ποίηση

συλλογικότητα και ποίηση/τέχνη

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό messinian » Σάβ Φεβ 25, 2006 10:11 pm

To έχει κάνει ο Αμερικανός ποιητής, ο Kenneth Koch, όταν κάποτε δίδασκε σε μαθητές Δημοτικού` τούς έβαλε δηλαδή να γράψουν ένα "συλλογικό" ποίημα και το αποτέλεσμα ήταν άκρως ενδιαφέρον. Παραθέτω ένα μικρό δείγμα:

Mακάρι να ήμουν ο Ντικ Τρέισι μ’ ένα μαύρο κοστούμι στην Αγγλία.
Μακάρι να ήμουν ένα Σούπεργκερλ με μια κόκκινη πελερίνα·
η Πόλη του Μεξικού θα είναι εκεί που μένω.
Μακάρι να ήμουν η Βερόνικα στη νότια Αμερική. Μακάρι να μπορούσα να δω
το γαλάζιο ουρανό…

Τμήμα Ε΄& ΣΤ΄ τάξης


Ποιήματα που γράφτηκαν από τα παιδιά ανά δύο είναι μια υποκατηγορία του ομαδικού ποιήματος:

Ο μαύρος ουρανός λάμπει το πρωί!
΄Οχι, ο πράσινος ήλιος λάμπει στα μαλλιά μου!
΄Ετσι, περπατώ πάνω στο πορφυρό έδαφος!

΄Ετσι, τα κόκκινα χείλη μου λάμπουν πάνω στα φυτά!
΄Ετσι, τα πορτοκαλιά μου μάτια λάμπουν πάνω στο θρανίο!

Jeannie Turner and Nancy Ortiz (Δ΄ τάξη)



Σκέφτηκες να κόψεις στα δυο ένα γράμμα για να ιδείς τι είναι μέσα;
΄Οχι, αλλά αν κάποιος είναι τρελός, η απάντηση είναι ναι.
Τι είναι μέσα στα χρώματα;
Είναι ρόδινα άστρα.
Πού τελειώνει το σύμπαν;
Πίσω από τις πισίνες.

Vivien Turf and Fontessa Moore (Δ΄ τάξη)



… Και μακάρι όλες οι αδελφές μου να εξαφανίζονταν.
Και μακάρι να μην έπρεπε να πάμε σχολείο.
Και μακάρι η μικρή μου αδελφή να έβρισκε τη νυχτικιά της.
Και μακάρι ακόμα κι αν δεν την έβρισκε να μη φόραγε τη δικιά μου.

Erin Harold (Δ΄ τάξη)



Τα παιδιά έδειξαν να ανταποκρίνονται στην πρόκληση αυτής της νέας εμπειρίας και στις προσδοκίες του Koch, συμμετέχοντας με ενθουσιασμό σ’ αυτό το παιχνίδι της γλώσσας και της φαντασίας, που δεν τους ζητούσε να ξέρουν στιχουργική και άλλα τέτοια βαρετά προαπαιτούμενα, παρά τα καλούσε από το ένα μέρος να εκφράζουν ελεύθερα τις μύχιες σκέψεις και τα αισθήματά τους...
΄Υστερα από την εμπειρία του με το “Wish Poem”, όπως το ονομάζει, έψαξε και για άλλες τέτοιες ποιητικές ιδέες. Αυτές, με τη σειρά περίπου που τις παρουσιάζει, ήταν:

Ποιήματα παρομοιώσεων (Comparison Poem):

Το πόδι του γάτου που αγγίζει τη χλόη ακούγεται σαν σύννεφο που επιπλέει.
Ο ψίθυρος ενός προσώπου είναι σαν ένα μαλακό μαξιλάρι.
Το μαύρο μελάνι είναι σκοτεινό σαν μεσονύχτι.

Liza Jill Brawn (Δ΄ τάξη)


Το μαύρο είναι τόσο μαύρο όσο ένα τύμπανο που βροντά
Αλλά το κόκκινο είναι τόσο κόκκινο όσο ένα βεγγαλικό που σκάει
Το γαλάζιο είναι τόσο γαλάζιο όσο ένα αεροπλάνο που πετάει
Αλλά το λευκό είναι τόσο λευκό όσο σκούζοντας στριγγά
Οι καμπάνες που είναι ρόδινες είναι ρόδινες σαν κουδουνίσματα και κουδουνίσματα
Αλλά η βροχή είναι ρόδινη σαν ρόδινα δάκρυα
Αυτό είναι το Τι είναι σαν Τι!
Gloria Peters (Ε΄ τάξη)
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1414
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό kanenas » Κυρ Φεβ 26, 2006 12:09 pm

Το Κολλητηράκι έγραψε:Το μάταιο είναι να προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλο, όχι να τον συμπληρώνεις. Εκεί είναι η ομορφιά ρε. Να πηγαίνεις να συμπληρώνεις κάτι που δεν είναι δικό σου. Να καταλαβαίνεις πόσο ίδιος είσαι τελικά με τον άλλο. να σου ανοίγεται μια πόρτα που ποτέ πριν δεν είχες σκεφτεί ότι υπάρχει.


Πως γίνεται να συμπληρώνεις τον άλλον χωρίς να έχεις προσπαθήσει να τον καταλάβεις;

Ξεκινάς από την παραδοχή πως είναι μάταιο να προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον...και στη συνέχεια θεωρείς πως δεν έχει σημασία αυτό, μα αξία το να τον συμπληρώνεις

με βάση αυτά που γράφεις, μπορώ να συμπεράνω πως συμπληρώνεις μονάχα την αδυναμία σου, κάθε φορά, σε κάθε καινούριο στίχο...μια και το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτούς που συνδιαλλέγονται ποιητικά είναι η κατανόηση του μάταιου στην επικοινωνία....

μόνο έτσι μπορείς να καταλάβεις (όπως γράφεις) πόσο ίδιος είσαι τελικά με τον άλλον. Να σου ανοίγεται μια πόρτα που ποτέ πριν δεν είχες σκεφτεί ότι υπάρχει! η πόρτα του κενού...

νομίζω άθελά σου μας έβγαλες στην πλατφόρμα της ποίησης

η πόρτα που άνοιξες με τόσο πάθος
άνοιξε στο θάνατο

μίλτος σαχτούρης

θα μου πεις τώρα (όχι εσύ, οποιοσδήποτε) πως αυτή είναι η ομορφιά...ξεκινώντας από το μάταιο της υπόθεσης, να φτιάχνεις κάτι - κινώντας από το γεγονός πως δεν θα καταλάβεις ποτέ εντελώς τον άλλον, να προσπαθείς να φτιάξετε κάτι όμορφο
προσωπική φιλοδοξία και τίποτα άλλο
αυτό βλέπω
ή χαμένο, σκοτωμένο χρόνο

το υπέροχο παράδειγμα του μεσσίνιαν δείχνει πως μόνο τα παιδιά μπορούν να τολμήσουν κάτι τέτοιο, φαντάζει αλήθεια πρωτόγνωρο, μια και δεν τα χωρίζει κανένα μάταιο στην κατανόηση του άλλου...δεν έχουν χάσει τίποτα και έτσι δεν το ψάχνουν.

δεν καταλαβαίνω πάντως πως γίνεται να κόπτεσαι πως είσαι ευαίσθητοποιημένο "άτομο" (μιας και ασχολείσαι με τον λόγο - δεν μιλάω αποκλειστικά για σένα) και με βάση όλες αυτές τις ματαιότητες να χαίρεσαι το παιχνίδι-

για μένα μονάχα όμορφες στιγμές μπορεί να δώσει η συλλογικότητα στο γράψιμο ενός ποιήματος
όμορφες στιγμές ξεχωριστά στον καθένα
βουρ στον πατσά κάτι τέτοιο
(όσο μιλάμε βέβαια για συλλογικότητα)


και το όμορφες φυσικά παίρνει πολλή συζήτηση
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Κυρ Φεβ 26, 2006 8:30 pm

Απόγεμα Κυριακής με βροχή κι ένα σωρό απτόητα καρναβαλάκια στο δρόμο που φωνάζουν και τραγουδάνε, κι ας καλωσορίσω τον Κανένα που αποφάσισε να κάνει την επανεμφάνισή του ασχολούμενος με το μοναχικό και κακόψυχο Κολλητήρι.
ʼντε ένα κουράγιο τελευταίο, μιας και είδα φως και μπήκα, τουτέστιν το θέμα έχει να κάνει με την ποίηση και πίστεψα πως μου πέφτει λόγος. Ακόμη το πιστεύω και θα το πιστεύω για όσο θα συνεχίζω να γράφω. Κατά τ' άλλα, δε νομίζω να έχετε παράπονο. Ούτε στην προσπάθεια αναχαίτισης των εχθρικών δυνάμεων πήρα μέρος, ούτε με τη Ντιανατέν μπινελικώνομαι πια - αν και μου λείπει αυτή η αντιπαράθεση -, ούτε καν ανταλλάσσω καλημέρες και καληνύχτες. Μέχρι και τον Κιτσούλεν παράτησα και με παράτησε. Πάμε λοιπόν.



'Πως γίνεται να συμπληρώνεις τον άλλον χωρίς να έχεις προσπαθήσει να τον καταλάβεις;

Ξεκινάς από την παραδοχή πως είναι μάταιο να προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον...και στη συνέχεια θεωρείς πως δεν έχει σημασία αυτό, μα αξία το να τον συμπληρώνεις

με βάση αυτά που γράφεις, μπορώ να συμπεράνω πως συμπληρώνεις μονάχα την αδυναμία σου, κάθε φορά, σε κάθε καινούριο στίχο...μια και το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτούς που συνδιαλλέγονται ποιητικά είναι η κατανόηση του μάταιου στην επικοινωνία....'



Ε ναι γίνεται. Αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ με τη σειρά μου, είναι γιατί θεωρείς πως μπορώ να σου απαντήσω για το 'πώς'. Το κάνω στη ζωή μου, όπως κι εδώ. Κι άλλωστε δεν ξεχωρίζω την διαδυκτιακή μου ύπαρξη απ' την 'κανονική' μου. Πες το όπως θέλεις. Βίτσιο, ιδιοτροπία, ικανότητα, μαλακία. Δικό σου θέμα, όχι δικό μου. Σου τη δίνει ή όχι, επίσης δικό σου. Το δικό μου κομμάτι ήταν μέχρι να αποδεχτώ ο,τιδήποτε με αφορά. Το κομμάτι των άλλων είναι να χαρακτηρίζουν αυτά που μας αφορούν. Και οι λίγοι που μπαίνουν στον κόπο και μετά από επιλογή τους να συμμετάσχουν και στα δικά μας κομμάτια, είναι απλά οι πολύ δικοί μας άνθρωποι. και τέλος πάντων είσαι πολύ έξυπνος άνθρωπος. Δε πιστεύω να διαφωνείς πως ποτέ δεν μπορούμε να καταλάβουμε πλήρως κάποιον. Αυτό θεωρώ μάταιο αγαπητέ. Και ψυχοφθόρο πολύ - πολύ. Το έχω κόψει. Απεναντίας το να συμπληρώνω με συγκινεί ιδιαίτερα. Έως δακρύων πολλές φορές. Οι λόγοι των δακρύων; Προσωπικοί μου.
Και για να σε καλύψω - το παλεύω δηλαδή, γιατί εσύ μάλλον έχεις διαβάσει πολύ ποίηση στη ζωή σου ενώ εγώ σχεδόν καθόλου - παίρνω δύναμη απ' την αδυναμία μου. Και δε θέλω να μπάζει νερά. Την αγαπώ ωσάν να είναι μικρό παιδί που έχει την ανάγκη μου. Και δε σου αρνούμαι την ύπαρξη της που θα έφερνε μια νέα αντιπαράθεση. Μαζί σου δε θέλω καμιά αντιπαράθεση όπως ίσως και καμιά σύμπλευση ιδεών.



'νομίζω άθελά σου μας έβγαλες στην πλατφόρμα της ποίησης'


Ευχαριστώ που το διατύπωσες έτσι. Αν εννοείς πως δε γνώριζα το στίχο του Σαχτούρη και είπα κάτι παρόμοιο, έτσι είναι γιατί δεν έχω διαβάσει σαχτούρη. Αν εννοείς κάτι άλλο, σόρυ αλλά ενίοτε είμαι και ντιπ γκαγκά και δε στροφάρω.



'προσωπική φιλοδοξία και τίποτα άλλο
αυτό βλέπω
ή χαμένο, σκοτωμένο χρόνο'



Αν εσύ χάνεις το χρόνο σου αλλιώς, εγώ τον χάνω έτσι. Αν για σένα δεν είναι επικοδομητικό, για μένα είναι. Και για την προσωπική φιλοδοξία έχεις δίκιο. θα σου πω σε λίγο.



'(Τα παιδιά)δεν έχουν χάσει τίποτα και έτσι δεν το ψάχνουν.'



Εγώ - δε χρειάζεται να κρατάμε τους τύπους και να λες πως δεν αναφέρεσαι σε μένα εφόσον εμένα ρωτάς -, έχω χάσει 'κάτι' (τα πάντα) και το ψάχνω με αυτόν τον τρόπο. Ή μάλλον, και με αυτόν τον τρόπο.



'δεν καταλαβαίνω πάντως πως γίνεται να κόπτεσαι πως είσαι ευαίσθητοποιημένο "άτομο" (μιας και ασχολείσαι με τον λόγο - δεν μιλάω αποκλειστικά για σένα) και με βάση όλες αυτές τις ματαιότητες να χαίρεσαι το παιχνίδι-

για μένα μονάχα όμορφες στιγμές μπορεί να δώσει η συλλογικότητα στο γράψιμο ενός ποιήματος
όμορφες στιγμές ξεχωριστά στον καθένα
βουρ στον πατσά κάτι τέτοιο
(όσο μιλάμε βέβαια για συλλογικότητα)'



Κόπτομαι... το ρήμα χρησιμοποιείται συνήθως για να προσδώσει ειρωνία στο λόγο. Για να δώσει βαρύτητα σε 'δήθεν' χαρακτηριστικά του άλλου. Πολύ σωστά. Κι αφού δε θεωρείς πως είμαι ευαισθητοποιημένο άτομο, γιατί θέλεις να καταλάβεις πώς γίνεται να χαίρομαι με τούτη τη... ματαιότητα; Και μένα μου κάνει εντύπωση η αυτοαναίρεση της φράσης σου 'και με βάση όλες αυτές τις ματαιότητες να χαίρεσαι το παιχνίδι-
για μένα μονάχα όμορφες στιγμές μπορεί να δώσει η συλλογικότητα στο γράψιμο ενός ποιήματος'. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που δεν είναι μάταιες και άλλες που είναι; ʼλλο ή όμορφες στιγμές και άλλο το παιχνίδι; Δε σε ειρωνεύομαι, αλλά μάλλον ρωτάω γιατί δεν τα αντιλαμβάνομαι έτσι τα πράγματα. και δε νομίζω να έχεις πρόβλημα με το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τη ζωή.



Υ.Γ. Για την... προσωπική φιλοδοξία που λέγαμε. Πιστεύω πως σύντομα θα εκδόσω. Και είναι μια περίοδος που το θέλω. Ποτέ πριν δεν το ήθελα. Δεν κάνω διαφήμιση εκ των προτέρων, αλλά ούτε κι αν τελικά συμβεί θα κάνω. Δε με ενδιαφέρει καθόλου το κομμάτι του 'πώς θα πάει. Ο μόνος λόγος που το λέω είναι για να γνωρίζουν κάποιοι ότι έκανα σύνδεση στα κομμάτια που έγραψα στο συλλογικό μας ποίημα. Αυτό σημαίνει πως αυτά που διάλεξα, ξεκινούν από στίχο που έχει γράψει κάποιος άλλος. Κι αυτό σημαίνει πως με 'κόφτει' πολύ να κάνω μια μικρή αναφορά στο καθένα από αυτά τα ποιήματα, στο... νικ που με ενέπνευσε.

Υ.Γ. 2: Έχει μέρες που... δεν γυρίζει κι αυτό με στεναχωρεί. Γιατί δε γίνεται να τρώω, να χέζω, να δουλεύω, να τα παίρνω, να μιλάω, να νοσταλγώ, να γελάω και να... γράφω χωρίς αυτή να... γυρίζει!


Καλό βράδυ και καλή βδομάδα!
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό Mythos » Κυρ Φεβ 26, 2006 9:05 pm

κολλητηρακι
αρχιζεις να με "τσαντιζεις"..



η ποιηση ειναι ραντεβου με το θανατο.

οι ποιητες πηγαινουν μονοι τους.

πολλοι δεν γυριζουν ποτε πισω..




(συνεχισε να με τσαντιζεις..;))
(αν το καλοσκεφτεις, ειναι απο τα πιο ισχυρα ποιητικα "αφροδισιακα"!)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Κυρ Φεβ 26, 2006 10:03 pm

Το Κολλητηράκι έγραψε:Ε ναι γίνεται. Αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ με τη σειρά μου, είναι γιατί θεωρείς πως μπορώ να σου απαντήσω για το 'πώς'. Το κάνω στη ζωή μου, όπως κι εδώ. Κι άλλωστε δεν ξεχωρίζω την διαδυκτιακή μου ύπαρξη απ' την 'κανονική' μου. Πες το όπως θέλεις. Βίτσιο, ιδιοτροπία, ικανότητα, μαλακία. Δικό σου θέμα, όχι δικό μου. Σου τη δίνει ή όχι, επίσης δικό σου.


Καλησπέρα

δεν θεωρώ κολλητηράκι πως μπορείς να μου απαντήσεις, ρωτάω σε περίπτωση που μπορείς να μου απαντήσεις, από τη στιγμή που εσύ το έθεσες ως θέμα (το είπες και μου γεννήθηκε η απορία)
ο λόγος που ρωτάω είναι απλός, εμπλεκόμαστε ξέρεις σε ένα παιχνίδι που μπορεί να αποβεί αρκετά ψυχοφθόρο σε μεγάλο βαθμό...κι αυτό γιατί εφόσον μοιράζεσαι κάτι μέσα από αυτή την αδυναμία, δανείζεσαι και από την αδυναμία του άλλου
κι όντας μερικές φορές αδύναμος όπως όλοι οι άνθρωποι (στιγμές είναι αυτές) μπορεί μέσα από την αδυναμία σου να φέρεις τον άλλον σε δύσκολη θέση, εκμεταλλευόμενος απλά την αδυναμία του, για να στο θέσω απλά και να μην το πάμε μακριά...
γι αυτό επιμένω πως μονάχα τα παιδιά ή τίποτα γέροντες μπορούν να ασχοληθούν στα σοβαρά με κάτι τέτοιο, χωρίς παράπλευρες απώλειες....τα παιδιά και τίποτα γέροντες αρκετά μαθουσάλες ώστε πια να μη ζουν, να έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους χωρίζει και να τους ενώνει μόνο ο θάνατος
αλλά μήπως εκεί δεν μας ωθεί αυτό που λες; μέσα από μια αμφισβητούμενη ομορφιά να μη δίνουμε σημασία σ'αυτά που μας χωρίζουν και συγχρόνως το χάσμα να βαθαίνει....στο τέλος μόνο ο θάνατος μπορεί να μας ενώνει
και τώρα πες μου, σ'αρέσει εσένα κάτι τέτοιο;
είναι άρρωστο....τυφλοί μέσα σε τυφλούς να ψαχουλεύουμε για λίγη "ομορφιά"...ποιά ομορφιά; γεννημένη από την απουσία του άλλου; αυτό μπορεί να είναι ομορφιά;

Το Κολλητηράκι έγραψε:Κόπτομαι... το ρήμα χρησιμοποιείται συνήθως για να προσδώσει ειρωνία στο λόγο. Για να δώσει βαρύτητα σε 'δήθεν' χαρακτηριστικά του άλλου. Πολύ σωστά. Κι αφού δε θεωρείς πως είμαι ευαισθητοποιημένο άτομο, γιατί θέλεις να καταλάβεις πώς γίνεται να χαίρομαι με τούτη τη... ματαιότητα;


το κόπτομαι το χρησιμοποίησα γιατί έχουν μπουχτίσει τ'αυτιά μου από "ευαισθησίες" κολλητηράκι
ήλπιζα να το καταλάβεις αλλά μιας και ειρωνεύτηκες και συ, πάτσι.
:wink:


Το Κολλητηράκι έγραψε:Και μένα μου κάνει εντύπωση η αυτοαναίρεση της φράσης σου 'και με βάση όλες αυτές τις ματαιότητες να χαίρεσαι το παιχνίδι-
για μένα μονάχα όμορφες στιγμές μπορεί να δώσει η συλλογικότητα στο γράψιμο ενός ποιήματος'. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που δεν είναι μάταιες και άλλες που είναι; ʼλλο ή όμορφες στιγμές και άλλο το παιχνίδι; Δε σε ειρωνεύομαι, αλλά μάλλον ρωτάω γιατί δεν τα αντιλαμβάνομαι έτσι τα πράγματα. και δε νομίζω να έχεις πρόβλημα με το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τη ζωή.


μα δεν είναι υποκρισία να σε χωρίζουν τόσα και να απολαμβάνεις τη δική σου όμορφη στιγμή το λιγότερο στην πλάτη του άλλου;
και βέβαια έχω πρόβλημα με το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας τη ζωή, με αφορά εφόσον θέλει δε θέλει έχει αντίκτυπο στη δική μου....
ακόμα περισσότερο εφόσον συζητάμε για κάτι συγκεκριμένο, το συλλογικό ποίημα

κοντολογής με έναν κάποιο τρόπο μαγικό (τι να σου πω?) θεωρείς δεδομένο πως μπορείς να συμπληρώσεις τον άλλον όντας μάταιο να τον καταλάβεις....και το γεγονός πως κάνεις το ίδιο όπως λες στην προσωπική σου ζωή δε μετράει (κατά τη γνώμη μου) αφού έχεις να κάνεις με άλλα δεδομένα εκεί έξω...

εκεί δεν καταλήγουμε?
ο καθένας χαμένος στο πόστο του...


πάντως μιας και το ανέφερες, ποιά ανάγκη σε ωθεί να εκδώσεις ποιήματά σου; σαν παράσημο μου φέρνει, δοσμένο για έναν πόλεμο από έναν στρατηγό που κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει....


υ.γ.ποιήματα έχω διαβάσει λίγα, πασαλείμματα

ωραία που περνάμε εδώ στην εξοχή, ε έψιλον;

αύριο δευτέρα, καινούρια βδομάδα, λέω να την κάνω να σας αφήσω πάλι, καλά είμαι ζω, θα μπει κανά χαμίνι με αυτή την εξαίσια ευδαιμονία του, τι ωραία που είναι η ζωή, είμαι έτοιμο να παλέψω, όλα είναι υπέροχα, λολολ, γειά σου χαμίνι....
γειά σου και σένα μύθε....
και στους υπόλοιπους....

αν δεν ξανάρθω μην ανησυχήσετε, έχω αφήσει διαθήκη να σας ειδοποιήσουν σε περίπτωση που συμβεί τίποτα κακό,
να γίνω σαν το χαμίνι ας πούμε!!! (χαμίνι σε συμπαθώ γι αυτό σε πειράζω)

οι υπόλοιποι άμετε στο διάολο, αρκετά σας μίλησα, έχω και σχέδια.
δε θα γράφουμε πια για τα σκοτάδια. αυτή την πανούκλα του ανθρώπινου γένους.
θα γράφουμε για το φως
ε μύθε;
θα σας φέρω ένα κομμάτι ουρανό

θα σκίσετε όλα τα βιβλία σας



αν όλα παν καλά βέβαια και κάτσει η πιθανότητα του ένα στο τρισεκατομμύριο...

χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Φεβ 27, 2006 2:00 pm

kanenas έγραψε:θα σας φέρω ένα κομμάτι ουρανό

θα σκίσετε όλα τα βιβλία σας



αν όλα παν καλά βέβαια και κάτσει η πιθανότητα του ένα στο τρισεκατομμύριο...

χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...



Τι να σου πω εσένα τώρα; Δεν δίνουμε σημασία σ' αυτά που μας χωρίζουν; Αμφισβητούμενη ομορφιά; Και να βαθαίνει το χάσμα; Μόνος σου ξεγελάς τον εαυτό σου; Γι' αλλησβερίσι μιλάς κι εσύ; Συμπάθα με αν θες, εγώ μόνο να σ' αγαπάω θέλω!

Σε τρύπια βάρκα ταξιδεύουμε γι' αυτό και δεν μας φτάνει να κυττάζουμε γύρω το τοπίο... πρέπει και να βγάζουμε και τα νερά μη μας πάει στον πάτο!

Κι αν κόπτεσαι, μην ξαναστήνεις το παιχνίδι... Γιατί κι η δική σου ζωή, θέλει δεν θέλει, επηρρεάζει τη δική μας. Όσο για τις αδύναμες στιγμές, κανείς δεν μπορεί να τις εκμεταλλευτεί αν δεν τις στήσουμε εμείς οι ίδιοι για εκμετάλλευση... Για όποιο λόγο!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Φεβ 27, 2006 2:01 pm

λογια λογια λογια ....

αρνητες της πραγματικοτητας καταντησαμε ...μονο λογια ..και μαλιστα γραμμενα , πληκτρολογημενα ...

κι υστερα σου λενε οτι αυτοι που γραφουν ζουνε κιολας

για να γραψουμε πεντε μαλακειες σ'ενα φορουμ κλεβουμε λιγο απ' τον λιγοστο
ελευθερο χρονο μας ερωτοτροπωντας με την οθονη και χαϊδευοντας ,ενιοτε και χτυπωντας, τα αμοιρα πληκτρα ....

και ισχυριζομαστε οτι δεν ειμαστε φρικουλες και τερατα και μαζοχες του κερατα (οταν μαλιστα διαβαζουμε συλλογικα ποιηματα )

πηγαιντε να τα πειτε αυτα σε κανα μπαρμπα αλλα προσεξτε μην κραταει γκλιτσα και σας την φερει στο κεφαλι ....

πολυς ντορος γινεται για τη συλλογικοτητα και την αναγκη να συνδιαλλεχθουμε ...

διαβαζω ποιηση οταν μπορω και νοιωθω τυχερος αν μια στις χιλιες κοινωνησω με το κρασι του ποιητη ....
μου ειναι αρκετο και εχω αρκετο σεβασμο για τους δημιουργους και τα εργα τους ωστε να μην προσπαθησω να προσθεσω απο διπλα καμμία δικια μου παπαρια ....

μεσσινιαν η περιπτωση που αναφερεις ειναι ασκηση και πειραμα

κατι αλλο ? ενιμποντι ? δε νομιζω οτι υπαρχει τιποτα αξιο λογου ρε παιδια , αλλα ειμαι ανοιχτος σε προτασεις...οποιος εχει διαβασει κατι ας το πει(ετε να παρει φωτια το γκογκουλ ?
---------------------------------------------------

κολλητηρακι ,
πιστευω ακραδαντα στην ισονομια ...θα ηταν αδικο να απαντουσα "θα μας τα κλασεις" σ' ενα αρσενικο νικ που με απειλει οτι θα χασει την υπομονη του και θα με βρισει ενω ηδη εχει χαρακτηρησει μαλακειες αυτα που εγραψα επειδη ετυχε να διαφωνει και να ημουν δυσαναλογα ευγενικος σ' ενα αντιστοιχο αλλου φυλου...

--------------------------------------------------
εγραψα κι ενα ελληνοαγγλικο ποιημα στα αγγλικα (ντοντ γιου ιβεν τραϊ το
κομμιουνικεϊτ γουϊδ ιτ , ι γουοντ ιτ ολ μπαϊ μαϊσελβ νοτ ανιμποτνι ελσ ,που ελεγε κι ο μακαριτης ο τζοννυ θαντερς)


σο
γουϊ νοτ μονστερζ
γουι νοτ φρικουλζ ,
γουι νοτ ντεντ
γουι μεϊκ δε γουορλντ τερν ραουντ

ο για
ο για

αϊ τινκ αϊ εμ μπομπ μαρλυ
εντ αϊ πλεϊ φουτμπολ ιν τζαμαϊκα
αϊ τινκ αϊ 'μ μπλακ εντ αϊ 'μ πραουντ
μπατ δε φακτ ιζ δατ αϊ 'μ γουαϊτ
εντ μαϊ ντικ ιζ σορτ
ολδοου αϊ γκατ ραστα μαλι
εντ αϊ σπικ λιτλ φαννυ
γουαϊλ τοκιν αμπαουτ λαβ

ο για
ο για

κιλλ ολ δε γουαϊτ μεν
γουϊ γουαντ πιισ εντ τζαστισ εντ χασισ
κιλλ ολλ δε γουαϊτ μεν

(παραλλαγη
κιλλ ολλ δε κριστιανζ
δεϊ μεσσιν γουϊτ αουρ γκαντ
γουϊ γουαντ πιισ εντ τζαστισ
στοπ δε γουορ ιν αϊρακ
κιλλ αλλ δε μπλασφιμους κριστιανζ )

(παραλλαγη
ντοντ γιου τελλ μι γουατ το ντου
αϊ 'λλ τελλ γιου γουατ το ντου
ντοντ τελλ μι γουατ το σεϊ
αϊ 'λλ τελλ γιου γουατ το σεϊ
ντοντ γιου μπι ντισσιν μι
αϊ γκατ ε ραϊτ το ντισ γιου
εντ αϊ φιλ ολλραϊτ )
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Φεβ 27, 2006 3:19 pm

πριν λιγο καιρο ανακαλυψα με τη βοηθεια ενος διαδικτυακου φιλου εναν σχετικα ασημο και για μενα παντελως αγνωστο ποιητη

το ονομα του χριστος λασκαρης

θελω να δειτε πως εβλεπε τη διαδικασια της συγγραφης ποιηματων και να συγκρινετε με αυτα που μας ειπε το κολλητηρακι

ακομα κι αν δεχτουμε οτι για καποιους η συγγραφη ειναι διασκεδαση δε μπορουμε να ρνηθουμε οτι για αλλους ειναι θανατος (και θυμηθειτε αυτη τη φορα παρακαλω πριν πειτε οτιδηποτε , αυτα που κατα καιρους λεω για την αναγεννητικη δυναμη του θανατου πριν πειτε οτιδηποτε)
ακομα κι αν δεχτουμε οτι μπορει ενας ανθρωπος να αισθανεται ποιητης κι ενας ποιητης να αισθανεται μεσος ανθρωπος (πιχι εσυ κολητηρακι) ..ναι , να το αισθανονται ! μαλλον αυταπατωνται .

απο δω και κατω το λογο εχει ο
ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

Δε γράφονται τα ποιήματα σ' ένα χαρτί
--------------
Δε γράφονται τα ποιήματα σ' ένα χαρτί.
ξεθάβονται
με μιαν αξίνα τα μεσάνυχτα

αφήνοντας
κι από 'να λάκκο.




Μέσα σου να σκάβεις
---------------
Μέσα σου να σκάβεις:

ξεθάβοντας
μέρες παιδικές

για τρυφερά,
εξαίσια ποιήματα.




Έγραψε ποιήματα
----------
Έγραψε ποιήματα,
όπως άλλοι
δούλεψαν στα λατομεία.

Κι οι δυο τους σκάψανε βαθιά.

Εκείνοι για το μεροκάματο.
αυτός όμως για τι;




Σύντομο βιογραφικό
------------------------
Χρησιμοποίησα τις λέξεις,
κατά προτίμηση τις πιο σκοτεινές.
Μ' αυτές εργάστηκα,
μ' αυτές, και με ένα φόβο.

Στη λέξη θάνατος,
κατέφυγα πολλές φορές.
μου φαίνονταν,
η μόνη αληθινή.



Τον ολονύχτιο σπαραγμό
-------------------------------
Τον ολονύχτιο σπαραγμό της θάλασσας
εκεί, στο βρώμικο κανάλι,
την ώρα που η ζωή
στα μαλακά της στρώματα κοιμάται

ποιο ποίημα θα μπορέσει να σου πει,
ποιες λέξεις είναι ικανές
για να σου περιγράψουν





Το πηγάδι
-----------
Τη σκοτεινή δοκιμασία ζω του ποιήματος,
το φόβο που δεν είναι φόβος,
ένα πηγάδι π' ανεβαίνω πέφτοντας.

κάτι ανάμεσα χαμό
κι ελπίδα.


Στο γράψιμο
---------------
Η ευτυχία του βρίσκεται στο γράψιμο
-καθώς φέρνει στο φως
αυτά τα ποιήματα-

και η ελευθερία του βρίσκεται στο γράψιμο,
και η αγάπη του για τον πλησίον.


Μόνο μέσα στα ποιήματα
-----------------------------
Στην ψυχή μου
δεν ανταποκρίθηκε κανείς.

Τη ζεστασιά αν τη γνώρισα
τη γνώρισα μέσα στα ποιήματα.


Τα στηρίγματα
---------------------
Μικρές, καθημερινές λέξεις.
Ο αναγνώστης δεν ξέρει
τι σταθήκατε για μένα.
Διαβάζει απλώς ένα ποίημα.



Ο τρόμος μου σε παραλλαγές
------------------------------------
Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα.
Ό,τι διαβάζετε,
είναι ο τρόμος της ψυχής μου.

Δοσμένος σε παραλλαγές.




Να σταματήσουν οι μπαλλάντες (σημειωση wpl ..loipon? thanatos stoys
poihtes?)
-------------------------------------
Να σταματήσουν
οι μπαλλάντες και τα ποιήματα,
να γίνει επιτέλους σιωπή,
όπως εκείνη
που φέρνουνε το σκοτωμένο
στο ξυλοκρέβατο
κι ακούγεται η σπαραχτική κραυγή
μεσ' απ' το σπίτι.


Στο τσίρκο
-----------
Δεν άντεξε τη μοναξιά του ποιητή.
Προσχώρησε κι αυτός
στο τσίρκο.








Εκτεθειμένος
--------------
Εκτεθειμένος μες στα ποιήματά μου,
σ' αντίτυπα κυκλοφορώ.

βορά σε ξένα χέρια,
που με ξεφυλλίζουν.


το παρακατω ασχετο αλλα 'γαπημενο

Λαϊκό ζευγάρι
-----------------
Μπορεί να λέγεται Ολυμπία
και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,
να 'ναι χοντρή
και ν' αγοράζει βερεσέ απ' το περίπτερο,
να μασουλάει τσίχλα
και να τραγουδάει.
Κι αυτός μπορεί να λέγεται Αποστόλης
και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,
να 'χει συνήθειες λαϊκές,
να πίνει
και να κάνει μεθυσμένος έρωτα -
κι όμως εσύ ο ανώτερος
να τους ζηλεύεις.



κι αυτο για το κολλητηρακι να νοιωθει λιγο πιο ανεβασμενη οταν αυριο θα παει στη δουλεια

Το σούπερ μάρκετ
---------------------------
Σ' αυτό το απέραντο σούπερ-μάρκετ,
που πάνω του τσακίζονται
όλα τα όνειρα,
εδώ,
στη μοναξιά των διαδρόμων
θα με βρεις.




με το καρότσι μου να περιφέρομαι.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Δευτ Φεβ 27, 2006 6:01 pm

Αντιπαραθέσεις δίχως νόημα.
Ο ποιητής είναι ρέμπελος πεζογράφος
κι ο πεζογράφος απογοητευμένος ποιητής.
Το υπέρτατο όνειρο του
να περιγράψει τον κόσμο σε μια πρόταση
όπως του μαθηματικού
να περικλείσει τον κόσμο σε μια εξίσωση
Η τελική πρόταση:
η ανάλυση της εξισώσεως
Η τελική εξίσωση:
η σύνθεση της προτάσεως.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό messinian » Δευτ Φεβ 27, 2006 6:36 pm

Γνωρίζω αλλά δεν θέλω να απαντήσω!
Κολλητηράκι θα ήθελα πολύ να διαβάσω μηνύματά σου στο topic και ό,τι άλλο είσαι διατεθιμένη να γράψεις, κυρίως διότι μου αρέσει η παραγωγή (και όχι η ανα-παραγωγή) σκέψης...
Αυτά, δίχως ο σκοπός μου να είναι το να θίξω κάποιον (αν κάποιοι θιχτούν δεν θα έχουν θιγεί από εμένα αλλά απ' την γνώση του ρτόπου με τον οποίον δημιουργούν).
Μήπως απάντησα ήδη;
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1414
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron