ποίηση

ποίηση το λένε

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:26 pm

Εικόνα
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:29 pm

Εικόνα
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό manos » Σάβ Νοέμ 27, 2004 8:18 pm

[red]επιστρεφοντας απο τις νυχερινες σκεψεις
αρθρωνοντας για μια ακομη φορα ,πονου λεξεις
προσπαθωντας να με προσδιορισω στον χωρο..
και τον χρονο της προσωπικης μου ταυτοτητας,
ζαλισμενος απο τον ακαταπαυστο χορο του ειρμου
των σκεψεων μου..τρεκλιζω...
προσπαθωντας να πιαστω απο το σχοινι
που συγκρατει το παρελθον και το μελλον,
ενα σχοινι που...αιωρειται στο χαος της ανυπαρξιας μου
...και στο παρον με ριχνει....[red]

[VIOLET]ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.(ΚΟΡ/ς)[VIOLET]

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

υ.γ κατι που διαρκει στον χωρο και τον χρονο....δεν περιοριζεται στην στιγμη,οπως και να ονομαζεται....η μοναξια...εχει εναν δικο της τοπο που περιφερεται....την ψυχη...και αυτος ο τοπος ειναι απεριοριστος......χωρις συνορα...

WHISPERS OF THE DREAMS
manos
new member
 
Δημοσιεύσεις: 7
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 12, 2004 3:39 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Μάιος 25, 2005 3:55 pm

...Δεν ήμουνα παιδί σαν τ'άλλα
ποτέ δεν είχα δει με το δικό τους βλέμμα
τα πάθη μου-ένα υπόγειο ρέμα
κι οι θλίψεις μου από πηγές μονάχες.
Τραγούδησα χαρές που μόνος είχα ζήσει
κι αγάπησα ό,τι δεν είχαν αγαπήσει.
Παιδί ακόμα- στην αυγή της θύελλας-
είχε φανεί απ'του καλού και του κακού τα βάθη
το μυστικό μου, που κανείς δεν είχε μάθει..
Κι η αντάρα,
που στα μάτια τα δικά μου
(πάνω στον καταγάλανο ουρανό) υψώθηκε
σα δαίμονας μπροστά μου.
Edgar Allan Poe


Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν, θρέφουνται με το αίμα.
Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αέρα
ενώ ο αέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.
Γ.Σεφέρης


Η ποιήση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει

Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη

Η ποιήση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη

----------------------------------------

...Το ποιήμα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση
σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες
όπου η ζωή χορεύει

Ν.Αλέξης Ασλάνογλου



Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος, θα βγούμε σ'ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία, όπως ένας είναι κι ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από που βλέπει κανείς τον ουρανό.

-----------------------------
...επομένως να κερδίσω την ίδια μου τη διαφάνεια το χρωστώ σ'ένα είδος ειδικού θάρρους που μου δωκεν η Ποίηση :να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη "στιγμή" όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια...

Ο. Ελύτης



Ο ποιητής
Προσπαθεί να φαίνεται ήρεμος. Να μοιάζει με τους άλλους. Και είναι στιγμές που το κατορθώνει.
Όμως τις νύχτες δεν μπορεί να κοιμηθεί. οι μεγάλες φτερούγες του δε χωράνε στον ύπνο.

----------------------------------

...Λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δυο
δισεκατομμύρια
εκδοχές
για ένα μοναδικό κόσμο...

-----------------------------------
...Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου
Από τότε ξέρω ότι δε θ απεθάνω ποτέ-αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα...

----------------------------------

Ω ποιήση είσαι η αρχή του μεγάλου ονείρου μας και το τέλος του μικρού μας ταξιδιού
Τ.Λειβαδίτης



...γιατί η ποιήση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε,
αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπο μας....
Μ.Αναγνωστάκης



...μόνο μπορεί κάποτε να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη
κι όταν φέρνουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός...
Κ.Καρυωτάκης



Η ερωτική πράξη όπως και η πράξη της ποήσης
Είναι ασυμβίβαστες

Το ποιητικό αγκάλιασμα όπως και η περίπτυξη της σάρκας
Όσο διαρκεί
Εμποδίζει κάθε φυγή στη μιζέρια του κόσμου
Α.Μπρετόν


...Φρενάρισμα ίσως
ταραχώδη κύματα
τι είναι τα ποιήματα;
Είν' εκδορές απλά γδαρσίματα;
είναι σκαψίματα;
Είναι ιώδιο, είναι φάρμακα;
είναι γάζες, επίδεσμοι,
παρηγοριά ή διαλείμματα;
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης
Ν.Καρούζος


Κι οι λέξεις
φλέβες είναι
μέσα τους
αίμα τρέχει
όταν σμίγουν οι λέξεις
το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο
όπως
την ώρα του έρωτα
το δέρμα του άντρα
και της γυναίκας
Γ.Ρίτσος


Φάροι
Οι φάροι μοιάζουν με τους ποιητές
που κοιτάνε μόνο επικίνδυνα πράγματα
-μια παλίρροια που πλησιάζει

Οι ποιητές μοιάζουν με τους φάρους
ζώντας την αγωνία
χτίζουν τη μοναξιά τους

Επειδή το φως τους
το κλέβει πάντα η απόσταση
το εσωτερικό τους
είναι πιο βαθύ από κάθε σκοτάδι
Νάκα Τάρο


...Να βλέπεις μες στο θάνατο μια κοίμηση, στο γέρμα
ένα θλιμμένο θησαυρό-να τι σημαίνει ποιήση...

Κάποτε μες στο απόβραδο, ένα πρόσωπο
μας βλέπει από το βάθος του καθρέφτη
έτσι να ξεσκεπάζει-άλλος καθρέφτης-
η τέχνη πρέπει το δικό μας πρόσωπο

----------------------------

...ακόμα πιο παράξενο είναι να'σαι
ο άνθρωπος που πλέκει λέξεις μέσα σε μια κάμαρα

-----------------------------------
...Τροφή μου είναι το καθετί
Το ακριβές βάρος του σύμπαντος, η ταπείνωση, η δοξολογία
πρέπει να συγχωρώ αυτόν που με πληγώνει
η ευτυχία ή η δυστυχία μου δεν έχουν σημασία
Είμαι ο ποιητής
J.L.Borges


...Αρχίζεις να σπρώχνεις μια λέξη στο στίχο
κι η λέξη δεν μπαίνει
Επιμένεις και σπάει...


...Η ποιήση είν' ένα ταξίδι
σ'άγνωστη χώρα...
Β.Μαγιακόβσκι



...Σκοπός της ποιήσης είναι να μας θυμίζει
πόσο δύσκολο είναι να παραμείνουμε ένας μονάχα άνθρωπος
μιας και ο οίκος μας είναι ορθάνοιχτος δίχως κλειδιά στις πόρτες
κι επισκέπτες αόρατοι έρχονται και φεύγουν κατά βούληση
Τ.Μιλός
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Maurice25 » Τετ Αύγ 24, 2005 11:09 pm

It is difficult
to get the news from poems,
yet men die miserably every day
for lack
of what is found there.

William Carlos Williams
Με δίκοπους τους στίχους σου
χαράκωσα την ψυχή μου
Με δίκοπα φιλήματα
μάτωσα τη ζωή
Μέσα στ' αφόρητα ποιήματα
κρύφτηκα της ερήμου
κι αποχαιρέτησα τη γη.
Άβαταρ μέλους
Maurice25
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 39
Εγγραφή: Τρί Ιούλ 26, 2005 1:38 am

Δημοσίευσηαπό Salt » Σάβ Νοέμ 05, 2005 12:08 pm

Αν στα συνορεύοντα επίπεδα της Πραγματικότητας συνδετικός κρίκος είναι η λογική,τότε η ποίηση αποτελεί τη δύναμη συνάφειας
των μη ομόορων επιπέδων
Salt
new member
 
Δημοσιεύσεις: 5
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 02, 2005 7:28 pm

Δημοσίευσηαπό agglosasthenis » Σάβ Νοέμ 05, 2005 4:18 pm

πέντε η ώρα που βραδιάζει

θρήνος για τον ιγνάθιο τον ταυρομάχο του λόρκα

ο ταυρομάχος είναι νεκρός

και ο ταύρος ξεψυχάει

και έξω απ'την αρένα την ώρα που βραδιάζει

ανατέλλει αιώνια ματωμένη

η ποίηση
agglosasthenis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 54
Εγγραφή: Παρ Νοέμ 04, 2005 2:59 pm

Δημοσίευσηαπό agglosasthenis » Σάβ Νοέμ 05, 2005 4:35 pm

εγώ σ'αυτόν τον νέο αιώνα
δε θα ξαναπιστέψω ποτέ σε τραγικά ζευγάρια
οι ποιητές δεν πρέπει πια να είναι καταραμένοι
και οι σκέψεις δε θα ταξιδεύουν μόνες
η δυστυχία δε θα θρέφει την ψυχή
ο πόνος δε θα γίνεται πένα
η μοναξιά δε θα είναι ο μόνος σύντροφος
τα δάκρυα δε θα κυλάνε κρυφά

η αγάπη δε θα αυτοκτονεί
η αγάπη δε θα σκοτώνει

εγώ σ'αυτό το νέο αιώνα
θα δώσω στους ποιητές που για τόσους αιώνες υπέφεραν μόνοι
που κρύφτηκαν
που γεννήθηκαν απ'τη λύπη
που ντράπηκαν γιατί οι άλλοι δε γύρισαν
που έγδαραν με ποιήματα τις πληγές τους
που άντεξαν τον πόνο
αλλά δεν τον νίκησαν
που φώναξαν
αλλά δεν άκουσαν τον εαυτό τους

εγώ σ'αυτόν τον αιώνα θα δώσω στους ποιητές που με ταξίδεψαν
και που σε μένα είδαν ελπίδα για τα δικά τους όνειρα


θα τους δώσω μια ποίηση ευτυχία

γιατί κάποτε μετά από τόσους αιώνες στη θλίψη
θαμμένη σε κίτρινες σελίδες μάταιης δόξας
σε τάφους δοξασμένους της δυστυχίας
και η ποίηση έπρεπε να γίνει ευτυχισμένη
και η ποίηση έπρεπε να βγει απ'τα μαύρα κουτιά
κι απ'τα υπόγεια

(σε όλους σας)
agglosasthenis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 54
Εγγραφή: Παρ Νοέμ 04, 2005 2:59 pm

Δημοσίευσηαπό agglosasthenis » Σάβ Νοέμ 05, 2005 4:38 pm

:? + 8) = :D
agglosasthenis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 54
Εγγραφή: Παρ Νοέμ 04, 2005 2:59 pm

Δημοσίευσηαπό agglosasthenis » Σάβ Νοέμ 05, 2005 4:50 pm

ας πάει κάποιο καλό παιδάκι
να του δώσει ένα φιλάκι στο μάγουλο
agglosasthenis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 54
Εγγραφή: Παρ Νοέμ 04, 2005 2:59 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron