υποστήριξη

Όροι χρήσης : Κομματικές συζητήσεις

προτάσεις - παρατηρήσεις - ιδέες σχετικές με το www.e-missos.gr ...και βεβαίως ερωτήσεις για τυχόν προβλήματα και απορίες και από επισκέπτες [δεν απαιτείται εγγραφή]

Δημοσίευσηαπό ΟΝΙ » Τρί Ιουν 14, 2005 4:24 pm

Anonymous έγραψε:Μα πού είναι αυτά τα παιδιά

paparas :roll:

για περιφρούρηση.


ΟΝΙΜΟΥΣΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΠΑΡΑΣ ΕΓΡΑΨΑ
ΟΝΙ
 

Δημοσίευσηαπό ατομαντ » Τρί Ιουν 14, 2005 5:02 pm

Ωχ να και ο δικαστικός κλητήρας του συλλογικού ασυνείδητου.
ατομαντ
 

Δημοσίευσηαπό dounai » Τρί Ιουν 14, 2005 5:28 pm

Τελικά, καλή κυρούλα Διανάθενα, έχεις πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι φανταζόμουνα...
στη σελ. 5 λοιπόν, στις 3 Ιουνίου, όλοι οι 'γκεστ' εκτός του τελευταίου, πάνω απ' τη δική σου απάντηση, είμαι εγώ. Η πλάκα είναι ότι το έγραψα κιόλας... η άλλη πλάκα είναι ότι εσύ αναρωτιέσαι ποιός είναι ο 'γκεστ' χωρίς καμιά περαιτέρω διευκρίνιση...
προφανώς το κείμενό μου με τα βουλωμένα σωληνάκια, δε σου έκανε 'ντίγκι-ντίγκι' στον εγκέφαλο. Ούτε η παραίτησή μου από την υποψηφιότητα. Αν όμως τραβάς μεγάλο ζόρι μαζί μου και θες ντε και καλά να πιούμε καφέ, έλα να στον κεράσω. Αυτή τη φορά δε θα είναι στο νοσοκομείο, θα είναι στο νεκροταφείο. Να έχεις μαζί σου και μεγάλη δόση βαριών ναρκωτικών, καλά ντε δεν είπαμε να μη μπορείς να τα κουβαλήσεις, διότι θα χρειαστεί μάλλον να ακούσεις από κοντά όλα όσα σου έχω πει εδώ μέσα.

Φαντάζομαι ότι από μένα παράπονο δεν έχεις. Σε χαρακτήρισα πάντα με ακρίβεια και σεμνότητα θα έλεγα.
Μπορείς να συνεχίσεις τα... ψυχολογικά σου πορτραίτα, άλλα τώρα έχουμε και ψυχολόγο στο σάϊτ... οπότε παιδιά με τη σειρά τις ταμπέλες, μη βγει από το δρόμο κάνας χριστιανός και μετά δε τον βρίσκετε...

... αλήθεια, η μη ενασχόληση με τα 'κοινά' πόσο φαρδαίνει τον κώλο μας στο ίντερνετ;...
άστο γλυκειά μου, γιατί μάλλον θα αλλάζεις συχνά την καρέκλα σου στον υπολογιστή... και μιας και σήμερα ο μπαμπάς μου την κοπάνησε, καλά θα κάνεις να με αφήσεις ήσυχη.
Όσο για το αν θα ξαναγράψω ποιήμα ή πεζό, είναι κάτι που σου είναι αδιάφορο.
Γιατί για να μας νοιάζει ο άλλος και αυτά που γράφει, χρειάζεται κάτι πολύ απλό. Να μην είμαστε ζηλόφθονες.
Και εσύ καλή μου είσαι.
Και σε τέτοιους αναγνώστες πρόεδρος δε γίνομαι. Όπως δε διαθέτω φράγκα για να αλλάζω κάθε τρεις και λίγο τις καρέκλες μου...
Κόψε αριστερά και μετά όλο ευθεία
Άβαταρ μέλους
dounai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 160
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:45 pm
Τοποθεσία: Κάπου στο Salento

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Ιουν 14, 2005 11:33 pm

Οι μαρτυρίες

Διήρκεσαν μακρύ και βασανιστικό διάστημα, άρχισαν στις 28, μετά οι αριθμοί ξεθώριασαν και οι ημερομηνίες έσβησαν πάνω στα χαρτιά από τα πολλά χέρια που πέρασαν.

Και υπήρξαν τραγελαφικές οι μαρτυρίες αυτές, αντικαθρέφτισμα μιας βαριάς μεταδοτικής νόσου που λέγεται ανθρωπίλα.

Οι μάρτυρες έρχονταν από παντού. Εμφανίζονταν κουρελήδες και καταπτοημένοι με λιγδιασμένα μαλλιά και ρουφηγμένα μάγουλα από τη μακρόχρονη νηστεία. Μια νηστεία που είχαν θεληματικά επιβάλλει στον εαυτό τους για να αποβάλουν τη μυρωδιά από τα χέρια που τους είχαν αγγίξει, τα χείλη που τους είχαν ακουμπήσει στο μέτωπο, τα δάκτυλα που τους είχαν δείξει ή τα βλέμματα που είχαν σταματήσει πάνω τους. Είχαν βαρεθεί πια και σύχναζαν τώρα στα καταγώγια και τα βρομερά καπηλειά όπου μύριζε καμένο λίπος και σκορδοστούμπι. Μα τι να έκαναν; Πού να πήγαιναν; Ποιά γειτονιά θα τους περιμάζευε, αυτούς που είχαν μάθει να τριγυρνούν και να αλλάζουν και να διαδέχονται εικόνες άλλες εικόνες στα μάτια τους; Ποιά ήταν τόσο μεγάλη ώστε να τις χωράει όλες και συγχρόνως τόσο μικρή ώστε να μη χωράει άλλη; Απάντηση δεν είχαν. Κάθονταν τότε στις ψάθινες καρέκλες που περνούσε ο γύφτος και τις έπλεκε με πληρωμή μισή οκά κρασί κι έσφιγγαν το ποτήρι στη χούφτα τους κι από κει ρούφαγαν με καμιά ελιά ή τουρσί και δε μίλαγαν ούτε διασταύρωναν το βλέμμα τους. Εστριβαν τον καπνό και κοίταγαν τάχα μου έξω από το παράθυρο μέχρι που ήλθε το γράμμα να πάνε σε κείνη τη Δίκη που περίμεναν «να τους πληρώσουν λέει τα χρωστούμενα!», τα αναδρομικά! Αυτά που δούλεψαν! Χα! Αυτά που δούλεψαν....κι έτσι είναι που πήραν το δισάκι τους όλοι, κρυφά ο ένας από τον άλλον, κάθε μέρα και από ένας έφευγαν, δεν ήθελαν να πέσουν ο ένας πάνω στον άλλον, άλλαξαν ρούχα, όνομα, πήραν ψεύτικα και μ αυτά τα ψεύτικα, τα φτιασίδικα έφυγαν έχοντας μόνο μέσα στο σακούλι τους μια πένα, ένα χαρτί και λίγο νερό γλυφό κι αυτό.



Κατέθεσαν κατά σειρά προσέλευσης ..........:

Dianathenes
Skiaxtro
Messinian
Feelgood
Xamini
Lampa
Dikoph
Truseeker
Mythos
Atomant
Dounai
Kanenas
Kathy
Mηλο κοπηκε στα δυο
Wpleftyboy

Επίσης 3 «ξένοι» γκεστ όπως τους λέγανε. Ηλθαν και κάποιοι με άλλα ονόματα αυτοσχέδια που ταχαν φτιάξει οι κατόχοι τους στα βιαστικά φέυγοντας, στο ποδάρι, που ήταν παρτετον , γκρεμλιν, παππούς γκρέμλιν, δελτίο ειδήσεων και ιταλιαν τρολ.


Οταν σκοτείνιασε και βρέθηκαν στο προαύλιο του σχολείου –εκεί μαθεύτηκε ότι θα γινόταν η δίκη, ένα κτίριο πέτρινο γεμάτο χελιδονοφωλιές, ένα σήμαντρο που πρέπει να χτυπούσε τις ώρες του μαθήματος και μια μεγάλη πέτρινη βρύση στην άλλη άκρη- μετρήθηκαν και βρήκαν ότι ήταν όλοι και όλοι 15. Η, οι άλλοι δεν είχαν φτάσει ακόμα. Η, είχαν χαθεί ή ξελογιάστηκαν κάπου στο δρόμο κι έγειραν κάτω από καμιά λεύκα, σε καμιά πηγή, καλά είναι εδώ σκέφτηκαν έχει σκιά , νερό και έμειναν. Ποιος νοιάζεται τώρα για δίκες και για χρωστούμενα, ότι είχαν το είχαν πάρει έτσι κι αλλιώς, τι θα κέρδιζαν να έπαιρναν λίγο βιος παραπάνω; Μέχρι που θα τους έφτανε; Και κάθισαν.

Τους μοίρασαν κουβέρτες γκρίζες, λίγο τριμμένες στις άκρες, μύριζαν κλεισούρα σα να ήταν για χρόνια κλεισμένες κάπου, αχρησιμοποίητες κι ένιωσαν καλύτερα που δεν είχαν για χρόνια σκεπάσει άλλο κορμί, σα να ήταν καινούργιες.


Την άλλη μέρα ήλθαν δυο άνθρωποι. Τους έφεραν πάνω σ ένα μικρό καμιόνι, με μεγάλες ρόδες δυσανάλογες, όπου ακουμπούσε η καρότσα, κρυμμένη καλά από τα βλέμματα με ένα μουσαμά ριχτό σαν κουρτίνα. Σαν εκείνον που έχουν τα στρατιωτικά αμάξια. Σταμάτησε στη μέση της αυλής και από μέσα κατέβηκαν δυο άντρες πανύψηλοι, γκριζομάλληδες, με τσαλακωμένα ρούχα, σκονισμένα παπούτσια, γένια ημερών σα να είχαν κάνει μεγάλο ταξίδι. Ηταν οι κατηγορούμενοι. Αυτοί που τους είχαν κάνει το μεγαλύτερο κακό.

Αμέσως σχηματίστηκε ένα κλοιός γύρω τους. Πολλοί κοίταζαν τα χέρια τους. Οι καρποί ήταν γεμάτοι φλέβες. Ηθελαν να δουν από κοντά αν ήταν έτσι όπως είχε ακουστεί: ότι από τα χέρια τους είχαν περάσει τόσα πολλά λεφτά που ακόμα και οι φλέβες στους καρπούς χρύσιζαν.

Ο ένας από αυτούς όταν είδε τόσους άνδρες να τον γυροφέρνουν, απολειφάδια ανθρώπων που έμοιαζαν να πέρασαν τη ζωή τους σε σπηλιές, έκανε μια απότομη κίνηση με τα χέρια κι αυτοί αιφνιδιασμένοι σκόρπισαν. Ακριβώς όπως οι λύκοι που γυροφέρνουν τη λεία τους, σκέφτηκε. Εσυρε το σάκο από το καμιόνι και ο ήχος του ακούστηκε βαρύγδουπος σα να έσκασε κανονιά μέσα στο σιωπηλό προαύλιο και μετά τράβηξε σίγουρος στη πέρα αίθουσα, έβγαλε τα κλειδιά σα να ήξερε, μπήκε, έκλεισε τη πόρτα, τράβηξε τις κουρτίνες. Ησυχία πάλι. Ο άλλος πήγε από την άλλη μεριά πιο αθόρυβα, επωφελήθηκε, κανείς δε τον παρατήρησε καλά, ίσως γιατί όλα τα βλέμματα τα έκλεψε ο προηγούμενος.

Μετά τίποτα άλλο δεν έγινε. Ολοι περίμεναν. Η δίκη ήταν την άλλη μέρα. Γυρόφερναν μέσα σε μια αίθουσα, στριμωγμένοι όλοι μαζί. Οι νεοφερμένοι πέρα, είχαν ξαπλώσει στο κρεβάτι τους. Σιδερένιο ήταν, με πλάτη. Ξεφύλλισαν την εφημερίδα ανασηκωμένοι λίγο στο προσκέφαλο, την ξεκοκάλισαν περιμένοντας να νυχτώσει. Μετά έσβησαν το φως. Εκαναν και αυτοί το ίδιο. Αύριο είπαν όλοι. Να δούμε τι θα γίνει αύριο.


Ξημέρωσε ένα μουντό πρωινό. Οι περισσότεροι δεν είχαν τίποτα φαγώσιμο. Πλύθηκαν βιαστικά και στριμώχτηκαν στη μεγάλη Αίθουσα με τις δίφυλλες πόρτες. Θα έπρεπε να γινόντουσαν οι γιορτές εκεί γιατί ο τόπος ήταν γεμάτος καρέκλες και μεγάλα τραπέζια. Στο βάθος είχε μια ξύλινη εξέδρα από φαρδύ σανίδι με δυο σκαλοπάτια καρφωμένα πρόχειρα με πρόκες με στρογγυλό κεφάλι, χωμένες βαθιά μέσα στις αγκίδες του ξύλου. Σκέφτηκαν ότι εκεί θα καθόταν αυτός που θα κανόνιζε την Υπόθεση. Δεν είχαν και πολλές ελπίδες ότι θα την κέρδιζαν, ωστόσο ήταν μια ευκαιρία να πουν αυτά που σκεφτόντουσαν τόσο καιρό και είχαν έλθει από πολύ μακριά για να γυρίσουν πίσω άπραγοι. Κι έμειναν περιμένοντας να δουν τι θα γινόταν. Πράγματι , σε λίγη ώρα από μια πόρτα εμφανίστηκε κάποιος. Κοντοστάθηκε λίγο σαν είδε όλους αυτές τις παρουσίες να κάθονται σκόρπιες και μετά προχώρησε στην έδρα. Δεν τους άρεσε. Δεν ήταν σαν αυτούς. Ηταν από τους άλλους. Ηταν γυναίκα.



Ατομαντ

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, ένα σπάνιο είδος, που δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί.
Οι πράξεις και οι σκέψεις τους δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές.
Δε βοηθούν μα ούτε και βλάπτουν κανέναν.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν κάτι φυτά που περνούν πάντα απαρατήρητα.
Είναι σαν εκείνα τα φυτά που ποτέ δεν τα μυρίζεις μα ούτε και τα κόβεις.
Ετσι ήμουν άλλοτε. . Ολοι οι οργανισμοί στη φύση έχουν μηχανισμούς άμυνας ενάντια στους φυσικούς εχθρούς τους.
Οι αχινοί έχουν αγκάθια, οι βρωμούσες βρωμάνε, οι λαγοί τρέχουν και οι άνθρωποι απειλούν για αποτροπή.
Εγώ είχα άλλον.
Ποτέ δεν αντέταξα φυσική βία στους «φυσικούς εχθρούς» μου.
Αντίθετα, είχα υιοθετήσει μια παθητική, αλλά πολύ αποτελεσματική, αμυντική τακτική.
Από μόρφωση είχα την υποχρεωτική, του νόμο συν κάτι ακόμα.
Ωστόσο ήξερα όλες τις λειτουργίες της Εκκλησίας απ' έξω κι ανακατωτά.
Εψελνα σε όλους τους τόνους ανάλογα με την περίσταση και τη διάθεσή μου.
Μετέτρεπα τις ώρες που καθόμουν μέσα στη σιωπή της εκκλησίας σε μια απόλυτη πληρότητα, γεμάτη ζωή.
Ετσι, μέσα στην ησυχία, περνούσα τη ζωή του μέχρι που μια μέρα εμφανίστηκαν αυτοί οι 2 άνθρωποι.
Μου έταξαν πράγματα. Είχαν είπαν, μεταλλείο χρυσού. Πρόσφεραν δουλειά.
Σκέφτηκα ότι θα έβλεπα ένα αλλο μέρος. Θα δούλευα κιόλας. Θα έπαιρνα βιβλία. Είχα βαρεθεί να ψάχνω μέσα στα ίδια βιβλία. Να σκαλίζω τις ίδιες λέξεις. Να τις δουλεύω στο κεφάλι μου. Δε ξέρω πώς μου φάνηκε. Πάντα μου άρεσε η εξόρυξη. Συνδύασα στο κεφάλι μου αυτή τη λέξη με το μετάλλευμα και το μετάλλευμα με τις λέξεις και τις λέξεις με το χρυσό. Κι έφυγα.

Δουλεύαμε νύχτα μέρα. Στην αρχή πληρωνόμουν καλά. Αγόρασα αυτά που ήθελα. Ενα μικρό λεξικό. Χαρτί άσπρο. Δε τα έβρισκα αυτά στο χωριό. Δίπλα είχε μια μεγάλη πόλη. Πήγαινα τα Σάββατα όταν το μεταλλείο αργούσε και τρύπωνα στα βιβλιοπωλεία και διάβαζα. Ηταν ήσυχα όπως στην εκκλησία της μικρής μου πόλης. Μετά, άρχισαν να μου δίνουν λιγότερα χρήματα. Η φλέβα του χρυσού είπαν, χάθηκε. Ηθελαν πολλά έξοδα, μηχανήματα να σκάψουν βαθύτερα. Λιγόστεψαν οι ώρες που δούλευα. Πήγαινα πιο συχνά στη πόλη. Λεφτά για βιβλία δεν είχα πια. Αρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Αυτοί με παρέσυραν σε κουβέντες. Αρχισα σιγά σιγά να μιλώ. Να χάνω τη σιωπή μου. Οσες πιο πολλές λέξεις έλεγα τόσο πιο πολύ είχα την ανάγκη των ανθρώπων. Ετρεχα να τους βρω. Δε μπορούσα να μείνω σε λίγο καιρό καθόλου μόνος μου. Πήγαινα στη δουλειά και τα βράδια μίλαγα. Παρατήρησα ότι έλεγα πάντα τις ίδιες λέξεις. Εχασα σταδιακά το χάρισμα να τις συνδυάζω, να τις πλέκω στο κεφάλι μου. Με τρόμο είδα μια μέρα ότι δεν είχα πια δικές μου λέξεις. Ημουν φτωχός. Φτωχότερος απ ότι ξεκίνησα. Σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι αυτοί με κορόιδεψαν. Αρχισα να μη πηγαίνω στη δουλειά. Επεσα πάλι στη σιωπή. Αλλά δεν ήταν εκείνη η σιωπή, η γεμάτη γαλήνη που είχα πριν. Ηταν σιωπή άγρια, της έλλειψης.

Γι αυτό είμαι εδώ. Με ξεγέλασαν αυτοί οι άνθρωποι. Πλούτο μου υποσχέθηκαν και πεθαίνω φτωχός.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Ιουν 15, 2005 4:36 pm

Ρε διανατίνα,θα πάει μακριά η βαλίτσα ακόμη;
Είπαμε να γίνεις πρόεδρος να με αθωώσεις να τελειώνουμε.
Δέν είπαμε να γράψεις όλα τα ταξιδιωτικά σου απομνημονεύματα.

Το λοιπόν,φύγε γρήγορα.Κάτω από την έδρα αμέσως.
Προκειμε΄νου να σημειωθεί καμμιά αυτοκτονία,χίλιες φορές να είμαι ένοχος.
Ένοχος λοιπόν,παραιτούμαι από την εκδίκαση,άντε γαμήσου και εσύ βλακώνιε τώρα που τέλειωσε το δικαστήριο,διαλυθείτε όλα ησύχως,ζώα έ ζώα.
Τίποτα,ούτε ένα δικαστήριο δέν μπορει΄τε να παίξετε σωστά.
Όλο νια νια νιά, φωνές και κακό είσαστε.
Ούστ έξω γρήγορα όλοι σας.

(σκηνικατζήδες,πάρτε τα έδρανα και φέρτε καριόλα διπλή.Το δικαστικό σήριαλ τέλος.Γυρίζουμε ερωτική κομεντί τώρα).
Διανάθενα είσαι και πάλι η πρωταγωνίστρια.Φρόντισε να τα πα΄ς καλύτερα σε αυτόν τον ρόλο και να μήν τον κρεμάσεις όπως του προέδρου.

Μπρός τρέχα γρήγορα,με αυτά που έγραψες σε ερωτεύτηκε ο κανένας.
Πώς;
Όχι δέν σε ειρωνεύομαι και σε κακολογώ.
Όντως σε ερωτεύτηκε ένας κανένας.
Ο κανένας που είναι στο άλλο τόπικ και που έχουν πε΄σει πα΄νω του όλοι οι φορουμάνθρωποι να τον παρηγορήσουν.
ʼντε τρέξε γρήγορα κοντά του.








































Ελπίζω χιώτισες πανεπιστημόνισες να μήν έχετε παράπονο από μένα.Εσας πρότεινα πρώτα να πα΄ρετε τον ρόλο του προέδρου μπάς και σας ερωτευτεί κανένας.
Δυστυχώς αρνηθήκατε και έτσι τώρα ο κανένας ερωτεύτηκε την διανατίνα.
ʼς προσέχατε να είχατε και εσείς έναν κανέναν τώρα.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Ιουν 15, 2005 8:21 pm

Εσύ κατηγορούμενε να καθίσεις αμέσως κάτω.
Δε θα αρχίζεις τις διαδικασίες και μετά θα τις καταργείς.
Οπως περίμενες τόσο καιρό να βρεθέι πρόεδρος, έτσι να περιμένεις και τώρα να κάνει αυτός τη δουλειά του όπως αυτός νομίζει. Τώρα σε πήρε ο πόνος και μας μιλάς για σήριαλ;Αλλωστε μη ξεχνάς ότι υπάρχει και ο κύριος βαβυλώνιος που τον αφορά η υπόθεση εξ ίσου με εσένα. Και υπάρχει και το άλλο θέμα που είχες θέσει, το "ύφος"της Αίθουσας. Το ξέχασες; Αυτό που το πας; Δεν είσαι λοιπόν ο πρωταγωνιστής σε αυτή τη δίκη. Κοίτα λοιπόν να σέβεσαι τις δημοκρατικές διαδικασίες που κατηγόρησες τον βαβυλώνιο ότι δεν τις σέβεται.....εκτός αν θες να εκδικάσω την υπόθεση με το τρόπο που θα μου υποδείξει η "αφεντιά¨σου! Ορίστε μας!

............όσο για τον έρωτα του Κανένα...εγώ ξέρω ότι τα ερωτόλογα απευθύνονται ονομαστικά, αλλιώς μπορεί να υπάρξουν παρεξηγήσεις με τα αρχικά μια και από Δ αρχίζει και το όνομα της δεσποσύνης Δούναι καθώς και της κυρίας Δίκοπης .....και εν πάσει περιπτώσει αν ισχύει το δικό μου όνομα.....άσε το πρόεδρο να έχει και τα τυχερά του! Εσένα τι σε κόφτει; Ορίστε μας!
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τετ Ιουν 15, 2005 10:18 pm

ουφ
ωραία
Τελευταία επεξεργασία από kanenas και Τετ Ιουν 15, 2005 10:54 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τετ Ιουν 15, 2005 10:29 pm

ορίστε.
τώρα το κατάλαβα που σας διάβασα, εγώ είχα μείνει στο μεσημέρι.

Τελικά κατέβηκαν:

ΑΣΠΙΚ,
ΧΑΜΙΝΙ,
ΑΤΟΜΑΝΤ,
(ΕΙΜΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ, ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ)
ΕΕ....
(ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ;)


















































Ντιάνα τι θα γίνει με εμάς τους δύο;
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τετ Ιουν 15, 2005 10:31 pm

Με κάνατε μαλάκα

(ντιάνα;)
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τετ Ιουν 15, 2005 10:31 pm

βγάλε ρε ντιάνα αυτή την απόφαση και έχω σκάσει
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο υποστήριξη

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron