ποίηση

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Δεκ 14, 2004 10:04 pm

Ανθολόγιο αποσπασμάτων Οδυσσέα Ελύτη


-------------------------------------------------------------------------------------


Μια στιγμή που προσπέρασες την ευτυχία
Σαν τραγούδι όπου κρύφθηκε μήπως το δεις
Δακρυσμένο για σένα ένα κορίτσι -
Όλα της αγκαλιάς τα ιερά και του όρκου
Τίποτα, τίποτα δεν πήε χαμένο
Απόψε βράδυ Αυγούστου οχτώ


-------------------------------------------------------------------------------------

Πρόσεχε να προφέρει καθαρά τη λέξη θάλασσα έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο θεός


-------------------------------------------------------------------------------------

Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις όμως για λίγη περηφάνεια το άξιζε.


-------------------------------------------------------------------------------------

Έχω κάτι να πω διάφανο και ακατάληπτο
Σαν κελαηδητό σε ώρα πολέμου

-------------------------------------------------------------------------------------


Αδέξιος μες στην ευτυχία, τρέμοντας
μήπως σπάσω ένα λουλούδι, θίξω κάποιο πουλί
Και σε δύσκολη θέση, εξαιτίας μου, βρεθεί ο Θεός

-------------------------------------------------------------------------------------

Πολύ δεν θέλει ο κόσμος. Ένα κάτι
Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα
Όμως
Ακριβώς
Προς
Την αντίθετη κατεύθυνση

Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει.

-------------------------------------------------------------------------------------

Με σοφία και θάρρος. Picasso και Laurens. Να πατήσουμε πάνω στην Ψυχολογία, στην Πολιτική, στην Κοινωνιολογία, ηλιοκαμένοι μ' ένα σκέτο άσπρο πουκάμισο.

-------------------------------------------------------------------------------------

Να γιατί γράφω, Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν' ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντίθετων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Aδης αγγίζονται.

-------------------------------------------------------------------------------------

Πού να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος
Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α, Ζωή

-------------------------------------------------------------------------------------

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ.
Aσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα.
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεμένα χαλίκια.
Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο.
Ποιο μέτωπο
Κλάψαν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια.
Κανείς δεν είναι.
Ν' ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο.
Ν' ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη.
Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες τον ορίζοντά τους.
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απ' την αγάπη

-------------------------------------------------------------------------------------

- Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του

------------------------------------------------------------------------------------

πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα -

-------------------------------------------------------------------------------------

- Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
Ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε
Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά -

-------------------------------------------------------------------------------------

Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακρυά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο

-------------------------------------------------------------------------------------

κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
κι η μουσική αθέατη μέσα μας

-------------------------------------------------------------------------------------



Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες

-------------------------------------------------------------------------------------


Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

-------------------------------------------------------------------------------------

Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα
Θυμάμαι τα παιδόπουλα, τους ναύτες που έφευγαν
Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους
Τραγουδούσαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια.

Τί γύρευα όταν έφτασες βαμμένη απ' την ανατολή του ήλιου
Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια
Βαθειά στις θαλασσοσπηλιές μες στα ευρύχωρα όνειρα
Όπου άφριζε τα συναισθήματά του ο άνεμος
Αγνωστος και γλαυκός, χαράζοντας στα στήθια μου το πελαγίσιο του έμβλημα

Με την άμμο στα δάχτυλα έκλεινα τα δάχτυλα
Με την άμμο στα μάτια έσφιγγα τα δάχτυλα
Ήτανε η οδύνη -
Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένοιωσα πρώτη φορά το ανθρώπινο βάρος σου
Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία
Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη

Γιόρταζαν τις αμαρυλλίδες - Μα θυμάμαι πόνεσες
Ήτανε μια βαθειά δαγκωματιά στα χείλια
Μια βαθειά νυχιά στο δέρμα κατά και που χαράζεται παντοτινά του ο χρόνος

Σ' άφησα τότες

Και μια βουερή πνοή σήκωσε τ' άσπρα σπίτια
Τ' άσπρα αισθήματα φρεσκοπλυμένα επάνω
Στον ουρανό που φώτιζε μ' ένα μειδίαμα.

Τώρα θά 'χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό
Θά ΄χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο Έρωτας
Κι εκείνο το κοχύλι σου όπου θ' αντηχεί στο Αιγαίο.

-------------------------------------------------------------------------------------



Ω πράσινο πετράδι - ποιος θυελλομάντης είδε
Να σταματάς το φως στη γέννηση της μέρας
Το φως στη γέννηση των δυο ματιών του κόσμου!


-------------------------------------------------------------------------------------




Πες μου από πού ξεκίνησε η αιωνιότητα
πες μου ποιο το σημάδι που πονείς

-------------------------------------------------------------------------------------

Οι άνθρωποι προχωρήσανε
Γεμάτοι οδύνη και όνειρο

-------------------------------------------------------------------------------------

Τι ξέρεις ν' αντικρύζεις και τι ξέρεις να φορείς
Ντυμένη από τη μουσική των χόρτων και πώς προχωρείς
Μέσα από τα ρείκια και τις αλισφακιές


-------------------------------------------------------------------------------------




Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει
τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της
Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά
Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων
Στο στήθος των βαθειών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

-------------------------------------------------------------------------------------




Έτσι συχνά όταν μιλώ για τον ήλιο
μπερδεύεται στη γλώσσα μου ένα
μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο.
Αλλά δεν μου είναι βολετό να σωπάσω.


-------------------------------------------------------------------------------------




Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι το όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.


-------------------------------------------------------------------------------------




Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι και το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς


-------------------------------------------------------------------------------------




Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.


-------------------------------------------------------------------------------------




Χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι
Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλωσύνη
Και ξέρουν ν' ατενίζουν τους βαθειούς ορίζοντες
Όταν η μουσική ανεβάζει τα νησιά.


-------------------------------------------------------------------------------------




Φύγανε
και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε ο αστερίας
και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!
Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
Τείχισε τις πλευρές του κόσμου
κι από το μέρος του ουρανού σήκωσε τις εννέα επάλξεις
και στην πλάκα επάνω του βωμού σφαγίασε το σώμα
τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.
Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού
και κορίτσια ωραία
με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπετε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!


-------------------------------------------------------------------------------------




" μακρυά από την λοιμική της πολιτείας, ονειρεύτηκα στο πλάι της μιαν ερημιά, όπου το δάκρυ να μην έχει νόημα, κι όπου το μόνο φως νά 'ναι από την πυρά που κατατρώγει όλα μου τα υπάρχοντα.

Ώμο τον ώμο οι δυο μαζί ν' αντέχουμε το βάρος από τα μελλούμενα,


-------------------------------------------------------------------------------------




Σε μεγάλη απόσταση μέσα στην ευωδιά του δυόσμου
αναλογίστηκα πού πάω
κι είπα για να μη μ' έχει του χεριού της η ερημιά
να βρω εκκλησάκι νά 'χω να μιλήσω.


-------------------------------------------------------------------------------------




Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα

Με κίνδυνο ν' αγγίξω μια ευτυχία

Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακρυά

Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα

Έκανε πως δεν έβλεπε


-------------------------------------------------------------------------------------




Μια στιγμή φάνηκαν τα νησιά
και ακόμα πιο ψηλά μες στον αιθέρα οι τρόποι όλοι που είχανε να πετάνε τα πουλιά
σκαλί-σκαλί ως το άπειρο.


-------------------------------------------------------------------------------------




Έχοντας ερωτευτεί και κατοικήσει αιώνες μες στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση.


-------------------------------------------------------------------------------------




Και δεν ήθελα να ξέρω, δεν ήθελα να μάθω τί τον έκανε η ψυχή τον κόσμο


-------------------------------------------------------------------------------------




Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά
και πως η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο

Αφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλλαβική που την αποκρυπτογραφείς μονάχα στους καιρούς της λύπης και της εξορίας

Κι η πατρίδα
μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλαβικές
που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο

Σ' ένα πλήθος εξουσίες ξένες
μέσω της δικής σου πάντοτε

Όπως γίνεται για τις συμφορές

Όμως
ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί νά ΄ναι και σε πολυκατοικία
ότι παίζουνε παιδιά
κι ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς
να πει στους άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια

Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.


-------------------------------------------------------------------------------------



Η ελευθερία έχει δύο κοφτερές όψεις, όπως τα παλιά ξυραφάκια.


-------------------------------------------------------------------------------------



Τράβα μόνος σου ο ίδιος κι όσο πιο δυνατά μπορείς το σχοινί που ανεβάζει το καλαθάκι σου στα πιο εμπιστευτικά σου Μετέωρα


-------------------------------------------------------------------------------------
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό stnt » Κυρ Ιαν 02, 2005 11:42 pm

ΕΠΕΤΕΙΟΣ
(από τους ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥΣ )

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ στο σημάδι ετούτο που παλεύει.

Πάντα κοντά στη θάλασσα νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος με στήθος προς τον άνεμο που να πηγαίνει ένας άνθρωπο

λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες στιγμές του, με νερά τα οράματα της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του.

Ζωή παιδιού που γίνεται άντρας πάντα κοντά στη θάλασσα όταν ο ήλιος τον μαθαίνει ν’ ανασαίνει κατά κει που σβήνεται η σκιά ενός γλάρου. Έφερα τη ζωή μου ως εδώ άσπρο μέτρημα γαλανό άθροισμα λίγα δέντρα και λίγα βρεγμένα χαλίκια δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδεύουν ένα μέτωπο.

Ποιο μέτωπο κλαιν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια Κανείς δεν είναι ν’ ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο ν’ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη.

Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας όνομα πιο γλαυκό μες’ στον ορίζοντα τους λίγα χρόνια λίγα κύματα κωπηλασία ευαίσθητη στους όρμους γύρω απ’ την αγάπη.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει --- Όποιος είδε δυο μάτια ν’ αγγίζουν τη σιωπή του κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους.

Πιο κοντά στο φως υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα ---
Μα εδώ στο ανήμερο τοπίο που χάνεται σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη μαδά η επιτυχία στόβιλοι φτερών και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα σκληρό κάτω από τ’ ανυπόμονα πέλματα, χώμα καμένο για ίλιγγο ηφαίστειο νεκρό.

΄Έφερα τη ζωή μου ως εδώ πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο πιο πέρα απ’ τα νησιά πιο χαμηλά απ’ το κύμα, γειτονιά στις άγκυρες ---

Όταν περνάν καρίνες σχίζοντας με πάθος ένα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε και μ’ όλα τα δελφίνια της αύγαζ’ η ελπίδα κέρδος του ήλιου σε μη ανθρώπινη καρδιά ---

Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε μια μορφή από αλάτι λαξεμένη με κόπο αδιάφορη άσπρη που γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της στηρίζοντας το άπειρο.
stnt
new member
 
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: Δευτ Μάιος 03, 2004 3:22 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Σάβ Μαρ 05, 2005 12:24 am

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ



Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ



Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Σάβ Μαρ 05, 2005 12:42 am







Πρώτη φορά σ' ενός νησιού τα χώματα
δύο Νοεμβρίου τα ξημερώματα

Βγήκα να δω τον κόσμο, μα μετάνιωσα
τα ζόρικα που λέν' αμέσως τα 'νιωσα

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό ziller » Παρ Οκτ 14, 2005 6:36 pm

Συγκίνηση.Τα φύλλα τρέμουν ζώντας μαζί και ζώντας
χωριστά πάνω στις λεύκες που μοιράζουν άνεμο.Πρίν απ'
τα μάτια σου είναι αυτός που φυγαδεύει αυτές τις θύμησες,
αυτά τα βότσαλα-τις χίμαιρες! Η ώρα είναι ρευστή κι
εσύ στυλώνεσαι πάνω της ακάνθινη.Συλλογίζομαι αυτούς
που δε δεχτήκανε ποτέ ναυαγοσωστικά.Που αγαπούν το
φως κάτω απ΄τα βλέφαρα, που σα μεσουρανήσει ο ύπνος
άγρυπνοι μελετούνε τ'ανοιχτά τους χέρια.
Κια θέλω να κλείσω τους κύκλους που άνοιξαν τα δικά
σου δάχτυλα,να εφαρμόσω επάνω τους τον ουρανό για να
μην είναι πια ποτέ ο στερνός τους λόγος άλλος.

Μίλησέ μου/αλλά μίλησέ μου για δάκρυα.
(μην μ'αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ
δεν μου δόθηκε η χάρη να κλάψω αλλά φοβάμαι)
ziller
new member
 
Δημοσιεύσεις: 16
Εγγραφή: Παρ Δεκ 03, 2004 6:52 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron