ποίηση

οι περαστικοί του δρόμου ...

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

οι περαστικοί του δρόμου ...

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 10:07 am

Οι περαστικοί οπλοφορούν με το καθημερινό τους προσωπείο..
Στοχεύουν στο φόβο της διαφθοράς….
Ρουφάω τους ήχους του παρόντος και τους μετατρέπω σε λέξεις του μέλλοντος ..
Επιζητώ λίγη γαλήνη στα μάτια και τίποτα παραπάνω…
Τα σκοινιά της προσωπικής μου μαριονέτας κόβονται οικιοθελώς…
Ο αέρας πάγωσε καθώς ο χειμώνας τον αγκάλιασε…
Τα φύλα του καλοκαιριού αυτοκτονούν
Και πέφτουν μελαγχολικά στο έδαφος των ζεστών μάς αναμνήσεων …
Όλα καταγράφονται στη λέξη ιστορία
Οι μάχες χωρίς λόγω και αιτία ..ακόμα εξιστορούνται…
Φοράω το παλτό μου ανάποδα…
Με την ελπίδα οι άνθρωποι να μη με αναγνωρίσουν…
Κρύβομαι μέσα στη νύχτα για να γίνω αόρατη ξανά..
Και να νιώσω τον μανδύα της ελευθερίας να με περιβάλει…

περημένω τη γνώμη σας...:oops:
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 2:06 pm

«…ΛΕΥΚΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ…»



Αν κάποτε έβλεπα τη λέξη τίποτα στο τώρα .....
ίσως να έφευγα στη λέξη πριν του πένθιμου θανάτου μου .....
θα κρέμαγα στη θάλασσα το τελευταίο μου λευκό φουστάνι ,
και θα το άπλωνα πάνω σε όλα αυτά …
που με σκότωναν λίγο λίγο κάθε μέρα....
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 2:08 pm

"...ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΕΡΩΤΙΚΗ...."


Ζωή, τρεμμάμενη σε ένα σχοινί,
Που είναι έτοιμο να κοπεί..
Καθισμένη σε μια άκρη,
Ψάχνει ένα βλέμμα για να κρεμαστεί...

Μια σκηνή ερωτική.
Σέρνεται σε ένα σανίδι,
Που έχει πια ξεχασθεί…

Μια εικόνα βουβή,
Χωρίς ακροατή..
Και η αυλαία τώρα κλειστή…

Σκονισμένο πικάπ η αγάπη αυτή.
Ξεχασμένη,
σε μια άλλη εποχή…

Κουρελιασμένη σκέψη,
μέσα στο κρύο και τη βροχή.
Ψάχνει ένα σπίρτο για να ζεσταθεί.
Και από τη φλόγα του ίσως, να ξαναγεννηθεί…
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 2:12 pm

«…ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ…»


Στων ματιών μου την άκρη …
Παραπάτα το είδωλο της νύχτας….απόψε…
Έρχονται και ξανά φεύγουν από τα χείλι των χεριών μου οι λέξείς…
Το μωβ ανάβει και σβήνει τρεις φορές μέσα στη θάλασσα του πότε ..
Και τα κύματα ξεβράζουν από το νερό το λειωμένο χρώμα της τουλίπας
Εκείνης που μου χάρισες λίγο πριν ο ήλιος γεννηθεί….για πάντα….
την κράτησα στα χέρια μου….
Κι ύστερα….ʼνοιξα τα μάτια μου για να δω το φως…
Μα ξέρεις είδα παντού το τίποτα που ζωγραφίζει το σιωπηλό σκοτάδι…
Και έτσι καθώς ο αιώνας έγινε δευτερόλεπτο…
και οι άνθρωποι έγιναν φύκια ..
Ένιωσα το κορμί μου να τρέχει με χίλια…
Προς το ατελείωτο συμπάν της μοναξιάς …
Τα παγωμένα πτώματα της λευκής απόχρωσης του δρόμου …
Φωνάζουν αβοήθητα …..ΒΟΗΘΕΙΑ…
Μας ακούει κανείς ;
Μα όλο κάτι άρρωστοί με μπλε στολή κυκλοφορούν στο δρόμο τη νύχτα….
Και με ρόπαλα και ήχους περίεργα φονικούς σκοτώνουν τα αστέρια…
Δεν μπορώ …..σου λέω με τρομάζουν…
Με τρομάζουν τα ματιά τους…
γιατί κρέμονται σαν σκουλήκια στην ηδονή της εξουσίας…
Δεν τους αντέχω σου λέω…τα χέρια τους γνωρίζουν μόνο τη βία και την απλώνουν
Παστρικά και απλόχερα στης σελήνης τα σπίτια….
Νιώθω τα χέρια μου να χτυπάνε με μανία την πόρτα αυτού του υστερόβουλου
Και ξένου τόπου…
Ο αέρας έχει μολυνθεί από τα μολυσμένα και σαρκοφάγα μυαλά…
Που παγώνουν οι σταλαχτίτες των σπηλαίων της πρωτόγονης κυριαρχίας….
Σκοτώνω με το κόκκινο το χακί μου χρώμα…
Το χρώμα τής παραλλαγής…
Όπως το αποκαλέσανε κάποιοι…
Κάθομαι σε θέση προσοχής σαν καλός παλιάτσο που είμαι …
Είμαι στρατιώτης λοιπόν και εγώ και εκτελώ τα φονικά μου καθήκοντα
Της εξουσιαστικής μου βίας ….
Και έτσι καθώς η νύχτα νυχτώνει μέσα μου και γίνεται στοά …
Που κρύβει το θάνατο μέσα της σαν ανυπάκουη σπίθα …..
Ανάβω μια σφαίρα στο κενό μου κουφάρι…
Και το γεμίζω με κάτι χρήσιμο…
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 2:17 pm

«…ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ,ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ…»

Κραυγή απελπισίας οι λέξεις,
που φύτρωσαν ανάμεσά στα ωχρά δάχτυλα της σιωπής
Περίμενα χρόνια μέσα στη σιωπή της θάλασσάς ,
για να ακούσω τη σιωπή σου..
Το πρόσωπό μου αλλοιωμένο και σχεδόν ξεθωριασμένο γυρνούσε τις νύχτες σε κονσέρτα μοναξιάς..
σε έναν πλανήτη στοιχειωμένο κοιτούσα το απέραντο πέπλο της νύχτας να απλώνεται σαν το σκοτάδι ..
τα ματιά , θλιμμένο παιδί
προσπαθούσαν να ντύσουν το κουράγιο στο χαμόγελο..
έδωσα τη ψυχή μου σε σένα και εσύ έφυγες ..
έμεινα σαν το νεκρό σώμα
πάνω στη σκηνή να κείτομαι στις νότες του πόνου.…
προσπαθώντας έτσι να ζήσω ..
τα χεριά μου, κραυγές απελπισίας…
τόσο συναίσθημα και τόση μοναξιά
σε ποιον φτωχό θεό ή ζητιάνο να μιλήσω ..
σε ποιο φεγγάρι ματωμένο να ξεψυχήσω.
Απάντησε μου σου μιλάω.. ακούς?
ένιωθα τη ψυχή σκιά στο σώμα σαν πανούκλα με λύσσα να απλώνεται .
στα πλήκτρα του πιάνου,
που λύτρωναν για λίγο τη αγάπη μου για σένα..
άπλωσα τότε το λευκό μου φουστάνι σαν το σεντόνι της απόγνωσης
πάνω στο στήθος του μαυροντυμένου πιάνου
και δραπέτευσα μέσα στον ήχο του..
περίμενα απλά να έρθεις και τίποτα παραπάνω
νεκρή εδώ και καιρό
η καρδιά ήρθε και έλιωσε σαν ένα κεράκι δυστυχισμένο ..
και τότε τα μαλλιά, άσπρισαν..
κοίταζα στα πρόσωπα των θεατών και προσπαθούσα να ζωγραφίσω το πρόσωπο σου..
υστέρα νομίζω πως είδα κάπου εκεί ανάμεσα στο πλήθος
να με κοιτάς κρυφά
σαν το ένοχο φιλί της προδοσίας..
μετά πάλι έφυγες
και εγώ δεν άντεξα και σάπισα μέσα στο κρύο της μοναξιάς
όταν επέστρεψες είχα ξεχάσει την αφή σού..
ήμουν εδώ και πολύ καιρό παγωμένη και νεκρή πάνω στη σκηνή των ποιημάτων
ήμουν νεκρή από της σφαίρες τον ανωνύμων εκείνων ανθρώπων
που με στόχευσαν ένα βράδυ καθώς άπλωνα στις νότες μου
το τελευταίο θλιμμένο σ’ αγαπώ
.. σε σένα…
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Τετ Απρ 16, 2008 2:34 pm

«…ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΦΗ ΤΟΥ..»



Όταν τα όνειρα άρχισαν να αναδύονται,
πάνω στων ξεχασμένων δακτύλων μου…
το έλα και μείνε στο χαρτί,
γέννα εδώ τη κάθε σου στιγμή ..
Ανατρίχιασα,
στον αέρα της τόσο κενής μου ζωής,
έψαχνα απελπισμένα να βρω,
το πώς και το γιατί των πεθαμένων δρόμων …
Σερνόμουν σε μια αδιέξοδο της ιστορίας,
σάπιζα μέσα στο σώμα
και ας ήμουν ακόμα μέσα του
είχα ξεχάσει την αφή του…
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm

Δημοσίευσηαπό ελένη κρίστη » Σάβ Μάιος 31, 2008 6:49 pm

Κλειδί μοναξιάς


Φλόγα στο σκοτάδι απόψε
Τυλιγμένη
η πόλη ..
Οι κεραίες λουλούδια.
φυτρώνουν στο τσιμέντο .
Τα μάτια παράθυρο.
Οι πολυκατοικίες φοράνε φτερά στην αποξένωση.
Το πρόσωπο αέρας
φυσάει της εικόνες.
Σφαίρα, ζωή, κύκλος.
Κλειδί μοναξιάς
στις χούφτες καρφωμένο.
Το χέρι ρίζα στο χώμα
βαθιά ριζωμένο.
Καρπός, λουλούδι, μαχαίρι
Και το φεγγάρι κρέμεται ματωμένο.
Μέσα στον ύπνο της ζωής ,αγγίζω μια διάτρητη πνοή.
Κι ʼ ήρθαν στα όνειρα νεράιδες και ξωτικά…
για να ντύσουν με χρώμα των ανθρώπων τη μοναξιά ….
ελένη κρίστη
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τρί Απρ 15, 2008 8:48 pm


Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron