ποίηση

OMO-ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό erva_cidreira » Κυρ Μάιος 22, 2005 7:16 am

Καμιά αντίρρηση να έχεις για πρότυπο σου το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν, wpleftyboy. Τουλάχιστον εσύ είσαι ειλικρινής. Ξέρεις ότι το παιγνίδι παίζεται στο τι διδάσκουμε τα παιδιά (κι όχι μόνον). Φαντάζομαι ότι αυτό είναι που λένε : η Τέχνη στην υπηρεσία της ετεροφυλοφιλικής διαπαιδαγώγησης. Κι αν κρίνω από τα σχεδόν μηδενικά ποσοστά των βιβλίων ομοερωτικής θεματολογίας που εκδίδονται στη χώρα μας, προφανώς η λογοκρισία της ετερόδοξης δημιουργίας (και συχνά των δημιουργών της) είναι «επαγγελματικά» αποτελεσματική. Συγχαρητήρια!
Ωστόσο, δεν θα ήταν άσχημο απ’ αυτό το υπόστεγο της ανησυχίας να ταραχθούν λίγάκι οι εφησυχασμένοι. Και κάποιοι φαίνεται ότι ήδη ξεβολεύτηκαν και μόνον με την ανάρτηση ενός κάπως διαφορετικού τόπικ. Τελικά τίποτα δεν είναι ΤΖΑΜΠΑ, μην ξεγελιέσαι.
erva_cidreira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Πέμ Μάιος 12, 2005 7:04 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Μάιος 23, 2005 2:31 pm

αγαπητοι ομοφυλοφιλοι και φιλομοφιλοφιλοι και φιλοι της τεχνης και της ετεροφυλοφιλιας ...πρωην φρικια και νυν κατσικολατρεις ,πρωην κατσικολατρεις και νυν φρικουλες γαϊδουρολοβερς.....ολοι εσεις και ολοι εμεις δηλαδη....

εχουμε ενα και μονο καθηκον.....

θα σας μιλησω για το καθηκον του τζαμπα ...το οποιο ειναι και ευχαριστηση....

ερβα και γουιλλυ μαυρε θερμαστη απο το τζιμπουτι....

μια και παραιτηθηκα απο το δικαιωμα μου να σχολιαζω τον τιτλο και μονο του θρεντ και να τον θεωρω αστοχο και μια και πραγματικα μπορει να δουμε μεσα εδω γραμμενα καλα ποιηματα συνανθρωπων μας ....μια και τα εκανα ολα αυτα και μια και μου δινεται το δικαιωμα θα σας μιλησω για το τζαμπα ....

το δικο μου το τζαμπα λοιπον δεν εχει καμμια σχεση με το τζαμπα του σημιτη και του παγκαλου που μιλησαν για "τζαμπα μαγκες"....

και δεν ειναι τζαμπα μαγκια αυτο που κανουμε ολοι εδω μεσα ....παρολο που θα ητανε προτιμοτερο να βγουμε εξω για ρετσινες και μετα να παμε να σπασουμε τα μουτρα των "ετεροφυλοφιλων" ή οποιου αλλου καθεται στο στομαχι ή στον κωλο του καθενος μας πιχι των "εξωγηινων θεων και των επι γης υπηρετων" τους ,ΟΠΟΤΕ ΘΑ ΕΦΑΡΜΑΖΑΜΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟς ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ WPLEFTYBOY που συνοψιζεται στο εξης..."ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ"

...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΜΠΑ ΜΑΓΚΙΑ το να καθεσαι μια ωρα μπροστα στον υπολογιστη και να νομιζεις οτι αγωνιζεσαι για καποιο σκοπο ...εστω και μονο να νομιζεις οτι αγωνιζεσαι φτανει...κατι θυσιαζεις απ' τον εαυτο σου ...δινεις λιγη απ' την ψυχη σου στον κοσμο ΔΩΡΕΑΝ ...το τζαμπα σημερα ειναι συμβολο ...δωστε δωρεαν λοιπον παιδια εστω και αν δε λαβαινετε δωρεαν.

ελπιζω να ελυσα την παρεξηγηση του τζαμπα...

και γουιλ στο ποιηματακι εγω ειμαι ο τζαμπατζης και τετοιος θα μεινω μια ζωη ...εκ πεποιθησεως.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Μάιος 23, 2005 2:47 pm

wpleftyboy έγραψε:και τοτε βλεπει οτι ο ερωτας ειναι ενας και η ομορφια μια και η ποιηση μια και η ευαισθησια μια και η ασχημια μια

σε ολες τις δυνατες εκφανσεις τους

και πεταει απο πανω του ολες τις ταμπελες ....μαυρος ασπρος κιτρινος ομορφος ασχημος πουσταρα του κερατα πουτανιαρης χαρτοπαικτης αλκοολικος νταβατζης πορνη τραβεστι οικογενειαρχης χριστιανος σκινχεντ ή αναρχικος γεωργος
κατσικοκλεφτης γαϊδουρογαμης τρελλος λογικος ....υπαρχουν ολα μεσα σε ολους ...και η εμπνευση και η ομορφια και η ποιηση και ολα .



Τώρα αν πω ότι σε πάω με χίλια... τζάμπα η δήλωση θα είναι... Μπορεί να την πάρεις όπως θες. Εγώ πάντως την κάνω: wpleftyboy σε πάω με χίλια!

Όχι μόνο γι' αυτά που λες εδώ, σ' αυτήν εδώ τη συζήτηση, αλλά και σε όσες σ' έχω διαβάσει. Μακάρι βρε παιδί μου, μακάρι να είσαι όπως δείχνεις κι όξω απ' εδώ. Κερδίζει ο κόσμος, ακόμα και με έναν.

Μπορεί κατά βάθος να είσαι τόσο ρομαντικός ώστε να μπορείς χλευάζεις με όλους αυτούς τους "παιδαριώδεις" συμβολισμούς σου, ακόμη και τον ευατό σου...

Μπορεί να είμαι "νέα" κι "εύθικτη", αλλά έχω μάτια κι αυτιά και "μύτη"... Κι εσύ με τράβηξες απ' τη μύτη!!!

ʼντε, την κάνω τώρα γιατί είμαι άσχετη με το θέμα, αλλά μια άποψη βρε αδερφέ, μια που την έχω, ελπίζω να μην κάνει κακό να την πω, έστω κι εδώ!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό dounai » Δευτ Μάιος 23, 2005 3:24 pm

Το 'δούναι και λαβείν' δεν ήταν ποτέ τσάμπα κε Λέφτυ μας... ποτέ και σε τίποτα. Αλλά εφόσον βάλλεται η ποίηση και δε βαλλόμεθα εμείς, όλα καλά είναι...
και μοιάζει η έρμη σαν τον κο Λάκη... που 15 χρόνια τώρα ζαρωμένος πάνω στα κρεβάτια του εκάστοτε νοσοκομείου, παλεύει για να κερδίσει το Θάνατο.
Φυτό ο κος Λάκης... μόνο που δακρύζει που και που...
έτσι και η ποίηση... ανήμπορη να αντιδράσει ανέχεται κάποιους να σκοτώνονται για να την υπερασπιστούν... αλλά αλήθεια ποιός τη ρώτησε ποτέ αν αυτό ήθελε;...
Κόψε αριστερά και μετά όλο ευθεία
Άβαταρ μέλους
dounai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 160
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:45 pm
Τοποθεσία: Κάπου στο Salento

Δημοσίευσηαπό erva_cidreira » Τρί Μάιος 24, 2005 5:21 am

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Μάτι δειλό, που σε κοιτάζει
βαθιά, βουβά και σκοτεινά,
κ’ έτσι πιστά, σα να σου τάζη :
Θα σ’ αγαπώ παντοτινά

Ψηλό, λιγνό, τρελό για χάδι,
δουλεύει σ’ ένα μαγαζί.
Το πήρα ένα Σάββατο βράδι
και κοιμηθήκαμε μαζί.

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

******************************

Η σάρκα! Η σάρκα!
Υψώνω την φωνήν μου μαζί με την Εστίαν και τον Γ.Τσοκόπουλον εναντίον των αχαρακτηρίστων τάσεων μερίδος της φιλολογούσης νεότητος, η οποία ίσως είναι και η μόνη. Αυτό το βδελυρόν φυλλάδιον η Ανεμώνη, αποτελεί στάδιον ανοικτόν δια ψυχοπαθολογικάς μελέτας μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος... Ποιον έστησαν υπόδειγμα των; Τον Όσκαρ, τον Ουάιλδ των δικαστηρίων και των σκανδάλων, ή τον ποιητήν και τον αισθητικόν; Είναι φανερόν, από τα έργα των, ότι τον πρώτον: Διότι οι δράσται παρομοίων βαναυσουργημάτων είναι αδύνατον να είναι μαθηταί του ποιητού, ο οποίος ανήγαγε τον νόμον της ωραιότητος εις νόμον ηθικής, κηρύξας ότι "ηθικόν είναι παν ό,τι ωραίον". Και φαίνεται, πράγματι, ότι αυτό συμβαίνει, αν πιστεύσει κανείς τας διαδόσεις των παρασκηνίων. Κατά τας διαδόσεις αυτάς, κ Εισαγγελεύ, πολλοί από τους Οσκαρουαλδίζοντας νέους ίδρυσαν και σύλλογον κατά της ανδρικής αρετής: Οφείλετε λοιπόν να εξακριβώσετε τα πράγματα και να διδάξετε εις τα ψυχοπαθή αυτά όντα, ότι το πνεύμα και η τέχνη δεν είναι δυνατόν να έχουν καμμίαν σχέσιν με τας βαναύσους ορέξεις διεστραμμένων φύσεων, και ότι δεν επιτρέπεται ατιμωρητί να στεγάζονται υπό την επικεφαλίδα ονομάτων, τα οποία ψιθυρίζουν με κατάνυξιν αι Παρθένοι του Ελικώνος, αι βδελυρότεραι των ασθενειών.

ΣΠ.ΜΕΛΑΣ
erva_cidreira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Πέμ Μάιος 12, 2005 7:04 am

Δημοσίευσηαπό erva_cidreira » Τετ Μάιος 25, 2005 4:55 pm

ΚΡΥΜΜΕΝΑ

Απ' όσα έκαμα κι απ' όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν.
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.

Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
πολλές φορές που πήγαινα να πω.
Oι πιο απαρατήρητές μου πράξεις
και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα -
από εκεί μονάχα θα με νοιώσουν.

Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν.
Κατόπι -στην τελειωτέρα κοινωνία-
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ' ελεύθερα θα κάμει.

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

*******************************************************

Ομολογώ ειλικρινώς ότι τίποτε δεν είναι περισσότερον για τα πανηγύρια από τον ποιητήν τούτον και τους πανηγυριστάς του. Ιδού τι γράφει επί λέξει περί αυτού η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα (φιλολογικόν ψευδώνυμον) η οποία τον εγνώρισεν εκ του πλησίον : « Ο Ξεβάφης είναι όλως διόλου διότροπο ολάσμα. Πίνει ούζο σε τριανταφυλλιά ποτηράκια, περπατάει με τα δυο του πόδια, παίρνει μεζέ με το πηρούνι του και κοιμάται όρθιος. Έχει μια καταπληκτική πρωτοτυπία σε όλα του. Είναι με δυο λόγια μεγάλος... Μα πιο πολύ απ' όλα μάς συγκινεί ο άνθρωπος, τα ποτηράκια του, τα παπούτσια του, οι τιράντες του και ιδίως τα γιλέκα του, που δείχνουν όλη τη λεπτότητα της ευγενικιάς του ψυχής». Ακόμη όμως πανηγυρικότερος είναι ο κ. Κουκουβαγιάνος, αμερόληπτος κριτικός και ιδιαίτερος υπάλληλος του ποιητού, ο οποίος μας λέγει τα ακόλουθα : «Ο Ξεβάφης είναι μεγάλος, μα το σταυρό, σ' ό,τι έχω ιερό, να μην προφτάσω να κάνω Λαμπρή, σας λέω: Βούϊξε η αραπιά με το ταλέντο του». Κατόπιν όλων αυτών δεν έχω παρά να παραθέσω, προς συμπλήρωσιν του πανηγυρισμού, το αριστούργημα του ποιητή :

Ήτο η ώρα μια και μισή'
αν ήτο και δυο δεν θα ορίσω,
Το ρολόι μου πάει πάντα πίσω,
επίναμε δε κυπραίικο κρασι
όταν εβγήκα έξω με κελεμπία
και ζητούσα κάποιον με πολλήν βια
επάνω στα μετάξια και στα λούσα.
Όταν τον βρήκα τούπα τι εζητούσα
και ήτο μια όασις εις ερημίαν
τόσο γλυκειά να κάμω γνωριμίαν.

ΣΠ. ΜΕΛΑΣ

******************************************************

Η "τελειωτέρα κοινωνία"

Ειπώθηκαν και λέγονται τα πάντα για τον Καβάφη. Η ζωή του μετριέται μέρα με τη μέρα, λεπτό με λεπτό, οι στίχοι του τέμνονται και ανατέμνονται, αριθμούνται και συμποσούνται, αναλύονται, βυθοσκοπούνται, υπολογίζεται το βάρος των σιωπών τους και η οξύτητα των επιφωνημάτων τους, οι συνηχήσεις και οι παρηχήσεις τους, το βαθύ τους νόημα, η απαράμιλλή τους τελειότητα ή η κάποια πεζολογία τους. Οι βιογράφοι του ερευνούν τη ζωή του, το οικογενειακό του περιβάλλον, τις σχέσεις με τ' αδέλφια του και τους γονείς του (ιδίως με τη μητέρα του), περιγράφουν την κοινωνική θέση, την άνοδο και την πτώση αυτής της οικογένειας, αναλύουν τον ιστορικό και κοινωνικό περίγυρο, τη θέση της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας, προσπαθώντας να εντοπίσουν τους παράγοντες που διαμόρφωσαν τον ποιητή και να ιχνηλατήσουν τις αφετηρίες και τα βιώματα που έθρεψαν την ποίησή του. Εκείνο που παραλείπεται εσκεμμένα, που δεν ερευνάται και δεν εξετάζεται, που δεν τίθεται καν σαν ερώτημα, είναι το στοιχείο ακριβώς που θα φώτιζε και τον ποιητή και τα ποιήματά του, δίνοντάς τους την αληθινή τους διάσταση : το γιατί δηλαδή ο Καβάφης, κινούμενος μέσα στα γνωστά οικογενειακά και κοινωνικά πλαίσια, με την αστική αγωγή που είχε υποστεί και με τον χαρακτήρα που είχε διαμορφώσει, αποφασίζει κάποια μέρα συνειδητά να σπάσει το "φράγμα", ν' ανατρέψει τους κανόνες του παιχνιδιού που τον ήθελαν "διακριτικό" και "συγκρατημένο", και να μιλήσει ανοιχτά και θαραλλέα για μια ερωτική συμπεριφορά (τη δική του) που θεωτούνταν "ντροπιασμένη" και "περιφρονημένη". Κι ακόμα : γιατί θεώρησε αναγκαίο να εγκαταλείψει τον υπαινικτικό και καλυμμένο τρόπο έκφρασης τον οποίο χρησιμοποιούσε στα περισσότερα ποιήματά του (και που, σημειωτέον, γνώριζε από αισθητική άποψη ήταν πιο αποτελεσματικός), και να μιλήσει καθαρά και ξάστερα για τα "οράματά" του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Για μας, η απόφαση αυτή (απόφαση του μεγάλου ΝΑΙ ή του μεγάλου ΟΧΙ), αποτελεί αυτό που θα λέγαμε - με τους σημερινούς όρους - πολιτική χειρονομία ή πρόκληση του Καβάφη προς την κοινωνία' και όχι μόνάχα προς την κοινωνία της Αλεξάνδρειας και της Ελλάδας, αλλά, με μια ιστορική προοπτική, και προς την κοινωνία της παγκόσμιας πατριαρχικής κοινότητας. Πρόκειται για μια απόφαση που έδωσε στην ποίησή του την ταυτότητά της και στον ίδιο την αξιοπρέπεια της τέχνης του και το πλατωνικό μυστικό της ακτινοβολίας της : να είναι αληθινή με τον εαυτό της. Για μας τα πράγματα είναι σαφή : "οι βουλές της ποιήσεως" του Καβάφη διαμορφώθηκαν ταυτόχρονα με τις βουλές της συνειδητοποιήσεώς του ως ομοφυλόφιλου. Κι αυτό πρέπει να έγινε στο διάστημα της δεύτερης εικοσαετίας της ζωής του όταν, μέσα από μια επώδυνη ασφαλώς αλλά και πείσμονα διαδικασία αποενοχοποίησης, με τη βοήθεια της γνώσης και της πείρας, φθάνει στο ποθητό σημείο να καταφάσκει τον εαυτό του σαν ομοφυλόφιλο και αποφασίζει να μιλήσει σαν ομοφυλόφιλος - σαν άτομο δηλαδή που δίνει μια πολιτική διάσταση στη διαφορετικότητά του, αφού πρώτα έχει κρίνει, σημασιολογήσει και απορρίψει την γύρω του κοινωνία και τα ήθη της, προσβλέποντας σε μια "τελειωτέρα".

Λ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
από το βιβλίο "ΑΜΦΙ" ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (Εκδ. Πολύχρωμος Πλανήτης)
erva_cidreira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Πέμ Μάιος 12, 2005 7:04 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Μάιος 26, 2005 2:42 pm

Μπορεί να λέω και ανοησίες, εντάξει; όμως, μπορείς σε παρακαλώ να εξηγήσεις σε τι έβλαψαν ή ωφέλησαν όλα αυτά την ποίηση του Καβάφη; Είναι το πάθος που δίνει ώθηση, που συνταράζει, που γεννάει. Είναι το πάθος που σπρώχνει σε "δημιουργία". Και το πάθος είναι ουδέτερο, δεν έχει όνομα, δεν έχει φύλο, δεν έχει ταυτότητα. Είναι συναίσθημα, όχι αίσθημα. Δεν αγγίζεται, δεν βλέπεται, δεν ακούγεται, δεν το γεύεσαι, δεν το οσφραίνεσαι κι όμως επιδρά σε όλες τις αισθήσεις και στην έκτη... Το πάθος δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, δεν μετριέται, δεν ζυγίζεται, δεν χαλιναγωγείται. Αλλά η οργή ή η θλίψη τι σχέση έχουν;
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό erva_cidreira » Πέμ Μάιος 26, 2005 4:07 pm

Είμαι σίγουρος ότι και η Marie Claire, η γνωστή γυναίκα με πάθος, θα συμφωνούσε μαζί σου.
Όμως όσο παθιασμένοι κι αν είναι οι πιθανοί Καβάφηδες, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να έχουν όλοι τους τις αντοχές του Αλεξανδρινού, πχ να μην δουν όσο είναι εν ζωή το έργο τους δημοσιευμένο. Ή να αντιμετωπίσουν μεταθανάτια τη παραχάραξη ή τη λογοκριτική μανία των «ηθικολογούντων» συγγενών ή επιμελητών, όπως άλλοι έλληνες και ξένοι ποιητές.
Ούτε γιατί οι αναγνώστες να στερούνται την επαφή με το έργο ή κομμάτι του έργου ποιητών, η ερωτική ζωή των οποίων ή η θεματολογία δεν συνάδει με τις προκαταλήψεις των εκδοτών, μεταφραστών, βιβλιοπωλών κλπ., κι ας μην μιλήσουμε για υπεύθυνους βιβλιοθηκών, βιβλιοθηκάριους και λοιπούς.
Η μισαλλοδοξία κι ο ρατσισμός, δυστυχώς, έχουν γένος.
erva_cidreira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Πέμ Μάιος 12, 2005 7:04 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Πέμ Μάιος 26, 2005 10:47 pm

Κι εγώ είμαι σίγουρη ότι ο Καβάφης δεν είχε κανένα πρόβλημα ούτε με την ερωτική του ζωή ούτε με τις "προκαταλήψεις διαφόρων εκδοτών, μεταφραστών "ούτε με τη "λογοκριτική μανία των ηθικολογούντων"΄ Εσύ μάλλον έχεις πρόβλημα με όλα αυτά, πιθανότατα επειδή δεν είσαι Καβάφης.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό erva_cidreira » Πέμ Μάιος 26, 2005 11:06 pm

Θέατρον της Σιδώνος (400 μ.Χ.)
Πολίτου εντίμου υιός- προ πάντων, ευειδής
έφηβος του θεάτρου, ποικίλως αρεστός,
ενίοτε συνθέτω εν γλώσση ελληνική
λίαν ευτόλμους στίχους, που τους κυκλοφορώ
πολύ κρυφά, εννοείται- θεοί! να μην τους δουν
οι τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες-
στίχους της ηδονής της εκλεκτής, που πηαίνει
προς άγονην αγάπη κι αποδοκιμασμένη.

Κ. Π. Καβάφης

*****************************************************

Γλυκιά μου, στο ξανάγραψα. Κάτι πρέπει να κάνεις με το πρόβλημα κατανόησης γραπτού κειμένου που έχεις. Επειγόντως.
Ασφαλώς και δεν είμαι Καβάφης. Πώς σου ήρθε; Ένας απλός αναγνώστης είμαι που διεκδικώ το δικαίωμα μου να διαβάζω αυτά που με ενδιαφέρουν χωρίς να εξαρτιέμαι από τις προκαταλήψεις ανθρώπων ΑΚΡΙΒΩΣ σαν κι εσένα.
erva_cidreira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Πέμ Μάιος 12, 2005 7:04 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron