ποίηση

σε ποιον μοιάζει το παιδί;

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

σε ποιον μοιάζει το παιδί;

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Αύγ 15, 2006 5:10 pm

σε ποιον μοιάζει το νέο παιδί;
στον κουμπάρο; στην κουμπάρα (όχι, άτοπο αυτό)
στο μπαμπά,
στη μαμά
στον παππού
στο θείο
τη θεία
κλπ



η γραφή η δική μας, ή η γραφή κάποιου άλλου, μπορεί να μας θυμίζει άλλο συγγραφέα.
τι λέτε;


όσο άτοπο ή εύστοχο και να είναι
καμιά φορά μου περνάει από το μυαλό ότι κάποιος μοιάζει ας πούμε με τη γραφή του γκάτσου, ή ψευδώνυμη γραφή ανατολίτικη...
αυτό το τελευταίο μου θυμίζει ο κοέλιο. και ολίγον τι τον απεχθάνομαι.

τώρα τελευταία διαβάζω κατερίνα γώγου. ντέπομαι, μα το λέω: για πρώτη φορά στη ζωή μου. τουλάχιστον με τόση αγάπη.
θα πω κάτι μου θα με κάνει ρόμπα, γιατί πολλοί θα καγχάσουν, και μπορεί να έχουν δίκιο.
ε λοιπόν, μου φαίνεται ότι κάπου μοιάζουμε...
ήθελα να το πω...
να το εκθέσω...
ας είναι. εσείς τι λετε, για σας ή για τη γραφή άλλων ή για τη δική μου;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Antonio » Πέμ Αύγ 24, 2006 2:34 am

Συνηθως μοιαζουμε Στους Γονεις,κατα Το Ημισυ Δηλαδη Παιρνουμε Χαρακτηριστικα και Απο Τους Δυο ,Σε καμια περιπτωση Δεν Γινεται να μοιαζουμε 100% Σε Εναν Γονιο,Μπορει να Μοιαζεις περισσοτερο Στον πατερα π.χ. Κατα Το 75% Η Στη μητερα π.χ. Κατα Το 75%


Ξεχασες και Τη γιαγια λεμε...
Οσον Αφορα Τους Παππουδες Και της Γιαγιαδες οι πιθανοτητες να μοιασεις Σε Αυτους Ειναι Πιο Μικρες Απο Τους Γονεις και Οσον Αφορα Τους θειους και Τις Θειες Ειναι Πολυ πιο μικροτερες Απο Αυτες Τον Γιαγιαδων και Των παππουδων.....


Στον κουμπαρο και Στην κουμπαρα Απορω πως Σου ηρθε...


Φυσικα και πολυ Απο Εμας Εχουν κοινο Τροπο Γραφης.....
Antonio
full member
 
Δημοσιεύσεις: 177
Εγγραφή: Τετ Φεβ 22, 2006 5:31 pm

Δημοσίευσηαπό ieltis » Πέμ Αύγ 24, 2006 2:50 am

Ακόμα και στην απόλυτη γνώση, εκεί που η επιστήμη είναι πλέον άχρηστη, η τέχνη συνεχίζει να προσφέρει καινούρια πράγματα, μια επιστήμη που δε σταματά ποτέ να δίνει, και σαν «επιστήμη» από κάπου πρέπει να πιαστεί, κάπου πρέπει να πατήσει…

Από κει κι έπειτα παρθενογένεση δεν υπάρχει πουθενά, το παιδί δε μοιάζει ούτε στη μαμά, ούτε στον μπαμπά, μετά τα 6 του το παιδί μοιάζει στον δάσκαλο…

Κι ως γνωστόν, μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια ποιήματα θα γράψεις

Επίσης δάσκαλε που δίδασκες αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης

ʼ, και κάτι τελευταίο… κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο (όσο είναι ακόμα καιρός δηλαδή)

πις (ελληνιστί eirini)
θα πενθώ πάντα -μ' ακούς; -για σένα,
μόνος στόν Παράδεισο
ieltis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 32
Εγγραφή: Παρ Ιαν 14, 2005 9:50 pm
Τοποθεσία: Ρόδος, Ρέθυμνο ή και κάπου αλλού

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Οκτ 20, 2006 5:40 am

καλή σας μέρα
ήθελα να γράψω και μπήκα εδώ,
τα μητρικά γονίδια βλέπετε, σε ποιον μοιάζει το παιδί κλπ
πάντως μερικά παιδιά της γλώσσας τα γεννάς περίπου και δεν ξέρεις ποιανού είναι.
τα βλέπεις μετά από καιρό, όταν έχεις πάψει να τα θηλάζεις, και λες: μπα, αυτό δεν είναι δικό μου παιδί, είναι του τάδε. του το έκλεψα κατά λάθος.
κι όμως δεν είναι έτσι.
ο τάδε είναι ένας μουλωχτός κύριος που σου έχει μπει στο κεφάλι, π.χ. ελύτης ας πούμε εντελώς χαζά, σου έχει σφηνώσει, και απλώς είναι εκεί, χωρίς όμως να σου έχει κάνει και παιδί.
ή,
σου'ρχεται ένας στίχος που τον γεννάς εκείνη την ώρα, αλλά πιστεύεις ότι τον θυμάσαι από κάπου που δεν ξέρεις όμως από πού, και τελικά δεν είναι αλλουνού, απλώς δικός σου, ίσως.
κάτι σαν το περίφημο 'ντεζα-βυ΄της φυσικής, που όμως έχει εξήγηση.

τώρα γεια, πάω βόλτα το σκύλο.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am


Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron