ποίηση

Γράφεις ή φοβάσαι?

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό ALternativeT_s » Δευτ Νοέμ 22, 2004 8:04 pm

epsilon έγραψε:γράφω ή φοβάμαι;
γράφω γιατί φοβάμαι ότι ο κόσμος τελειώνει. έχω ένα φιλμ σε σκοτεινό δωμάτιο, και ...


Γράφω γιατί φοβάμαι πως μόνο το χαρτί καταλαβαίνει την αλήθεια μου...

Γιατί ο κόσμος δεν τελειώνει, αλλά έχει πολύ λίγο χρόνο μερικές φορές για εμένα...

Το χαρτί όμως... Εγώ και αυτό σε ένα ντουλάπι ξεχασμένο να μου θυμίζει... Τι άραγε?? Ότι ο κόσμος δεν είναι ποτέ έτοιμος για τις ανησυχίες μου, γιατί κουβαλάει τις ανησυχιές ολόκληρου του ανθρώπινου γένους!!! Αυτό φοβάμαι και γράφω- μήπως κάποια στιγμή βρει χρόνο και για εμένα και μου ζητήσει να ανοίξουμε το ξεχασμένο στο χρόνο και αναμνήσεις ντουλάπι...

Γραφω, γιατί στην πραγματικότητα ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ, γράφω για να μη με ξεχάσω μέσα στην γρήγορη καθημερινότητα, που τα αισθήματα παραγκωνίζονται για τον κουμπαρά και την αναγνώριση...

Και στην ουσία ο φόβος με κάνει να γράφω... Γιατί η αλήθεια τρομάζει και θέλει χρόνο να τη νιώσεις, να τη γευτείς και να την καταλάβεις...

Σε μπέρδεψα??? -- Έτσι νιώθω και εγώ και... βγαίνει από το γράψιμό μου!!!
ALternativeT_s
 
Δημοσιεύσεις: 1
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 07, 2004 5:34 pm
Τοποθεσία: Mitilini

Δημοσίευσηαπό manos » Δευτ Δεκ 06, 2004 7:07 pm

ο φοβος εχει πολλα προσωπεια...η γραφη εχει πολλες πτυχες...ο διαλογισμος για να εχει καποιου ειδους βαση,τις περισσοτερες φορες τετραγωνιζουμε τον κυκλο.....

η ποιηση εμπεριεχει ολα τα παραπανω,για τον μανο.
το μονο που με φοβιζει ειναι η ζωη,γιατι αυτην βιωνω,στην τωρινη πραγματικοτητα μου....

ομως τι ειναι φοβος και τι γραφή;;;
για την ιδια την ψυχη;;;;;

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
manos
new member
 
Δημοσιεύσεις: 7
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 12, 2004 3:39 pm

Δημοσίευσηαπό escobar » Τετ Δεκ 08, 2004 6:21 pm

γράφω όταν φοβάμαι
μα δεν φοβάμαι να γράψω

φοβάμαι να μιλήσω...

είναι μεγαλύτερη δειλία αλλά και μεγαλύτερη σοφία

ακού-δες-σκεψου-σώπα...

ολοκληροτισμός και δημοκρατική συμπεριφορά
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό ieltis » Δευτ Ιαν 17, 2005 1:12 am

πάντα έχω κάποιο φόβο όταν πάω να γράψω κάτι για το πόσο καλό θα φανεί όχι σε μένα αλλά στους άλλους αν το διαβάσουν
συμβαίνει ακριβώς το ίδιο με το τραγούδι
δεν φοβάμαι να τραγουδήσω όταν είμαι μόνος
φοβάμαι να τραγουδήσω όταν με ακούνε γιατί ξέρω ότι η φωνή μου δεν τραβάει
όμως πάντα τραγουδάω όταν είμαι μόνος γιατί αυτό με χαλαρώνει, μου δίνει δύναμη
το ίδιο και όταν γράφω
όσο καλά ή άσχημα κι αν είναι αυτά που γράφω δεν θα κάνω πίσω και μάλιστα θα ψάξω την δύναμη να τα δείξω και σε άλλους. αυτό μου δίνει πιο πολύ δύναμη
θα πενθώ πάντα -μ' ακούς; -για σένα,
μόνος στόν Παράδεισο
ieltis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 32
Εγγραφή: Παρ Ιαν 14, 2005 9:50 pm
Τοποθεσία: Ρόδος, Ρέθυμνο ή και κάπου αλλού

Δημοσίευσηαπό countz » Πέμ Μαρ 17, 2005 3:06 pm

Εγω ειμαι καινουριος εδω αλλα ας πω την γνωμη μου.

Δεν φοβαμαι οταν γραφω αλλα αφηνω ελαχιστους να διαβασουν τα περισσοτερα. Μαλλον επειδη δεν θεωρω αυτα που γραφω ιδιαιτερα αξιολογα.

Διαβασα οτι πετας πολλα χαρτια οταν γραφεις. Εγω παλι πιστευω οτι ειναι καλυτερο να τα κρατας ολα. Εχω καταληξει να εχω και πανω απο εικοσι εκδοχες του ιδιου ποιηματος. Οταν φτασω σε ενα σημειο που με ικανοποιει το γραφω καθαρα σε ενα συγκεκριμενο τετραδιο και πολλες φορες το γυρναω πισω στις σημειωσεις για να δω πως κατεληξε στην τελικη του μορφη, κατι που μου αρεσει παρα πολυ να κανω.

Τελοςπαντων, αυτα ειχα να πω.
countz
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 2:54 pm

Δημοσίευσηαπό skab » Πέμ Φεβ 16, 2006 3:40 am

Είναι φορές που το ποιημα
έρχεται εκεί που κάνεις κάτι τελείως άσχετο.
Τότε το γράφεις και τελειώνεις.
Είναι όμως και φορές
που σε τριγυρίζει για βδομάδες.
Στο δρόμο που περπατάς,
όταν διαβάζεις,όταν διασκεδάζεις,
μα όταν πιάνεις να το γράψεις
σου είναι αδύνατον.
Ώσπου το χέρι πιάνει το μολύβι
και γράφει μόνο του
και όταν τελειώσει και το διαβάσεις,
ανακαλύπτεις οτι κάποιος έγραψε
ένα πολύ όμορφο ποίημα.
Όμως δεν ξέρεις ποιος.
skab
new member
 
Δημοσιεύσεις: 3
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 16, 2006 3:31 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Φεβ 25, 2006 12:13 pm

πολύ όμορφο αυτό που έγραψες.

ποιος γράφει άραγε όταν τα δάχτυλα πάνε και φέρνουν στα μάτια σου λόγια που μετά, πολύ μετά την ανάγνωσή τους, γίνονται συναισθήματα.
μερικές φορές νομίζω πως γράφω κάτι που θυμάμαι, κάποιου άλλου, μα όχι, τέλος δεν είναι αυτό.

πάντως γράφω γιατί φοβάμαι, είναι σίγουρο. γιατί φοβάμαι πως ο κόσμος τελειώνει, κι εγώ μένω έξω, έξω από τον κόσμο. όταν γράφω είναι σαν να τρέχω να προλάβω το τρένο που διασχίζει το σκοτάδι, που διασχίζει τον ήλιο, που διασχίζει την αγάπη, που διασχίζει το σύμπαν, κλείνω τα μάτια και τρέχω, τρέχω. είναι σαν το μέλι ενός εφιάλτη
σαν το πιο τρομερό κλάμα που ξεσπάς χωρίς πια να σταματάς.
ένα τρένο που σκίζει τη ψυχή είναι το γράψιμο.
κι άμα τη σκίσει και την κάνει κουρέλι,
μετά,
την ελευθερώνει.

και γράφω γιατί φοβάμαι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Φεβ 27, 2006 11:10 am

γράφω κι αποσύρομαι.


σαν καταθέτης.


φρίκη.



γιατί γράφω το τέλος που τελειώνει.




και μετά το τίποτα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό revKat » Πέμ Μαρ 02, 2006 5:43 pm

Χμμ...Γράφω όταν νιώθω οτι έχω κάτι να πω.Συνήθως, αφού έχω διαβάσει ποιήματα ή όταν είμαι ψυχολογικά φορτισμένη.Δεν το φοβάμαι το γράψιμο όμως.Τελευταία διαβάζω ή μαλλον προσπαθώ να διαβάσω ..σουρρεαλισμό, και αυτό έχει με έχει επηρρεάσει.Μελετώ κείμενα του Μπρετόν και προσπαθώ και γω να γράψω αυτόματα.Αυτό είναι κάτι που ευχαριστεί και το βρίσκω και πολύ διασκεδαστικό!Ελευθερώνομαι απ το άγχος και αφήνομαι στη μαγεία του υποσυνειδήτου.. το αποτέλεσμα είναι άλλη υπόθεση. :?
Άβαταρ μέλους
revKat
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 02, 2006 4:55 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Απρ 16, 2006 10:09 pm

επειδή σήμερα φοβάμαι

ΦΟ ΒΑ ΜΑΙ


γι' αυτό ποστάρω το κάτωθι, εδώ.
σόρρυ. με τρία ρό.



577
Η τελευταία φορά που σε κοίταξα:
Φορούσες μαύρα μάτια
Και διάβαζες ένα βιβλίο-ανησυχία, του πεσόα όχι, ήταν πιο ήπια η γραφή του.
Η γραφή του προχώραγε στους δρόμους με θηλυκά τακούνια χτυπώντας χαριτωμένα τα πλήκτρα της,
Λες και μου έγνεφε να φύγω μακριά, δεν ήξερα πια ποιος είσαι.
Είσαι κάποιος ή είσαι τίποτα.
Μάλλον τίποτα, γιατί πώς αλλιώς θα σε σκεφτόμουνα, με τα γράμματα συσσωρευμένα σαν καλώδια μπαταρίας και τις ανύπαρκτες ιδέες σου σαν ερινύες που Εγώ θα εκδικηθώ.
Κάθισα τότε έξω. Στο φως ενός τεράστιου ήλιου, και τον είδα, σαν επιστημονικό λαμπτήρα που φέγγει στο νεκροτομείο σου.
Νεκρό σε είδα, με τα μάτια καρφωμένα στο παραπέτασμα της φαντασίας, με την αγάπη σου κρεμασμένη σαν ψόφιο σκύλο στον παράδεισο, ξέρεις εσύ, πώς το λέω, ξέρεις.
Εγώ δεν ξέρω.
Ποιητές που σώζουν περιοδικά και ξέρουν πως ούτως ή άλλως έχουν πεθάνει, ξέρεις…Την κατηφόρα έχω πάρει. Μόνη μου, κανείς δε με σπρώχνει.
Την πόρτα έχω κλείσει εδώ και λίγα χρόνια, κανείς μαζί μου σ’ αυτή την κάθοδο. Σταθερά προχωράω, έτσι, ξέρω, πως δεν υπάρχεις.
Τα μάτια σου μόνο ώρες-ώρες σα φώτα, κι ας είναι μαύρα. Μαύρα της νοσταλγίας, μαύρα της απορίας, μαύρα της αποξένωσης, μαύρα της απελπισίας.
Τα συναισθήματα δικά μου είπαμε, κανενός άλλου. Μονάχη είμαι να κουβαλάω ό,τι εγώ, και κανένας άλλος, δεν έχει.
Κι απαγορεύω να μου μιλήσει κανένας. Γι’ αυτό σε βάφτισα παιδί των πουλιών.
Δεν καπνίζω: ‘έχετε φωτιά;’ Θα πλέξω ένα κόμπο το σκοτάδι να το ρουφήξω σαν παρανάλωμα. Κι εκεί θα χορτάσω.

‏2006‏‏-‏03‏‏-‏05‏
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron