περί ανέμων και υδάτων

Σκάσε και κολύμπα

ότι δεν μπορεί να μπει στις υπόλοιπες κατηγορίες...

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Αύγ 03, 2006 9:52 am

Δέν γεννάται ζήτημα,έτσι όπως τα λές είναι φιμπουλέ και όλος ο κόσμος στριμώχνεται στις εικόνες του υποκειμένου.
Οι ενστάσεις μου όμως συνοψίζονται στα παρακάτω δύο ερωτήματα.
Πρώτον,γιατί αφού ο κόσμος είναι ψευδαισθησιακός,,δέν τον απεικονίζεις στις εικόνες που μας παραθέτεις πιο ιμπρεσιονιστικά, και δεύτερον,άν ο θάνατος είναι ψευδαίσθηση,ψευδαίσθηση θα είναι και η ζωή,και τότε γιατί προτιμάς την πρώτη ψευδαίσθηση και όχι την δεύτερη;
Τουτέστιν,αντί να βλέπεις μιά κληματαριά που φυλλοραγεί (η δική σου σύνθεση της λέξης μου άρεσε,ελπίζω να σε αρέσει και η δική μου),γιατί δέν βλέπεις μιά κληματαριά φορτωμένη με παχειά χρυσοκίτρινα ή βαθυκόκκινα τσαμπιά σταφύλια όπως ταιριάζει και στον αύγουστο εξάλλου;
Πιο απλά δηλαδή,γιατί ψάχνεις φυσικούς η μεταφυσικούς λόγους για να σκοτώσεις την κληματαριά ρίχνοντας τα φύλλα της,και δέν την σκοτώνεις εσύ ο ίδιος τρώγωντας τα ωραία γλυκά και ζουμερά σταφύλια της;
Και ακόμη πιο απλά,γιατί δέν σκοτώνεις ο ίδιος τις εικόνες σου αλλά βάζεις πληρωμένους δολοφόνους;
Και πιο απλά δέν γίνεται,γιατί είναι καλύτερη μιά νεκρή ζωή από έναν ζωντανό θάνατο;



































Που σημαίνει,μέχρι να πέσει αρκετά η θερμοκρασία,καλό είναι να πιάνουμε στα ορεινά.
Μπορεί να είναι ερημικά,αλλά λόγω αυτής της νεκρικής ησυχίας μπορεί να ακούσει κανείς αυτό το σχεδόν ανεπαίσθητο ζουζούνισμα της ζωής (αυτό το ζζζζζζζ,...ξέρεις).
Εν αντιθέσει με τις παραλίες,που η θορυβώδης ζωή της σκεπάζει την σιωπή του θανάτου.
Το βουνό δηλαδή,ακούει την παραλία που θορυβεί για να καλύψει την ησυχία του βουνού που σιωπά για να ακούσει την παραλία,καθώς η τελευταία φωνάζει για να κρύψει την σιωπή του βουνού,το οποίο......
Και έτσι λοιπόν δέν ξέρουμε άν η ζωή υπάρχει σάν θόρυβος ή σαν σιωπή,όπως δέν ξέρουμε άν είναι καλυτερο να την ακούς ή να την φωνάζεις.
Εν ολίγοις δηλαδή,δέν έχω αποφασίσει ακόμη για φέτος,άν στις διακοπές πρέπει να μείνω στα ορεινά και να κατεβαίνω στις παραλίες,ή να μείνω στις παραλίες και να ανεβαίνω στα ορεινά.
Θα μου πείς βέβαια,γιατί να μήν μείνεις στις παραλίες και να κατεβαίνεις μόνο σε αυτές ή γιατί να μήν μείνεις στα βουνά και να ανεβαίνεις και πάλι μόνο σε αυτά.
Έεεεε,δέν πάει έτσι.Σκοπός είναι κάτι να έχεις,αλλά και κάτι να σου λείπει για να πορεύεσαι.
Αλλοιώς τί;
ʼμα είναι έτσι κάθομαι σπίτι και γλυτώνω και το ανέβα κατέβα όλη την ώρα και άσε τον κόσμο να ζουζουνίζει και να σιωπά.

Το πρόβλημα δηλαδή είναι,ότι πάντα πιστεύω ότι θα πέρναγα καλυτερα εκεί που δέν είμαι.
Και όταν είμαι κάπου,στενοχωριέμαι που δέν είμαι αλλού.
Αλλά και αλλού να πάω,πάλι στενοχωριέμαι γιατί είμαι εκεί και όχι εκεί που ήμουν.
Και εδώ και εκεί και κάπου αλλού,ουσιαστικά στενοχωριέμαι γιατί είμαι εγώ και όχι ο άλλος.

Και κάθομαι και τον ακούω,τον άλλον, που μου φωνάζει για να καλύψει την σιωπη μου και μετά φωνάζω και εγώ για να καλυψω την δική του,αδυνατώντας όμως να παραδεχτώ πως ουσιαστικά καλύπτω την δική μου,αφού αυτός φώναζε για να την καλύψει και μετά σώπασε για να ακούσει τον θόρυβο που έκανα εγώ για να καλύψω την δική του.
Και δέν ξέρω πλέον,άν ο άλλος είναι αυτά που ξέρουμε για αυτόν,ή αυτά που δέν ξέρουμε για αυτόν.Και ακόμη περισσότερο,άν πρέπει να ξέρουμε για τον άλλο αυτά που ξέρει ο ίδιος για αυτόν η αυτά που δέν ξέρει και το ίδιο θα θέλαμε να ξέρει ή να μήν ξέρει και ο άλλος για μάς.
Και έτσι καταλήγουμε πώς είναι τραγικά σοβαρή η περίπτωση για να μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για αυτήν,και έτσι και τα αστεία που θα λέμε θα είναι τραγικά αστεία για να μπορούμε να μιλάμε αστεία για αυτά.
Και αρχίζουμε και πάλι το ανέβα κατέβα στα βουνά και στις παραλίες,προσπαθώντας να εξακριβώσουμε κατά πόσο ο θόρυβος είναι αληθινός,αφού η σιωπή που προσπαθεί να καλύψει ψεύτικη είναι για να ακούσει τον θόρυβο.
Και το αντίθετο.
Και τότε καταλαβαίνουμε,πώς όλη η κούραση για να διατηρηθούμε εν ζωή,δέν είναι στην αναζήτηση της αλήθειας,αλλά στην διαρκή παραγωγή ψεμμάτων που είναι ο θόρυβος για να καλυψει την αλήθεια,καθώς σιωπά για να ακούσει τα ψέμματα και που χωρίς αυτά θα φώναζε και αυτή σάν ψέμμα,καλύπτοντας έτσι την σιωπή τους.
Έτσι λοιπόν,εγκλωβισμένοι σε ένα αέναο και δυσβάσταχτο κόπο,όπου σε κάθε βάρος που ξεφορτώνουμε στον άλλο εισπράτουμε από αυτόν το διπλάσιο,και το ίδιο και αυτός από μάς,λές και ο άλλος που του το φορτώσαμε είμασταν εμείς οι ίδιοι και χωρίς ποτέ να ελαφραίνουμε τις πλάτες μας παρά πάντα να τιςεπιβαρύνουμε,αναθεωρούμε έτσι το ζήτημα και πιά το πρόβλημα δέν είναι ότι δέν μπορούμε να είμαστε ο άλλος,αλλά ότι δέν μπορούμε να είμαστε εμείς.
Και δέν περνάμε καλά επειδή δέν είμαστε αλλού,αφού πάντα σε αυτό,το αλλού είμαστε,αλλά επειδή δέν είμαστε εδώ που είμαστε.
Διότι εμείς είμαστε ο άλλος και ο άλλος είμαστε εμείς και αυτό ειναι το πραγματικό βάρος και όπου και να το ξεφορτώσουμε θα το επωμιστούμε πάλι στο διπλάσιο σάν εμείς και σάν άλλος.
Και η οποιαδήποτε αναζήτηση ενός άλλου που δέν είμαστε εμείς για να του φορτώσουμε το βάρος μας μιά για πάντα,δέν θα πρέπει να προυποθέτει ότι και εμείς δέν θα είμαστε ο άλλος διότι τότε θα το πάρουμε πίσω (το βάρος) μιά για πάντα.
Έτσι λοιπόν χρειαζόμαστε έναν άλλο που δέν είναι εμείς,αλλά που εμείς είμαστε αυτός.
Και ένα αλλού που δέν είναι εδώ,αλλά που το εδώ είναι αλλού.
Ουσιαστικά δηλαδή θέλουμε ένα βουνό μέσα στην θάλλασα,που θα φθάσουμε σε αυτήν (την θάλασσα) απο το δασικό μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του( του βουνού).

Ένα τέτοιο μέρος θέλω και εγώ φέτος για διακοπές.
Ούτε ορεινά , ούτε παράλια.
Τα βαρέθηκα.
Αυτή τη φορά θέλω ορεινάλια (ελπίζω να σου άρεσε φιμπουλέ και αυτή η σύνθεση).
(που σημαίνει,στο σπίτι με ντοκυμανταίρ του σκάι θα την βγάλω φέτος.
Είμαι απαιτητικόςτουρίστας πώς να το κάνουμε).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό fbl » Πέμ Αύγ 03, 2006 6:20 pm

Αμαν χαραλαμπη μανταρα μτακανες (αυτή ειν συντμηση ) αλλα σε παραδεχομαι βρε μπαγασα για το το πληθος και την ποικιλια των εικονων των εννοιων των ιδεων κ αυτων των λεπτων νοηματικων αποχρωσεων που στολιζεις τη παραφιλοπαπαρολογια του μεταμοντερνου σου λογου . δηλαδη δηλαδη καταφερνεις να καθηλωσεις τον
αμοιρο τηλεθεατη του μισσους ( κ είναι κ πολλοι όπως ειδαμε κ στη λιστα τηλεθεασης που με περηφανεια μας εδωσε στη δημοσιοτητα -αφου φυσικα ηταν και
αιτημα χιλιαδων αναγνωστων – ο μαστερΘανασης )

Λοιπον λιγο πριν κ μετα
τη τουριστικη σου βολτα στην αιγιαλιτιδα ζωνη της βουνοπαραλιακης βυθοκορφης που δε σκοπευεις να πας ποτε γιατι εισαι ηδη εκει διαβασε δυνατα αυτά που θα αναγνωσεις παρακατω
μαγνητοφωνησε τα καπου ουτως ώστε φιλε , αν δεν ακους τα μεταμεσονυχτια απογευματινα κελαιδισματα, παιξε το λογο του φιμπουλε ,για να σου θυμιζει συνεχως τη βασικη αρχη του τιποτα δεν υπαρχει αν δε θελουμε να υπαρξει … Ναι ναι περιπου σα το δικο σου το πώς κ το γιατι και αφου κ αν δεν , τοτε τι μοιαζει ,αλλα απλα , και μαλιστα πολύ πιο απλα από ότι φανταζεσαι ,θα στο γενικευσω οσο πιο μακροσυσκελεστατα μπορω για να μη σε κουρασω κιολας φθινοπωριατικα….

Παμε λοιπον… (όταν λεω παμε δεν εννοω αυτους τους παμε που τους βαζουν να κανουν πορειες ) δωσε βαση τωρα χαραλαμπη γιατι η κριτικη σκεψη από τους εκτροχιασμους που δεχτηκε στο παρελθον διδαχτηκε να διαχωριζει με περισκεψη τις περιοχες του αληθους και να διερευνα με ότι μεσο εχει τα κάθε λογης προβληματα που της παρουσιαζοταν . Η γνωση λοιπον είναι αποκλειστικα του θεωρητικου λογου υποθεση που από τη μια μερια βαζει την αισθαντικοτητα της που διενεργειται με τα αισθητηρια οργανα κ εργο της είναι ο αποθησαυρισμος (σημειωσε αυτή τη λεξη είναι χρησιμη για τα γεραματα ) των παραστασεων … Προσπαθησε τωρα να διαχωρισεις το επιπεδο του αισθανεσαι και το επιπεδο του αντιλαμβανεσθαι και γρηγορα σε 0,1 sec η αντιληψη σου θα οπλισει τη διανοητικη σου κριση και θα το μεταμορφωσει σε συνειδησιακο δεδομενο το οποιο θα σου δωσει ετοιμο στο πιατο αυτό που βλεπεις ως΄΄ αδεια η γεματη κληματαρια ΄΄ ,΄΄ θανατο η ζωη΄΄ κοκ….. Η παρασταση χαραλαμπη , και η κατανοηση του κοσμου (που περιβαλει τις αισθησεις μας ) είναι γεματη αντινομιες και μια κ η τουριστικη πλευρα του εδώ νησιου σφυζει από εξαγριωμενους τουριστες που προσπαθουν επειγοντως να δωσουν νοημα στο σημερα τους εγω θα συνεχισω να βαρω τη κεφαλη μου με περσινο μπρουσκο που το λατρευω διοτι μου προκαλει μια ευχαριστη pensee discursive ….

Κ φθανουμε αισιως στο πιο καιριο σημειο της αποψινης μας συζητησης το οποιο είναι.....












ssssssss...





ssssssssssssss.....













s........................










Sπλαααααατς.....

















Σκααω κ κολυμπαω........................
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Αύγ 07, 2006 3:36 pm

Νομίζω αρκετά κολύμπησες φιμπουλέ,και θα λουβιάσεις.
Βγές έξω τώρα να μπώ εγώ.
Γιατί δυό χάνοι στην ίδια θάλασσα δέν χωρούν.

Κάνω το μακροβούτι μου λοιπόν,συνεχίζω με μερικές γρήγορες απλωτές,σταματώ να πάρω δυό τρείς μεγάλες αναπνοές και το γυρίζω στο ύπτιο.
Και μετά σταματάω.
Απλώνω τα χέρια μου στην επιφάνεια του νερού και επιπλέω ακίνητος.
Κάθομαι κάμποση ώρα έτσι,χαζεύοντας τα σύννεφα που αλλάζουν σχήματα στον ουρανό.Μετά φέρνω το κεφάλι ελαφρά μπροστά κοιτώντας τα δάκτυλα των ποδιών μου που είναι έξω απο το νερό.
<Πάλι κόψιμο τα νύχια θέλουν>σκέπτομαι και μετά κοιτάω το στομάχι μου που και αυτό επιπλέει έξω απο το νερό,προσπαθώντας να μετρήσω με την ματιά,άν ξέχει περισσότερο απο το στήθος μου ή όχι.
Διότι οι κινέζοι όπως θα ξέρεις λένε,πώς άμα το στομάχι σου είναι μεγαλύτερο από το στήθος σου,μάζευε λεφτά για την κηδεια σου.
Τότε κάτι με παρακινεί να γύρω το κεφάλι μου ελαφρά δεξιά,για να δώ στην παραλία δυό κοριτσόπουλα που έχουν σκύψει για να απλώσουν τις πετσέτες.
Ξαναγυρνάω το κεφάλι μου μπροστά,και τώρα βλέπω πώς το πουλί μου έχει ανέβει και αυτό έξω από το νερό και μάλιστα ξεπερνάει και το στομάχι μου και το στήθος μου.
<<Τι να λένε για αυτό οι κινέζοι άραγε; >> αναρωτιέμαι.
Παράλληλα τα πλατσουρίσματα απο δυό πιτσιρίκια που κολυμπούν δίπλα με την συνοδεία των γονιών τους,με κάνουν να ντραπώ για το καυλωμενο ....αφρόψαρό μου.Αναστρέφω λοιπόν το σώμα μου στο νερό σάν γέρος κροκόδειλος που του ξέφυγε η αγριόπαπια και φεύγω για τα βαθιά.
Κατάλαβες φιμπουλέ;
Αφού δέν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες και τις επιθυμίες που μου προέκυψαν,τις αρνούμαι και πάω πρός την μοναχικότητακαι την εγκράτεια,εκεί στα βαθειά νερά που δέν υπάρχουν οι πειρασμοί.


Έχω απομακρυνθεί αρκετά απο την ακτογραμμή και αρχίζω να επιβραδύνω λίγο το κολύμπι.
Γυρνάω και πάλι στο ανάσκελο και σχίζω το νερό μόνο με την βοήθεια πλέον των χεριών που τα βυθίζω και τα βγάζω απο το νερό αργά,σάν σαρακοφαγωμένα κουπιά παλιάς μπατάλικης βάρκας.
Τον ήλιο τον έχω πίσω μου,να μου ζεσταίνει τους ώμους και τα μαλλιά και με αυτόν τον τρόπο να με έλκει περισσότερο πρός το μέρος του,στα βαθειά.
Έχει περάσει αρκετή ώρα,νοιώθω και λίγο μαστουρωμένος,μέχρι που ένα σφύριγμα με βγάζει από την νιρβάνα μου.
Σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτάζω δεξιά αριστερά <έχει γούστο!> λέω στον εαυτό μου,καθώς θυμάμαι πώς τα δελφίνια που έχω δεί στα ντοκυμανταίρ βγάζουν κάτι παρόμοιους ήχους.
Βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό και περιμένω ακίνητος σάν ιπποπόταμος ,κουνώντας μόνο τα μάτια μου,ενίοτε και τα αυτιά μου.
Έχω ακούσει και άλλο σφύριγμα και άλλο,μα δέν βλέπω τίποτα γύρω μου,μέχρι που ένα ελαφρύ κάψιμο στον λαιμό με κάνει να καταλάβω πώς τα σφυρίγματα έρχονταν από τους βρόγχους μου.....<<γαμημένο άσθμα....>>.


Ξαπλώνω ανάσκελα και πάλι στο νερό,αφήνοντας το σώμα μου να επιπλέει ακίνητο.Πρώτα εμφανίζονται τα δάκτυλα των ποδιών μου,μετά βγαίνουν από το νερό το στομάχι και το στήθος,περιμένω λίγη ώρα και επιτέλους βγαίνει και το πουλί.
Καλώς τον τον σωτήρα μου,σκέπτομαι και βάζω το χέρι μου μεσα στο μαγιό και αμέσως αρχίζω να το ψαχουλεύω.
Μήν είσαι χαζός.Δέν πρόκειται να τραβήξω μαλακία καθώς ελλοχεύει κανονική ασθματική κρίση εν μέσω του πελάγους.Απλώς ψάχνω το σπραίη το αερολίν που το παίρνω πάντα μαζί μου,τυλιγμένο σε ένα αδιάβροχο σακουλάκι.


Έχω πάρει δυό ρουφηξιές,ο λαιμός μου έχει υγρανθεί επαρκώς και γυρίζω πίσω,αργά και σταθερά.
Χαίρομαι που είχα το αερολίν και με έσωσε ,την συμπυκνωμένη-συσσωρευμένη γνώση τόσων γενεών που παρήγαγε ο φόβος τους,μπροστά στον αναμενόμενο κίνδυνο.
ʼν δέν το είχα και πάλι θα είχα σωθει βέβαια,αλλά με πιο κουραστικό τρόπο.
Στην αρχή,μάλλον υποθέτω πώς θα έπαιρνα μιά μεγάλη ρουφηξιά θαλλασινό νερό να κάνω γαργάρες.Το θαλασσινό νερό λένε πώς κάνει καλό στο άσθμα.
Σίγουρα ο φόβος και ο πανικός μου θα πλημύριζε το αίμα μου με αδρεναλίνη,τρελλαίνοντας έτσι τις εγκεφαλικές συνάψεις που θα άλλαζαν όλο και ταχύτερα,δαιμονισμένα, τα διάλληλα ηλεκτρικά τους φορτία.
Αυτό θα είχε σάν αποτέλεσμα γρήγορα να εκλυθεί ντομαπίμη από τον υποθάλαμο.Χιλιάδες μπερδεμένες σκέψεις και μνήμες θα κυρίευαν τώρα τομυαλό.
Οργή και παράπονο για την ζωή μου,για την ζωή των άλλων.
Ίσως να είχα και παραισθήσεις,καθώς θα άνοιγα πραγματικό και έντονο διάλογο με τον κόσμο,με τον εαυτό μου,με τον Αλλο.
Τώρα θα άνοιγαν και οι κάνουλες της σεροτονίνης.Σχεδόν θα έφθανα σε παραλογισμό,χάνοντας έν μέρει την συναίσθηση της πραγματικότητας.
Θα γελούσα και θα έκλαιγα,η θάλασσα θα άνοιγε στα δυό και ένα καλαμάρι θα εμφανιζόταν στο βυθό να καταπίνει φλόγες και να μπήγει μαχαίρια στην γούλα του.
Λυγερά λιθρίνια και μπαρμπούνια θα χόρευαν και χιλιάδες γόπες και μαρίδες θα χειροκροτούσαν για το σώου.
Έεεε,τότε επιτέλουςθα είχε φθάσει η ώρα να τρέξει και η γαμημένη η ενδορφίνη μέσα μου για να κάνει την πολυπόθητη βρογχοδιαστολή ελευθερώνοντας την αναπνοή μου.
Όμως τώρα η γνώση του αερολίν,είχε ματαιώσει όλη αυτή τη διαδικασία.
Η γνώση είχε σκοτώσει τον Αλλο,και δέν είχε επιτρέψει σε τίποτα εκτός απο τον εαυτό της να υπάρξει.
Για αυτό είναι και γνώση.
Δέν πειράζει όμως,αφού έστω και έτσι είχα σωθεί.


Τώρα λοιπόν φιμπουλέ,επιστρέφω και πάλι στην παραλία,στις επιθυμίες,στις ανάγκες και στην διαρκή προσπάθεια για την ικανοποίησή τους.
Για αυτό και μόλις βγαίνω έξω από την θάλλασα,τρέχω να ανάψω τσιγάρο ανυπομονώντας να πλημμυρίσουν τα πνευμόνια μου με τον πηχτό καπνό του.

Τα κορίτσια είναι ακόμη εκεί.
Νοιώθω το πουλί μου να φουσκώνει και αμέσως βάζω τα χέρια μου μέσα στο μαγιό.
Όχι,μήν είσαι χαζός.Δέν πρόκειται να τραβήξω μαλακία,εν μέσω του πλήθους με μιά σχεδόν ασθματική κρίση που μόλις πέρασα.
Απλώς το αερολίν βγάζω,μιάς και υπάρχει κίνδυνος να αρχίζει να ψεκάζει από μόνο του,άν το αφήσω μαζί με το εξαγριωμένο πτηνό.
Ξαπλώνω στην άμμο ενώ βρίσκομαι ακόμη σε διέγερση.
Αποφασίζω, στου ζάμπουρα να μήν παραγγείλω σαργό όπως το είχα σχεδιάσει το πρωί,αλλά γάβρο που είναι φθηνός.
Με τα λεφτά που θα μου περισέψουν λέω να περάσω καμμιά βόλτα το βράδυ από το μπάρ του γάκη να πάρω την μαρούσκα για καμμιά ώρα.
Χαίρομαι που έχω το μπάρ του γάκη και θα γαμήσω ,την συσσωρευμένη-συμπυκνωμένη γνώση τόσων γεννεών που παράγει ο φόβος απέναντι στον κίνδυνο της μή ικανοποίησης των ενστίκτων.
ʼν δέν το είχα πάλι θα γαμούσα βέβαια,αλλά με πιο κουραστικό τρόπο.
Υποθέτω πώς στην αρχή θα έβρεχα το κεφάλι μου με θαλλασινό νερό,χτενίζοντας με τα δάκτυλα τα μαλλιά πρός τα πίσω,αφήνοντας ρυάκια από αυτό να τρέχουν στο πρόσωπό μου.
Λένε πώς το θαλλασινό νερό βοηθάει πολύ σε τέτοιες περιπτώσεις.
Σίγουρα ο πόθος και η έξαψη θα πλημύριζαν το αίμα μου με αδρεναλίνη,τρελλαίνοντας έτσι τις εγκεφαλικές συνάψεις που θα άλλαζαν όλο και ταχύτερα,δαιμονισμένα, τα διάλληλα ηλεκτρικά τους φορτία.
Αυτό θα είχε σάν αποτέλεσμα γρήγορα να εκλυθεί ντομαπίμη από τον υποθάλαμο.Χιλιάδες μπερδεμένες σκέψεις και μνήμες θα κυρίευαν τώρα τομυαλό.
Οργή και παράπονο για την ζωή μου,για την ζωή των άλλων.
Ίσως να είχα και παραισθήσεις,καθώς θα άνοιγα πραγματικό και έντονο διάλογο με τον κόσμο,με τον εαυτό μου,με τον Αλλο.
Τώρα θα άνοιγαν και οι κάνουλες της σεροτονίνης.Σχεδόν θα έφθανα σε παραλογισμό,χάνοντας έν μέρει την συναίσθηση της πραγματικότητας.
Θα γελούσα και θα έκλαιγα,η άμμος θα σωριάζονταν όλη σε ένα μέρος και ένας τσαλαπετεινός στην κορυφή της θα έκανε άλματα μέσα σε πύρινες ντούγες.
Λυγερές οχιές και δεντρογαλιές θα χόρευαν και χιλιάδες σκαθάρια και μυρμήγκια θα χειροκροτούσαν για το σώου.
Έεεε,τότε επιτέλουςθα είχε φθάσει η ώρα να τρέξει και η ενδορφίνη μέσα μου για να τεντώσει τις φωνητικές μου χορδές και η πολυπόθητη αστεία φράση πρός τα κορίτσια να βγεί από το στόμα μου.
Όμως τώρα η γνώση του μπάρ είχε ματαιώσει όλη αυτή τη διαδικασία.
Η γνώση,είχε σκοτώσει τον Αλλο και δέν είχε επιτρέψει να υπάρχει τίποτα,εκτός απο τον εαυτό της.
Για αυτό είναι και γνώση.
Δέν πειράζει όμως,αφού έστω και έτσι θα γαμήσω.



Μήν με ρωτήσεις φιμπουλέ,τι θα γίνει το βράδυ και τι θα κάνω με την μαρούσκα.
Δέν έχει καμμιά σημασία.
Ότι κάνει όλος ο κόσμος θα κάνω και εγώ.
Αυτό που έχει σημασία,είναι ότι άν με ρωτήσεις τα χριστούγεννα,τι μου συνέβη στις επτά ογδόου του έξη,δέν θα έχω τίποτα σημαντικό να σου πώ.
Διότι νομίζεις πώς θα είναι τίποτα ενδιαφέρον να πώ πώς αυτή την μέρα,με έπιασε το άσθμα και πήρα αερολίν και μετά πήγα στο μπάρ του γάκη;
Ενώ άν δέν είχα όλη αυτή την γνώση,θα είχα ένα σωρό παράξενες ιστορίες να διηγηθώ.
Και εδώ που τα λέμε,τα χριστούγεννα ούτε και εγώ θα θυμάμαι τι μου συνέβη σήμερα.
Για αυτό φιμπουλέ αύριο θα πάω στο βουνό να αφουγκραστώ τον θόρυβο της παραλίας και να ξαναθυμηθώ τα πράγματα.Αλλά αυτή τη φορά να τα θυμηθώ όπως θέλω εγώ,διότι όπως και η γνώση έτσι και εγώ,δέν επιτρέπω τίποτα άλλο εκτός από μένα να υπάρξει.
Και κυρίως να υπάρξει αυτή η γνώση.
Παίρνω εκδίκηση και την σκοτώνω.
Αλλάζω τα γεγονότα.
Φτειάχνω παραμύθια για τους άλλους και παραμυθία για τον εαυτό μου.
Και έτσι αύριο θα θυμάμαι.
Θα έχω γεύση.
Διότι η μνήμη είναι γεύση και οι άνθρωποι είναι μυρωδιές.
Και δέν επιτρέπουν να υπάρχει τίποτα άλλο,εκτός από αυτές (τις μυρωδιές).
Και όταν δέν μπορούν να σκοτώσουν την γνώση για να υπάρξουν,τότε γίνονται.....
















































...καλαμάρια και τσαλαπετεινοί,και αυτοκτονούν πάνω στην παράσταση,καθώς τα χειροκροτούν και τα αποθεώνουν εκατοντάδες χιλιάδες πλάσματα του κόσμου τούτου.

(από την συλλογή παραμυθιών,ο κυριος άσπικ πάει διακοπές).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Αύγ 07, 2006 3:56 pm

αυτός ο κερατάς γράφει ωραία ο άτιμος!

τον προσέχω όμως και διαβάζω μέσες άκρες και όχι όλο για να μη μου ανεβάσει την πίεση ο χαμένος.

γεια σε όλους, παλιούς καινούριους -σονταλίς και σία-!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Αύγ 07, 2006 4:15 pm

Σε ευχαριστώ έψιλον,και καλά κάνεις και δέν διαβάζεις τις μέσες γιατί είναι γεμάτες λάθη όπως και η ορμόνη ντομαπίμη που έγραψα.
Σιγά μήν είναι και ντοματίνη.
Για την ντοπαμίμη μιλάω βέβαια.

































Φτού!! πάλι λάθος.
Κάτσε να την πώ συλλαβιστά για να είμαι σίγουρος.
Ντο-πα-μί-νη.
Ντο-πα-μι-νη ρε παιδιά,ΝΤΟ-ΠΑ-ΜΙ-ΝΗ.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Αύγ 07, 2006 4:43 pm

μήπως θες να πεις μελανίνη;

κάτι μεταξύ ντομάτας, κόντρα πλακέ και ανερυθρίαστης γραφής δηλαδής.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Αύγ 07, 2006 9:20 pm

Σιγά έψιλον μήν θέλω να πώ και νιτρογλυκερίνη.
Κάτι μεταξύ ισραηλινών αράβων και κάτι σάν ντομάτας που ρέει άφθονη στους δρόμους δηλαδή.






















Για όσους δέν ομολογούν τις βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες τους ανερυθριάστως,αλλά απλά τις επιβάλλουν σφάζοντας τον κοσμάκη ανερυθριάστως πάλι.

(Όμως κυρά έψιλον,νομίζω πώς εδώ θα πρέπει να περάσουμε στην διπλανή αίθουσα της επικαιρότητας που θέλω να σου κάνω μιά ερώτηση.
ʼντε έλα γρήγορα μήν αργείς γιατί με περιμένει η μαρούσκα το βράδυ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό alexis » Τρί Αύγ 15, 2006 7:46 pm

<-Και ποια είναι η δράση του ʼσπικ, ρώτησε ο Βαγγέλης ο τορναδόρος;
-Να μεταφράζει και να μεταβιβάζει στους θεούς τα προερχόμενα από τους ανθρώπους και στους ανθρώπους τα εκ των θεών, εκείνων μεν τις προσευχές και τις θυσίες, τούτων δε τις προσταγές και τις ανταποδόσεις. Στο μέσον δε και των δύο όπως ευρίσκεται, γεμίζει το κενό. Ώστε το σύμπαν να έχει εσωτερική συνοχή,απάντησε η Σούλα από Παγκράτι>.

Όπως ακριβώς τα γράψατε κύριε είναι.
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο περί ανέμων και υδάτων

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron