ποίηση

[b]αίμα ναι παντού έσταζε αίμα [/b]

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Μάιος 18, 2003 12:59 pm

Γύρισε ξανά αργά στη πρώτη του γέννηση
Κοντά στο πατέρα …

Πρωτογέννητος

Χώθηκε στον παράδεισο άπλωσε εκεί
Δώρα…………
ʼφησε κουφάρια Απ’τα παιδιά του……….

Με φτερά απλωμένα …όπως και τότε .
ʼπλωσε παντού το Αίμα τους ……..

Γιατί πατέρα ?
Στα πόδια του φτερά Αγγέλων Δόξες ,μια χούφτα δάκρυα ,μια κούπα Αίμα

Εύα

Ζήλεψες πατέρα ?

Ήταν η αρχή και του κύκλου Αίμα ……στο….Αίμα

Κοινωνία των Χριστιανών …….
Θεσμών δεσμών …….

Κοινωνία του Ιερού ……..σας ……..

Κανένα έλεος ……….
Επισκέπτης
 

[b]* Guest ?[/b]

Δημοσίευσηαπό virus » Κυρ Μάιος 18, 2003 6:18 pm

Παρ εν θέσης ……..

Α τυχος δεν γνώριζα και δεν είχα την γνώση να γράψω το πιο πάνω σαν *quest


* Guest αλήθεια ποίοι είναι οι φόβοι σου ?



KΑι εκ φύσεως λαθών η όχι δεν πρόκειται να το κάνω
Η γραφή λόγος η κραυγή δεν διαπραγματεύεται φίλτρα Ανωνυμίας …

Δεν υπάρχει Μεγαλύτερος Φόβος Από το Ίδιον Του εαυτού Φόβου


Virus
Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι, σε τυλίγω μ' ένα χάδι
Τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν Θεός
φωτεινός, δυνατός, μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μού φωτίσεις μιά στιγμή
Το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή.
Άβαταρ μέλους
virus
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Τρί Φεβ 04, 2003 7:19 am

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Δημοσίευσηαπό Artemios Kipelrant » Τρί Ιουν 03, 2003 5:56 pm

Θέλω να το ξέρεις,
Δεν γυρίζω πίσω…

Τα κλειστά δωμάτια,
Οι πόλεις με τους τρελούς
Γαντζωμένους στις λευκές γραμμές των λεωφόρων.

Ναρκωτικοί έρωτες,
Ακροβάτες πάνω στα νεύρα του καρπού μου.
Να δεχθείς την παλίρροια,
Σαν πρωτότοκο γιο σου,
Φέρνει το νερό για να ξεπλύνει
Το θυσιασμένο αίμα…

Είναι δύσκολο να θυμηθείς πια
Την μυρωδιά από τα ανοιξιάτικα πρωινά,
Τις νύχτες βλέπω τα σημάδια στους τοίχους
Για να βάζω σε μια σειρά τις σκέψεις μου…

Όλοι οι φόβοι μου,
Στριμωγμένοι σε μια σαπισμένη πληγή
Που γιορτάζει στον ώμο μου.

Πλαστικοί στρατιώτες,
Αυτή η μάχη μας περιμένει να ξαναγεννηθούμε,
Χρυσαφένιοι…
Θα πέσουμε σαν βροχή
Στις πλάτες αγαλμάτων
Με όλα τα αρχαία αινίγματα απαντημένα.

Κάποτε ακούμπησα τα παλιά μου ρούχα
Στην καρεκλά της κουζίνας,
Χωρίς χρώμα και σημαία,
Χωρίς θεό ή μνήμη,
Ζήτησα να γίνω κάτι περισσότερο από αυτό που υπήρξα…
Κάτι περισσότερο από άνθρωπος…
Artemios Kipelrant
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 34
Εγγραφή: Τρί Μάιος 27, 2003 11:41 am

Δημοσίευσηαπό virus » Κυρ Ιουν 15, 2003 5:12 pm

Κάθισε και αγνάντευε Ουρανό και θάλασσα
Λαγοκοιμόταν το ζαρκάδι δίπλα του
Ήσυχο απαλή ανάσα
Η Σελήνη φώτιζε
Περίμενε ..ήξερε
Απλωμένα στα πόδια του
Περίμενε
Απαλά ήσυχα δεν φοβόταν πια
Δεν πονούσε
Το ζαρκάδι απαλά η ανάσα του
Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου του ψιθύρισε
Αλλά δε μπορώ και να σε κρατάω ..
Η Σελήνη φώτισε ..
…………………………..
και ο Πρωταγγελος στάθηκε δίπλα του

αρμένισαν ώρες τους σφυγμούς της
κοίταζαν στη ψυχή της
κοίταξαν στην ψυχή τους
……………………………….
Η Σελήνη καλωσόρισμα
………………………………
απλωμένα στα πόδια ……….το τελευταίο Ταξίδι ..
ξανά ..και πάλι …από την αρχή ρώτησε ο πρώτος άγγελος
απλώθηκε πάνω του ..
……………………….
Χαμογέλασαν ο ήλιος είχε διώξει τη Σελήνη ..
………* θα .πονάς ?
χαμογέλασε ……….* ναι θα πονάω
Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου του ψιθύρισε
Αλλά δε μπορώ και να σε κρατάω ..
Σ αγαπώ ******************************************

Το πρώτο αίμα είχε αρχίσει να χύνεται
Ούρλιαζε πονούσε ..
Δεν κοίταξε πίσω
…………………………………….
Η σφαγή ξεκίνησε Μόνο Αίμα
Και φόβος
Πόναγε
Έσφαζε
Όχι έλεος
………………………
κουφάρια από βορά ως το νότο
………………………………………..
Πρωταγγελος με ένα Τολτεκο
…………………..πόναγαν και προχωρούσαν

ποτάμια γέμισαν με αίμα
και κουφάρια ψυχή μου παντού ʼψυχα **************

όχι ʼλλο έλεος
…………………………………………….
Κράτησαν το τελευταίο ταξίδι ……………………


Όταν όλα είχαν τελειώσει ……….χάθηκαν Για πάντα

………………………………..

αγκαλιά με ένα ζαρκάδι

όχι άλλο έλεος
όχι άλλοι ναοί στο ψέμα
όχι άλλες συναλλαγές ..


λύτρωση το Αίμα
……………….Μας……….

μη φοβάσαι ………………

Χάθηκαν στη ανατολή…………..















Κάθισε και αγνάντευε Ουρανό και θάλασσα
Λαγοκοιμόταν το ζαρκάδι δίπλα του
Ήσυχο απαλή ανάσα
Η Σελήνη φώτιζε
Περίμενε ..ήξερε
Απλωμένα στα πόδια του
Περίμενε
Απαλά ήσυχα δεν φοβόταν πια
Δεν πονούσε
Το ζαρκάδι απαλά η ανάσα του
Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου του ψιθύρισε
Αλλά δε μπορώ και να σε κρατάω ..
Η Σελήνη φώτισε ..
…………………………..
και ο Πρωταγγελος στάθηκε δίπλα του

αρμένισαν ώρες τους σφυγμούς της
κοίταζαν στη ψυχή της
κοίταξαν στην ψυχή τους
……………………………….
Η Σελήνη καλωσόρισμα
………………………………
απλωμένα στα πόδια ……….το τελευταίο Ταξίδι ..
ξανά ..και πάλι …από την αρχή ρώτησε ο πρώτος άγγελος
απλώθηκε πάνω του ..
……………………….
Χαμογέλασαν ο ήλιος είχε διώξει τη Σελήνη ..
………* θα .πονάς ?
χαμογέλασε ……….* ναι θα πονάω
Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου του ψιθύρισε
Αλλά δε μπορώ και να σε κρατάω ..
Σ αγαπώ ******************************************

Το πρώτο αίμα είχε αρχίσει να χύνεται
Ούρλιαζε πονούσε ..
Δεν κοίταξε πίσω
…………………………………….
Η σφαγή ξεκίνησε Μόνο Αίμα
Και φόβος
Πόναγε
Έσφαζε
Όχι έλεος
………………………
κουφάρια από βορά ως το νότο
………………………………………..
Πρωταγγελος με ένα Τολτεκο
…………………..πόναγαν και προχωρούσαν

ποτάμια γέμισαν με αίμα
και κουφάρια ψυχή μου παντού ʼψυχα **************

όχι ʼλλο έλεος
…………………………………………….
Κράτησαν το τελευταίο ταξίδι ……………………


Όταν όλα είχαν τελειώσει ……….χάθηκαν Για πάντα

………………………………..

αγκαλιά με ένα ζαρκάδι

όχι άλλο έλεος
όχι άλλοι ναοί στο ψέμα
όχι άλλες συναλλαγές ..


λύτρωση το Αίμα
……………….Μας……….

μη φοβάσαι ………………

Χάθηκαν στη ανατολή…………..
...............................

**θΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ
Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι, σε τυλίγω μ' ένα χάδι
Τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν Θεός
φωτεινός, δυνατός, μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μού φωτίσεις μιά στιγμή
Το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή.
Άβαταρ μέλους
virus
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Τρί Φεβ 04, 2003 7:19 am

μη λείπεις, φανερώσου

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Σεπ 08, 2003 10:07 pm

"Όταν ήμουν παιδί, είχα φτιάξει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω"

περτρι
Επισκέπτης
 

XAIKOY-01

Δημοσίευσηαπό teleosaure » Τρί Σεπ 09, 2003 11:56 am

Το αίμα έχει ξεραθεί στο πάτωμα.
Οι τοίχοι είναι κόκκινοι.
Αυτό το κόκκινο υγρό στα ποτήρια τί είναι;
teleosaure
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 36
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:20 am

Δημοσίευσηαπό escobar » Κυρ Σεπ 12, 2004 7:52 pm

το αίμα στέρεψαι εδώ
χάθηκε όσο κι αν το λατρέψαμε
σώθηκε παρά την κατανάλωσή του

έχουμε γεμίσει τις φλέβες μας δηλητήρια
έχουμε αδειάσει το μυαλό μας απο σκέψεις
έχουμε πεθάνει?

όχι ακόμα!
κάτι μας κρατάει πίσω
σε αυτό το σκοτεινό μέρος

το αίμα στέρεψε εδώ
το αίμα.τι ζωντανή λέξη
μας θυμίζει την λήθη μας

αίμα απλωμένο παντού στο πάτωμα
σχηματίζει πρόσωπα πάνω στους τοίχους
μυρίζει μακριά από άκρη σε άκρη της γής

όμως άνάμεσα σε μας,στους δούλους της λήθης
έχει χαθει
δεν ανασένουμε πια,δεν σαλεύουμε

είμαστε ολόκληρους αιώνες οι τελευταίοι
οι καταραμένοι άρρωστοι αυτού του τόπου
δίχως συναισθήματα,δίχως ανθρώπινες ανάγκες

δίχως σκέψεις
δίχως ζωή
δίχως αίμα στις φλέβες μας

μονάχα δηλητήρια
αναμένες φλόγες
κουταλάκια με δόσεις της λήθης

παράνομοι πότες,εξόριστοι
μέσα σε αυτήν την σκοτεινή
και παγωμένη άβυσσο

δίχως πνέυμα
δίχως ψυχή
δίχως αίμα στις φλέβες μας

δεν έχουμε θεό
δεν έχουμε όνειρα
μονάχα έναν τεράστιο αφέντη

που τρέφεται
από αίμα
δίχως φλέβες

γεμάτοι δηλητήριο
γεμάτοι αμαρτίες
γεμάτοι αφέντες

προδώσαμε τον εαυτό μας
προδώσαμε την αιωνιότητά μας
και απομείναμε σκιάχτρα εθισμένα

δίχως αίμα

γεμάτοι απο αφέντες

της λήθης
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό manos » Δευτ Δεκ 06, 2004 7:24 pm

[VIOLET]αγαπη για εκεινη που θα φερει αγαπη,
υποσχεσεις που σε φερνουν πιο κοντα στο δακρυ,
το βιωμα του πονου αυτο που με αγγιζει,
σα το τελευταιο της ,που μου εδωσε φιλι βαδιζει,
στην χαραδρα του τελους ,η δικη μου σιωπη,
κειτεται η υπαρξη μου στα βραχια των λεξεων σου...
χαραγμενο με αιμα τ'ονομα μου ,μεσα στην νυχτα φωσφοριζει[/VIOLET]....


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.(ΚΟΡ/Ος)

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
manos
new member
 
Δημοσιεύσεις: 7
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 12, 2004 3:39 pm

Δημοσίευσηαπό escobar » Πέμ Απρ 06, 2006 12:28 pm

αίμα

χρυσοφόρετα αγγεία πάλονται
θεοί δίχως συγχώρεση
που να κρυφτεί η πληγή?

αίμα

δίχως εσένα αποτεφρώνομαι
μαζί με σένα καίγομαι
οι φλέβες μου πάλονται στον έρωτά σου

αίμα

η μυρουδία σου στον διάδρομο
τα σεντόνια γεμάτα
και οι παρθένες να κλάινε πάνω στο κορμί μου

αίμα

το πρώτο ρουθούνισμα
η τελευταία μυσταγωγία της μυτιάς
το πρώτο μάτωμα της μύτης

αίμα

αναβλίζει διαρκώς στην γενιά μου
τα αγόρια μεθάνε στις διαδηλώσεις
τα κορίτσια δολοφονούνται με προφυλακτικά

αίμα

ο γητευτής των οραμάτων
ο δολοφόνος των σωμάτων
και των φαιδρών των πρόσωπών σου
η μάσκα στέκεις των δερμάτων
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron