ποίηση

[b]αίμα ναι παντού έσταζε αίμα [/b]

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

προς VIRUS

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μάιος 02, 2003 10:45 pm

AH, OSTREON:
(μα ποιός είμαι τέλος πάντων;;
ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!
ΣΕ ΦΙΛΩ Μ'ένα μαντήλι στο λαιμό!
πειράζει; :wink: :wink:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό wingless » Σάβ Μάιος 03, 2003 7:49 am

Οργή και δάκρυα
ʼγγελοι που χορεύουν σε δακτυλίδια καπνού
Μακρινοί γαλαξίες χορεύουν σε δακτυλίδια καπνού
Το φως τους ζηλεύω
Ας έρθουν μέσα μου πατέρα
Πως θα έρθουν μέσα μου αδερφέ?
Δάκρυα και λήθη
Ναι λήθη αδερφέ
Οι άγγελοι ξεδιψούν με το αίμα μου
ʼστρα ξεδιψούν με το αίμα μου
Γιατί δεν έχουν φως αδερφέ?
ʼδειες σκέψεις
Τρύπια όνειρα
Γιατί θυμάμαι ακόμα αδερφέ?
Στιγμές χαμένες στο θάνατο
Αιώνες στοιβαγμένοι στον πόνο
Λήθη και φόβος
Φοβάμαι αδερφέ
Φοβάσαι αδερφέ?
wingless
 

Δημοσίευσηαπό pertri » Κυρ Μάιος 04, 2003 11:21 pm

«της Αγάπης αίματα με πορφύρωσαν…
…Θεέ μου με φώναξες και πώς να φύγω;
Κοίταξα μεσ’ στο μέλλον τους μήνες και τα χρόνια
που ξανά θα γυρίσουνε χωρίς εμένα
και δαγκώθηκα τόσο βαθιά
που αργά το αίμα μου ένιωσα ν’αναβλύζει ψηλά
και να στάζει από το μέλλον μου»
Κι είδα…

Όμορφα σώματα φυλακισμένα στα όρια της φύσης,
ψυχή ελεύθερη, απαλλαγμένη από δουλείες
ελεύθερη στα χρώματα της ποίησης του μυαλού


Μάρτυρας ζωής το αίμα, σφραγίδα μου και πάλι αυτό
το έλεός μου και η ανάστασή μου
Βουτάω στην κοιλάδα της μνήμης των αιμάτων μου
Στα λούκια που κυλούν
Τα βάζω στη σειρά, τα πλέκω στεφάνι μαγιάτικο
και το φορώ της Γης
κολυμπώ και πετάω, ταξιδεύω στα σύμπαντα
και το φως με απλώνει σε μικρά μικρά αστεράκια
Το σώμα έγινε πια σκέψη, περιδιαβαίνει το χάος
πλέκοντας το γαϊτανάκι με μυριάδες κλωστές
κόκκινες από αίμα
γαλάζιες από όνειρα
κίτρινες σαν τ’αγριολούλουδα
που κοιμήθηκαν στα μάτια μου
πράσινες σαν τη μνήμη

«Τίναξε το χώμα,
γίνε φοβερός για τον ανταγωνιστή σου»

Στη μέση του κήπου στημένο κοντάρι
η ζωή.

Και γύρω της
ένα σκαντζόχοιρος που κουβαλά στην πλάτη
καρφωμένες ζουμερές ρώγες μοσχάτου
και δυο τρία μούρα

ένα ζαρκάδι που ξεδιψά
με λαχτάρα
(γιατί πάντα ποθούν με τόση λαχτάρα της πηγές των υδάτων; )

και μερικά ξωτικά…
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Δημοσίευσηαπό teleosaure » Δευτ Μάιος 05, 2003 3:10 pm

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Δε σε αγγίζω, μου μιλάς,
δε σου μιλώ, μ' αγγίζεις.

Σαν τί να θέλεις αδελφέ;
Πληγή το πρόσωπό σου,
Τα μάτια σου δυό πυρκαγές,
ξερής χαράδρας δρόμοι
τα μάγουλα έχουν σκαφτεί,
κι η πέτσα ραγισμένη.

Δε σε γνωρίζω, με μισείς,
δε σε μισώ, με διώχνεις.

Σαν τί να θέλω; Μοίρασμα.
Τα πλούτη του πατέρα
να μοιραστούμε δίκαια
τη γή και το πηγάδι
και τις βοσκές, τα πρόβατα,
της θάλασσας τα φρούτα.

Δεν αναπνέω, πνίγεσαι,
δε σκάβεις, δε χορταίνω.

Ελα, αδελφέ μου, γρήγορα,
να φάμε και να πιούμε,
ν' αγκαλιαστούμε όμορφα,
να μοιραστούμε τ' άστρα,
στη γή να περπατήσουμε
τη στράτα των ονείρων!

Δε σε ακούω, μου μιλάς;
Κι αν μου μιλάς, τι θέλεις;

Ολο ζητάς, κι όλο ζητάς,
άσε με στο σκοτάδι.
Κι αν ξημερώσει κάποτε,
για μένα και για σένα,
θά 'ναι η γή κατάμαυρη,
κι η θάλασσα φαρμάκι.

Ετσι, τ' αδέρφια χάλασαν
τον όμορφο πλανήτη.
Τα όπλα μίλησαν γι αυτούς
και τα πουλιά σιγήσαν,
και τα ποτάμια στέρεψαν,
και οι ψυχές χαθήκαν.

26/02/02
.
teleosaure
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 36
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:20 am

[b]όλοι νεκροί εκεί …[/b]

Δημοσίευσηαπό virus » Τρί Μάιος 06, 2003 8:07 am

…….πέρασαν ίσως θαλεγαν χιλιάδες χρόνια ..
φιλιά , χάδια , έρωτες , και θάνατοι …….
Λιμάνια όλα , τα αντίκριζα τις νύχτες φωτισμένα ..
Μα ήθελες να την δεις πάλι , στην αγκαλιά της μέρας
στο πρώτο φως…
δοκίμαζες τα πάντα ..
κόντρα άνεμους ,πανιά σηκωμένα . κόντρα , κομμένες άγκυρες ..
κομμένες ανάσες
σκαρφαλωμένος στο μεσαίο κατάρτι να κοιτάς ..
μόνο αρμύρα και το βουητό του άνεμου ..
χαμηλός ο ουρανός ,αστέρι κανένα ….
φωνή καμία .
μόνο οι σκιές , κολασμένες της νύχτας θάλασσας θυσίες ..
όλοι νεκροί εκεί …
……………………………………………………………………………………..

τον έσυραν σε γυαλιά κομματιασμένα , μετά από χρόνια
σε κάποιο λιμάνι ,ξεχασμένος τάχα ..
βρωμάγανε ψαρόλαδο τα ρούχα του ..
κομμάτια , και σκουριά ,όλα ..
γέλαγε μέσα στα λασπωμένα νερά …
γη, η πρώτη μανά.
Έγλυψε το χώμα ,την γεύση που τόσο του είχε λείψει….
Ένιωσε …….
Χαμογέλασε, ξανά και σε κοίταξε ….
Πονάς σε ρώτησε..?
Έγλυψε τις στάλες από το αίμα στη πληγή σου ..
Σε φίλησε.
Έφυγε πάλι προς τη θάλασσα …. ένα παλιό τρικάταρτο …..περίμενε..
Γύρισε και σε κοίταξε …
Όλο απορία…….στα μάτια σου…είχε μείνει …

Και ένα λεπίδι καρφωμένο…….
Μέσα σου…
Ποναγες άραγε…?
Είχε πια καταλάβει τη γεύση της γης……….
Χάθηκε γελώντας ….
Θα ξανάρθεις σου φωναξε…
Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι, σε τυλίγω μ' ένα χάδι
Τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν Θεός
φωτεινός, δυνατός, μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μού φωτίσεις μιά στιγμή
Το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή.
Άβαταρ μέλους
virus
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Τρί Φεβ 04, 2003 7:19 am

Δημοσίευσηαπό wingless » Τρί Μάιος 06, 2003 3:52 pm

Γεύση πικραμύγδαλου στο στόμα
Βαριά συννεφιά στην καρδιά
Κι η κραυγή ανάπηρη
Αναστεναγμός γίνεται
Τρομάζουν οι κύκνοι
Πετάνε ψηλά
Τόσο όμορφα τα φτερά τους
Τόσο λευκά
Κι εγώ με τα πόδια καρφωμένα στη γη
Κι εγώ με το βλέμμα κρεμασμένο στον ουρανό
Αρμύρα στο κορμί
Δίψα στην ψυχή
Και το όνειρο μακρινό
Φευγαλέα χρώματα κι εικόνες θολές
Πόσο πονάει η ομορφιά
Δεν τολμάει το δάκρυ
Δεν αποφασίζει η φωνή
Μόνο σιωπή κι ένα χαμόγελο
Γιατί μοιάζει γλυκό?
wingless
 

Δημοσίευσηαπό virus » Κυρ Μάιος 11, 2003 9:01 pm

Βυθίστηκε χαλαρά στο νερό ..
Όχι δεν είχε σωστή θερμοκρασία
Το έβρισκε χλιαρό
Καυτό άρχισε να Τρέχει
Τώρα ήταν καλά
Χώθηκε μέσα του ..
Γιατί να μην είναι και η θάλασσα τόσο ζεστή.
Χάθηκε μέσα του
Η πρώτη μήτρα έλλειψη έλλειψη σκέφτηκε ?
Πατέρας η μανά ?
Αδιάφορα
Απόλαυσε το νερό Καυτό
Δεν είχε πια τίποτα να δει τίποτα να περιμένει
ʼφησε το αίμα του στο νερό και Πέταξε πάλι πίσω
………………….


Θα μπορούσε ?
Ξύπνησε όχι ρε Πούστη δε θα σου κάνω τη χάρη
Βγήκε
Κοιτάχτηκε
Σε Γουστάρω Μαλάκα ..
Ζω
Ζω?
Έβαλε ότι πιο όμορφο είχε και βγήκε έξω
Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι, σε τυλίγω μ' ένα χάδι
Τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν Θεός
φωτεινός, δυνατός, μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μού φωτίσεις μιά στιγμή
Το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή.
Άβαταρ μέλους
virus
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Τρί Φεβ 04, 2003 7:19 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Δευτ Μάιος 12, 2003 10:04 am

Πόσες φορές θα ακουστεί ο ήχος του σφυριού,
πόσο θα αντέξει το καρφί
μέχρι να πάρει σχήμα το όνειρο;

Ακούω τον ήχο των κτιστών...
Αυτών που χτίζουν τα όνειρα

Μέσα στο λιοπύρι
Ψαύουν την καρδιά μου

Πάνω της, χαραγμένο το σχέδιο
Και πρέπει να το προλάβουν
πριν λιώσει
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό pertri » Τετ Μάιος 14, 2003 7:59 pm

Μου ζήτησες μια σκέψη..
Κι ήρθε στο νού μου μουσική

Μου ζήτησες μια εικόνα
Κι ήρθε στο νου μου βροχή
αστέρων καλοκαιρινών
που στη λάμψη της σελήνης
κρύφτηκαν
και στο άρωμα του γιασεμιού
αποκοιμήθηκαν

Πως να κάνω τα κύματα
σκέψεις
και την ψυχή σου να μερέψω
στην ακροθαλασσσιά
αφήνεσαι
μη μπορώντας το μέλλον
να διαβάσεις

Κι έρχεται μάγισσα κυρά
σου σιγοψιθυρίζει
πως τη ζωή σου την κρατάς
άλικο γράμμα
στο στήθος διπλωμένο

Δυο φύλλα δάφνης σου ακουμπά
-τα μέλλοντα-
μ'αγιόκλημα σ'έδεσε
-και την καρδιά-

Έγυρες κι ακούμπησες
τα βότσαλα ν'αφουγκραστείς
κι εκείνα
να! γελούνε!

Κι ονειρεύτηκες
πως η ζωή έρωτα κάνει με το φως.
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό wigless » Πέμ Μάιος 15, 2003 6:37 am

Απλωμένα χέρια σε άδειες αγκαλιές
Μάτια καρφωμένα σε μια ελπίδα πεθαμένη
Αίμα παγωμένο στις φλέβες
Μούδιασμα στο μυαλό
Κι οι σκέψεις τρέχουν αλαφιασμένες
Αναβάτες σε όνειρα σκοτεινά
Δεν σβήνει η θύμηση με αλκοόλ
Δεν χάνεται η μορφή μέσα στη νικοτίνη
Πάντα εσύ μπροστά μου
Πάντα εσύ μέσα μου
Κλειστά τα μάτια σε ονειρεύονται
Ανοικτά τα μάτια σε βλέπουν
Σε πρόσωπα ξένα σε αναζητούν
Δεν είσαι εδώ
Δεν είσαι πουθενά
Δεν σε φτάνω
Δεν μπορώ να σε αγγίξω
Αληκτώ σε φεγγάρια ξεχασμένα
Κανείς δεν ακούει
Ούτε εγώ
Μια τελευταία κραυγή κι ύστερα τίποτα
Πονάει το τίποτα
Μαχαίρι καυτό το τίποτα
Ανοίγει πληγή το τίποτα
Σκουριασμένες επιθυμίες
Σα ναυάγιο ξαπλωμένο σε αμμουδιά
Έσβησαν οι φάροι και το ταξίδι έγινε μοναχικό
Οργή σα κύμα ξεσπάει στο βράχο της σιωπής σου
Κι ύστερα αποτραβιέται χαϊδεύοντας σε
wigless
 

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron