατος.

Αυτή όμως η γνώση του θανάτου,που μας δίνει αυτοσυνειδησία,μας κάνει εκτός απο την ατομικότητά μας,να αντιλαμβανόμαστε και τους άλλους.
Τον κόσμο.





Υπάρχει κάτι,επειδή απλώς και μόνο ξέρει πώς υπάρχει.
Κανένας άλλος λόγος,δέν θα του χάριζε την ύπαρξη.
Ουσιαστικά ύπαρξη και συνείδηση ταυτίζονται.
Ουσιαστικά,ύπαρξη είναι ένα ψυχωτικό σύμπτωμα της ανυπαρξίας,κατα το οποίο φαντασιώνεται αυτή η ανυπαρξία,πώς είναι κάτι (συνειδητοποιει΄την ανυπαρκτική του κατάσταση δηλαδή σάν κάτι).
Γιατί μόνο ψυχωτικό σύμπτωμα μπορεί να είναι όταν το τίποτα φαντασιώνεται πώς είναι κάτι.
Τίποτα άλλο.

Ουσιαστικά το μόνο που υπάρχει είναι η φαντασίωση.Η εικόνα δηλαδή.
Είναι ενέργεια η εικόνα;
Μάλλον όχι.Η εικόνα είναι μόνο αναπαράσταση μιάς ενεργειακής αποτύπωσης στο κάτι.


Συνοψίζοντας τα παραπάνω λοιπόν, το κυρίαρχο πρόβλημα είναι στο άν εμείς φαντασιωνόμαστε τον κόσμο,ή ο κόσμος εμάς.
Νομίζω όμως πώς η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι αυτονόητη,αφού ξέρουμε πώς το ασυνείδητο δέν εδράζεται στο άτομο,μα στον κόσμο.
Στο υποσυνείδητο του ανθρώπου,δέν υπαρχει ατομικότητα δηλαδή.Το άτομο φέρει μέσα του τον κόσμο και το ασυνείδητο αυτού.




Επιστρέφοντας λοιπόν στο Warcraft,εύλογα θα πρέπει να ρωτήσουμε ανάμεσα στους ήρωες του παιχνιδιού,ποιός φαντασιώνεται ποιόν;
Ο Archimonde φαντασιώνεται τους άλλους; τα infernals φαντασιώνονται; οι άνθρωποι; τα ξωτικά; τα Wisps;
Μάλλον τα τελευταία,αφού αυτά ειναι μόνο ψυχές και τίποτα άλλο,καθαρά δηλαδή και μόνο φαντασιωτικά ψυχωτικά όντα.
Τα wisps λοιπόν φαντασιώνονται ακόμη και τον Archimonde για να υπάρξουν.
Τα wisps είναι ο ίδιος ο κόσμος και ότι κακό,προέρχεται από αυτές τις <αγαθές> ψυχές.
Το κακό δηλαδή,που απλώς το συμβολίζουμε με τον archimonde,δέν είναι τίποτα άλλο,παρά το ασυνείδητο των wisps,το είναι του κόσμου δηλαδή,που εξ ορισμού είναι άρρωστο διότι είναι αυτό που δημιουργει ενεργειακές στρεβλώσεις που λές και εσύ,στο άτομο.
Είναι η σύγκρουση του είναι του ατόμου,με το είναι του κόσμου.
Τα infernals είναι απλώς ο συμβολισμός αυτης της σύγκρουσης.



Σήμερα είμαστε σε μιά σχετική κατάσταση ευ-δαιμονίας.Έχουν επικρατήσει δηλαδή,οι καλοί δαίμονες,τα wisps.Το είναι του κόσμου δηλαδή,έχει συνθλίψει το είναι του ατόμου.Τα infernals και ο arcimonde δέν υφίσταται,για αυτό δέν υφίσταται και η ατομικότητα.
Τι έγιναν οι κακοί δαίμονες;
Που βρίσκεται το πρόσωπο σήμερα;
Σε αυτό μας απαντάει ο παπαιωάννου με τις τελετές έναρξης και λήξης των ολυμπιακών.
Η συνέχεια λοιπόν στο σχετικό τόπικ: <ολυμπ....(;)>.
Ακολουθήστε με.....
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Αύγ 30, 2004 3:15 pm

μ'αρεσαν αυτες οι περιπετειες σας ....
ποτε δε θα μπορουσα να φανταστω οτι γινονται τετοια πραματα.


λετε ν'αγορασω κανα playstation?να σκοτωνω εξωγηινους ?
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Κυρ Σεπ 12, 2004 6:03 pm

aspic έγραψε:Συνείδηση στον άνθρωπο,είναι η γνώση του επικείμενου θανάτου του δηλαδή,γνώση η οποία του χαρίζει την αντίληψη της ατομικότητάς του.
Εγώ,εσύ,αυτός.
Ο θάνατος.

Αυτή όμως η γνώση του θανάτου,που μας δίνει αυτοσυνειδησία,μας κάνει εκτός απο την ατομικότητά μας,να αντιλαμβανόμαστε και τους άλλους.
Τον κόσμο.

Υπάρχει κάτι,επειδή απλώς και μόνο ξέρει πώς υπάρχει.
Κανένας άλλος λόγος,δέν θα του χάριζε την ύπαρξη.
Ουσιαστικά ύπαρξη και συνείδηση ταυτίζονται.
Ουσιαστικά,ύπαρξη είναι ένα ψυχωτικό σύμπτωμα της ανυπαρξίας,κατα το οποίο φαντασιώνεται αυτή η ανυπαρξία,πώς είναι κάτι (συνειδητοποιει΄την ανυπαρκτική του κατάσταση δηλαδή σάν κάτι).
Γιατί μόνο ψυχωτικό σύμπτωμα μπορεί να είναι όταν το τίποτα φαντασιώνεται πώς είναι κάτι.
Τίποτα άλλο.

Ουσιαστικά το μόνο που υπάρχει είναι η φαντασίωση.Η εικόνα δηλαδή.
Είναι ενέργεια η εικόνα;
Μάλλον όχι.Η εικόνα είναι μόνο αναπαράσταση μιάς ενεργειακής αποτύπωσης στο κάτι.

Συνοψίζοντας τα παραπάνω λοιπόν, το κυρίαρχο πρόβλημα είναι στο άν εμείς φαντασιωνόμαστε τον κόσμο,ή ο κόσμος εμάς.
Νομίζω όμως πώς η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι αυτονόητη,αφού ξέρουμε πώς το ασυνείδητο δέν εδράζεται στο άτομο,μα στον κόσμο.
Στο υποσυνείδητο του ανθρώπου,δέν υπαρχει ατομικότητα δηλαδή.Το άτομο φέρει μέσα του τον κόσμο και το ασυνείδητο αυτού.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο Warcraft,εύλογα θα πρέπει να ρωτήσουμε ανάμεσα στους ήρωες του παιχνιδιού,ποιός φαντασιώνεται ποιόν;
Ο Archimonde φαντασιώνεται τους άλλους; τα infernals φαντασιώνονται; οι άνθρωποι; τα ξωτικά; τα Wisps;
Μάλλον τα τελευταία,αφού αυτά ειναι μόνο ψυχές και τίποτα άλλο,καθαρά δηλαδή και μόνο φαντασιωτικά ψυχωτικά όντα.
Τα wisps λοιπόν φαντασιώνονται ακόμη και τον Archimonde για να υπάρξουν.
Τα wisps είναι ο ίδιος ο κόσμος και ότι κακό,προέρχεται από αυτές τις <αγαθές> ψυχές.
Το κακό δηλαδή,που απλώς το συμβολίζουμε με τον archimonde,δέν είναι τίποτα άλλο,παρά το ασυνείδητο των wisps,το είναι του κόσμου δηλαδή,που εξ ορισμού είναι άρρωστο διότι είναι αυτό που δημιουργει ενεργειακές στρεβλώσεις που λές και εσύ,στο άτομο.
Είναι η σύγκρουση του είναι του ατόμου,με το είναι του κόσμου.


Είναι ανάγκη εδώ να γράψω μερικές σκέψεις που πιστεύω πως είναι σημαντικές και οι οποίες νοιώθω οτι πρέπει να εκφραστούν δημόσια, ώστε να μπορέσουν να πάρουν επιτέλους μια καθαρή και συγκεκριμένη μορφή και στο δικό μου το μυαλό αλλά και στο μυαλό του φίλου μου του άσπικ.

Εχοντας περάσει ένα σοβαρό ψυχωτικό επισόδειο μόλις πριν λίγες μέρες - για πρώτη φορά στη ζωή μου - καταλαβαίνω τελικά όλη αυτή την φιλολογία της αθανασίας και της ανυπαρξίας. Παλιότερα δεν την πολυκαταλάβαινα και ούτε και έδινα ιδιαίτερη σημασία αλλά τώρα είναι σημαντικό να πω μερικά απο τα πράγματα που ανακάλυψα τελευταία κυρίως μέσα στον εαυτό μου.

"Συνείδηση στον άνθρωπο,είναι η γνώση του επικείμενου θανάτου του δηλαδή,γνώση η οποία του χαρίζει την αντίληψη της ατομικότητάς του."

Εδώ είναι που αρχίζει ουσιαστικά το βασικό λάθος στον προσανατολισμό της ανθρώπινης σκέψης. Αν την συνείδηση στον άνθρωπο την χαρίζει η επίγνωση του θνητού της ύπαρξης του, τότε όλα τα άλλα έρχονται σαν βασική συνέπεια αυτού του γεγονότος.

Αυτό όμως δεν είναι έτσι.
Στον άνθρωπο υπάρχει ένα βασικό λάθος.
Κάποια καταστροφή η οποία συνέβει παλιά και για την οποία δεν γνωρίζουμε ακόμη σχεδόν τίποτα, οδήγησε σε μια διαστρέβλωση του τρόπου που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.
Παλιότερα είχα γράψει οτι η συνείδηση στον άνθρωπο είναι λειτουργία που αναπτύχθηκε απο το ενεργειακό του πεδίο. Αυτό συνεχίζω να πιστεύω πως είναι ακράδαντα σωστό και ακόμη υπάρχουν σήμερα δεδομένα και εργασίες επιστημόνων που βοηθούν σε μια αρκετά καλή κατανόηση του τι σημαίνει τελικά συνείδηση (ενεργειακό πεδίο) στον άνθρωπο.
Εδώ όμως θέλω απλά να γράψω κάποιες σκέψεις που θεωρώ αυτή την ώρα σημαντικές και όχι να κάνω επιστημονική εργασία, έτσι θα μείνω μόνο σε αυτά που έχουν αξία και χρησιμότητα αυτή την στιγμή.

Η ύπαρξη είναι κάτι συγκεκριμένο και όχι κάτι φαντασιακό.

"Ουσιαστικά,ύπαρξη είναι ένα ψυχωτικό σύμπτωμα της ανυπαρξίας,κατα το οποίο φαντασιώνεται αυτή η ανυπαρξία,πώς είναι κάτι (συνειδητοποιει΄την ανυπαρκτική του κατάσταση δηλαδή σάν κάτι).
Γιατί μόνο ψυχωτικό σύμπτωμα μπορεί να είναι όταν το τίποτα φαντασιώνεται πώς είναι κάτι.
Τίποτα άλλο.
Ουσιαστικά το μόνο που υπάρχει είναι η φαντασίωση.Η εικόνα δηλαδή.
Είναι ενέργεια η εικόνα;
Μάλλον όχι.Η εικόνα είναι μόνο αναπαράσταση μιάς ενεργειακής αποτύπωσης στο κάτι."


Αυτή η διατύπωση φίλε άσπικ αδικεί τη ζωή.
Κατ' αρχήν η έννοια "ψυχωτικό" είναι μια έννοια κατασκευασμένη πρόσφατα και με άκρως διφορούμενο περιεχόμενο.
Επίσης δεν είναι δυνατόν να μιλάς για το "τίποτα" που φαντασιώνεται οτι είναι "κάτι", όταν ο ωκεανός της ενέργειας που ρέει μέσα στο σύμπαν είναι πραγματικός, μετρήσιμος, χειροπιαστά υπαρκτός και τεχνολογικά αξιοποιήσιμος.
Ακόμα μια τέτοια συνολική θεώρηση του σύμπαντος δεν διαφέρει στην ουσία και πολύ απο την θεώρηση των άδειων μηχανιστών που βλέπουν απλά ένα "κενό και διαρκώς επεκτεινόμενο σύμπαν".

Ποιά η διαφορά στην πράξη ανάμεσα στις δύο θεωρήσεις; Καμμία.
Είναι το ίδιο καταστροφικές και απαξιωτικές και οι δύο και προέρχονται απο μια λάθος αντίληψη του τι συμβαίνει ακριβώς μέσα στον εαυτό.

Τι συμβαίνει λοιπόν μέσα στον εαυτό;
Που εντοπίζεται ακριβώς αυτό το σημαντικό λάθος για το οποίο μιλάμε;

Τις τελευταίες μέρες είχα την τύχη ή την ατυχία να έρθω σε άμεση επαφή με μερικές βαθειά καταχωνιασμένες λειτουργίες μέσα στον άνθρωπο.
Αν προσπαθείς να σώσεις την ζωή σου, αναγκάζεσαι να σκεφτείς και αυτά που αλλιώς θα απέφευγες να σκεφτείς ή θα έβρισκες κάποιον τρόπο να τα προσπεράσεις ανώδυνα.

Αυτό που βρήκα είναι οτι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα πράγματα μέσα του στο σύνολο τους σαν μέσα απο έναν καθρέφτη. Παντού μοιάζουν να υπάρχουν χωρίσματα. Το αριστερό και το δεξιό μέρος του εγκεφάλου. Το πάνω και κάτω μέρος του σώματος χωριζόμενα απο το διάφραγμα. Και τέλος ένα επιμελώς κρυμμένο σημείο κάτω ακριβώς απο τα γεννητικά όργανα το οποίο βρίσκεται σε συνεχή πίεση, η οποία όμως και πάλι γίνεται αντιληπτή σαν μέσα απο έναν καθρέφτη και δείχνει να εστιάζεται τελικά στην μύτη, ενώ στην πραγματικότητα εστιάζεται κάτω απο τα γεννητικά όργανα.
Ο άνθρωπος με λίγα λόγια βλέπει τον εαυτό του ανάποδα. Στην κυριολεξία βλέπει το πάνω κάτω. (Τέλος πάντων, ας μην επεκταθώ σε αυτό γιατί θα φρικάρω τον κόσμο άδικα και χωρίς λόγο.)

Μια αμοιβάδα φίλε άσπικ δεν είναι φαντασίωση, δεν είναι εικόνα, δεν είναι αναπαράσταση μια ενεργειακής αποτύπωσης στο "κάτι".

Μια αμοιβάδα είναι μια "ύπαρξη", δηλαδή είναι ένα μέρος της συμπαντικής ενέργειας - ή αλλιώς του θεού ή αλλιώς της φύσης ή όπως θέλει να το ονομάσει ο καθένας - και αυτό το μέρος βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα σε μια μεμβράνη και πάλλεται και με αυτό τον τρόπο "υπάρχει".

Αυτό είναι ένα γεγονός και όχι μια φαντασίωση.

Είναι ένα πραγματικό ενεργειακό γεγονός και δεν έχει καμμία σχέση με την φαντασία.
Η αμοιβάδα είναι πραγματική, ανεξάρτητα απο το ποιός έρχεται ή δεν έρχεται σε επαφή μαζί της, ανεξάρτητα απο το ποιός προβάλει ένα μέρος του είναι του πάνω της και την αντιλαμβάνεται ή όχι. Με αυτόν τον τρόπο είναι πραγματικός και ολόκληρος ο κόσμος, οι ωκεανοί του και κάθε μορφή ζωής μέσα σε αυτούς, όπως και ολόκληρη η γη και κάθε ύπαρξη πάνω σε αυτήν, τώρα πρίν και μετά στον χρόνο, σε ολόκληρη την ιστορία της όλα αυτά τα εκατομμύρια χρόνια, ανεξάρτητα απο το αν υπήρχε ή δεν υπήρχε άνθρωπος σε αυτήν.

"Συνοψίζοντας τα παραπάνω λοιπόν, το κυρίαρχο πρόβλημα είναι στο άν εμείς φαντασιωνόμαστε τον κόσμο,ή ο κόσμος εμάς.
Νομίζω όμως πώς η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι αυτονόητη,αφού ξέρουμε πώς το ασυνείδητο δέν εδράζεται στο άτομο,μα στον κόσμο.
Στο υποσυνείδητο του ανθρώπου,δέν υπαρχει ατομικότητα δηλαδή.Το άτομο φέρει μέσα του τον κόσμο και το ασυνείδητο αυτού."


Η προσωπική αίσθηση που είχα τις τελευταίες μέρες ήταν οτι η ατομικότητα εδράζεται μάλλον στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου και το συλλογικό ασυνείδητο στο δεξί.
Και ταυτόχρονα έμοιαζε να υπήρχε μια αποτυχία στο να υπάρξουν αυτά τα δύο μέρη σε μιά εννιαία λειτουργία.
Ο "καθρέφτης" κατ' αρχήν έδειχνε να βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια.
Αργότερα συνειδητοποίησα ότι όλα στην πραγματικότητα ήταν "ένα" και ότι απλά υπήρχε πρόβλημα λειτουργίας. Ο εγκέφαλος δεν λειτουργούσε σαν "ένα εννιαίο βιολογικό όργανο". Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το ενεργειακό πεδίο έμοιαζε να κόβεται στην μέση απο το διάφραγμα σε δύο μέρη, τα οποία και πάλι αποτύγχαναν να συντεθούν σε μια εννιαία λειτουργία, σε ένα "εγώ" μιας ύπαρξης που θα περιέκλειε αρμονικά και τα δύο μέρη.
Και το είναι του κόσμου - και το είναι του ατόμου
ή την σύνθεση του καλού, του ηθικού, του σύμπαντος, του πνεύματος μαζί με την αίσθηση του εγώ και τις ατομικές ενστικτώδεις ορμές στο κάτω μέρος του σώματος
ή το "ουράνιο" θεικό, θετικό φορτίο με το "γήινο" ανθρώπινο, ενστικτώδες, αρνητικό φορτίο
ή ένα εκατομμύριο ακόμα άλλους προσδιορισμούς που θα περιέγραφαν και πάλι στην ουσία το ίδιο πράγμα:

Την βασική λειτουργική αποτυχία του ανθρώπου δηλαδή να συνθέσει τα δύο μέρη - θεός και ενόρμηση - σε μια βασική, εννιαία, συνολική λειτουργία που θα γίνονταν υποκειμενικά αντιληπτή σαν "φυσική ηθικότητα".

Η ρίζα αυτού του κακού βρίσκεται βαθειά στην δομή του σημερινού ανθρώπου.
Ακόμη και ολόκληρο το μυικό του σύστημα δείχνει να είναι μοιρασμένο εξ ίσου στους δύο αυτούς κόσμους, οι οποίοι παραμένουν αδυσώπητα χωριστά ο ένας απο τον άλλον, προβάλοντας συνεχώς ο ένας το είναι του στον άλλον σαν μέσα απο καθρέφτη.
Στην πράξη το μισό μυικό σύστημα όντως αντιτίθεται στην κίνηση στο άλλο μισό, δημιουργώντας αυτό που ονομάζουμε θωράκιση ή μυική ένταση ή μυικός τόνος.

Ανάμεσα τους ένα λεπτό στρώμα απο μουχλιασμένη ενέργεια η οποία είναι ο βασικός υπαίτιος για όλα.

Αντί λοιπόν να είναι ο άνθρωπος μία εννιαία βιολογική ύπαρξη, η οποία θα συνέθετε αρμονικά το "εγώ" της μέσα σε έναν κόσμο, με τον οποίο αυτό το εγώ θα ήταν ερωτευμένο και θα υπήρχε σε απόλυτη αρμονία, όλα μοιάζουν να είναι κομματιασμένα και να προβάλονται σε καθρέφτες.

(Για την φρίκη ειδικά, έχω να πω οτι είναι η μεγαλύτερη απάτη. Μία μικρή ποσότητα μουχλιασμένης, μοχθηρής, ανικανοποίητης σάρκας είναι σε θέση να χρησιμοποιεί τον καθρέφτη και να προβάλλει τον εαυτό της σε άλλο μέρος του σώματος, μεγενθύνοντας την εικόνα και δημιουργώντας ένα ρεύμα ενέργειας απο το καλό και φυσικό προς την φρίκη. Αυτή η βασική απάτη με την οποία λειτουργεί στην ουσία όλος αυτός ο μηχανισμός είναι δύσκολο να καταπολεμηθεί απο τον άνθρωπο και θέλει πολύ κουράγιο και καθαρή σκέψη για να καταλάβει κανείς τι ακριβώς γίνεται τελικά μέσα του.)


Αν ο άνθρωπος ήταν σε θέση να συνθέση αρμονικά τα δύο αυτά μέρη σε μία εννιαία βιολογική λειτουργία, θα προέκυπτε κάτι που θα το ονομάζαμε απλά "φυσική ηθικότητα" και το οποίο κάτι δεν θα είχε καμμία ανάγκη αυτοπροσδιορισμού, πέρα απο την πληρότητα της λειτουργίας που θα απολάμβανε.

Το είναι του ατόμου και το είναι του κόσμου θα γίνονταν ΕΝΑ.

Αυτό μια μέρα θα συμβεί.
Και τότε, αυτές οι δύο έννοιες θα εξαφανιστούν για πάντα απο το πρόσωπο της γης και θα μείνει ο Ανθρωπος, όπως έπρεπε να είναι.




ΥΓ. Ολα αυτά φίλε μου άσπικ τα έγραψα κυρίως για σένα. Αλλιώς δεν θα τα έγραφα καθόλου και θα τα κρατούσα για τον εαυτό μου. Είναι πια γνωστό σε μένα οτι όλες οι θεωρίες για το τι είναι και για το πως "θα έπρεπε" να είναι ο άνθρωπος, αποτελούν στην πραγματικότητα εμπόδια στο να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να συνθέσει την ζωή του απλά και σύμφωνα με τις ανάγκες του, ώστε να πετύχει μια ζωή κατά το δυνατόν ευτυχισμένη.
Η επαφή και η φυσική κοινωνικότητα σε έναν λιγώτερο άρρωστο κόσμο, θα ήταν απο μόνες τους ικανές να βγάλουν απο τη μέση όλο αυτό το μπέρδεμα και να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε μια ζωή απλή, ερωτεύσιμη και γεμάτη ουσία.
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Σεπ 12, 2004 11:39 pm

ΥΓ. Ολα αυτά φίλε μου άσπικ τα έγραψα κυρίως για σένα. Αλλιώς δεν θα τα έγραφα καθόλου και θα τα κρατούσα για τον εαυτό μου. Είναι πια γνωστό σε μένα οτι όλες οι θεωρίες για το τι είναι και για το πως "θα έπρεπε" να είναι ο άνθρωπος, αποτελούν στην πραγματικότητα εμπόδια στο να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να συνθέσει την ζωή του απλά και σύμφωνα με τις ανάγκες του, ώστε να πετύχει μια ζωή κατά το δυνατόν ευτυχισμένη.
Η επαφή και η φυσική κοινωνικότητα σε έναν λιγώτερο άρρωστο κόσμο, θα ήταν απο μόνες τους ικανές να βγάλουν απο τη μέση όλο αυτό το μπέρδεμα και να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε μια ζωή απλή, ερωτεύσιμη και γεμάτη ουσία.


όλες οι θεωρίες για το τι είναι και για το πως "θα έπρεπε" να είναι ο άνθρωπος, αποτελούν στην πραγματικότητα εμπόδια στο να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να συνθέσει την ζωή του απλά και σύμφωνα με τις ανάγκες του,


Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ορίσει το κοσμικό μου τοπίο.
Δεν υπάρχει άλλος κριτής από τον εαυτό μου στο τι μου ταιριάζει καλύτερα, τι είναι φυσικό και τι είναι αφύσικο. Τι είναι ανθρώπινο και τι είναι απάνθρωπο. Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο.
Δεν υπάρχει Θεός τιμωρός.
Οταν κλείσω τα μάτια μου θα με εξετάσουν σύμφωνα με το δικό μου ερωτηματολόγιο. Τις δικές μου επιταγές και ανάγκες.
Δεν υπάρχει αντικειμενική Αλήθεια υπάρχει η αλήθεια μου.

Διαφέρω.
Επί χρόνια δεν είχα κανέναν δίπλα μου να μου πεί σε τι διαφέρω. Αντίθετα είχα πάμπολλους που προσπαθούσαν να με πείσουν ότι δε διαφέρω.

Επί χρόνια κόφευσα.
Επί χρόνια ταλαιπωρήθηκα ζητιανεύοντας δεξιά και αριστερά τρόπους ιδέες θεωρίες
Επί χρόνια διασπάστηκα σε ντιάνες αδυνατώντας να συνθέσω μια ντιάνα που διέφερε.

Μοναδικός σκοπός μου τώρα είναι να διαφέρω.
Δέχομαι τους άλλους όπως είναι.
Χαίρομαι αφάνταστα όταν συναντώ κάποιον που μοιάζουμε λίγο.
Τον φιλώ γλυκά στα χείλη. Τίποτα άλλο. Στην ουσία γεύομαι τη διαφορά του. Τον τοποθετώ στο σύμπαν. Επαναπροσδιορίζομαι.

Χαίρομαι αφάνταστα όταν συναντώ ανθρώπους που ξέρουν ότι διαφέρουν.

"Ηθική φυσικότητα". Ενας όρος που με ηρεμεί και με προσανατολίζει σωστά.
Αυτή η ηθική φυσικότητα δεν έχει να κάνει με την ηθική - με την καθιερωμένη έννοια- αλλά με το κοσμικό μου τοπίο.
Είναι η σχέση μου με το σύμπαν.
Η αρμονία και η εσωτερική μου γαλήνη.





Είμαι αφάνταστα θυμωμένη μαζί σου Μήλο που νομίζεις ότι μόνο εσύ τα βιώνεις όλα αυτά.
Και που νομίζεις ότι μόνο ο Ασπικ σε καταλαβαίνει. :twisted:
Επισκέπτης
 

Επόμενο

Επιστροφή στο παιδική χαρά

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες

cron