περί ανέμων και υδάτων

Συνέντευξη με το διάολο

ότι δεν μπορεί να μπει στις υπόλοιπες κατηγορίες...

Συνέντευξη με το διάολο

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Πέμ Δεκ 15, 2005 2:38 pm

Ερ. Πως ονομάζεστε;
Απ. Σας αρέσει να ξεκινάτε από το τέλος;
Ερ. Το όνομα είναι το τέλος; Νόμιζα πως έτσι ξεκινάει κανείς.
Απ. Οταν ονομάζεις τα πράγματα, αγαπητέ, τα δημιουργείς. Δεν πρέπει να έχετε ευρεία Παιδεία...
Ερ. Σας δίνω την εντύπωση ημιμαθούς λοιπόν. Ωραία τότε, Σκλεναρίκοβα.
Απ. Σκλεναρίκοβα;
Ερ. Την ονόμασα. Αλλά δυστυχώς δε βλέπω να τη δημιούργησα κιόλας -αλλιώς αγαπητέ, διάολος-ξεδιάολος θα σας είχα παρατήσει.
Απ. Είστε σίγουρος ότι δεν τη δημιουργήσατε; Προσέξατε καλά τριγύρω σας;
Ερ. ...
Απ. Εγω τη βλέπω να περνάει απέναντι.
Ερ. Θα θέλατε να μου μιλήσετε για τις υπεράνθρωπες ικανότητές σας;
Απ. Αυτό κάνω.
Ερ. Για τις μεταμορφώσεις σας;
Απ. Τις βλέπετε.
Ερ. Ναι, γιαυτό και δεν είμαι ήδη απέναντι.
Απ. Τότε θα συμφωνείτε πως η γνώση είναι μεγάλο βάσανο.
Ερ. Ισως, αλλα εν προκειμένω η άγνοια θα με έστελνε στο διάολο.
Απ. Επιμένετε να ονοματίζετε.
Ερ. Δεν με ξεγελάτε. Εχω το βάσανο που λέγαμε.
Απ. Εδώ είναι μια μεγάλη παρεξήγηση. Δεν θέλησα ποτέ να ξεγελάσω κανέναν.
Ερ. Παντως βλέπω ήδη αρκετούς να ακολουθούν τη Σκλεναρίκοβά σας.
Απ. Συνεπώς αυτό που ξεγελά είναι η μορφή. Η ιδιότητά μου να μην έχω δική μου μορφή αλλά να μπορώ να λάβω οποιαδήποτε υπάρχουσα μορφή δεν μπορεί να έχει ηθική απαξία, όπως δεν θα κατηγορούσατε έναν χαμαιλέοντα για κρυψίνου.
Ερ. Δεν έχετε δική σας μορφή; Και όλη αυτή η εικονογράφηση του διαβόλου απο καταβολής κόλασης; Ολα αυτά τα έργα τέχνης; Οι πεποιθήσεις περί κοκκινωπού δέρματος, θερμοκρασίας, κεράτων και τα λοιπά;
Απ. Αυτά είναι φωτοσκιάσεις της συλλογικής φαντασίας του είδους σας. Πιστεύετε σοβαρά πως ο διάβολος των δελφινιών θα είχε την ίδια μορφή;
Ερ. Ο θεός όμως;
Απ. Τι σας έκανε αυτός;
Ερ. Η δική του μορφή;
Απ. Μη με μπλέκετε με τον ανταγωνισμό, ρωτήστε τον ίδιον.
Ερ. Αρα αποδέχεστε την ύπαρξή του!
Απ. Εδώ αποδέχεστε εσείς τη δική μου!
Ερ. Δεν είναι το ίδιο. Εσείς είστε εδώ, μου απαντάτε, βλέπω τις μεταμορφώσεις σας, σας νοιώθω με τις αισθήσεις μου, υπάρχετε.
Απ. Αγαπητέ νόμιζα πως το εμπεδώσατε, ό,τι ονοματίζουμε υπάρχει.
Ερ. ΘΕΕ ΜΟΥ!
Απ. Τρομάξατε;
Ερ. Οχι, φώναξα το όνομά του, αλλα...
Απ. Είστε αστοιχείωτος τελικά. Δεν έχετε ακούσει τίποτα για τα εκατομμύρια ονόματα του θεού; Και για το ένα, μυστικό του όνομα;
Ερ. Αυτά είναι μυστικιστικές χαζομάρες. Ωρα να μου μιλήσετε και για τους Ναίτες.
Απ. Αυτά τα έχουν αναλάβει άλλοι.
Ερ. Ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξής σας;
Απ. Η ύπαρξή μου.
Ερ. Αυτό είναι αυτοαναφορά, όχι απάντηση.
Απ. Κοιτάξτε, σκοπό έχει λχ ένα παγωτό σοκολάτα: το έφτιαξε κάποιος για να το φάει ο ίδιος η κάποιος άλλος. Κατ αυτή την εννοια, σκοπός της ύπαρξής μου είναι να υπάρχω.
Ερ. Ναι, αλλα γιατί; Γιατί να υπάρχει διάολος;
Απ. Εφόσον υπάρχει θεός.
Ερ. Πως;
Απ. Λεω, το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί εφ'όσον υπάρχει θεός. Δέχεστε ότι υπάρχει θεός;
Ερ. Ας πουμε ναι.
Απ. Ε τότε ας πούμε ότι ο θεός κουβαλάει το διάολο.
Ερ. Γιατί;
Απ. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χωρίς το αντίθετό του φυσικά. Αυτό θα έπρεπε να το ξέρατε από τη φυσική του σχολείου -ίσως και απο τη φιλοσοφία.
Ερ. Γιατί όχι; Γιατί όχι θεός χωρίς διάολο;
Απ. Γιατί αν μπορούσε, θα υπήρχε κάπου αλλού και διάολος χωρίς θεό. Τώρα τα μοιράζουμε. Πείτε το συναδελφική αλληλεγγύη.
Ερ. Κι αν δεν υπάρχει θεός;
Απ. Τότε μιλάτε μόνος σας κι έχετε παραισθήσεις.
Ερ. Σας αρέσει να ετεροκαθορίζεστε βλέπω.
Απ. Κάθε άλλο. Δεν αποτελεί ετεροκαθορισμό να μιλάς για το άλλο σου χέρι!
Ερ. Το χέρι του θεού;
Απ. Τουλάχιστον θυμάστε τον Μιχαήλ Αγγελο.
Ερ. (δισταγμός) Θέλετε να πείτε ότι ο άνθρωπος στην καπέλα σιξτίνα που... ω θεέ μου!
Απ. (γέλιο)
Ερ. Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Γιν-γιανγκ, φως-σκοτάδι, θεός-διάολος, καλό-κακό, ύλη-αντιύλη, όλα σε αντιθετικά ζεύγη. Τα μπακούρια να μην έχουν στον ήλιο μοίρα δηλαδή;
Απ. Απολύτως κανένα νόημα αγαπητέ. Οσο για τα μπακούρια, γνωρίζετε πως κανείς δεν επέλεξε να γίνει νησί.
Ερ. Αν δεν υπάρχει νόημα, αν δεν υπάρχει κανείς λόγος να ζούμε έτσι κι όχι αλλιώς, τότε γιατί να μη σκοτώνουμε και ληστεύουμε;
Απ. Αν ρωτάτε εμένα, θα σας έλεγα να το κάνετε εφόσον σας ευχαριστεί!
Ερ. Ναι, λάθος ερώτηση, συγνώμη. Ηθελα να πω, αν δεν υπάρχει νόημα, τότε ποιός ο λόγος όλης αυτής της ιστορίας; Τι έχει να μας πει η ενότητα του δυισμού εφόσον κανένα νόημα δεν υπάρχει για τη ζωή που η αντιπαράθεση των δυνάμεων δημιουργεί;
Απ. Αγαπητέ, προσωπικά δεν μου χρειάζεται κανένα νόημα όταν πηγαίνω εκδρομή σε κάποιο παγόβουνο. Αν έχετε εσείς ανάγκη νοήματος για να κολυμπήσετε στην Ικαρία ή για να ζήσετε ώσπου να πεθάνετε, νομίζω πως επιλέξατε λάθος πρόσωπο να συνεντευξιαστείτε.
Ερ. Εντάξει. Θέλω όμως να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση.
Απ. Να την κάνετε.
Ερ. Υπάρχει κόλαση;
Απ. Εχμ... πάλι τα ίδια; Πιστεύετε στον Παράδεισο;
Ερ. Προσωπικά όχι.
Απ. Θα σας έλεγα λοιπόν, αγαπητέ, πως περισσότερο κινδυνεύετε να χαθείτε μέσα στις ερωτήσεις για τη μυρωδιά των λουλουδιών του παραδείσου, από όσο κινδυνεύετε να πεθάνετε αν κοιμηθείτε νύχτα σε φυτώριο.
Ερ. Σας ευχαριστώ.
Απ. Ποιόν;
Ερ. Εσάς. Υπάρχετε, δεν υπάρχετε. Η ευγένεια δεν προαπαιτεί την ύπαρξη.
Απ. Ε, αν το πάτε εκεί... Παρακαλώ και καλά Χριστούγεννα, ευτυχές το 2006. Αν και εγώ θα έπρεπε να σας ευχαριστήσω, εδώ που -και επειδή- τα λέμε.


* Η ανωτέρω συνέντευξη είναι αληθινή. Ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και πουθενά, ακριβώς διότι είναι αληθινή.

:twisted:
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Δεκ 16, 2005 8:15 pm

Συνέντευξη με τον κούκο (πάνω στην ίδια φόρμα με την προηγούμενη δική του συνέντευξη)

Ερ.Υποθέτωντας πώς στο καλωσόρισμα μου <που σαι συ ρε μαλάκα κούκε;>
εσύ θα μου απαντήσεις με την ερώτηση <σου αρέσει να τελειώνεις από την αρχή;>
έτσι που εγώ να σε ξαναρωτήσω <ο τόπος είναι η αρχή; Νόμιζα πώς εκεί σταματάει κανείς> και εσύ να μου ξανααπαντήσεις <όταν περιγράφει κανείς τον προορισμό του αρχίζει.Δέν πρέπει να έχεις περιορισμένη παιδεία> αναγκάζοντάς με να καταλήξω <σου δίνω την εντύπωση ευρυμαθούς; ωραία λοιπόν πηδιόσουνα με την σκλεναρίκοβα στην μύκονο>.
ʼν όλα αυτά πούμε λοιπόν και αφού εσύ αναρωτηθείς μετά απορημένος: <πηδιόμουνα με την σκλεναρίκοβα στην μύκονο;> και αφού εγώ σε τσιγκλίσω ακόμη περισσότερο λέγοντάς σου <Σου περιέγραψα μόλις έναν προορισμό σου.Αλλά δυστυχώς δέν βλέπω να έχεις πολλές πιθανότητες να αρχίζεις να τον υλοποιείς,αλλοιώς κούκος-ξεκούκος θα σε είχε παρατήσει ήδη (η σκλεναρίκοβα) >,εσύ τότε για να το παίξεις μάγκας θα μου πείς:<Είσαι σίγουρος ότι δέν άρχισα να τον υλοποιώ;Πρόσεξε καλύτερα τριγύρω σου>,κάνοντάς με να σε ειρωνευτώ <τι να υλοποιήσεις ρε κατακαημένε;>.
Τότε εσύ σε μιά προσπάθεια επανάκτησης του ελέγχου της συζήτησης θα μου πείς δήθεν έκπληκτος:<Να!.....εμένα μου σηκώθηκε ήδη το πουλί> και εγώ τότε θα πιάσω την ευκαιρία για να γυρίσω την συνέντευξη ρωτώντας σε:<Θα θέλες να μου μιλήσεις για τις υπεράνθρωπες σεξουαλικές σου ικανότητες;>.
<Αυτό κάνω> θα μου απαντήσεις εσύ άνετα.

Και για να μήν στα πολυλογώ και σε κουράζω,αφού στην συνέχεια μου πείς πώς κάθε πήδημα είναι και μιά μεταμόρφωση,για αυτό και είναι μεγάλο βάσανο το πουλί,αλλά και χωρίς αυτό θα πηγαίναμε στην κόλαση,τότε αφού αφήσεις την πλάτη σου να βυθιστεί αναπαυτικά πίσω στην πολυθρόνα και φέρεις την παλάμη στον κρόταφο,θα αρχίσεις να μου λές με στόμφο, πώς αυτό που ξεγελά είναι το πουλί σου,αλλά η ιδιότητά σου να μήν έχεις δικό σου πουλί,αλλά να μπορείς να πάρεις το οποιοδήποτε,αυτό το κάνει να μήν έχει ηθική απαξία,όπως δέν μπορεί να έχει ηθική απαξία ένας απλός δονητής.
Εγώ μόλις που θα προλάβω να αντιδράσω στο ότι δέν έχεις δικό σου πουλί απορώντας πώς γίνεται να δημιουργείς όλη αυτή την αφηγηματική τέχνη με τους στιλβωμένους άξονες ποδηλάτων και τα καυτά χύσια στα μούτρα της διανάθενας,διότι αμέσως εσύ θα προλάβεις και θα μου απαντήσεις πώς αυτά είναι φωτοσκιάσεις της συλλογικής ηθικής μας.
Και για να το αποδείξεις αυτό,θα πα΄ρεις σάν παράδειγμα το πουλί των δελφινιών,κάνοντάς με όμως να σου αντιπαραθέσω και εγώ με την σειρά μου με θριαμβευτικό ύφος,το πουλί του θεού.
Θα ανακαθήσεις νευρικά,γκρινιάζοντας που μπλέκω σε ερωτικούς ανταγωνισμούς το πουλί σου με το πουλί του θεού και καθώς θα μου την σπάς και εμένα με τα τελευταία σου αλλαζονικά λόγια,θα σηκωθούμε όρθιοι και θα αρχίζουμε να φωνάζουμε κατάμουτρα ο ένας στον άλλο,προσπαθώντας να υπερασπίσουμε τις απόψεις μας.
Εσύ, πιο επικουρικός,υπέρ της αναγκαιότητας μιά επαναλαμβανόμενης αενάως σεξουαλικής πραγμάτωσης του θεού και εγώ πιο λακανικός,υπέρ της ελεύθερης βούλησης μιάς διακυμαινόμενης θνησιγενούς σεξουαλικής φαντασίωσης του διαβόλου.
Η υπόλοιπη συζήτηση θα μοιάζει σάν κοκκορομαχία,λέγοντας ο καθένας τα δικά του,που πολλές φορές θα είναι και οι θέσεις του άλλου αλλά δέν θα το καταλαβαίνουμε.
Αφού όλα αυτά γίνουν λοιπόν και αφού επιτέλους κάτσουμε κουρασμένοι από αυτή την παρατεταμένη συνέντευξη και πάλι στις αναπαυτικές μας πολυθρόνες ξεφυσώντας σάν
τα βόδια στην άκρη της αρένας που μόλις γλύτωσαν το μοιραίο κοντάρι του ταυρομάχου (αλλά πόσα κοντάρια τους μένουν άραγε να γλυτώσουν ακόμη; ),αφού όλα αυτά γίνουν λοιπόν, θα σηκωθώ και πάλι,θα ανάψω τσιγάρο θα πάρω μιά μεγάλη ρουφηξιά και θα σου κάνω επιτέλους την ερώτηση που ήθελα να σου κάνω από την αρχή της συνέντευξης:
Ρε κωλόπαιδο κούκε,έρχεσαι και μας εύχεσαι χρόνια πολλά,επειδή απλώς έκλεισε για λίγο καιρό το μούλτι και δέν έχεις που να γράψεις;
Και έφερες και την θεά μαζί σου;
Πάρτα να μήν στα χρωστάω παλιό καυλοράπανο.
























































Τα καλά χριστούγεννα θα στα πώ και εγώ με την σειρά μου,όταν κλει΄σει για αναβάθμιση το μίσσος και έλθω στο μούλτι.
Μέχρι τότε άει γαμήσου και χριστουγεννιάτικα.
(καλά δέν του τα πα ρε παιδιά; ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό fbl » Κυρ Δεκ 18, 2005 5:20 pm

Κοιτα να δεις τι μου θυμισε ο Κουκος....(σιγουρα παντως οχι την ανοιξη)



κατι παρεμφερη λοιπον ....
Σε μια μικρη ιστορια του Πεσσοα .....


<<Υπαρχω απο την αρχη του κοσμου και ημουν ανεκαθεν ειρων>>
Αλλα , οπως θα γνωριζετε , ολοι οι ειρωνες ειναι ακινδυνοι εκτος κ αν θελουν να χρησιμοποιησουν την ειρωνεια για να υπαινιχθουν καποια αληθεια.
Εγω ποτε μου δεν ισχυριστηκα οτι θα πω την αληθεια σε κανεναν-αφενος γιατι δε χρησιμευει σε τιποτα , και αφετερου γιατι δε τη γνωριζω.
Κι ουτε ο μεγαλυτερος αδελφος μου ο θεος , πιστευω πως τη γνωριζει.
Αλλα αυτα ειναι οικογενειακες υποθεσεις ....


..........
Δεν γνωρισα παιδικη ηλικια , μητε εφηβεια , και κατα συνεπεια δεν ανδρωθηκα.
Ειμαι το απολυτο αρνητικο , η ενσαρκωση του τιποτα.
Αυτο που επιθυμουμε χωρις ποτε να το αποκτησουμε , αυτο που ονειρευομαστε γιατι δε μπορει να υπαρξει - εκει βρισκεται το βασιλειο μου του τιποτα και εκει ειναι ο θρονος μου που δε μου τον εδωσαν .
Αυτο που θα μπορουσε να ειχε γινει , αυτο που θα επρεπε να εχει υπαρξει ,
αυτο που ο νομος η το Πεπρωμενο δεν εδωσαν - τα εσπειρα απλοχερα στη ψυχη του ανθρωπου που ταραχτηκε νιωθοντας την εντονη ζωη αυτου που δεν υπαρχει .
Ειμαι η ληθη ολων των υποχρεωσεων , ο δισταγμος ολων των προθεσεων.........
_____________________________________________________________

Για τη πραγματικοτητα που δεν εχει ακομα υποστει τη κατηγορικη επεξεργασια ..δλδ την αφομιωση της απο τη συνειδηση απλα ισως μπορουμε να τη μαντευουμε αλλα σιγουρα δεν ειμαστε σε θεση να τη συλλαβουμε....
Οτι πιανουμε ειναι παντα κατι που της εχει υποκατασταθει , κατι που μια προγενεστερη ανθρωπινη σκεψη εχει μασησει και ετοιμασει για τη δικη μας πεψη...
Και ισως μαλλον μονο η φαντασια μας ειναι που ρευστοποιει κατα καποιο τροπο οσα εκανε στερεα η νοηση ,δινει αιμα και θερμοτητα , ζωη στα πλασματα της κ ετσι γινεται αισθητος ο παλμος που δονει απο μεσα τα γεγονοντα και το ρυθμο που εχου στη κινηση τους....Πανω στη δυναμη της φαντασιας εριξα και αυτο το μικρο αποσπασμα απο το βιβλιο το φερναντο πεσσοα '' η ωρα του διαβολου '' ισως γιατι προσπαθω να πειστω κ εγω ο ιδιος οτι τελικα η ποιητικη φαντασια δεν εχει αξιωσεις ουτε κυρους , οπως η εκαστοτε θρησκευτικη αντιληψη , μα ουτε και αντικειμενικοτητα οπως η θεωρητικη γνωση . Την ομορφια αναζητει αναζητει και και αυτη γευεται μεσα στα πλασματα της......
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τρί Δεκ 20, 2005 2:01 pm

fbl έγραψε:Για τη πραγματικοτητα που δεν εχει ακομα υποστει τη κατηγορικη επεξεργασια ..δλδ την αφομιωση της απο τη συνειδηση απλα ισως μπορουμε να τη μαντευουμε αλλα σιγουρα δεν ειμαστε σε θεση να τη συλλαβουμε....


Ευτυχώς, γιατί ό,τι συλλαμβάνουμε πεθαίνει φυλακισμένο μέσα στη συνείδηση της απρόσμενης και απροετοίμαστης βεβαιότητας της απώλειας. Ευτυχώς, για την ύπαρξη της ταπεινής και μεγαλοπρεπούς μου οντότητας, υπάρχει κάπου στην άκρη του τούνελ, ένα αμυδρό φως, μια υπόνοια εξαΰλωσης που στιγμιαία μπορεί να νικήσει και αυτόν ακόμη το φόβο του θανάτου. Η ανατομία του σύμπαντος, που το κέντρο του βρίσκεται προστατευμένο, ακριβώς μέσα σ' αυτό που φυλακίζει κάθε έννοια ελευθερίας του πνεύματος. Κι όταν κάποτε διανυθεί το τούνελ, θα υπάρξει φως, εκτυφλωτικό μεν για τα δικά μου μάτια, φυσιολογική απόρροια δε, της κοσμικής μνήμης και συνείδησης.

fbl έγραψε:... ισως γιατι προσπαθω να πειστω κ εγω ο ιδιος οτι τελικα η ποιητικη φαντασια δεν εχει αξιωσεις ουτε κυρους , οπως η εκαστοτε θρησκευτικη αντιληψη , μα ουτε και αντικειμενικοτητα οπως η θεωρητικη γνωση . Την ομορφια αναζητει αναζητει και και αυτη γευεται μεσα στα πλασματα της......


…Γιατί ομορφιά είναι απλά η ύπαρξη και κάθε απαλλαγμένο από πεποιθήσεις και φόβους δημιούργημά της…
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό fbl » Τετ Δεκ 21, 2005 2:18 am

Ατελευτητο το πελαγος του μυστηριου χαμινι...
Κατω απο την επιφανεια και απο τους αναριθμητους υμενες του φλοιου που τους παραμεριζει η τους τρυπαει με τη γνωση για να βουτηξει ολο και πιο βαθια στην αναζητηση της αληθειας παντα μα παντα η φαντασια ηταν ο εντολοδοχος του ανθρωπου..........
Κι οσο αυτος .... (ο ανθρωπος Αυτος που μας λεει κ ο ποιητης)
εξοικειωνεται με της επιστημης και της φιλοσοφιας τα οπλα και με την βοηθεια των οπλων αυτων προβαινει συστηματικοτερα και πιο κοντα στη πορτα της αληθειας αλλο τοσο πειθεται , οτι ουτε εξαντλησε , ουτε προκειται ποτε να εξαντλησει το βαθος των πραγματων που ερευνα .........



Πω πω... τι καθομαι κ γραφω τετοια ωρα....
και για ποτε τελειωνει αυτη η βοτκα ρε γαμω τη μου.....
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό Palladian » Τρί Δεκ 27, 2005 8:03 am

Ο Κούκος, ο Διάολος, η Σκλεναρίκοβα κι ο γιαουρτωμένος διάνος.
Ανάγνωσμα για όλη την οικογένεια, με απαραίτητη την προσωπική συναίνεση.

Όχι ʼσπικ, δεν του τάπες καλά...
Δεν είναι μέρες αυτές να δίνεις ευχές σ' ανθρώπους που ονειρεύονται ποδηλάτισες σε ποδήλατα χωρίς σέλλες.

Στο Δαφνί (γνωρίζουν οι επαϊοντες) υπάρχει εκείνη η τοιχογραφία όπου ο Διάολος στέκεται στα δεξιά του Πατρός και είναι εκπάγλου καλλονής. Ο ωραιότερος των Αγγέλων! Το κάλλος του (και καλά) αποτρόπαιου υποδηλώνει την απόρριψη της δυιστικής (=μανιχαϊστικής) αντίληψης της ταοϊκής ταυτοπροσωπίας.

Γιατί Αυτός είναι η Σκλεναρίκοβα κι ο ʼλλος η Λουκά.

Το ζήτημα δεν επιδέχεται αντιρρήσεις. Τα μάτια σου θα δουν ό,τι θέλουν κι όχι ό,τι δεν γουστάρουν, αν και εφόσον είσαι καλά ντρεσσαρισμένος από τη "[δια]μόρφωση". Ο Στανισλάς Ντε Γκαϊτα ασχολήθηκε αρκετό καιρό με την παπαριά του κακού για να καταλήξη στο πελαγοδρόμιο (να περπατάει κι αυτός πάνω στο νερό). Φούσκα δηλαδή το φιλοσοφικό ερώτημα, αφού ξεκίνησε από το λάθος, αποδεχόμενος και καλά ότι ο Έτσι είναι ο κακός κι ο ʼλλος ο καλός.

Μοιραία αν ξεκινούσε από το σωστό σημείο, από το τέλος δηλαδή, θα είχε καταλήξει σε άλλα συμπεράσματα και δεν θα μας ζαλίζατε τον έρωτα με ασύστατες ερωταποκρίσεις.

Είναι ο Διάολος ψευδαίσθηση;
Είναι η Σκλεναρίκοβα ωραία;

Κι αν είναι ψευδαίσθηση, μόνο ως σκεπτομορφή παίρνει διαστάσεις υπαρκτές για όσους θέλουν να τον δουν.
Έτσι ακριβώς κι ο κάθε μαλάκας μπορεί και ξεσκίζει καθεβραδυνώς στη φαντασία του τη Σκλεναρίκοβα, κάνοντας -ατιμωρητί κι εκ του ασφαλούς- τον αράπη κερατά. (Όχι πως δεν του αξίζει του λεχρίτη, άμα χαρίζει γκόλ από τρία μέτρα σε αδειανή εστία).

Ο μύθος του Ιώβ, καταδείχνει με σαφήνεια ότι ο Διάολος είναι σαφώς άλλος από τον Μεγάλο. Και καταλήγει (είπαμε από κει πρέπει ν' αρχίζουμε) όταν καταφαίνεται ότι ο Πονηρός είναι πιό μάγκας από τον Παντογνώστη (εμένα μου λες;)

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα γι αυτό κι όλοι οι μαλάκες του ντουνιά τραγουδάνε "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".

Πάντως αν κάνω λάθος, ο Μεγάλος θα πρέπη να είναι μεγάλο λαμόγιο, με κακή αίσθηση του χιούμορ, αφού οι πλάκες του καταλήγουν να είναι τόσο καταστροφικές.

Ευτυχώς που δεν υπάρχει!


Τι μαλακίες καθόμαστε και γράφουμε χριστουγεννιάτικα...

Περισσότερη, απείρως περισσότερη πλάκα έχει ο χαμός που έγινε στην Κρήτη, όπου οι συγγενείς με χριστοπαναγίες έκλεψαν από τους παπάδες το λείψανο του συγγενή τους ηγούμενου να πάνε να το θάψουνε αλλού.

Όπερ έδει δείξαι: Το αληθινό χιούμορ βρίσκεται στο θάνατο (του άλλου φυσικά).

Κανονίστε να είναι αίσιον και ευτυχές το 2006.
Στο χέρι σας είναι, του Νόμου του Μέρφυ εξαιρουμένου!

Π.-



ΥΓ. Ξέρω ότι ο γιαουρτωμένος διάνος απουσιάζει από το κείμενο.
Είναι γιατί τον έφαγα όλο.
Αφού σου είπε ο Αναγνωστάκης «δεν έφταιγε εκείνος, τόσος ήτανε», εσύ πήγες τον ψήφισες και τώρα μας ζητάς και τα ρέστα από πάνω.
Άβαταρ μέλους
Palladian
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 37
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 2:52 am
Τοποθεσία: όξ' από 'δω και μακριά

Δημοσίευσηαπό alexis » Τετ Δεκ 28, 2005 2:04 pm

Τι έγινε ρε παιδιά?
Την επιστροφή των Τζεντάι έχουμε?
Καλό κι ελπιδοφόρο...

Μια παρατηρησούλα.
Στις συνεντεύξεις, το ενδιαφέρον συνήθως περιέχεται στις ερωτήσεις.
Στη συνέντευξη αυτή το ενδιαφέρον βρισκόταν στις απαντήσεις.

Λίγο περι ενότητας του ντούαλ.Υπάρχουν κάποια παιχνίδια φωτός και ματιού ως εξης.
Έλεγε ο Δανέζης στην εξαιρετική εκπομπή στην ετ3 ότι άν ένα αστεράκι κρύβεται πίσω από κάποιο άλλο,τότε υπάρχει περιπτωση να το βλέπουμε διπλό,ενω μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι δεν το βλέπαμε καθόλου.
Το φως καμπυλώνει περνώντας απο το κοντινό σε μας άστρο..εμεις όμως βλέπουμε ΄φωτεινα στίγματα στην προεκτειμένη ευθεία που εφάπτεται της καμπύλης τροχιας του φωτος.
Μας ξεγελα δηλαδη το μάτι (όπως πάντα) και το ενα (άστρο) το βλέπουμε ζευγάρι(άστρων) διδύμων ιδιας φωτεινότητας.

Κατέληγε ο ίδιος φυσικός ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σε απόλυτη αρμονία και ενότητα με το σύμπαν,άλλα ο άνθρωπος αναπτύσοντας συνείδηση επέλεξε να διαχωριστεί από αυτό και από το δημιουργό του.

Να που τελικα η λογική διαδικασία της σκέψης εγκλωβίζει τον άνθρωπο να συναισθανθεί τις κορυφαίες έννοιες και αιτίες του κόσμου.
Χρόνος είναι το παιδί που πετά ζάρια , ή η βασιλεία ενος παιδιού, έλεγε κάποιος.Δηλαδή ο χρόνος έιναι η παντελής έλλειψη λογικής.

Ο θεός έιναι θεός επειδή δεν έχει συνείδηση και συναίσθηση του τι ποιεί.
Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος ακριβώς για το αντίθετο.
ʼρα καταλήγω ότι το αντίθετο του θεού έιναι ο άνθρωπος και όχι ο διάλος όπως η συνέντευξη υποννοει(άν κατάλαβα καλά) και ότι ο θεός δεν κουβαλά το διάλο μαζι, άλλα είναι το ίδιο μ αυτόν(τον φέροντα το φως, ή ηλίθιο).Το μάτι πάντα ξεγελά.επίτηδες.
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm


Επιστροφή στο περί ανέμων και υδάτων

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron