υποστήριξη

e-misSOS personal messages?

προτάσεις - παρατηρήσεις - ιδέες σχετικές με το www.e-missos.gr ...και βεβαίως ερωτήσεις για τυχόν προβλήματα και απορίες και από επισκέπτες [δεν απαιτείται εγγραφή]

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Ιουν 05, 2006 9:47 am

Μην το περιμένεις εκεί κυρ-μέρμηγκα...

Πιστεύω εις ένα Θεό, Πατέρα, Παντοκράτορα...

Πιστεύω και το Θαν που μιλάει από καρδιάς... Είναι η μάγισσα η τεχνολογία και τα τερτίπια όσων από τύχη ή από πρόθεση την εκμεταλλεύονται, που δεν πιστεύω. Αλλά η πίστη είναι κάτι πολύ προσωπικό για τον καθένα και στην ουσία μόνο για όσους την έχουν ανάγκη.

Και όπως έλεγε και ο 3τλ, και ιδιωτικώς και δημοσίως, ένα και το αυτό...

Γιατί πρέπει να έχεις να κρύψεις κάτι για να φοβάσαι, ό,τι κι αν είναι αυτό. Αλλιώς αγαπητοί μου συνομιλητές "καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται" Το λέει και ο έμπειρος λαός!



Γειά σου παραπονιάρη Κανένα!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Ιουν 05, 2006 10:19 am

ελα ρε ε !

αφου στο εχω πει

δε θελω να πιανω χωρο

αλλα κωλο !
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Re: κοίτα να δείς!

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Ιουν 05, 2006 10:28 am

de bording morning έγραψε:Στο θάνατο του άλλου, λέμε, καταλαβαίνουμε ότι ζούμε. Στο θάνατο το δικό μας παίρνουμε και τους άλλους μαζί.
Γι αυτό οι μπλογκομάγειρες βάλθηκαν να μας αποτελειώσουν.

Ας είναι.


Αγαπητέ ντε μπόρντιγκ, τα σπασμωδικά αποσπάσματα δεν δείχνουν εικόνα... Οι δε μπλογκομάγειρες είναι χομπίστες, δεν μαγειρεύουν κατά παραγγελία. Και δοκιμάζουν απ' την κατσαρόλα πριν σερβίρουν. Οπότε, απ' αυτούς δεν έχεις φόβο! :wink:
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Δευτ Ιουν 05, 2006 5:56 pm

καλησπέρα σε όλους

παρόλο που το κείμενο του άτομαντ ήταν τόσο εφιαλτικό όσο ένα ποίημα, μου άφησε την εντύπωση πως το πρόσωπό του έλαμπε καθώς το έγραφε, που σημαίνει τρόπον τινά πως

όσο ποίημα σημαίνει επίγνωση, η αλήθεια δε θα είναι τρομακτική, κι αυτό φτάνει για ν'ακυρώσει τα ταξίδια και ν'αράξουμε σ'έναν κώλο.
μέσα από τον αφανισμό του μηδενός ανακαλύπτουμε τη χαρά του άλλου.


σίγουρα πάντως δεν έχω γράψει κανένα ποίημα, γιατί δεν είδα καμία χαρά σε κανέναν.

(άτομαντ μη βγεις να πεις ότι δεν έλαμπες, καταλαβαίνεις λολολ)
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Re: κοίτα να δείς!

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Ιουν 05, 2006 10:25 pm

de bording morning έγραψε:Ό,τι είναι, είναι
Όταν παύει να είναι, εσύ είσαι. Μηδέν-ένα.
Όταν παύεις να είσαι κι αυτό παύει μαζί σου. Μηδέν-μηδέν.

Έτσι έχουν τα πράγματα και μου ρχεται μια κυριακάτικη ποιητική διάθεση με τα μαργαριτάρια που διαβάζω εδώ κι αλλού τον τελευταίο καιρό.

Στο θάνατο του άλλου, λέμε, καταλαβαίνουμε ότι ζούμε. Στο θάνατο το δικό μας παίρνουμε και τους άλλους μαζί.
Γι αυτό οι μπλογκομάγειρες βάλθηκαν να μας αποτελειώσουν.

Ας είναι.

Ρομαντισμοί και νοσταλγίες.
Μιας άλλης εποχής.
Ενός άλλου τόπου.
Κάποιων άλλων πραγμάτων.
Που τα νομίζατε δικά σας.


Χα!


Κατ αρχήν ανηψιέ (καλώς ήλθες και πάλι),ωφείλω να σε ρωτήσω άν είσαι τσατομάγειρας;
Είσαι τσατομάγειρας ρε χαμένε;
Υποθέτω πώς όχι ,μιάς και στην κοσμοπολίτικη οικογένειά μας,δέν πιστεύω να έχουμε τέτοιους σκερβελέδες.
Κοσμοκοπρίτες ναι (όπως μας έλεγε παλιότερα καλός συμφορουμάς),άντε και κοσμομάγειροι,αλλά όχι τσατομάγειροι.

Συνεχίζω λοιπόν,διορθώνοντας το πρώτο μάτς που αναφέρεις (όταν παύει να είναι-εσύ είσαι) στο οποίο γηπεδούχος είναι η ομάδα του <εσύ είσαι> και έτσι το σωστό σκόρ είναι 1-0 και όχι 0-1,όπως λάθος το καταχώρησες.
Οπότε σημειώνουμε άσσο.

Αντιθέτως φιλοξενούμενη ομάδα,είναι όλοι αυτοί που στον θάνατό μας μπορεί να μήν υπάρχουν για εμάς,υπάρχουν όμως για τους άλλους που είναι και αυτοί που δίνουν και την εγκυρότητα στο παιχνίδι.
Έτσι λοιπόν,εγώ παύω να ειμαι-οι άλλοι είναι 0-1 σημειώσατε διπλό.

Όπως όμως σωστά λέει ο άτομαντ,το βέλος του χρόνου προχωράει συνεχώς,ο κόσμος δημιουργειται διαρκώς,και το άπειρο συνεχίζει την πορεία του στο χάος,έτσι λοιπόν και τα δύο παιχνίδια τείνουν να ισοφαριστούν.
Μηδέν και άπειρο και μονάδα να συμπέσουν δηλαδή.
Και θα ισοφαρίζονταν τελικά,άν κάποιος δέν σφύριζε τόσο μα τόσο πρόωρα την λήξη.
Μα ποιός και γιατί σφυρίζει την λήξη;
Και το χειρότερο μας αναγκάζει να χάσουμε τον αγώνα ενόσω ούτε κάν υπάρχουμε.

Και δίκαιο και επιθυμητό θα ήταν να ερχόταν χί το αποτέλεσμα,η 1-1 δηλαδή και όλοι να υπήρχαμε,ή και 0-0 και όταν πέθαινε ένας να πεθαίναμε όλοι.
Και εκτός της διαπίστωσης ότι τελικά σημειώνονται πολύ φτωχά σκόρ μιάς και δέν βγαίνουν συχνές μπαλιές στους κυνηγούς,διαπιστώνουμε επίσης το γεγονός,πώς η μεγαλύτερη πίκρα που νοιώθει ένας ετοιμοθάνατος,είναι όταν εγκαταλείπει την ζωή εφόσον αυτή συνεχίζει να υπάρχει.
Παίρνει κόκκινη δηλαδή,ενώ ο αγώνας συνεχίζεται.


Βέβαια όταν γεννήθηκε διέπραξε αυτός άδικο και ήταν απο την πλευρά των ευνοημένων μιάς και μπήκε ξεκούραστος κατά την διάρκεια του παιχνιδιού.
ʼμα είναι έτσι θα μας πεί ο κανένας και όταν γεννιόμαστε αδικούμε,όταν πεθαίνουμε αδικούμαστε,τότε όλα ισσοροπημένα και δίκαια είναι,και το ποίημα μας βγαίνει με χαρά.
Δυστυχώς όμως δέν είναι έτσι,μιάς και το άδικο του θανάτου μας,είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από το άδικο της γέννησής μας,αφού η ζωή απεικονίζει ένα σαφέστατο έλλειμα δικαίου που χαρακτηρίζει την μέχρι τώρα υπάρχουσα χωροχρονική συνέχεια του παιχνιδιού και η οποία καταλήγει πάντα στην αποβολή μας (θάνατό μας).
Κάπου υπάρχει φύρα και χάνει το πράγμα δηλαδή.
Κάποιος μας παίρνει το δίκιο μας μας παίρνει τη χαρά μας,
Αντιθέτως θα του παίρναμε εμείς το δίκιο του και τη χαρά του,άν το βέλος του χρόνου κοίταζε αντίστροφα,και ξεκινούσαμε απο τον θάνατο καταλήγοντας στην γέννηση.

Σαφέστατα αυτό σημαίνει,πώς ανασταλτικός παράγοντας στην πορεία για την θέωση είναι η ίδια αυτή η θέωση,που ουσιαστικά σάν αφετηρία θέτει αποκλειστικά μιά ήδη προυπάρχουσα κατάστασή της.
Μιά όμως τέτοια προυπάρχουσα θεωτική κατάσταση,δέν θα είχε θεωτική πορεία,αλλά αντίθετή της πρός την έκπτωση.
ʼρα αυτός που μας αδικεί,είναι αυτός ο ίδιος ο θεωτικος εαυτός μας που έρχεται απο απέναντι και μας κοντράρει.Και που όταν ο τσαμπουκάς παραγίνει και δέν πάει άλλο,του λέμε πώς θα περάσει μόνο πάνω απο το πτώμα μας.
Και αυτό συμβαίνει.
Περνάει πάνω από το πτώμα μας (καθότι πληρέστερος και ισχυρότερος).
Μαλακία κάναμε τελικά και την πατήσαμε.
Δέν μας έπαιρνε να του πουλήσουμε μαγκιά.
Βέβαια δέν μπορούσαμε να κάνουμε και τις κότες.
Μπορούσαμε όμως να περιμένουμε.
Να τον αφήσουμε να έλθει πιο πίσω στο χρόνο,πιο κοντά στην δική μας ελλειματική αφετηρία και μετά να του πουλήσουμε τσαμπουκά που θα τον είχαμε του χεριού μας.
Βέβαια και αυτό λάθος είναι,αφού μπορεί να μήν φονευόμασταν εμείς,θα δολοφονούσαμε όμως τον εαυτό μας.
Το ιδανικό λοιπόν θα ήταν να βρεθούμε στο σημείο αυτό όπου τα δύο μέρη,θα ήταν απολύτως ισοδύναμα,ευρισκόμενα έτσι σε μιά κατα ανάγκην,κατα συνθήκη θέωση.
Αυτός ο ισοδύναμος αγώνας είναι η υπ αριθμόν ένα αξία του δικαίου που πρέπει να αναζητά ανηψιέ ένας καλος κοσμοπολίτης κλωτσοπατητής (όλα τα άλλα,αγάπη,ηθική,φιλία και λοιπά,είναι καταστάσεις εξουσίας,ημών ή του εαυτού μας,που οδηγούν στον θάνατο (τον δικό μας ή του εαυτού μας).
Για αυτό και θα πρέπει να έχει μύτη λαγωνικού να ξετρυπώνει τα χάσματα που χάνει το δίκιο του ο κόσμος.
Για αυτό και εγώ ένα μήνα τώρα ερευνώ την << υπόθεση τσατομάγειρες>> που εχουν ανοίξει μιά τρύπα νά σάν τον κώλο τους και πετάνε μέσα τα δίκια των καλών φορουμάδων.
Και ομολογουμένως είχα κάνει καλή δουλειά,όμως δέν έφθανε,μέχρι που την πέμπτη τους στρίμωξα για τα καλά με ένα εμπνευσμένο κείμενο που απευθυνόταν στον άλλο αδικημένο τον τριτουλέ.
Αυτό θα ήταν το τελειωτικό τους χτύπημα σκέφθηκα,,αφού είχα εκθέσει αδιάσειστα στοιχεία και ντοκουμέντα.
Τώρα δέν τους έμενε τίποτα άλλο παρά να βγούν απο το λαγούμι τους και να μολογήσουν τα κρίματά τους.


Έκπληκτος όμως διαπίστωσα την άλλη μέρα,πώς αυτή η καλή δουλειά που είχα κάνει δέν υπήρχε πουθενά.
Είχε σβηστεί,σάν να μήν υπήρξε ποτέ.
Πάγωσα.
Δέν το περίμενα κάτι τέτοιο.
Μά να πράξουν τέτοιο άδικο στον άσπικ και να συνεργήσει μαζί τους και ο θανάσης;
Είπα να το θέσω θέμα και να τους ρωτήσω ευθέως,και αυτούς και τον θανάση,αλλά πότε απάντησαν κατευθείαν σε κάτι που ρωτήθηκαν για να το κάνουν τώρα;
Ακόμη και την ώρα να τους ρωτήσεις,θα σου απαντήσουν για τον καιρό, την τιμή που έκλεισε το χρηματιστήριο,ή ποιός αποχώρησε τις προάλλες από το φαίημ στόρυ και μόνο για αυτό που τους ρώτησες δέν θα σου πούν τίποτα.
Γιατί άμα οι άνθρωποι είναι τσατομάγειρες,νοιώθουν ότι άμα σου απαντήσουν κατ ευθείαν σε αυτό που τους ρώτησες τότε δέν θα έχουν ισχυρή προσωπικότητα σε μιά συζήτηση και ότι θα τους κατευθύνουν οι άλλοι.
Εξάλλου δοκίμασα τόσες φορές και με διάφορους τρόπους.
Στις λογικές ερωτήσεις σιωπούν.Στην υπερβολικές απαντούν ωσάν να ήταν λογικές,στις χιουμοριστικές απαντούν σοβαρά,στις σοβαρές χιουμοριστικά,στις πλάγιες ευθέως και στις ευθείες πλαγίως,στις ψεύτικες απαντούν ειλικρινώς και στις ειλικρινείς ψευδώς,ενώ απαντούν σάν άνθρωποι, μόνο όταν δέν τους γίνεται καμμιά ερώτηση.
Αλλά τότε τι να το κάνεις;
Με λίγα λόγια μοιάζει το φόρουμ τούτο σάν να ανήκει σε σύλλογο κυβερνητικών εκπροσώπων.


Είχα απογοητευτεί τελείως λοιπόν και αποφάσισα να αποσυρθώ από την υποθεση,μιάς και είχε βρεί τοίχο.
Εκνευρισμένος σηκώθηκα και είπα να τα παρατήσω για πάντα.ʼφησα το κομπιούτορα και πήγα δίπλα στη στίβα με τα ντιβιντί απο τις κυριακάτικες εφημερίδες,να πάρω να δώ κανένα να χαλαρώσω.
Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις,χαλαρώνω με την πιπι την φακιδομύτη,ή τον μπόμπ τον μάστορα ,αλλά μιάς και ο εκνευρισμός μου αυτή την φορά ήταν σοβαρός,προτίμησα κάτι πιο σοβαρό αντίστοιχα και διάλεξα το ντιβιντί του συναδέλφου,του ηρακλή (πουαρώ).



ʼναψα το πούρο και μετά τράβηξα από την πόρτα ένα κομμάτι αεροστόπ, και το κόλλησα κάτω απο τη μύτη μου στρογγυλεύοντας τις άκρες του με τα δάκτυλα (προσπαθώ πάντα να ταυτίζομαι με τους ήρωες που βλέπω στην τηλεόραση).
Κατόπιν έριξα στο ποτήρι δυό δάχτυλα σαπουνόνερο με οινόπνευμα που το έχω να ψεκάζω τη μελίγκρα στις τριανταφυλλιές(επισης προσπαθώ να διαμορφώνω ανάλογα και το σκηνικό με αυτό που βλέπω στη τηλεόραση) και πάτησα το πλαίη.
Ταυτόχρονα έβαλα υπενθύμιση στο κινητό μετά από ένα μισάωρο που θα έχει φθάσει το επεισόδιο σε κορύφωση,να μήν ξεχαστώ και κάνω τη μαλακία και πιώ το αυτοσχέδιο σαπουνοποτό.



Είχε περάσει ένα τέταρτο και είχα χαλαρώσει αρκετά.
Έβλεπα τον πουαρώ τώρα να συζητά με τον βοηθό του καθώς διέσχιζαν οδηγώντας τα αγγλικά καταπράσινα ανοιξιάτικα λιβάδια με την κλασσική τους μπέντλευ.
<<Μπά; έχουν και στην αγγλία κοτσιναπιές; >> αναρωτήθηκα καθώς είδα δυό δέντρα στην άκρη του δρόμου.
Συνέχιζαν να διασχίζουν τα λιβάδια με τον πουαρώ να στρίβει τώρα το μουστάκι του καθώς μιλούσε.
Έστριβα και εγώ το αεροστόπ,μέχρι που ξαφνικά μιά ιδέα μου φώτισε το μυαλό και με έκανε να τιναχτώ από το καναπέ.
Πάγωσα την εικόνα και άρχιζα να την γυρνάω αργά πίσω....πίσω....πίσω....ναι κοτσιναπιές είναι τελικά....πίσω...πίσω...πίσω...ΕΔΩ.
Μπίγκο!
Όντως,ο πουαρώ με αυτό που είχε πεί,θα με βοηθούσε και μένα να βγώ απο το αδιέξοδο της υπόθεσης <<οι τσατομάγειρες και το σβήσιμο του πόστ>>.
Ρούφηξα με ενθουσιασμό το σαπουνόνερο και με ένα διαβολικό χαμόγελο κοίταξα πρός το μέρος του πισι..



Θα πρεπε κάπου να πατήσω για να φτειάξω την παγίδα.
ʼρχισα να ψάχνω τα τόπικ,μέχρι που είδα το κείμενο της κυρά έψιλον,με το ιδιωτικό μύνημα που δέν έλαβε ποτέ.
Α ΧΑ!!
Αυτό είναι αναφώνησα,παρακολουθώντας ταυτόχρονα τη σαπουνόφουσκα που μόλις είχε φύγει απο το στόμα μου και κατευθυνόταν πρός το κινητό,σκάζοντας την ώρα που κουδούνισε η υπενθύμιση για να μήν πιώ το σαπουνόνερο που ήδη είχα πιεί.
<<Ύποπτο αυτό το πόστ της έψιλον,εδώ μυρίζει μαγειροδουλειά>> σκέφτηκα.



Η μπλόφα που μου είχε εμπνεύσει ο πουαρώ,θα ήταν να τους αποσπάσω την προσοχή σε κάτι άσχετο,ενώ παράλληλα θα άρχιζα να τους κατηγορούσα για υπερβολικά πράγματα,αλλά όχι ανεδαφικά,με σκοπό να τους πανικοβάλω.
Αυτοί επειδή την έχουν λερωμένη τη φωλιά,θα έχαναν την ψυχραιμία τους και φοβούμενοι μήν φορτωθούν τα χειρότερα,θα ομολογούσαν τα δευτερεύοντα που είναι όμως αυτά που ψάχνω και εγώ ο δαιμόνιος επιθεωρητής.
Το κόλπο έπιασε και πήγε όπως το είχα σχεδιάσει,αφού προσήλθαν οι περισσότεροι,άλλοι εκνευρισμένοι,άλλοι σοβαροί και άλλοι χιουμορίστες για να δώσουν πλήθος στοιχείων.
Τώρα μου έμενε μόνο να τα μελετήσω και να τα αποκωδικοποιήσω για να βρώ τη λυση.





Τις επομενες μέρες έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά.
Δυσκολεύτηκα λίγο,παρόλαυτά όμως κατόρθωσα να βρώ την άκρη του νήματος που ξετύλιγε το δισεπίλυτο αυτό μυστήριο της διαγραφής του πόστ μου.
Φτειάξτε ένα ουίσκυ μιά βότκα ένα σαπουνόνερο,τρίψτε το μουστάκι σας,τα αρχίδια σας ότι θέλετε και παρακολουθήστε φίλοι φορουμάδες τι συνέβη τις καθοριστικές εκείνες και κρίσιμες ώρες στο ωραίο μας φόρουμ.



Το μοιραίο εκείνο βράδυ της πέμπτης ,λίγη ώρα μετά που πόσταρα το επίμαχο κείμενο,μεγάλη κινητικότητα άρχισε να παρουσιάζεται στους κύκλους των τσατομαγείρων.
Μυνήματα και τηλέφωνα έδιναν και έπαιρναν μεταξύ τους.
Πρέπει να βρισκόντουσαν σε μεγάλη ανησυχία.Το μύνημα μου αυτό όντως τους εξέθετε και θα έπρεπε να αντιδράσουν γρήγορα προτού είναι αργά άν ήθελαν να συνεχίζουν να κάνουν τις απατεωνιές τους ανενόχλητοι.
Ξημερώματα λοιπόν αποφάσισαν να αναθέσουν στην κυρία έψιλον να ειδοποιήσει τον θανάση να σβήσει το ποστ.Είναι γνωστό τοις πάσι εδώ μέσα από παλιά,πώς η κυρία έψιλον επηρεάζει τον θανάση σε τετοια θέματα,ο οποίος της έχει αδυναμία και δέν της χαλάει ποτέ χατήρι.
Έτσι λοιπόν,κάποιος από αυτούς τους τσατομάγειρες πρωί πρωί επικοινώνησε με την έψιλον και της έδωσε την παραγγελιά από τον μεγάλο (τον επικεφαλής των τσατομάγειρων),να ειδοποιήσει τον ύπνο τον βαθύ (έτσι αποκαλείται ο θάν στους τσατομαγειρόκυκλους) να σβήσει το ελεεινό πόστ.


Η κυρία έψιλον ζήτησε τα συνήθη της ανταλλάγματα για τέτοιες περιπτώσεις και αυτός της υπεσχέθη πώς ο μεγάλος θα της στείλει με ιδιωτικό μύνημα την αμοιβή της (που ήταν η συνταγή του μαμαλακη με κολοκύθια γεμιστά αυγολεμονο,μαζί με το τηλέφωνο του ίδιου του μαμαλάκη που είναι καψούρα μαζί του η κυρά έψιλον.Την καυλώνει το περπάτημά του).
Η έψιλον λοιπόν αμέσως ειδοποίησε τον θάν,μεταφέροντας του λέξη πρός λέξη την παραγγελλιά του μεγάλου.
Ο θανάσης που συνήθως ιδέα δέν έχει τι γράφεται στη σελίδα του (μιά φορά του είπε η έψιλον να σβήσει από το φόρουμ του ένα μύνημα και αυτός της απάντησε: ποιό φόρουμ μου; Το είχε ξεχάσει ότι είχε φόρουμ.Καταλαβαίνετε τώρα γιατί μιλάμε....) και καθώς δέν είχε πάρει και σαφείς οδηγίες,έψαξε να βρεί το ελεεινό αυτό πόστ που έπρεπε να σβήσει.
Για κακή τους τύχη αυτό το πρωινό έτυχε να ποστάρει και ο τζάκ με τις γνωστές του αισχρολογίες,έτσι λοιπόν ο θανάσης θεώρησε ότι αυτό ήταν το ελεεινό μύνημα που του είχε ζητήσει η έψιλον και έσβησε το μύνημα του τζάκ αντί του δικού μου.



Οι ώρες περνούσαν και το πόστ του άσπικ ήταν ακόμη εκεί.
Οι τσατομάγειρες αρχίζαν να εκνευρίζονται.
Ο μεγάλος που ήδη είχε στείλει το πιμι με την ...αμοιβή της έψιλον,δυσαρεστημένος το απέσυρε σβήνοντάς το όπως ομολόγησε και ο ίδιος μετέπειτα δημοσίως σάν σκιάχτρο βέβαια.
Έκπληκτη η έψιλον που δέν ήξερε τι είχε συμβεί,διαπίστωσε πώς το πολυπόθητο πιμι δέν υπήρχε πουθενά.
Έτσι λοιπόν παρότι ήξερε και αυτή αυτό που υποτίθεται ξέρουμε όλοι μας (όπως ομολόγησε σε μετέπειτα κείμενό της),πώς όταν σβηστεί ένα μή αναγνωσμένο μύνημα τότε χάνεται,παρόλαυτά έσπευσε να θέσει αυτήν την ερώτηση περί εξαφανισμένων πιμι,γνωστοποιώντας έτσι την απορία της στον μεγάλο (σκιάχτρο).
Παράλληλα όμως αποσκοπούσε και σε έμμεση απειλή πρός αυτόν,πώς άν δέν λάβει τελικά την αμοιβή της προτίθεται να προχωρήσει σε δημοσίευση και άλλων στοιχείων.



Εκεί ήταν που ο μεγάλος έκλασε μαλλί και έσπευσε να επικοινωνήσει με την έψιλον.
Δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις,λύθηκε η παρανόηση,ο θανάσης έσβησε το σωστό τώρα πόστ και όλα ήταν όπως και πρώτα.
Βέβαια θα έπρεπε να καλύψουν και αυτή την επιπολαιότητα της έψιλον να δώσει έστω και καλυμένα κάποια στοιχεία στην δημοσιότητα.
Ανέλαβε ο φίλγκουσκόνι που είναι μάνα καημένη σε αυτά πείθοντας την έψιλον πώς θα πρέπει να αρχίσει τα γλυψίματα στον μεγάλο δημοσίως και παράλληλα να υπερασπίσει την κλίκα,κατηγορώντας και βρίζοντας έντονα τους καλούς οικολόγους.
Και επειδή η έψιλον δέν μπορεί να βρίσει,ανέλαβε ο ίδιος να της στέλνει και τα ανάλογα υβριστικά κείμενα,που κατόπιν αυτή δημοσίευε στο όνομά της.
Λές και δέν θα καταλάβαινε ο ασπικλής σαπουνονερώ εδώ,ότι ήταν του φίλ.
Ρε,τι μας περάσατε εδώ; μπορεί να πίνουμε σαπουνόνερο,αλλά κουτόχορτο ακόμη δέν τρώμε.

Αυτή ήταν όλη και όλη η ιστορία λοιπόν φίλοι φορουμάδες και καταλαβαίνετε τώρα πιά,για τι γελοίους κλικαδόρους μιλάμε.
Ουσιαστικά έχουν στήσει ένα ολόκληρο υπόγειο δίκτυο πληροφοριών,και δέν τολμάει να κουνηθεί κανείς μας.
Παρακολουθούν κάθε λεπτό μας,από την ώρα που μπαίνουμε,μέχρι την ώρα που βγαίνουμε.Μήν σας πώ δηλαδή ότι και μετά που βγαίνουμε πάλι μας παρακολουθούν.
Μίσσος μπράδερ η υπόθεση δηλαδή.

Υπόθεση τσατομάγειρες εξιχνιάστηκε.
Αύριο θα δώ τον σέρλοκ και θα ανοίξω την <<υπόθεση σαχλαμάρες>>.




































Πάντως αυτό το σαπουνόνερο κάνει καλή δουλειά σου φτειάχνει και καλό κεφάλι.
Κυρά έψιλον,άμα σου δώσω την συνταγή να το φτειάχνεις και εσύ,θα πείς του θανάση να σβήσει το πόστ του άτομαντ,γιατί ζηλεύω που δέν έχω ούτε το λεξιλόγιο,ούτε την διανοητική συγκρότηση να γράφω σάν και αυτόν;
Τηλέφωνο του μαμαλάκη δέν έχω να καυλώσεις.
ʼμα θέλεις όμως σου λέω την μάρκα του αεροστόπ και που να το αγοράσεις, για να βάλεις και εσύ μουστάκι να καυλώνεις με τον εαυτό σου.
Και εγώ εδώ που τα λέμε τώρα που κοιτάζομαι στον καθρέφτη,σκέφτομαι να βάλω υπενθύμιση στο κινητό,μήν φθάσω σε καμμιά κορύφωση του επεισοδίου....
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Ιουν 06, 2006 6:35 am

κξηκξη
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Tanton » Τρί Ιουν 06, 2006 5:30 pm

Μερικές ερωτήσεις για να καταλαβαίνουμε, και να παρακολουθούμε, και εμείς οι άσχετοι…

Εξι-επτά γράφουν σταθερά μέσα εδώ.
Και από ότι έχω καταλάβει χωρίζονται στις εξής αντιμαχόμενες ομάδες :
-Οι ανεξάρτητοι-κομήτες ( βάλτε και μένα μέσα )
-Οι μπλογκομάγειροι
-Η χορωδία
-Οι συγγενείς του κ. Ασπικ(ο ανιψιός, ο κολλητός κι…οι άλλοι)
-Οι τσατομάγειροι
-Ο έφηβος που το παίζει ¨ επαναστατημένο νιάτο¨( αυτός μάλλον ανήκει και σε άλλη ομάδα )
-Η κ. Ε ( αυτή είναι τόσο αυθεντική που αποτελεί από μόνη της ομάδα )

Από όλες αυτές τις ομάδες βρίσκω την πιο ενδιαφέρουσα αυτή των τσατομαγείρων. Γιατί κατ΄αρχή είναι …μάγειροι ( και λατρεύω την μαγειρική ) και ύστερα για να τους βρίζει έτσι ο Ασπικ όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έχουν να πουν.
Ρωτάω λοιπόν
Ποιοι είναι;
Που γράφουν;
Τι γράφουν;
Που μπορεί να τους διαβάσει κανείς;
Γιατί συνωμοτούν συνέχεια εναντίων των δυνάμεων του
κ. Ασπικ;

Ζητάω πολλά;
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τρί Ιουν 06, 2006 6:31 pm

καλά σου λένε άσπικ, άσε που ξεκινάς από ένα δεδομένο και φτάνεις στον άρη περπατητός.

σιγά-σιγά, να τα ξεμπερδεύουμε τα πράγματα.

μπαίνω λοιπόν στο θέμα:
γιατί να φταίει ο θεωτικός μας εαυτός στην αποβολή των άλλων; επειδή αποβάλλονται, πάει να πει ότι υπάρχει μόνο ο θεωτικός μας εαυτός που παίρνει το πάνω χέρι και την πατάμε; αντιθέτως, εγώ βλέπω πως ισχύουν τα πράγματα στο αντίστροφό τους, κατά σε το ιδανικό δηλαδή:

ξεκινάμε από το θάνατο προς τη γέννηση, ήτοι από το σκοτάδι προς το φως. όλοι να ζήσουν θέλουν και ν’αποφύγουν το θάνατο που τον έχουν στο τσεπάκι, έτσι δεν είναι; το άτομο δε γνωρίζει κανέναν σε αυτή την εν θανάτω γέννηση και μάλιστα μοιάζουν τα πράγματα με παραβολή τυφλών που ψαύονται μεταξύ τους: τι είναι αυτό που θα μπορούσε να ωθεί το μηδέν στη μονάδα; μέσα στη διαδικασία δηλαδή της ψαύσης (σωστά το είπα;), θα πρέπει να υπάρχει μία λειτουργία που οδηγεί τα μηδενικά μέσα από το άπειρο στη μονάδα. δεν μπορούμε να πούμε πως είναι η ίδια η διαδικασία αυτή, εκτός κι αν της δώσουμε εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μας το επιτρέψουν: μέσα σε αυτή τη διαδικασία υπερέχουν οι θεωτικοί μας εαυτοί έναντι ημών, αφού παραφυλούν σε κάθε ρούγα και στενό να μας την πέσουν, κλείνοντας όλες τις διόδους προς το φως: αυτοί που ψαύονται δεν είναι τα μηδενικά μας αλλά τα άπειρά μας. Έτσι, η διαδικασία που προανάφερα θα μπορούσε να ταυτίζεται με αυτή τη λειτουργία (από το μηδέν στη μονάδα), στην αντιστροφή της: η ψαύση που επιτελείται οδηγεί από τη μηδενική μονάδα στο μοναδικό μηδέν, αναγκαστικά, ούτως ώστε θάνατος του θανάτου μας να σημαίνει θάνατος του θεωτικού εαυτού του άλλου. Δηλαδή, του απείρου.

Βέβαια, θάνατος του απείρου δεν συνεπάγεται κατευθείαν τη μονάδα, κι εκεί έγκειται το πρόβλημα: εκεί που ο θεωτικός μας εαυτός χάνεται, φαίνεται να παραμένει κάτι άλλο...

κι εδώ τα πράγματα περιπλέκονται: τι θα μπορούσε να εννοεί η έψιλον, όταν λέει «η αγάπη δεν μεταλάσσεται. ό,τι είναι, είναι»;
Τι είναι αυτό που παραμένει σε πείσμα του θανάτου του ίδιου αυτού του απείρου;

Από την κόλαση σας χαιρετώ,
κανένας.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο υποστήριξη

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron