ποίηση

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Δημοσίευσηαπό evaluna » Κυρ Οκτ 30, 2005 9:26 am

κάθε πρωί ξυπνάω με μια λαχτάρα
και κάθε βράδυ γίνεται παράπονο

ενδιάμεσα στη μέρα δοκιμάζω τα πάντα
μελετάω όλες τις πιθανότητες
προσπαθώ να βρω λύση
ξέροντας μαλιστα πως το πιο πιθανό είναι πως δε χρειάζεται
αλλά εγώ θέλω να ξέρω
όταν δεν ξέρω τρέμουν όλα γύρω μου
θέλω ένα ανθρώπινο αυτί να μ'ακούσει
οι σκιές στο δωμάτιο δε φτάνουν
όταν νιώθω μεγάλη απελπισία και φόβο
και βαρεθηκα να τρέχω στο μαντείο των δελφών
που μου υπόσχεται αόριστα
η απελπισία είναι απελπισία
και οι φίλοι φίλοι
και οφείλονται να τη μοιράζονται
τα μαντεία για κάποιο λόγο καταργήθηκαν
δεν αντέχω άλλο να μαστουρώνω
ούτε ν'ακούω αόρατους χρησμούς
ποτέ δεν εμπιστεύτηκα απόλυτα ούτε καν εμένα
και άρα δεν μπορώ να περπατήσω
δεν μπορώ να φτάσω πουθενά
αν δεν έρθει ένας φίλος σαν φίλος αληθινός να μου μιλήσει
και κάθε μέρα τέτοιες σκέψεις προσπαθώ να νικήσω
παλεύω με όλους τους τρόπους, αλλά παλεύω τον τοίχο
κάθε μέρα νομίζω πως γίνομαι πιο δυνατή
αλλά είναι δυστυχία το να νιώθεις τόσο μόνος
και αυτή ήταν η δυστυχία που φοβόμουν πάντα
όλα μπορώ να τα αντέξω αρκεί να μην είμαι μόνη μου
κι αν δείχνω να τα αντέχω, μπορεί κι ένα κομμάτι μου να τα αντέχει
να αντέχει δηλαδή να μην τρελαθεί

αλλά κάθε βράδυ με πνίγει το ίδιο παράπονο
evaluna
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 47
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 8:11 pm

Δημοσίευσηαπό evaluna » Κυρ Οκτ 30, 2005 9:43 am

και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα
απ'το να λες κάθε βράδυ πως τελείωσε αυτό που σε αρρωσταίνει

κι εκείνο κάθε πρωί να χαμογελάει στην πόρτα σου σαδιστικά

η ποιήση είναι ποίηση και το γέλιο γέλιο
αλλά μερικές αλήθειες απλά πονάνε πολύ

και ίσως αυτό που πληρώνω τόσο ακριβά
είναι το ταλέντο μου να μεταμφιέζω με τις λέξεις απλές πολύ απλές αλήθειες
αλήθειες που άλλοι άνθρωποι θα έλεγαν απλά μ'ένα κλάμα κι ένα κοπάνημα στην πόρτα
αλήθειες που θα έλεγαν στον ψυχίατρο
και θα τις πλήρωναν με ένα βαζάκι χάπια
ή έστω δυο τρεις συμβουλές καλής αντιμετώπισης
εγώ έχω μόνο λέξεις και μ'αυτές παλεύω
να τριβελίζω τη μοναδική μου αλήθεια μέσα τους

όταν τα έχεις πει , απλά δεν έχεις τι να πεις
εγώ είμαι ταλαντούχος και βρίσκω κι άλλους τρόπους να με πονάω περισσότερο

κι ελπίζω να με θαυμάσεις γι'αυτήν μου την προσπάθεια
να με κοιτάξεις περήφανα σαν άξιος δάσκαλος
να με αγαπήσεις και να με πονέσεις περισσότερο
και να μου γράψεις ένα ωραίο ποιήμα που να έχει "μπράβο" μέσα.
evaluna
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 47
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 8:11 pm

Δημοσίευσηαπό evaluna » Κυρ Οκτ 30, 2005 9:53 am

δεν ξέρω αν περιμένεις να εξαντληθώ
αυτό που δεν έχεις καταλάβει είναι πως έχω εξαντληθεί
γι'αυτό γράφω ανεξάντλητα
αλλά εμένα πάντα με ένοιαζαν οι άνθρωποι και όχι οι καλλιτέχνες
εμένα πάντα με ένοιζε η αληθινή ζωή κι όχι ο θάνατος σε ωραίους στίχους

γράφεις για να νικήσεις τον πόνο
δεν πονάς για να γράφεις

τουλάχιστον ένας άνθρωπος που έχει το στοιχειώδη αυτοσεβασμό

εγώ έκλεισα όλα τα ραδιόφωνα
από δω και μπρος μιλάω μόνο με ανθρώπους

δε μιλάω ούτε καν με τον εαυτό μου
evaluna
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 47
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 8:11 pm


Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron