ποίηση

ποίηση το λένε

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό Sofia » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:36 am

Σε μια επίσκεψή του σε ένα σπίτι φίλων στην εξοχή, ο Όσκαρ Ουάιλντ έφθασε πολύ καθυστερημένος, για να γευματίσει κάτω στην τραπεζαρία με τους φίλους του. Ερωτηθείς τι έκανε όλο το πρωινό κλεισμένος στο δωμάτιό του, απάντησε ότι έγραφε. Όταν τον ρώτησαν τι έγραφε, είπε ότι ξόδεψε το μισό πρωινό του για να βάλει ένα κόμμα. Και με το υπόλοιπο μισό πρωινό; Τι έκανε; τον ρώτησαν οι φίλοι του. "Το χρειάστηκα για να βγάλω το κόμμα", απάντησε.

Αντιγράφω από τον "Θεατή" και σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η επιλογή των λέξεων, η σειρά και η σημειολογία τους. Η αλυσίδα αυτή από λέξεις είναι που μεταφέρει τα νοήματα και που μιλάει στις καρδιές. Αυτό που το λένε ποίηση...
Sofia
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 1:35 am

Δημοσίευσηαπό nicktgr15@yahoo.com » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:37 am

parathrhsh kai perigrafh....
nicktgr15@yahoo.com
 

Δημοσίευσηαπό Sofia » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:38 am

Παρατήρηση και περιγραφή:::
Δε γράφω ποίηση-δεν είμαι ικανή στο γράψιμο, μόνο στο διάβασμα- αλλά αυτό που γράφεις μου θυμίζει κάτι από πείραμα Φυσικής!
Sofia
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 1:35 am

Δημοσίευσηαπό PETALOYDAS_NIKOS » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:41 am

ναι οι μερες σημερα ειναι παραξενες ........
για μερικους ομως .
γιατι:
"οι αλλοι ανθρωποι φροντιζουν τις δουλειες τους......." ΣΕΦΕΡΙΣ Γ.
ειναι και το αλλο ομως:
"ερχομαστε απο μια σκοτεινη αβυσσο,καταληγουμε σε μια σκοτεινη αββυσο.το μεταξυ φωτεινο διαστημα το λεμε ζωη"ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ Ν.
τι να ειναι αληθεια η ζωη;
αφου η πουτανα μοιαζει με μια αδιαφανη κλεψυδρα οπου ασταματητα κυλαει η αμμος απ'την πανω μερια στην κατω.
οσο αδειαζει το πανω μερος(ζωη),τοσο γεμιζει το κατω(θανατος).
κι να την αναποδογυρισεις......ΑΔΥΝΑΤΟΝ.
και η μαλακια να μην μπορεις να διαπερασεις οπτικα το περιβλημα της.
λοιπον τι ειναι ποιηση;
η ποιηση ολων των κατηγοριων(λογου,μουσικης,εικονας) ειναι κατι εποικοδομητικο γιατι οποιος δημιουργει κανει αυτο το συντομο φωτεινο διαστημα,στις συμπληγαδες των αεναων σκοταδιων, πιο φωτεινο.
η ποιηση(λογου) ειναι και και αυτη ενα καταφυγιο, μια ζεστη γωνια διαφυγης,. απ'τους παγωμενους δρομους της αποπροσανατολιζων πραγματικοτητας τους .ενα μονοπατι χωρις ορια,οπου η καλπαζουσα απο ελευθερια φαντασια σου,ακολουθωντας ισως να μπορεσει να γινει ενα με το φως.ειναι μια μορφη διαφοροποιησης απο αυτο που χλευαζεις.
τα ποιητικα ερεθισματα δεν πρεπει να ειναι αυτοκαταστροφικα.
ποιηση επισης ειναι και η ικανοτητα τησ σκεψης και των αισθησεων ,να εισχωρουν και να αφομοιωνονται με τα παντα.ετσι και ο ερωτας ειναι το σημαντικοτερο ειδος ποιησης .
PETALOYDAS_NIKOS
new member
 
Δημοσιεύσεις: 13
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 1:40 am

Δημοσίευσηαπό kyriaz@hol.gr » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:42 am

Μ' αρέσει πολύ ο Καρυωτάκης κι όλοι οι ποιητές που σαν κι αυτόν έβλεπαν τα βήματά τους σαν...αλγεβρικές εξισώσεις.Έτσι,αποφάσισε κι ο ίδιος να μην ταλαιπωρεί άλλο τη γη με το...βάρος του!
kyriaz@hol.gr
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:43 am

να το γράψω κι εδώ, γιατί μ'αρέσει :
"Ποίηση είναι μια αέναη ερώτηση, που οδηγεί σε μιαν άλλη ερώτηση..."

ποίηση είναι να πιάνεις τις λέξεις και να ματώνουν στα χέρια σου, να σου μιλάνε και ν'ανακαλύπτεις άλλες γλώσσες, πολύ πιο μακριά απ' τις δικές σου, είτε είσαι ποιητής είτε αναγνώστης της ποίησης. ποίηση είναι να σε καταδυναστεύει το βάρος τ'ουρανού και τα λουλούδια της αβύσου.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Rodia » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:46 am

on Feb 4th, 2002, 4:41pm, zwh wrote:Poihsh einai h idia h zwh mas..Ena poihma xwris arxh kai telos..Ksexwristh gia ton kathena ki omws toso omorfh gia olous...
Rodia
 
Δημοσιεύσεις: 1
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 1:44 am

Δημοσίευσηαπό 4mazino » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:47 am

ΒΡΑΔΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ζω καθιστός, σαν άγγελος στα χέρια ενός μπαρμπέρη,
κάτωθε από αψηλάφιστων πανιών τους ουρανούς
κι ένα ποτήρι, που αύλακες τριγύρω έχει βαθιούς
και την κοιλιά σαν έγγυας, με μπύρα, έχω στο χέρι.

Σαν κουτσουλιές περιστεριού, που γέρασε, μπουλούκια
Ονείρων δίνουν μέσα μου μιαν ζέστα αλαφρή,
μετά, για λίγο, γίνεται η καρδιά μου η τρυφερή
μια κάνουλα, που κίτρινο στάζει κρασί απ' τα λούκια.

Κι όταν κατάπια τα Όνειρα, με μια έγνοια περισσή,
πηγαίνω, μια σαρανταριά ποτήρια έχοντας πιει,
να βρω για την επείγουσα ανάγκη μου κάποιον τόπο :

Γλυκός καθώς ο Κύριος του κέδρου και των υσσώπων,
ουρώ μακριά και ουρώ ψηλά, προς το ύψος των ηλίων,
τη συγκατάθεση έχοντας ψηλών ηλιοτροπίων.

ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ (Μετ. ʼρης Δικταίος)

...ή μάλλον, ποιός έχει κουράγιο να φτύσει τα Όνειρα; το να αποδιοργανώσεις τις αισθήσεις σου είναι κάτι προσιτό σε όλους, τουλάχιστον σήμερα (όπως κι αν το εκλάβει ο καθένας). Μα παραπέρα, πες μας τι γίνεται μετά, όταν ο ήλιος πέσει και ξυπνήσεις ξεμέθυστος, με όλα τα όνειρα κατουρημένα. Μέσα στη νύχτα.
4mazino
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 01, 2002 4:26 am

Δημοσίευσηαπό Μαρία Φιλουμένη » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:47 am

Ποίηση είναι τα λόγια εκείνα
που δεν τα ζήτησε κανείς
κι ούτε κανείς ποτέ φαντάστηκε
πως θα τα χρειαζόταν

μέχρι που κάποια μέρα
μες την ψυχή του τ`άκουσε
και κατάλαβε ότι χωρίς αυτά
η ζωή του θάτανε λειψή...

Μαρία Φιλουμένη
Μαρία Φιλουμένη
 

Δημοσίευσηαπό artman » Δευτ Δεκ 02, 2002 1:48 am

ποίηση το λένε... και είναι τόσο μα τόσο απλό... μια σκέψη σε φανταχτερά μεταξωτά σεντόνια ή ο δαίμονάς μου ντυμένος με γυναικεία ρούχα, που απολαμβάνει το ποτό του στο τέλος των παντών...
Άβαταρ μέλους
artman
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 64
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 01, 2002 9:03 pm
Τοποθεσία: Kalamata

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron