ποίηση

ελυτικη μαγεια

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό ieltis » Σάβ Ιαν 15, 2005 12:44 am

Ο Ελύτης είναι για μένα ο κορυφαίος Έλληνας ποιητής
Είναι ο ποιητής μου με ταξιδεύει σε κόσμους τόσο παράξενους μα και συνάμα τόσο οικείους, είναι ο ποιητής που διαβάζοντας τον θέτεις σε λειτουργία όλες σου τις αισθήσεις κι είναι τα συναισθήματα πολλές φορές πιο έντονα από την πραγματικότητα κι αυτό γιατί ο Ελύτης δεν δημιουργεί ξένους μαγικούς κόσμους αλλά έχει τη δύναμη να αναδύει την μαγεία του δικούς μας κόσμους και να μας κάνει να πάψουμε να τον βλέπουμε επίπεδο.
Είναι ο ποιητής που θα ζει θα διαβάζεται και θα θαυμάζεται για αιώνες.
Δεν θέλω να πω περισσότερα για να μην κουράσω
Αγαπημένα μου έργα: Το άξιον εστί, το μονόγραμμα, η Μαρία Νεφέλη
θα πενθώ πάντα -μ' ακούς; -για σένα,
μόνος στόν Παράδεισο
ieltis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 32
Εγγραφή: Παρ Ιαν 14, 2005 9:50 pm
Τοποθεσία: Ρόδος, Ρέθυμνο ή και κάπου αλλού

Δημοσίευσηαπό gia-kati-allo... » Σάβ Ιαν 15, 2005 12:47 pm

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ'αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Απο παντού

...


Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου


...


Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Ειμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ' ακούς


...


Στα νερά ένα-ένα, μ'ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ'ακούς


...


Πουθενά δεν πάω, μ'ακούς
Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ'ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ'ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ'ακούς
Σ' άλλη γη, σ'άλλο αστέρι, μ'ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

...


ʼκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλάιω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.












































Μου λείπεις αγάπη...
Αλλά γιατί, πως γίνεται να είναι τόσο δύσκολο να σε υπερασπιστώ...
Ακόμη και στον ίδιο μου τον εαυτό;
Έτσι, για κάτι ελάχιστο
που μήτε το'λαβα ποτέ,
μια λάμψη έστω κυριολεκτικά
πουλήθηκα...
gia-kati-allo...
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 21
Εγγραφή: Τετ Ιαν 28, 2004 1:43 am
Τοποθεσία: anamesa sta sunnefa

Δημοσίευσηαπό messinian » Σάβ Μαρ 05, 2005 12:23 am

ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί



Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται



Χαίρε του Παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημιάς των νησιών η Αγία



Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη



Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα



Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου



Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1414
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό ColdHardBitch » Σάβ Δεκ 09, 2006 5:37 pm

Εμένα πάλι στο σχολείο μου έμαθαν να αντιπαθώ τον Ελύτη. Θέλησαν να με κάνουν να πιστέψω πως δεν είναι άξιος αγάπης. Ο Ελύτης... Ο Ελύτης διαβαζόταν στα σαλόνια και όχι στα παγκάκια.. Ο Ελύτης... Ο Ελύτης μιλούσε για το Αιγαίο όταν θα έπρεπε να μιλά για κοινωνική δικαιωσύνη.
Ώστε αυτή είναι η ελευθερία της ποίησης.... Ο Ελύτης με έκανε να ανατριχιάσω χωρίς να ξέρω οτί οι λέξεις που διάβαζα ήταν δικές του..

Την άχαρη αλήθεια , γυμνή δεν βλέπω πλέον
ʼλλη ζωή απήλαυσα και κόσμο έχω νέο
Στων ονείρων βρίσκομαι το απέραντο πεδίο
δως δως μου να πιω...
Ελύτης 1886
~Κάτω Τα Παγόνια~
ColdHardBitch
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Πέμ Νοέμ 16, 2006 3:04 pm
Τοποθεσία: Koumasiland

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Δεκ 10, 2006 6:43 am

στη βιολογία, εξηγούν τη ζωή μέσα από πτώματα.
κι όταν στη βιολογία της γλώσσας οι καθήγητές σκοτώνουν κάτι για να μιλήσουν γι΄αυτό, φυσικά και δεν υπάρχει αγάπη.
όμως αυτό που σκότωσαν μπορεί να είναι πιο δυνατό απ' αυτούς...
την ίδια αίσθηση είχα κι εγώ όχι για τον ελύτη, γιατί τότε τον ελύτη τον άφηναν ήσυχο και μας είχαν πρήξει με το σικελιανό το δόλιο
(στόχος του μαθήματος: πώς να μη βρίσκετε για το σικελιανό και τον κάθε σικελιανό την πραγματική κατάθεσή του)
εμένα με είχαν κάνει να μισήσω την αρχαία ελληνική γραμματεία
απελευθερώθηκα πολύ αργότερα από τις επιδράσεις τους...
και τον ελύτη, και τα σαλόνια τον ταλαιπωρούσαν.
του έλεγαν: ευτυχώς, εσύ είσαι σαν κι εμάς. δε σκέφτεσαι, δε σκέφτεσαι, δε σκέφτεσαι... είσαι αναίστητος και δεν πονάς...
είσαι ευαίσθητος και σου φέρνουμε τζιτζικάκια για να παίζεις. μόνο...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron