ποίηση

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ο κόσμος της ποίησης είναι εδώ

Δημοσίευσηαπό Παναης » Τετ Δεκ 27, 2006 12:46 pm

ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Τ΄αδόνιν κείνον που γλυκιά θλιβάται
τόσον λυπητικά τόσον καμένα,
να πης δεν έχει ταίριν γοιον κ’εμέναν
για ταύτου προς εμέ παραπονάται.
Τόσον γλυκιά την λύπην του μετράται
και πολεμά να στέκωμαι νοιασμένα
τα κλάματά του που `ναι λυπημένα,
απού τα ποια γνωρίζω πως φυράται.

Μόνον κ’ είναι πουλλίν, παντές λυπάται
τα πάθη μου κ’ εκείνον και θρηνίζει
κι αφόν με τόσην πλήξιν μ’ αγνωρίζει
τ’ αγκώματά του ξαύτου μου ξηγάται.
Μέραν `δε νύχτα δεν μου ξηκολλάται
ουδ’ αντάν να πετάση ξωμακρίζει
το κλάμαν, αν μουλλώσω, μ’ αθθυμίζει
κι ούλη νύχτα μιτά μου δεν κοιμάται.

Πιστεύγ’ ο πόθος το `πεψεν σ’ αυτόν μου
δια να μηδέν σιγήση το λαμπρόν μου.
Παναης
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Παρ Αύγ 26, 2005 4:50 pm

Δημοσίευσηαπό Παναης » Πέμ Δεκ 28, 2006 7:38 pm

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΗΣ

(Σ' όνειρο η πατρίδα, Πλανόδιον, Αθήνα, 1998)


Η ομορφιά στη δίκη


Ντυμένη ρούχα ακριβά και πρόστυχα
η εταίρα Φρύνη με το επιτήδειο όνομα
και το αδευτέρωτο κορμί προσήλθε
για να δικαστεί για τ' άνομα όργια της.

Μα ο Υπερείδης, σοφιστής και τρόφιμος
στα κάλλη της, σαν είδε πως στα λόγια
πήγαινε τη δική να τη χάσει, της ξέσκισε
τα ρούχα ξαφνικά κι απρόσμενα
αφήνοντας γυμνό το θεϊκό της σώμα.

Κι οι δικαστές που δέχτηκαν απότομα
την τόση ομορφιά, εκστατικοί και κάθιδροι
και αποκαμωμένοι, δεν τόλμησαν
να την καταδικάσουν. Ένα τέτοιο σώμα
σκέφτηκαν ας έχει τον δικαίωμα
στην πιο φριχτή αμαρτία.

Μόνο που ύστερα, σαν γύρισαν σ' αυτό
που ήσαν, θέσπισαν νόμο, αυστηρό κι απάνθρωπο
που έλεγε πως πια κανείς κατηγορούμενος
να μην μπορεί στη δίκη του μπροστά να είναι.

Κι είναι από τότε που οι δικαστές
αναίσθητοι και απαθείς κι ανεπηρέαστοι
απ' τη μορφή της φύσης, το νόμο τους
τον τεχνητό με πάθος εφαρμόζουν.
Παναης
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Παρ Αύγ 26, 2005 4:50 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Παρ Δεκ 29, 2006 9:39 pm

Παναης έγραψε:ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΗΣ

(Σ' όνειρο η πατρίδα, Πλανόδιον, Αθήνα, 1998)

Η ομορφιά στη δίκη
..


Εντονη η καβαφικη επιρροη.
Πολυ ενδιαφερον ποιημα.
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Παναης » Σάβ Δεκ 30, 2006 7:30 pm

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΗΣ


(Σ΄ΟΝΕΙΡΟ Η ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΑΘΗΝΑ, 1998 )



Ο Ποιητής και η νήσος


Σαν ύστερα από χρόνια περιπλάνηση
ο ποιητής πλησίασε την νήσον
και δήλωσε πως ξέρει ελληνικά
καλά, γράφει ελληνικά σωστά
όλοι του είπανε πως πρέπει
αμέσως να κτυπήσει κάρτα.

Εδώ το ελληνικόν το έχει μονοπώλιον
μέγας αγωνιστής της Πράσινης Γραμμής
δοσμένος πλήρως στην υπόθεσιν
του έθνους. Πάνω απ' όλα, κάνοντας
έργο εθνικό με σιεφταλιές και χούμους.
Πούλωντας σεξοφασισμό, σερβίροντας
μεσοτιμής πατρίδα, καρυκευμένη
με πορνό - πατέντα του Λονδίνου.

Κι ο ποιητής σαν ποιητής πάντα δειλός
μες τη ζωή, έκανε κάπως τον κούτο
εγώ να γράφω θέλω, σκέφτηκε, τι ενοχλεί
αν με σιωπή εξαγοράζω τη σιωπή
αν μπαίνει στο στομάχι μου με το μεζέ
κι ολίγη σάλτσα εθνική, χρήσιμη
άλλωστε στις μέρες μας τις πονηρές
και οικονομικώς συμφέρουσα μια τέτοια
μεζεδόπληκτη πατριδοκαπηλεία.

Κι έτσι καλά περνούσε ο καιρός
ξαπλωταριό και φαγοπότι, στα θέατρα
ταβέρνες και πορνεία γερά τα πιάναν
τα τσακάλια και οι κοκόροι, ώσπου μια μέρα
ξαφνικά έβγαλε διάτα ο Κρούταγος
της Αγγλομουριάς ο Τσάρλης: πως όποιος
νιόφερτος απ' την Ελλάδα δεν έφερνε
προς έγκριση κάθε γραφτό προτού στο φως
το βγάλει, ανθέλλην χουντικός και νεο-
κύπριος θα βαφτιζόταν παρευθύς
και με την εξουθένωση θα έσκυβε
στο τέλος το κεφάλι.Παίζουμε τώρα;
Εδώ κάνουμε έργο εθνικό. Έχουμε
ευθύνες, τρομερές ευθύνες! Δεν μπορεί
ο κάθε ψευτολόγιος να κάνει ότι θέλει.
Οι Τούρκοι και τα κάναν πάνω τους
μόλις πανό τους έβγαλα και απού φύγει
φύγει από την Κύπρο. Κι όσοι χωριάτες
τόλμησαν την τοπική τουρκολαλιά
να διαφεντέψουν με μπάμπουλα τους κόψαμε
ευθύς την μαλακίδα. Όχι μας ήρθαν τώρα
τα κωλόπαιδα, πουστοκαλαμαράδες
να μας διδάξουν γλώσσα ελληνική,
εμάς!, που φάγαμε τα νιάτα μας
και ελληνική λαλιά γνωρίσαμε
στα Σόχα του Λονδίνου!

Και τότε ο ποιητής ( ο κάθε ποιητής)
σαν είδε πως με το φαϊ και τα πορνόλογα
ο παλιοκερατάς το παίζει τώρα και διχτάτορας
άφησε κατα μέρος τα ποιήματα και την καλή
λογοτεχνία ("δεν φτάνει να λάμπ' η αλήθεια
πρέπει και να σφάζει") και οι δυο του άστραψε
γερές, όχι σε τοπικές φυλλάδες, που πλήθος
ανθρωπίσκοι, ανίδεοι και κηφήνες
βάτραχοι και ακρίδες γράφουν. Μα εκεί
που εξουσίαν έχει ο Λόγος. Και που οι λογής
αγύρτες, γύπες, λύκοι, τσαρλατάνοι
βρίσκουν την είσοδο κλειστή.

(Βέβαια που και αυτό θα ήταν νίκη
πρόσκαιρη το ήξερε ο ποιητής. Η εποχή
κι η φύση ευνοούν μόνο τη χυδαιότητα.
Με στέρεη γνώση απλώς που κτίζεις
το κελλί, τη φυλακή το σώμα σου
σ' αυτό που μόνο ελπίζεις.)
Παναης
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Παρ Αύγ 26, 2005 4:50 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Δεκ 31, 2006 7:08 am

δεν τόλμαγα να γράψω τίποτε εδώ,
για να μη χαλάσω τη σειρά του παναή.
μα θα πω και τώρα δημόσια πόσο σπουδαίο μου φαίνεται αυτο το τόπικ, που παρουσιάζει και σύγχρονους, και λιγότερο σύγχρονους, και ανώνυμους λαϊκούς, και ονοματικούς ποιητές.
και αυτό το τελευταίο ποίημα του πιερή, που σε πιάνει παραμάζωμα, και σε κολλάει στον τοίχο, καταπληκτικό...

μου κάνει εντύπωση και το λαϊκό που χεις βάλει παραπάνω, και που ο ρυθμός του μου θυμίζει ελληνόφωνους της κάτω ιταλίας.
άσε που ο στίχος

"τόσον λυπητικά τόσον καμένα,"

μου έφερε στο νου ένα στίχο του 13ου αιώνα από ισπανικά μέσα σ'ένα αραβικό λαϊκίζον ποίημα, που είναι ακριβώς το ίδιο:

''ταν χαζίνο, ταν πενάντο''.

σημαίνει ακριβώς το ίδιο με το στίχο τον κυπρέικο, και χαζίνο είναι η λέξη 'ληπημένος' στα αραβικά, ενώ 'πενάντο' είναι η ίδια λέξη στη λατινογενή γλώσσα της περιοχής, ας πούμε τα σπανιόλικα...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Παναης » Σάβ Φεβ 10, 2007 2:27 am

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΕΡΗΣ

Εμείς οι διαλεκτικοί, εμείς οι ιδιόρρυθμοι.

Λοξοί μες την απόκλιση, μ' αλλόκοτους
παράξενους ρυθμούς. Γλώσσα φτιαγμένη
από πηλό, προσχώσεις της ζωής, σφουγγάρι
υγρό που ρίχτηκε στο χώμα του καιρού
ρουφώντας ξένη σκόνη. Κι έγινε πάλι
απ' την αρχή μια νέα γλώσσα, ακάθαρτη
και ζωντανή. Γεμάτη ξενισμούς καινούριους
έρωτες, με τη μορφή του άλλου στη μορφή μας
κι ας πα να λέει ο άλλος πως του έδωσαν
τη γλώσσα καθαρή, λόγια της στείρας
έπαρσης που δώσαν λάμψη κάλπικη
στο νέο κράτος και γέμισε τσακάλια ο τόπος
τσιμπούρια μήκυτες στο σώμα της πατρίδας.

Θυμάμαι τώρα πέρναγα (τυχαία;) κι άκουσα
φωνές τραγούδια και κείνη την αρχαγγελική
φωνή της Κρήτης. Και μπήκα μέσα από την πύλη
την άλλη νύχτα θα την γκρέμιζαν τα τανκς
της προδοσίας. Δεν είχε μέσα τίποτε το ψεύτικο,
δεν θ' άντεχαν στιχάκια ξενικού ρυθμού
που φέρνουν δόξα πρόσκαιρη κι ασημωμένη.
Ολόρθος μέσα στη φωτιά με τη φωνή της άμωμης
λαλιάς της διαλέκτου, τραγούδησε την ώρα
της ανύψωσης ο κόσμος της Ελλάδας. Ρίζες
και διαλεκτικοί ρυθμοί γέμισαν τον αιθέρα,
απ' το μεδούλι του λαού και της ανωνυμίας.

Καλύτερα, λοιπόν, σ' αυτό το μετερίζι εξόριστης
λαλιάς. Μες στ' όρομα φτωχού Ρωμιού που φτάνει
μες στον Μαν π' αθθίζουν ούλλα, τ' αστρίτσια
ματωμένα τζι οι κάμποι πρασινίζουν, κάτσουλος
και πλανόμματος, νεράιδας γιος και χήρας γιος,
τούτος διαβάζει το χαρτίν κλαμόντα...

...τζι ολοφύρεται.

Θωρεί ορόματα μες στ' όνειρο. Η σκέψη του
νεκρόδειπνος της σκοτεινής Ελλάδας.
Παναης
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Παρ Αύγ 26, 2005 4:50 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Παρ Φεβ 16, 2007 9:24 pm

Αγαπητέ φίλε Παναή, οφείλω να σε ευχαριστήσω...
Θα μπορούσες να βρεις κάποιο στίχο του ποιητή Αντρέα Μαρά...;
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Δημοσίευσηαπό Παναης » Τρί Ιουν 05, 2007 10:17 am

ΑΝΘΟΛΟΓΙΕΣ

Θάρθη μια μέρα που κ' εμάς θα μας ανθολογήσουν,
αντικειμενικώς τους στίχους θα ζυγίσουν,
θα βάνουν τα γιαλιά τους, θ' ανατρέξουν
που υπάρχει "ποίηση" να προσέξουν.
Με θαυμαστήν ευαισθησία,
συναίσθηση ευθυνών κ' ευθυκρισία
θα ξεχωρίσουν απ' τα ερίφια μας τ' αρνάκια
όπως τα φρόνιμα από τ' άταχτα παιδάκια
και με πολλές προσθαφαιρέσεις,
πλείστα σημεία της στίξεως,
παύλες, τελείες και παρενθέσεις
που θα επιβάλουν λήξη προ της λήξεως,
αδίσταχτο θα επέμβει το νυστέρι
στην επιφάνεια τ' "άξια" μας να φέρη.
Μονάχα κατ' εξαίρεση στον ανθολόγο,
δεν ξέρω για ποιο λόγο,
θ' αρέση και θα περιλάβη όσο κι αν ξενίζη
κάποιο στιχάκι που ελαφρώς θ' αριστερίζη.
Παναης
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Παρ Αύγ 26, 2005 4:50 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ποίηση

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron