υποστήριξη

Όροι χρήσης : Κομματικές συζητήσεις

προτάσεις - παρατηρήσεις - ιδέες σχετικές με το www.e-missos.gr ...και βεβαίως ερωτήσεις για τυχόν προβλήματα και απορίες και από επισκέπτες [δεν απαιτείται εγγραφή]

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Ιουν 10, 2005 11:13 am

Η δεσποινίς Δούναι μετέχει στη διαδικασία παρακαλώ ή πρέπει να επωμισθώ το ρόλο του Προέδρου; Ερωτώ διότι τα αγαπητά Σκιαχ-τρου αποποιήθηκαν τον ρόλο αυτό .....αναμένοντας απάντηση μελετώ τη δικογραφία.


Επίσης ερώτηση προς τον Θαν: μέχρι πρό τινος όταν έκλεινα τη σελίδα γινόταν αυτόματα και σιγν άουτ πράγμα που δε συμβαίνει πλέον. Είμαι δεν είμαι δηλαδή στο νετ, παραμένω λογκαρισμένη μέχρι την επόμενη επίσκεψή μου. Γιατί άραγε; Τι να σημαίνει πάλι ετούτο κύριε αντμινιστράτορα; :shock:
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Ιουν 10, 2005 11:34 am

Καλημέρα Σας.

Θα σας εξηγήσω με μιά "κλεμμένη" ιστοριούλα (που την εχω ξαναγράψει) γιατί (οπως πάντα) δεν μετέχω σε φορουμοδίκες..


Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, ένα σπάνιο είδος, που δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί.
Οι πράξεις και οι σκέψεις τους δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές.

Δε βοηθούν μα ούτε και βλάπτουν κανέναν.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν κάτι φυτά που περνούν πάντα απαρατήρητα.

Είναι σαν εκείνα τα φυτά που ποτέ δεν τα μυρίζεις μα ούτε και τα κόβεις.

Που δεν τα αντιπαθείς μα ούτε και τα περιλαμβάνεις στο πλαίσιο μιας φωτογραφίας κάποιου αγαπημένου σου.


Ενα τέτοιο φυτό ήταν και ο Μιχάλης Μικραδάκης, εξ ορεινού χωρίου της Κρήτης, που η τυφλή Κλωθώ τον έστειλε εκείνο τον μαγικό καιρό στη Μοίρα και στη μοίρα μας.

Ολοι οι οργανισμοί στη φύση έχουν μηχανισμούς άμυνας ενάντια στους φυσικούς εχθρούς τους.

Οι αχινοί έχουν αγκάθια, οι βρωμούσες βρωμάνε, οι λαγοί τρέχουν και οι άνθρωποι απειλούν για αποτροπή.

Αυτός ήταν και ο μηχανισμός άμυνας του Μικραδάκη.

Ονομα και πράμα ο Μικραδάκης, ποτέ δεν αντέτασσε φυσική βία στους «φυσικούς εχθρούς» του μέσα στη ζούγκλα των συναισθημάτων του στρατού.

Αντίθετα, είχε υιοθετήσει μια παθητική, αλλά πολύ αποτελεσματική, αμυντική τακτική.

Ο Μικραδάκης ήταν αμφίβολο αν είχε τελειώσει το Δημοτικό.

Η μόρφωσή του ήταν η υποχρεωτική από το νόμο συν κάτι ακόμα.

Ηξερε όλες τις λειτουργίες της Εκκλησίας απ' έξω κι ανακατωτά.

Εψαλε σε όλους τους τόνους ανάλογα με την περίσταση και τη διάθεσή του.

Αυτές του οι πρακτικές γνώσεις αποκτήθηκαν σαν αποτέλεσμα των ατελείωτων ωρών της ενασχόλησης του με τα της εκκλησίας του χωριού.

Ο Μικραδάκης προσέφερε πραγματικά χρήσιμο έργο στην εκκλησία καθώς εκτελούσε χρέη ψάλτη, νεωκόρου και... νεκροθάφτη.

Καθώς ο παπάς της εκκλησίας ήταν «υπεύθυνος» για τα επουράνια, έτσι και ο Μιχάλης ήταν υπεύθυνος για τα επίγεια αλλά και τα «υπόγεια».

Ο Μιχάλης ήταν ο Κουασιμόδος, το φάντασμα της όπερας αλλά και η ήρεμη δύναμη της συμβατικής εκκλησίας του ορεινού χωριού του.

Μετέτρεπε τις ώρες που καθόταν μέσα στη σιωπή της εκκλησίας σε μια απόλυτη και γεμάτη ζωή.

Ακούγοντας τον παπά να ψέλνει έμαθε κι αυτός.

Περνούσες ώρες και ώρες μόνος του μέσα στην εκκλησία ψέλνοντας και ζητώντας συγγνώμη απ' τη σιωπή για την καταπάτηση του βασιλείου της.

Ετσι, μέσα στην ησυχία, περνούσε τη ζωή του μέχρι που μια μέρα το κιτρινισμένο ρολόι του -που του το 'δωσε η μάνα του καθώς ήταν του πατέρα του- έδειξε δεκαεννέα χρόνια.

Το πρωί που τον ειδοποίησαν να πάει να παραλάβει το φύλλο κατάταξης η ησυχία του διαταράχτηκε για τα καλά. «Πού ήταν το Μεγάλο Πεύκο;»

Αρα ο στρατός θα ήταν τόσο ήσυχος όσο του ήταν απαραίτητο;

Ο στρατός τού έκανε την έκπληξη της ζωής του, όπως κάνει συνήθως στους περισσότερους, αλλά δεν μπόρεσε να του αλλάξει το χούι της σιωπής.

Βάδιζε μέσα στο Πεύκο σιωπηλός και απόμακρος σα σκιά.

Μόνο στις αναφορές και στην εκπαίδευση ήταν μαζί με τους άλλους γιατί μόνο τότε δεν μπορούσε να είναι μόνος του.

Ετσι αποφάσισε να πέσει πρηνηδόν και ν' αφήσει το σκληρό καιρό να περάσει από πάνω του σα βλήμα.
Το βλήμα όμως τον πέτυχε.

Μερικές φορές η συμβίωση στο στρατό είναι πολύ δύσκολη.

Ετσι κάποιοι ομιλητικότεροι (ομιλιτικότατοι) τον πήραν στο δούλεμα το οποίο συνεχίστηκε και αργότερα στη Μοίρα.

Δεν ανέχονταν εύκολα κάποιον που δε μιλάει.

Ηταν απειλή που έπρεπε να εξαλειφθεί.

Ηταν κέλυφος που έκρυβε καρπό που τρωγόταν.

Ετσι άρχισαν τα πειράγματα που έγιναν χοντρές πλάκες, που έγιναν καψώνια, που έγιναν τυραννία.

Τότε ο Μιχάλης ανέπτυξε τον εξής εκπληκτικό μηχανισμό άμυνας.

Σαν ισάξιος του συνονόματού του αρχαγγέλου διεκδικούσε τις ψυχές των «τυράννων» του ψέλνοντάς τους τη νεκρώσιμη ακολουθία!

Οταν κάποιος δοκίμαζε να τον πειράξει άσχημα, αντιμετώπιζε τον ψηλό τόνο της φωνής του Μικραδάκη να του ψέλνει το κατευόδιο του στον Κάτω Κόσμο.

Ηταν τόσο αποτελεσματικό αυτό, που αμέσως σταματούσαν τα πειράγματα και οι περισσότεροι έφευγαν γρήγορα «φτύνοντας στον κόρφο τους».

Η νεκρώσιμη ακολουθία και το διαπεραστικό βλέμμα μέσα απ' τα βαθουλωτά μάτια απέτρεπαν οποιονδήποτε υποψήφιο «βασανιστή» και έτσι ο Μικραδάκης μετά από κάποιο διάστημα βρήκε την πολυπόθητη ησυχία του.

Κανένας, ούτε αξιωματικός ούτε στρατιώτης, δεν ήθελε να μπλέξει με μια πιθανή αποκρυφιστική Νέμεση-σύμμαχο του Μικραδάκη και έτσι τον άφησαν οριστικά ήσυχο.

Μόνον όταν κανένας καινούργιος στη Μοίρα πήγαινε να «εξασκήσει την παλαιότητά του» μας δινόταν η ευκαιρία να γελάσουμε με τη γρήγορη αποτροπή του από το μηχανισμό του Μικραδάκη

.Αφήναμε τους ανύποπτους να πέσουν στην παγίδα του μόνο και μόνο για να ξεκαρδιστούμε με τη γρήγορη μεταβολή και την ταχεία απομάκρυνση τους καθώς έφτυναν τον κόρφο τους για να «αποτρέψουν το θάνατό τους».

Μέχρι που απολύθηκα άκουσα ελάχιστες κουβέντες απ' το στόμα του Μικραδάκη.

Εμαθα να το σέβομαι και να το προσέχω αυτό, όπως τα λουλούδια με τ' αγκάθια, που τα μυρίζεις και δεν τ' ακουμπάς ούτε τα κόβεις.



Γαμώ τον λουκουμά μου !!!!!!!!!
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Παρ Ιουν 10, 2005 12:40 pm

Μια άλλη ματιά στο θέμα, ίσως να βοηθήσει και στην δίκη...



Βλέπω το σπίτι, το πέτρινο, της θειας μου στο χωριό, κοιτώ και την γέφυρα του Καλατράβα στη Μεσογείων.

Το πέτρινο το καταλαβαίνω, το αντιλαμβάνομαι, το ζω και το απολαμβάνω, μπορώ να πω.
Την γέφυρα την θαυμάζω, προσπαθώ να την καταλάβω, την αισθάνομαι ξένη.

Με το σεισμό τρομάζω στο χωριό, εικόνες από σωρούς πέτρες ξυπνούν κακές σκέψεις.
Η γέφυρα μου δίνει σιγουριά με τα χοντρά καλώδια και το μπετόν.

Πίσω από το πέτρινο βλέπω τεχνίτες με μεράκι, με εμπειρία στο λάξευμα της πέτρας, τέχνη και σοφία, που έρχεται από τα βάθη του χρόνου, μέρες και μήνες προσπάθειας, πολλών ανθρώπων για να βγει η σκάλα, το μπαλκονάκι, η ξύλινη σκεπή. Βλέπω μια συλλογική προσπάθεια απλών ανθρώπων, σαν και μένα, σαν και σένα, που μοχθούν για το καθημερινό και την αναγνώριση μέσα απτήν δουλειά τους. Βλέπω την ανάγκη του μπάρμπα μου να μπει στο δικό του σπιτάκι, άλλο ένα στολίδι στον κάμπο του χωριού.

Πίσω από την γέφυρα υποψιάζομαι τεράστια μηχανήματα, πολυσπούδαστους αρχιτέκτονες, λαδιάρηδες εργολάβους, διαγωνισμούς μειοδοτικούς, προβολείς και δουλειά μες στο σκοτάδι, οι προθεσμίες να τρέχουν.... Αλλά εγώ απέξω, θεατής να βλέπω και να έχω πολλά ερωτηματικά. Έργο τέχνης γράφουν οι εφημερίδες....

Έργο τέχνης γράφει και η Μάγια Τσόκλη για τους πέτρινους πύργους της Μάνης, με τις κάμερες του συζύγου τα αποθανατίζει, βγάζει χοντρό μεροκάματο, τα κοιτώ στην Τι Βι και συμφωνώ μαζί της.

Έργα τέχνης και τα δύο......

Από τον τρόπο που εκθέτω τις σκέψεις μου θα καταλάβατε, ήδη, ότι είμαι με το πέτρινο της θειας, αλλά ανέχομαι και τον Καλατράβα......

Αν ήταν εγώ να αποφασίσω, θα έφτιαχνα πέτρινα σπιτάκια, όχι γέφυρες φραμπαλάδικες....



Η αισθητική πιστεύω είναι μια καθαρά προσωπική σχέση, με το περιβάλλον, (όχι το φυσικό μόνο) του κάθε ανθρώπου. Μια σχέση ερωτική, μυστική, χωρίς να μπορεί να την εντοπίσει εύκολα. Απλά την ακούει βαθιά μέσα του να σαλεύει και τον κάνει να σκιρτά.

Και η τέχνη το ίδιο.

Το ίδιο και η έκφραση του ανθρώπου, στην επικοινωνία του με το περιβάλλον. Γραφή, Ποίηση, Μουσική, Εικαστική έκφραση.

Το υπόστεγο είναι ένας κάμπος που όλα αυτά μπορεί κανείς να τα δει.

Αρχιτέκτονες του λόγου περισπούδαστοι, εργολάβοι, αντιγραφείς ποίησης περίεργοι, διαγωνισμοί λογοτεχνημάτων, ανταγωνισμοί για το βαθύτερο νόημα......
Φορουμάδες που κτίζουν γέφυρες καλατράβειες, χωρίς καμιά πραγματική ανάγκη επικοινωνίας.

Αλλά και πολλοί παραδοσιακοί κτίστες λόγου, με μεράκι, προσωπικό κόπο και όνειρο για μικρά αξιοπρεπή σπιτάκια που στεγάζουν τις ανησυχίες τους. Γεφύρια στήνονται, όμορφα, πέτρινα τοξωτά, με άνετο πέρασμα, για αυτόν που θελήσει να περάσει απέναντι τις σκέψεις του.

Πολύ όμως φοβάμαι ότι οι περισσότεροι νεόπλουτοι δείχνουμε, κτίζουμε την βιλίτσα των ονείρων μας, με τοίχους και σκεπή από τσιμέντο, αδρανείς και στέρεους στους σεισμούς των καιρών, με λίγη φλοίδα πέτρας και κεραμίδι πλαστικό..... καμαρώνοντας για αυτό που φαίνεται και όχι για αυτό που είναι..........


Ίσως ένας απλός φόβος μου νάνε, καθετί που δεν το καταλαβαίνουμε, το εξορκίζουμε για νάρθει στα μέτρα μας........
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Δημοσίευσηαπό Βαβυλώνιος » Παρ Ιουν 10, 2005 3:04 pm

H αλήθεια είναι ότι αυτοί που έμεναν σε πέτρινα σπιτάκια (και είχαν και πολλά γίδια) ήταν αυτοί που έχτισαν τα νεόπλουτα τούβλινα κάστρα της Πεντέλης.

Φαίνεται ότι αναβάθμισαν το life style τους, μόνο που δεν σκέφτηκαν ότι εκεί που έκαψαν, κάποιος άλλος θα κάψει επίσης και έτσι αντί για πεύκα θα αποκτήσουν νέους γείτονες που επίσης αποφάσισαν να αλλάξουν το life style τους.
Κι επειδή σιχάθηκαν τα ζώα και τα γίδια, αποφάσισαν να εξουεδετερώσουν ότι περπατά στα 4 για να μην θυμούνται την καταγωγή τους.

Και θα βρεθούν να κατοικούν σε περιοχή που θα μοιάζει με το Χαλάνδρι ή άλλους παρόμοιους δήμους που κατακάϊκαν κάποτε για να στεγάσουν τις πολιτισμικές ανησυχίες των νεοβλαχων αθηναίων. Και έτσι το life style θα πάει περίπατο.



Για τους άλλους που γεννήθηκαν στα διαμερίσματα δεν τίθεται λόγος. Ευχαρίστως θα έχτιζαν πέτρινα σπιτάκια.
Άβαταρ μέλους
Βαβυλώνιος
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 10:54 pm
Τοποθεσία: Βαβυλώνα

Δημοσίευσηαπό kanenas » Παρ Ιουν 10, 2005 3:23 pm

Προτιμώ την ιστορία του lampa από αυτή του άτομαντ (επιμένω να ψηφίζω, άτομαντ), γιατί η ιστορία μεν του lampa 'αγκαλιάζει' τον κόσμο, η ιστορία δε του άτομαντ κρύβεται πίσω απ' το δάχτυλό της, ενώ συγχρόνως 'δείχνει', σαν ένα χέρι που εκτείνεται μπροστά, στον στόχο,
κι εξηγούμαι:
ξεκινώντας από το αυτονόητο, η ιστορία σου άτομαντ αρχίζει με τη γενική παραδοχή ότι υπάρχει
"μια κατηγορία ανθρώπων, ένα σπάνιο είδος, που δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί.
Οι πράξεις και οι σκέψεις τους δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές.
Δε βοηθούν μα ούτε και βλάπτουν κανέναν"

Κι αυτό το λες σπάνιο μωρέ άτομαντ; εγώ το βλέπω παντού γύρω μου, ακόμα και εδώ μέσα...χωρίς να βάζω τον εαυτό μου βέβαια απέξω..(αλήθεια, εσύ που θα τοποθετούσες τον εαυτό σου, με βάση αυτά που έχεις γράψει εδώ μέσα; σε ποιό 'από τα δύο' μέρη; θα μπορούσες να το κάνεις;..).
Οι γενικότητες είναι η αρχή του (μην το πω) (να το πεις) (μην το πω) (όχι να το πεις) ( ο διχασμός σώζει άτομαντ αλλά αυτό είναι ΑΛΛΗ ιστορία) (και το γεγονός της τραγικότητας σήμερα, είναι πως ο άνθρωπος χάνει το προνόμιο του διχασμού, σε πολλά επίπεδα....την είπα τη μαλακία μου είχα δεν είχα, φάτε τη) η αρχή λοιπόν του φασισμού...

Δηλαδή η ιστορία του άτομαντ είναι πολύ απλοϊκή για να'ναι αληθινή, ενώ αυτή του lampa (σταματήστε αυτό το παιχνίδι γιατί με κάνετε να ψηφίζω έναν από τους δύο κι είναι επικίνδυνο, δεν το βλέπετε; θα χάσω και τον κουρέα που είναι ώρα να πάω για κούρεμα..) αυτή του lampa είναι πολύ αληθινή για να'ναι απλοϊκή...

τα άλλα που μου έρχονται στο μυαλό τώρα δεν θα τα σχολιάσω...
dianathenes μην ξεχάσεις να προσμετρήσεις την ψήφο μου...
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό Δούναι » Παρ Ιουν 10, 2005 5:08 pm

... που λες αγαπητή Διανάθενα, θα σε καλούσα για καφέ, μόνο που θα αναγκοζόσουν να τον πιείς μέσα σ' ένα θάλαμο νοσηλείας, ας υποθέσουμε βρε αδερφέ, ανάμεσα σε δυο κατάκοιτους που χέζονται πάνω τους κάθε τρεις και λίγο, και ξερνάνε ποτάμι από φλέματα και σάλια. Κάποιες φορές δε, τα εσκφενδονίζουν στο ένα μέτρο τουλάχιστον, οπότε καλό θα είναι να στέκεται κανείς στην πόρτα μήπως και τον πάρουν τα βόλια...
κατά τ' άλλα θα τα λέγαμε βέβαια, εν μέσω βογγητών, ανάλγητων νοσηλευτών και με μένα να κρατώ στο ένα χέρι το σωληνάκι της αναρρόφησης και στο άλλο το μωρομάντηλο...
... στο διπλανό δε κρεββάτι, θα είχαμε την κα Κούλα, μητέρα του νοσηλευόμενου που διαβάζει 'Τα νέα θαύματα του αγίου Ραφαήλ', και καλά κάνει, και συνέχεια φιλά τα πόδια του γιού της που δεν τον χωρά το κρεββάτι με το 1.92 που διαθέτει... αλλά για την υπέροχη αυτή κυρία θα σου μιλήσω άλλη στιγμή. Κάθε βράδυ, αφού έχουν ησυχάσει όλοι, παίρνω τη μπυρίτσα μου και πηγαίνω στην αίθουσα αναμονής. Και κει κα Διανάθενα γράφω τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων που με συγκινούν όταν έρχονται και μου πιάνουν την κουβέντα. Ζωή, Θάνατος, Όνειρα, όλα στιβαγμένα μέσα σε ένα βιβλιαράκι θρησκευτικό, σ' ένα φακελάκι για τη νοσηλεύτρια και σε ένα βουλωμένο από ξερατά σωληνάκι... θα σπεύσεις να με χαρακτηρίσεις 'μελοδραματική' αλλά διόλου δε με πειράζει. Κι αν είμαι το έχω αποδεχτεί και είναι μέρος μου.
Όπως καταλαβαίνεις και εσύ, ποτέ δε θα είχαμε να πούμε τίποτα εμείς οι δυο. Κι αν ακόμη γράφω κανά ποίημα εδώ μέσα, που και που πλέον, είναι γιατί κάποτε ήταν εδώ το καταφύγιό μου, η ανάσα μου.
ʼλλωστε, ξέρεις επίσης ότι με την εξουσία ποτέ δε τα πήγαινα καλά. Χαρίζω την υποψηφιότητά μου σε όποιον άλλο θέλει.
Και τώρα επέτρεψέ μου να ξεκουραστώ. Για να βρω την αντοχή να δεχτώ των ανθρώπων το άγγιγμα που πάνω απ' τον πόνο βγαίνει και παλεύει.
Απόψε θα μου κάνει την τιμή μια κυρία απ' το καρδιοχειρουργικό να μου κριτικάρει τα ποιήματα.
Καρδιά μπανταρισμένη που κάτω δε το βάζει...
Δούναι
 

Δημοσίευσηαπό kanenas » Σάβ Ιουν 11, 2005 1:20 pm

Δούναι η παραίτησή σου είναι κολλητική.
Κοίτα να φωτογραφίζεις άρρωστα παιδάκια και την οργή που σου'κλεψαν αυτοί που σου'κλεψαν την ομορφιά εδώ μέσα, ψάξε βρέστηνα και ξαναέλα.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Σάβ Ιουν 11, 2005 1:43 pm

Η ψήφος μου πάντως μετράει.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Ιουν 11, 2005 4:27 pm

Τέταρτη κατά σειρά αρχαιότητας, μετά από τις διαδοχικές αρνήσεις των Σκιάχτρου, Τρου και Δούναι, αποδέχομαι ευχαρίστως τη θέση του Προέδρου .

Δεσμεύομαι να είμαι αμερόληπτη στην κρίση μου ώστε να γίνει σωστά η ερμηνεία και αξιολόγηση των καταθέσεων και κατά συνέπεια να έχουμε δίκαια απόφαση. Και το λέω αυτό διότι αρκετοί από τους κύριους μάρτυρες υπεξέφυγαν ή κατέθεσαν με τρόπο διφορούμενο. Χρειάζεται επομένως μεγάλη ευσυνειδησία στην καταμέτρηση αρνητικών και θετικών ψήφων.

Προχωρώ λοιπόν και ΚΑΛΩ, ως είθισται, τους 2 διαδίκους Ασπικ και Βαβυλώνιο να πάρουν το λόγο αν το επιθυμούν και θέλουν να συμπληρώσουν κάτι προκειμένου να υπερασπιστούν τις θέσεις τους.


Υγ Αναλαμβάνω βέβαια αυτό το ρόλο υπό την προυπόθεση ότι στη διαδικασία δε συμπεριλαμβάνεται ο διάλογος μεταξύ Ασπικ και Λέφτυ ο οποίος είναι αρχαιότερος όλων. Αν κάποιος έχει ένσταση επ αυτού ή αν ο φίλος Λέφτυ θεωρεί ότι μετέχει της διαδικασίας μέσα από αυτό το διάλογο, παρακαλώ να το δηλώσει.


Υγ2 Και βέβαια κύριε Ασπικ τίποτα δε πρόκειται να «μαγειρέψω» υπέρ εσού όπως, χαριτολογώντας ελπίζω, λες σε προηγούμενο ποστ σου. Ακόμα και αν με συγκαταλέγεις ανάμεσα στις φίλες σου –«όπως λέει και το Μήλο», ό,τι κατέθεσα σα μάρτυρας το έκανα σύμφωνα με τη κρίση μου και τις προσωπικές απόψεις μου περί των πραγμάτων.


Ευχαριστώ και αναμένω λέφτυ την απάντησή σου.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Nεφερτίτη_ » Κυρ Ιουν 12, 2005 5:03 pm

ΟΤΙ ΤΟΥ ΦΑΝΕΙ ΤΟΥ ΛΩΛΟ-ΣΤΕΦΑΝΗ

λέω εγώ

και σας αφήνω να συνεχίσετε ακάθεκτοι
Nεφερτίτη_
 

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο υποστήριξη

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron