ποίηση

Γράφεις ή φοβάσαι?

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Γράφεις ή φοβάσαι?

Δημοσίευσηαπό MaRaBu » Πέμ Δεκ 04, 2003 2:14 am

Πολλοί γνωστοί μου σε διάφορες κι ατέλειωτες συζητήσεις έχουν εκφράσει την ανάγκη τους να γράψουν κάτι.Όταν όμως έρχονται αντιμέτωποι με το χαρτί και το μολύβι τα παρατάνε πρίν αρχίσουν καν...!!! "Δεν κάνω εγώ για τέτοια" λενε κι ας έχουν αποδείξει οτι μπορούν να το κάνουν.Τους έχω εκμνηστηρευτεί οτι όταν γράφω , χαλάω(όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι)πάρα πολλά χαρτιά που καταληγουν στα σκουπίδια.Έτσι σκέφτονται πολλοί οι οποίοι έχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες στον τομέα αυτο και τα παρατάνε...Φανταστείτε πόσοι χάνονται έτσι...Συμφωνείτε?
MaRaBu
new member
 
Δημοσιεύσεις: 7
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 01, 2002 4:47 am

Δημοσίευσηαπό veni » Πέμ Δεκ 04, 2003 8:29 am

Συμφωνώ.. γιατί αν πεις τη σήμερον ημέρα ότι είσαι συγγραφέας η ακόμα ειδικότερα "ποιητής" είναι σαν να τους λες ότι είσαι gay, αποτυχημένος, μανιοκαταθλιπτικός και ότι άλλο επίθετο μπορεί κανεις να φανταστεί. :x

"Δεν κάνω εγώ για τέτοια" ... κλασσική ατάκα που λένε όσοι φοβούνται...
Τι φοβούνται?
Ίσως να ψάξουν μέσα τους.. ίσως αυτό που θα βρούν να μην τους αρέσει... :wink:
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Πέμ Δεκ 04, 2003 3:07 pm

Εγώ όταν γράφω φοβάμαι.

Πάντα φοβάμαι. Οταν γράφω επειδή πρέπει, φοβάμαι τα λάθη. Φοβάμαι το χρόνο. Φοβάμαι την εκτίμηση της κατάστασης που κάνω. Φοβάμαι τις αντιδράσεις της επόμενης μέρας. Τις διαψεύσεις, τις επιβεβαιώσεις, τα γεγονότα που θα υποκινηθούν, τα αποτελέσματα.

Οτι δε θα προλάβω, ότι βαριέμαι να το κάνω, ότι αυτά που γράφω δεν είναι αυτά που σκέφτομαι, ότι...

Οταν γράφω μπροστά στο λευκό χαρτί, νυν οθόνη, πάντα φοβάμαι το ίδιο πράγμα. Οτι αυτά που λέω, επειδή συνήθως χρησιμοποιώ προσωπικό τόνο, θα εκληφθούν ως προσωπικά και θα χαθεί η γενική εικόνα.

Είναι δικαίωμα του αναγνώστη το να εισπράξει αυτό που νομίζει.

Αλλά εγω δεν παύω να φοβάμαι ότι εισπράττοντας το ειδικό, θα ξεφύγουμε.

Η ιστορία πάει ως εξής -πάντα έτσι πήγαινε, με άλλα μέσα:

-Μια γυναίκα, ένας άντρας, ένα μέσο. Βγάλε το μέσο κι έχεις την ταινία. Ασε το μέσο κι έχεις παράσταση παραλλαγής πάνω στο θέμα.
-Το μέσο είναι το μήνυμα. Ο άντρας και η γυναίκα είναι οι μεταφορείς του.
-Χρησιμοποιώ το μέσο, μεταφέρω ένα μήνυμα. Το μήνυμα αυτό θα επιδοθεί δια του μέσου, ως αλληλογραφία (κατόπιν και τηλέφωνο, πάλι μέσο όμως)
-Το μήνυμα είναι προπομπός ιδέας, προπομπός πιθανότητας, έκφραση διάθεσης. Δεν είναι καθεαυτή η πραγματοποίηση της ιδέας/πιθανότητας/διάθεσης.
-Μόνο όταν το μέσο πάψει να είναι το μήνυμα, το καρτούν (μεταφορέας μηνύματος) παύει να είναι καρτούν και γίνεται άνθρωπος που κοιτάει έναν άλλον άνθρωπο στα μάτια. Τότε και μόνο τότε, ακριβώς όπως στο κουτί του Σρέντιγκερ ανοίγεις την πόρτα να δεις αν η γάτα ζει η πέθανε και μόνο τότε, τη στιγμή που ανοίγεις την πόρτα (κι οχι πριν) επέρχεται το γεγονός (μόνο τότε η γάτα παύει να είναι ενα νεκροζώντανο ενδιάμεσο φάντασμα)

Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε επι πραγματικότητας και τα γύρω απο αυτήν.
Οταν τσακώνεται το μήνυμα με το μήνυμα (αυτά που περιεγραψαν μερικοί τελευταία και ως υπάρξεις αυτόνομες) μιλάμε για τσακωμό κοκκινόμαυρων πίξελ.

Κάποια στιγμή, τα πίξελ γίνονται άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, ξέρουν ποιός είμαι, τι κάνω, γιατί και πως, τηλέφωνα, χροιά φωνής, ύψος, βάρος, τάπα βενζίνης, ιπποδύναμη, κλπ. Οταν μαζί τους μιλάω, κατανοούν τι λέω ως καρτούν εδώ μέσα πλεον, καλύτερα. Και δεν είναι ένα επώνυμο σε μια ιστοσελίδα απο το οποίο αντλώ κύρος και υπόσταση.

Η γάτα γεννήθηκε/πέθανε. Δεν απέμεινε φάντασμα.

Αυτοί οι άνθρωποι, μπορούν να αξιολογήσουν επι της πραγματικότητας.

Για τους άλλους τώρα. Τις ιστορίες που καταγράφω ενίοτε, δεν τις έχω ζήσει όλες. Δεν υπήρξα λχ γελωτοποιός του Τύχο Μπράχε, δεν ήμουν ερωμένη του Μποντλερ, δεν πήγα με τον Κεινς στην ουτοπία, ούτε υπήρξα μάρτυρας στον βιασμό στη Σίντρα και δεν βρήκα ένα καμένο ξύλο με αφιέρωση του λόρδου βυρωνα, ούτε τζίνι απο λυχνάρι έχω βγάλει. Αυτό το κατανοούνε οι πάντες (ας ελπίσουμε!) Ομως όταν γράφω ιστορίες με χύσια και κώλους, σαν κάτι να παθαίνουν μερικοί.

Εκεί το φανταστικό μέρος της υπόθεσης ξαφνικά εξαφανίζεται και το θέμα προσωποποιείται. Σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον.

Η διαδραστικότητα του μέσου, αναπαράγει άμεσα αυτό το συναίσθημα. Ο αυθορμητισμός εξαφανίζεται. Η απόλυτη ελευθερία μετασχηματισμού του ειδικού σε ιστορία, η ελευθερία της αυτοσχεδιαστικής φαντασίας, χάνεται. Η επιφύλαξη και η αποστασιοποίηση ξεκινούν. Οι σκέψεις πίσω απο τις σκέψεις, οι προθέσεις πίσω απο τα φαινόμενα, απασχολούνε το μυαλό. Κι όλα αυτά μέσα σε μια οθόνη.

Εκείνη τη στιγμή, η ιστορία πεθαίνει. Εκείνη τη στιγμή ανοίγω το κουτί κι είναι πάντα νεκρή. Τη στιγμή αυτή φοβάμαι, γιατί τότε παύω να λέω ιστορίες.

Ο συμβολισμός των πραγμάτων δεν είναι το ίδιο το πράγμα. Οι μάχες κρίνονται στα πεδία τους κι όχι στο χαρτί του σχεδιασμού. Και οι άνθρωποι κρίνονται ολόκληροι ως άνθρωποι, αλλιώς κρίνονται οι ιδέες τους ως απόψεις/διηγήσεις κι όχι οι ίδιοι.

Φοβάμαι λοιπόν ότι καταλήγουμε να αξιολογούμε προθέσεις, που έχουν καταγραφεί ως ιστορία που κανείς αξιολογητής δεν ξέρει πόσο μεγάλο ειναι το φανταστικό της τμήμα και να συμπεραίνουμε απο αυτές, να μαντεύουμε μάλλον, την προέκτασή τους στην αληθινή ζωή. Να τα τα "ελλείματα", οι "αρρωστοι', τα "υπαρξιακά", οι "γαμίκουλες" οι έτσι κι οι αλλιώς.

Άρλούμπες συνδίκτυοι.

Παρόλα αυτα, με ρυθμούς άτακτους, πότε εντατικά πότε έυκαιριακά, συνεχίζω συνήθως και γράφω. Και σβήνω επίσης, Στρέιντζ. Γιατι μερικά πράγματα θέλω να έχουν ημερομηνία λήξης. Και για άλλους λόγους. Είναι όμως δικαίωμά μου και δεν προσβάλει κανέναν.

Μου αρέσει να γράφω κι ας φοβάμαι.

ΚΑΙΝΑΣΒΗΝΩΕΠΙΣΗΣ.
:shock:

ΥΓ. Οπότε μήμπως να το ρίξω εντελώς στην ποίηση;


Οταν σου μιλώ για τον ήχο
που κάνει η σταγόνα πέφτοντας
στο μάγουλό σου
για το λευκό
τη γεύση
το ανατρίχιασμα
θυμήσου πως αυτά που αισθάνεσαι
είναι το δώρο του μέσου
διαμέσου
υγρών του εγκέφαλου.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό veni » Πέμ Δεκ 04, 2003 3:21 pm

Εγώ πάλι μόνο όταν γράφω δεν φοβάμαι τίποτα και νοιώθω 100% ελεύθερος ψυχικά..

Διαφέρουμε λοιπόν αλλά πάλι αυτό είναι και το ενδιαφέρον στη ζωή..ότι το κάθε πράγμα δεν έχει ποτέ μια μόνο οπτική γωνία..και οτι όλες οι οπτικές γωνίες είναι αποδεκτές και σωστές συγχρόνως :wink:
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

Δημοσίευσηαπό dikoph » Πέμ Δεκ 04, 2003 5:06 pm

Εγώ πάλι
φοβάμαι
όταν γράφετε










<Θα το φας το κεφάλι σου διάστικτη, στο λέω..>
dikoph
super member
 
Δημοσιεύσεις: 334
Εγγραφή: Παρ Σεπ 19, 2003 4:38 pm

Δημοσίευσηαπό veni » Πέμ Δεκ 04, 2003 7:39 pm

dikoph έγραψε:Εγώ πάλι φοβάμαι όταν γράφετε


Όταν γράφουμε εγώ κι ο ΚΟΥΚΟΣ συγκεκριμένα ή όταν γράφουν όλοι οι άλλοι γενικά ?

Δεν το αναλύεις λιγουλάκι παραπάνω... :)
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

Δημοσίευσηαπό dikoph » Παρ Δεκ 05, 2003 9:02 am

Είναι οι λέξεις
οι δικές μας

θωπεία στις παρειές
του εγώ ειμί

σπόροι και σφαίρες
είναι

οι λέξεις
των άλλων





<-Τώρα το παίζεις και ποιήτρια βρε διακτινισμένη;
-Μπα, δεν...
-Δεν γράφεις όμως για τον φόβο...
-Δεν;...
-Ούτε ανάλυση έκανες που σου ζητήσανε..
-Μα....
-Δίλιτρη, πες μου ποιά είσαι να σου πω ποιός είμαι...
-Ε;
-Καλά, δεν διαβάζεις καλύτερα στο βημαντόνα για τη νέα επαναστατική κρέμα κατά των ψυχικών ρυτίδων;
-Εντάξει.>
dikoph
super member
 
Δημοσιεύσεις: 334
Εγγραφή: Παρ Σεπ 19, 2003 4:38 pm

Δημοσίευσηαπό veni » Παρ Δεκ 05, 2003 9:10 am

Περιττές οι ερωτο-απαντήσεις,,, κανείς δεν πρόκειται να σε κατηγορήσει που απάντησες "ποιητικά" σε ένα site για την ποίηση.. :lol:

Όσο για την ανάλυση για το φόβο, μην ανησυχείς.. αυτά που έγραψες προσωπικά μου αρκούν. :wink:
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

Δημοσίευσηαπό isnogood » Παρ Δεκ 05, 2003 3:58 pm

Όταν γράφεις και το κρατάς για σένα, δεν έχει σημασία αν φοβάσαι η όχι.
Όταν όμως εκτίθεσαι, τότε δίνεις και την απάντηση...
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Παρ Δεκ 05, 2003 4:04 pm

[Disable Smilies in this post]

Εγώ φοβάμαι περισσότερο, Δίπορτη, αυτά που δεν γράφονται.
Εκεί είναι τα πολλά πυρομαχικά.

[Notify me when a reply is posted]

Και καλο Σ/Κ.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Επόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron