ποίηση

Ποιοι ποιητές αυτοκτονούν!

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό Chimaira » Παρ Νοέμ 24, 2006 1:15 am

-Όταν πλακώσει ο θάνατος
αρχίζει η καταγραφή της ζωής.

Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.

Το καλό με μένα
αλλά και το ζόρι
είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου
και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής,
μπορώ να καταγράφω και το θάνατο μου.

Νικόλας ʼσιμος

Πιστεύω πώς οι περισσότεροι καλλιτέχνες που αυτοκτονούν,με τον ενα
η άλλο τρόπο,έχουν προδιαγράψει αυτή τους την πράξη.

Γώγου,ʼσιμος,Καρυωτάκης κάποια απο τα παραδείγματα που γνωρίζω

Το έργο τους στο συνολό του,μια απελπισμένη κραυγή,που δίνει την θέση της σε οργή και τελικά παραίτηση.
Το μυαλό παίζει παράξενα παιχνίδια,και ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές αντοχές στις δυσκολίες.ʼλλοι τις ξεπερνούν και αλλους τους σημαδεύουν.

Όσον αφορα τη σχέση ποιησης-αυτοκτονιας,σε μένα τουλάχιστον ειναι φανερη.
Το μυαλο και το πνευμα,που καθοδηγει το χερι στο να γραφει στιχους,το καθοδηγει και στο να αφαιρει ζωες.Ειναι η ιδια γραμμη πλευσης,που λεει και ο Ασιμος.

Για μενα προσωπικα,η αυτοκτονια ειναι μια συνειδητη επιλογη,και μια αξιοσεβαστη πραξη.Πραγματικα θαυμαζω τους αυτοχειρες,γιατι πιστευω οτι το να αφαιρεις μια ζωη θέλει πολλή δυναμη ψυχης.Ποσο μαλλον αν προκειται για την δικη σου ζωη.

Για πολλους η αυτοκτονια ηταν η μοναδικη λυση.
Ηταν η μοναδικη διεξοδος απο το προβληματα που αρνουνταν να αντιμετωπισουν διαφορετικα.
Δεν νομιζω οτι εδω προκειται για θαρρος η δειλια.
Περισσοτερο πιστευω προκειται για μια απο τις πιο σημαντικες αποφασεις που λαμβανει ο καθενας κατα την διαρκεια της ζωης του.
Συνηθισμένοι ο καθένας στον ρόλο του
και η φαντασία μας έχει χαθεί
Chimaira
new member
 
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: Τρί Οκτ 24, 2006 1:17 am

Δημοσίευσηαπό Απόμακρος » Τετ Φεβ 14, 2007 6:12 pm

Επιτέλους μπορώ να απαντήσω στο μήνυμα αυτό, ως μέλος πλέον των συζητήσεων σας. Ομολογώ ότι καθώς περίμενα την αποδοχή του λογαριασμού που άνοιξα από τον εδώ διαχειριστή, μετέφερα τη συζήτηση σε κάποιο άλλο φόρουμ, του οποίου το όνομα δεν θα πω γιατί ούτε σωστό είναι, ούτε έχει κάποια σχέση με το θέμα.
Για το συγκεκριμένο λοιπόν άρθρο, τη γνώμη μου τη μεταφέρω ουσιαστικά με επικόλληση από το άλλο φόρουμ.


Μιλάμε λοιπόν για φοβερή ανακάλυψη κι απίστευτες διαπιστώσεις. Ω ναι, οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ μπροστά. Ανακάλυψαν οτι ο λόγος, γραπτός ή μη, εκφράζει άμεσα τον συναισθηματικό κόσμο. Ότι δεν αρκεί να διαβάζεις ένα κείμενο αλλά πρέπει και να το αφουγκράζεσαι αν θες να ακούσεις πραγματικά αυτόν που το έγραψε. Πρέπει να είσαι καθηγητής για να κάνεις τέτοιες διαπιστώσεις και να συμμετέχεις αναμφίβολα σε έρευνες...

Παρόλα αυτά θεωρώ τις διαπιστώσεις περί "ύφους γραφής και περιεχομένου" που ουσιαστικά μαζικοποιούν την απίστευτη διαφορετικότητα ανθρώπων με παρ'όλα αυτά κοινή κατάληξη, αυθαίρετες κι ανόητες.

Αναφέρατε εδώ στο φόρουμ πολλά πράγματα, πιστεύω άξια να τα διαβάσει κανείς, έστω απλά για να πάρει εντυπώσεις. Αν μη τι άλλο είναι γνώμες και είναι όλες σεβαστές. Αυτό που μου κάνει όμως μεγάλη εντύπωση, περισσότερο απ'οτιδήποτε άλλο, είναι ότι καθώς προσπαθείτε να εξηγήσετε-αιτιολογήσετε-δικαιολογήσετε το γιατί κάποιος αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του, αναφέρετε δειλία, παραίτηση, κυνισμό, πολλούς λόγους, αλλά κανείς μα κανείς δεν εξέτασε το ενδεχόμενο, κάποιος άνθρωπος να είναι "νεκρός" χωρίς να έχει απαραίτητα πεθάνει σωματικά ή εγκεφαλικά. Κι όμως υπάρχουν "συναισθηματικά Ζόμπι" τριγύρω μας, άνθρωποι που κινούνται και μιλάνε κανονικά, ωστόσο κάτι έχει πεθάνει μέσα τους, κάτι πολύ σημαντικό που σβήνει τον πόθο ή έστω επιθυμία για ζωή.

Θα αναφέρω ένα σχόλιο, σχετικό με audiobook όπου ποιήτρια διαβάζει η ίδια τους στίχους της κι ίσως καταλάβετε περίπου τι θέλω να πω.
"The first impression one gets from listening to Sylvia Plath read her poetry is that she possessed the most haunting of voices."
Και έχει απόλυτο δίκιο αυτός που κάνει το σχόλιο.

Εκεί τα "γιατί" όσον αφορά την αυτοχειρία εξαφανίζονται, η απάντηση διαφαίνεται... Ξέρεις ότι την ξέρεις κι ας μην είσαι σε θέση να την μεταφέρεις σε άλλους.



Η ειρωνεία στο http://www.utexas.edu/opa/news/01newsre ... 10724.html είναι ότι η θεωρία διαψεύδεται από το ίδιο τους το παράδειγμα (Denise Levertov vs Sylvia Plath).
Σαφώς η παρουσία του "Εγώ", "μου", "εμένα" και θα είναι έντονη, ιδίως σε άτομα που γράφουν επειδή έχουν κατακλυστεί από πάμπολλα κι έντονα συναισθήματα, συναισθήματα που θέλουν να μοιραστούν. Τόσο όμως συναισθήματα χαράς όσο και λύπης.

Από την άλλη, μοιάζει να αποφεύγουν επιτηδευμένα το γεγονός ότι το θέμα του ποιήματος θα είναι και καθοριστικό όσον αφορά τι αντωνυμίες θα χρησιμοποιηθούν και σε τι ποσοστό. Απέφυγαν άραγε σκόπιμα και να εξετάσουν το "Cinderella" της Sylvia Plath; Γιατί εκεί δεν υπάρχει ούτε ένα "Εγώ", "Εμένα", "Μου".

Ένα ακόμη στοιχείο που μοιάζει να υποτιμούν, είναι το πόσα ποιήματα δεν γράφονται σε πρώτο πρόσωπο, από αυτόχειρες, προκειμένου η εξωτερίκευση να είναι πιο ανώδυνη και μυστική. Περιπτώσεις δηλαδή όπου ο ποιητής δημιουργεί ένα φανταστικό πρόσωπο το οποίο και περιγράφει, αναφερόμενος ουσιαστικά στον ίδιο του τον εαυτό όχι απαραίτητα επίτηδες και μάλιστα φτάνει σε βάθος που πολλές φορές κι ο ίδιος δε γνωρίζει.

Και τέλος, σαφώς και τα γραφόμενα είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα, της προσωπικότητας, των εμπειριών, σκέψεων, συναισθημάτων κτλ κτλ, δεν λένε κάτι καινούριο. Η αποκωδικοποίηση τους όμως είναι το όλο καπέλο και η γενικότητα με την οποία το θέτουν είναι καταδικασμένη σε παρερμηνείες.


ΥΓ: Καλώς σας βρήκα
Απόμακρος
new member
 
Δημοσιεύσεις: 14
Εγγραφή: Τετ Δεκ 27, 2006 5:28 pm
Τοποθεσία: My site is always under construction

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron