υποστήριξη

Όροι χρήσης : Κομματικές συζητήσεις

προτάσεις - παρατηρήσεις - ιδέες σχετικές με το www.e-missos.gr ...και βεβαίως ερωτήσεις για τυχόν προβλήματα και απορίες και από επισκέπτες [δεν απαιτείται εγγραφή]

Δημοσίευσηαπό kanenas » Δευτ Ιουν 20, 2005 8:37 am

καλημέρα.

Αυτός που βλέπει τον κόσμο από ψηλά τον αναπαράγει, φίλε φίλγκουντ. Δεν υπάρχει άλλη προοπτική, όταν βρίσκεσαι στη θέση του χαλίφη.

Ο παντεπόπτης της ζωής, της ανθρώπινης κίνησης και μοίρας, η οποία ανακυκλώνεται με αυτόματες διαδικασίες, αποτελώντας θα έλεγες ένα στόμα που τρέφεται και χορταίνει και τρέφεται και χορταίνει φαύλα και ατελείωτα παντί τρόπω και χρόνω ολόγυρα, έχει όλον τον καιρό του για χάσιμο, γιατί όλος του ο καιρός ακριβώς είναι καταναλώσιμος (όπως λένε για τα μωρά μαμ κακά και νάνι).

Και είναι καταναλώσιμος γιατί έχει τον γάιδαρό του δεμένο: είναι πια ένας χαλίφης. Ο λόγος του έχει τη σοφία μαστόρων παλιών που η τέχνη τους χάνεται στα βάθη του χρόνου, σαν απόσταγμα όπου τίποτε άλλο δεν συμπληρώνεται, αφού ξεντύθηκε τα ψεγάδια της μικρότητας και του βασάνου: μια κατανόηση σκεπάζει τα πάντα.

Μια κατανόηση που όταν σταματάει να γίνεται αποδέκτης φυσικός στην ίδια την κατανόηση, γεμίζοντας στόματα που δεν μάθανε άλλο από το να μασάνε -ο,τιδήποτε σαν τις κατσίκες-, γίνεται ένα κεντρί που το -σωτήριο σε άλλη περίπτωση- δηλητήριό του δεν παράγει πόνο, αλλά και πάλι δηλητήριο.

Το δηλητήριο είναι η αίσθηση μιας φριχτής συγχώρεσης, που πλημμυράει πρώτα την καρδιά, και έπειτα τα μάτια. Πέρα από αυτήν, δυστυχώς δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα καλύτερος και πιο οδυνηρός τρόπος για ο,τιδήποτε να πλησιάσει ο,τιδήποτε.

Εγώ είμαι μικρός σαν το δαχτυλάκι που είπες και ο καιρός μου δεν είναι για χάσιμο.

Μήπως θα ήθελες να κάνεις πιο λιανά αυτό που είπες πιο πάνω;
(Αν κατάλαβα καλά, με απειλείς, φίλε φίλγκουντ;)
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Ιουν 21, 2005 9:26 pm

Το λοιπόν,εγώ φίλε μήλο σταματάω να παραλείπω τα άλφα στο κείμενο,τονίζω δέ και κανονικά τις λέξεις,πράγμα που σημαίνει εγκαταλείπω πιά την εταιρία δολοφόνων που υπάρχει εδώ μέσα.
Τα ακούς άτομαντ;
Μείνε μόνος σου με τον λέφτυ τώρα να δολοφονείτε, να βγάλετε τα μάτια σας,παλιοαλήτες.
Εγώ δέν ξανασκοτώνω.
Βαρέθηκα πιά.
Θα ασχοληθώ με άλλα χόμπυ.Με την παρατήρηση πεταλούδων και με τον φιλοτελισμό.
Έχει δίκιο το μήλο.Τον έχουμε πετσοκόψει τον άνθρωπο.Έχουμε που τον δολοφονούμε από τα προπέρσινα χριστούγεννα πιά και σκοτωμό δέν έχει.Κάθε έντιμος ανώμαλος δολοφόνος του πραγματικού που σέβεται τον εαυτό του,σκοτώνει μιά φορά και πάει στην δουλειά του ήσυχος μετά.
Εμείς τι παριστάνουμε εδώ μέσα; πόσες φορές θα σκοτώνουμε πιά τον ίδιο άνθρωπο; αφού δέν θέλει να σκοτωθεί,τι επιμένουμε και εμείς;
Με το ζόρι;

Εντάξει εγώ τέλειωσα πιά.Απέχω και από το λεμονάτο και κάθε κόκκινο και άσπρο κρέας εν γένει και θα διατρέφομαι αποκλειστικά με βλήτα στο μέλλον.
Και θα αφιερώσω από τούδε και στο εξής την ζωή μου,να μελετώ τις ασυνέχειες του ενεργειακου συνεχούς της γής,βοηθώντας τον φίλο μήλο να φέρει αρμονία στον πλανήτη που καταρέει.
Διότι,σε έναν κόσμο που ο χειρότερος εχθρός μου,το μήλο,με εκτιμάει περισσοτερο από τον καλύτερο μου φίλο,μελετώντας με μεθοδικότητα και επιστημοσύνη επαναφέροντας στο φώς πρός ανάλυση περασμένα μου κείμενα (υιοθετώντας και το ύφος πολλές φορές),τότε σε αυτόν τον κόσμο η εκτίμηση δέν παράγει φιλία ,μα περισσοτερη εκτίμηση (βλέπε κεντρί δηλητήριο και πόνο του κανένα που είναι αστέρι έστω και σαλεμένο και αυτό με αυτά που γράφει) ,εν αντιθέσει με τον φίλο που παράγει πόνο και περισσότερο δηλητήριο,τότε σε έναν τέτοιο κόσμο,ωφείλουμε να ξεντυθούμε τα ψεγάδια της λογικότητας και να αποδεχθούμε την παρανοική σοφία των μεταμοντέρνων μαστόρων του λόγου που απλώνεται μετά βασάνου στο μέλλον και επιτέλους να το βοηθήσω το παιδί να πατήσει το κουμπί της ανάστροφης μετεωρολογίας.

Πάτα το,μήλο,πάτα το
πάτα το κουμπι και ξαναπάτο το!!
Σε καλύπτω μπροστά εγώ,από το μέλλον που παραμονεύει ύπουλο να σε πηδήξει.

Για αυτό λοιπόν συμπράττω με το μήλο,εγκαταλείπω όλους τους άρρωστους εδώ μέσα και αποκαλύπτω και όλα τα βρωμερά σχεδιά τους:
Μήλο ξύπνα.
Όλο το κακό,το κάνουν οι γυναίκες εδώ μέσα.
Αυτές είναι η αιτία που θέλουμε να σε δολοφονήσουμε.Αφού τα ξέρεις και εσύ αυτά,τι με βάζεις εμένα να στα λέω;
Οι τρελλαμένες οι χιώτισες οι πανεπιστημόνισες μάλιστα, ηγούνται ομάδας γυναικών που ετοιμάζουν την καινούργια σου δολοφονία,στο άλλο τόπικ,το χάπι γκάρντεν που δημιούργησαν.
Εκπαιδεύουν μάλιστα τον Κανένα για να σε δολοφονησει.Κανένας: ξέρεις τώρα εσύ τι σημαίνει σημειολογικά το νίκ.
Ήτανε και στο ντισί παλιά και κάνει την πάπια τώρα.Λέγεται πώς εκεί είχε δολοφονήσει δύο στο τσάτ και καμμιά δεκαριά στο καφέ.
Επαγγελματίας δηλαδή,όχι ατζαμής σάν τον άτομαντ.
Τον προσέλαβαν οι χιώτισες εδώ,μέ τρείς πίπες την μέρα για αμοιβή του.
Πρόσεχε γιατί είναι σοβαρή η κατάσταση.
Εγώ που τα μυρίζομαι αυτά,πήγα ήδη στο άλλο τόπικ και προσπαθώ να τους ξεμπροστιάσω και να τους παγιδεύσω.
Έλα και εσύ όσο είναι καιρός.
Γρήγορα να τους προλάβουμε.
Μήν βαριέσαι και κοιτάς μόνο τον εαυτό σου και αφήσεις να σε δολοφονήσουν.
Μήν είσαι εγωιστής.Έχεις ολόκληρη γή να σώσεις.
ʼντε γρήγορα.












































Μήλο,όταν έλθεις στο άλλο τόπικ,μήν κάτσεις στο παγκάκι το κόκκινο,γιατί το έχω φρεσκομπογιατίσει και θα γίνεις με κόκκινες ρίγες, θα σου πεσει και το αλεύρι από πάνω, να γελάει όλο το σύμπαν μαζί με το ενεργειακό συνεχές μετά μαζί σου.
Πρόσεχε.
Εγώ θα είμαι στην λεύκα από πάνω και θα στριφογυρίζω από ένα σκοινί ανάποδα,για να δημιουργώ ανάστροφα ενεργειακά ρεύματα της μετεωρολογίας.

(κανένα,όπως βλέπεις σε καταλάβαμε τι είσαι και δέν μας γλυτώνεις.Την έχεις πουτσίσει δικέ μου.Παραδώσου γρήγορα και οικειοθελώς μπάς και γλυτώσεις τίποτα.Και μήν προσπαθείς να συκοφαντήσεις τον άτομαντ ότι δέν είναι σωστός δολοφόνος.Δέν ισχυουν αυτά που λές,διότι ένας δολοφόνος πρέπει να είναι ψυχρός και αποστασιοποιημένος από τα συναισθήματά του,αλλοιώς θα τρέμουν τα πόδια του και μετά δέν θα μπορεί να σκοτώσει τίποτα.Ούτε παστό σαρδελάκι δέν θα αντέχει να πνίξει. Σκέψου τον σάρτρ,που ήταν ένας μεγάλος δολοφόνος και αυτός,να μήν ήταν ψυχρός και αποστασιοποιημένος.Τι θα σκότωνε μετά;
Εξάλλου να μυξοκλαίμε,είναι εύκολο δέν θέλει και πολύ οδύνη και κόπο.Να ξεπερνάμε τα ένστικτα και τα συναισθήματά μας ειναι το οδυνηρό.
Για αυτό σου λέω.Ξεπέρασε και εσύ το δολοφονικό σου ένστικτο και κάτσε να σε πιάσουμε
Το απαιτεί ο σεβασμός στους μεγάλους διανοητές του κόσμου).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τρί Ιουν 21, 2005 11:07 pm

μηλο ,

νομιζα οτι με ειχες ξεχασει ....

"Το τραγικότερο όλων είναι ότι ο δολοφόνος είναι η ίδια η ζωή. Οπως το γράφω ακριβώς."


"Θεωρώ την στάση του λέφτυ σχετικά με εξωγήινους και όλα τα σχετικά, σαν την πιο δολοφονική στάση απέναντί μου."
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δεν απολογούμε ποτέ φίλοι Στεγασμένοι

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Ιουν 22, 2005 9:05 am

Μήλο
Νά και μιά φορά που ΄κατάλαβα την παρέμβαση σου γιατι το αντικείμενο μας φωτίζει με τη σκιά του, που δεν είναι άλλη από την απαίτηση να είμαστε ζωντανοί-νεκροί.

Ερμαια της γοητείας αυτής της αποχαλινωμένης υλικότητας, σκοτώνουμε την επιθυμία μας για ζωή ώστε να κάνουμε χώρο στο αντικείμενο.

Ως τοποτηρητής της έλλειψης συναισθηματικής ζωής, το αντικείμενο μας διευθύνει.

Του ανήκουμε.

Και για σένα φίλε Ασπικ

Από δω προέρχεται και η προσπάθεια που στιγματίζει το πνεύμα του δυτικού τρόπου ζωής.

Πρέπει να είμαστε ανθεκτικοί.

Πρέπει να είμαστε λειτουργικοί.

Πρέπει να έχουμε κοστολογηθεί και καταστεί διαθέσιμοι στην ανταλλαγή.

Πρέπει να μοιραζόμαστε με το πράγμα το χαρακτήρα τού μη ζωντανού· αυτό πια είναι περισσότερο κι από φανερό.

Η εντολή να καταπιέσουμε τις συγκινήσεις και να παραιτηθούμε από τη συμβολοποίησή τους, ηχεί παντού, εκκωφαντική.

Ο μοντέρνος κόσμος μάς θέλει τυφλούς χειριστές των σημείων, των μηχανών, των πληροφοριών, των ακτινοβολιών, των θεσμών, όλης αυτής της δεοντολογίας που υποκατέστησε τη βούληση.

Αυτό που αρχίζει τόσο εκθαμβωτικά με την Αναγέννηση -εν ολίγοις, η απομίμηση του Κόσμου- αυτός ο εμπνευσμένος ρεαλισμός του αντίγραφου έγινε πλέον ο παγωμένος ουρανός του μοντέρνου ατόμου, ο δίχως όρια τόπος όπου η ανθρωπότητα υπάρχει αποκλειστικά μέσω του θεάματος του εαυτού της.


Ακόμη και όταν είναι κανείς μόνος του, οφείλει να υποδύεται κάποιο ρόλο.

Έτσι δεν είναι Κάθυ; (Σου απαντώ εδω και οχι στο "Θέλω")




Εξω από το ρόλο, έξω από τη σύμβαση του απατηλού, η κατάσταση πονάει.

Να τι κατάλαβε η Δύση από νωρίς.

Ως γνωστόν, ο μόνος τρόπος να μη συναντήσεις ποτέ κάποιον είναι να τον παρακολουθείς από απόσταση.


Εμείς εδω παρακολουθούμε τον εαυτό μας.

Κινούμαστε έτσι στο εσωτερικό της ψευδαίσθησης ότι είμαστε αθάνατοι.

Αθάνατο είναι όμως μόνο το είδωλό μας.

Εμείς είμαστε απλώς ναρκωμένοι· το όνειρο παραμένει ο φρουρός του ύπνου.

Η παραίσθηση των ρόλων που μας αντικειμενοποιούν είναι η οντότητα που ξαγρυπνάει για να κοιμόμαστε ήσυχοι.

Αλλά Μπρέ Κανένα

Οπως στα όνειρα του ύπνου, όπου κάθε αντικείμενο στο οποίο πέφτει το «βλέμμα» μεταμορφώνεται ακαριαία, έτσι και στο κοινωνικό μας όνειρο τα αντικείμενα (δηλαδή τα εμπορεύματα, για να τα πούμε με το παλιό τους όνομα) αλλάζουν μορφή αστραπιαία, μόλις τα κοιτάξουμε με πόθο, και προκαλούν την αγωνία μιας συνολικής απορύθμισης του συστήματος, την οποία παρακολουθούμε, σαν αντικείμενα και οι ίδιοι, αλλάζοντας τους ρόλους, την εμφάνιση, τα στιλ, προσαρμοζόμενοι στον ανταγωνισμό των άψυχων.

Οσο μειώνεται η δυνατότητα να αλλάξουμε κάτι στο βάθος της ύπαρξης (όσο μειώνονται η επιθυμία και η ικανότητα να είμαστε πρόσωπα, δηλαδή ελεύθεροι) τόσο πιο ρευστή γίνεται η εξωτερικότητα του Κακού, ενώ η περίφημη αγωνία του θανάτου δεν διαφέρει πλέον από το άγχος αυτής της υπεραναπλήρωσης.



Παίζουμε πολλούς ρόλους, εμείς οι υπνοβάτες, και ένας από αυτούς είναι ο ρόλος του ειδικού που συνεννοείται με άλλους ειδικούς, κοινό πλεονέκτημα των οποίων παραμένει η συγκατάθεση στο να χρησιμοποιούνται οι ίδιοι από τις συνθήκες αντί να τις δημιουργούν, καθώς επίσης και η παροιμιώδης απροθυμία να κάνουν όλοι μαζί ένα βήμα πίσω και να δουν τη συνολική εικόνα.



Ασφαλώς η σύγχρονη φιλοσοφία δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αίτημα αναζήτησης της υποδειγματικής ζωής.

Σε επίπεδο δε κοινωνικής ανθρωπολογίας, ο κώνωπας που διυλίζεται για τη μακάρια αποφόρτιση του φετιχισμού της γνώσης, είναι ο ίδιος μ' εκείνον που βουίζει στον ύπνο του βιολόγου, ο οποίος έγινε κύριος των μυστηρίων του ζωντανού κυττάρου ειδικά τη στιγμή που η αυθεντική ζωή υποβιβάστηκε σε μια υπόθεση αμινοξέων.

Αφού ξεκίνησα όλη αυτή τη φλυαρία με αφορμή την επιδιωκόμενη κίνηση ματ του φίλου Μήλου προς τους νοσταλγούς του Προσώπου, ας ομολογήσω πως, όταν ένας άνθρωπος με επιδεξιότητα στο στοχασμό δεν παραξενεύεται απ' το ότι τα μεγάλα ζητήματα έρχονται προς συζήτηση ακριβώς όταν το διακύβευμά τους έχει απολεσθεί, τότε παραξενεύομαι εγώ, ο αναγνώστης.



Και φίλε Λέφτυ

Αν υπήρχαν πρόσωπα, δηλαδή εν δυνάμει υποκείμενα της αυθεντικής ζωής, οι σχετικές ακαδημαϊκές συζητήσεις θα ήταν αδιανόητες.

Πρόσωπο και άτομο αποκλείουν το ένα το άλλο.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο λόγος για την είσοδό μας στην τροχιά του εξωγηινου και της εξατομίκευσης, ημών των υπολειμμάτων του μεσαίωνα, με αποσκευές τα πραγματικά ή υποτιθέμενα πλεονεκτήματα μιας φθίνουσας λειτουργίας της ιδιοπροσωπίας, συνιστά μείζον παραδοξολόγημα εφάμιλλο του «η εργασία απελευθερώνει».



ΥΓ. Δεν υπάρχει.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Τετ Ιουν 22, 2005 11:13 am

Οι άνθρωποι που συνήθεια έχουν την παρατήρηση του δάσους, από μακριά πάντα, για να διεκδικούν την πληρότητα της εικόνας του, πιστεύουν και στην αλήθεια της εικόνας αυτής.

Παίρνουν ειλικρινή όρκο για την αλήθεια αυτή που παρατηρούν και είναι έτοιμοι να την υπερασπισθούν με την λογική που, για αυτούς πάντα, δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση. Αν μάλιστα και κάποια συναφής θεωρία, κάποιων ομοίων τους, είναι αποτυπωμένη σε κάποιο γραπτό ντοκουμέντο, τότε καβαλάνε το καλάμι της αυθεντικότητας που πάντα δίνει παρηγορητικά αποτελέσματα στην αναζήτηση τους.

Η ερώτηση παραμένει όμως, τι μας ενδιαφέρει περισσότερο, το δάσος που προχωρά ακάθεκτο στις αλλαγές των καιρών και του κλίματος, ή το μικρό δεντράκι, μέρος και αναπόσπαστο συστατικό του ;;;;

Η απάντηση ίσως είναι προφανής, και τα δύο βέβαια.

Δεντράκι χωρίς δάσος δεν γίνεται, δάσος χωρίς δεντράκι δεν υπάρχει. Το ένα ακολουθεί το άλλο στην ύπαρξη, η επιβίωση ταυτόσημη και αναπόφευκτη.

Αυτή μάλλον πρέπει να είναι και η αναζήτηση στην κοινωνία μας. Όλοι έχουμε μάτια που βλέπουν, από μακριά ή από κοντά, κατά βούληση και ανάγκη, η εικόνα που αποτυπώνεται στον εγκέφαλο διαφέρει κάθε φορά.

Είναι ίσως όμως σφάλμα η κάθε εικόνα που γεννιέται να διεκδικεί την μοναδικότητα και την αλήθεια.



Υπάρχει βέβαια το, καλά κρυμμένο, γεγονός ότι στην κοινωνική παρατήρηση, εμείς είμαστε μέρος της εικόνας, από όποιο ύψος και να την παρακολουθούμε. Το αποτέλεσμα είναι σίγουρα εμπαθές προς το αντικείμενο, η αλήθεια της παρατήρησης προσωπική και υποκειμενική. Και το πάθος δεν βοηθά στην γραφή της εικόνας, ούτε καν στην περιγραφή της.

Κάθε μονάδα στην κοινωνία έχει μια ισχυρή παρουσία, με δυναμικό αλλαγής και μέλλον αναπαλλοτρίωτο. Όπως και στο μικρό δεντράκι που μεγαλώνει στην σκιά του γέρικου μουχλιασμένου κορμού από το οποίο το σποράκι έπεσε σε ανύποπτη στιγμή και τώρα διεκδικεί την αιωνιότητα του δάσους που είναι μέρος του.

Μα για να την δεις την εικόνα αυτή πρέπει να μπεις στο δάσος, να περπατήσεις την κοινωνία, με ανοιχτά μάτια, χωρίς βιβλία και ανάγνωση στην πορεία αυτή, πάντα έχεις τον καιρό σε άλλη στιγμή να βυθίσεις το βλέμμα στο βιβλίο, τώρα είναι ώρα καταγραφής της εικόνας.

Δεν είναι βέβαιο ότι θα συναντήσεις στη διαδρομή τον εαυτό σου, πολλοί λίγοι και εκλεκτοί το κατάφεραν μέχρι σήμερα, μα η ελπίδα για την διασταύρωση είναι και το κίνητρο της παρακολούθησης.





Είναι τότε που το άτομο ταυτίζεται με το πρόσωπο, που αμφισβητεί ο φίλος μας.



Είναι η χαρά της ζωής.


Υ.Γ. Οπαδός και λάτρης της απλότητας προσπάθησα σκληρά να συντονιστώ με την περιπλοκάδα που σέρνεται στο υπόστεγο, έχει καταλάβει και κυριαρχεί σε όλες τις γωνιές του, αφήνοντας το υπόλοιπο αδειανό, ξερό και αραχνιασμένο..........και ένα παγκάκι στη μέση να μην τολμά κανένας να καθίσει.....
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Ιουν 22, 2005 2:56 pm

LAMPA έγραψε:
Είναι η χαρά της ζωής.


Υ.Γ. Οπαδός και λάτρης της απλότητας προσπάθησα σκληρά να συντονιστώ με την περιπλοκάδα που σέρνεται στο υπόστεγο, έχει καταλάβει και κυριαρχεί σε όλες τις γωνιές του, αφήνοντας το υπόλοιπο αδειανό, ξερό και αραχνιασμένο..........και ένα παγκάκι στη μέση να μην τολμά κανένας να καθίσει.....


Λάμπα

Μήνυμα ελήφθη ΟΒΕΡ.

Το παγκάκι ελεύθερο.

Την ξαπλώστρα μην πάρεις

Αλλά γιατί στη ζωή των απλών ανθρώπων η «αγία απλότης» παίρνει τέτοιες φιλοσοφικές διαστάσεις (για τις οποίες οι ίδιοι βεβαίως μ' ένα χαμόγελο αδιαφορούν) που για μένα που βασανίζεται με το «γιατί» των πραγμάτων, είναι άπιαστο όνειρο - πριν τουλάχιστον τη σοφία που ενίοτε το γήρας φέρνει...


Πάντως η σημειολογία των ανθρώπων που μιλούν «αθόρυβα» με τις πράξεις τους, είναι ο κανόνας του μέτρου και, ταυτοχρόνως, το πολύτιμο δώρο τους στους άλλους.




ΥΓ. Αλλά ίσως, όπως κάθε αγία απλότης, σωστό!

Και η βρεγμένη σανίδα, πριν τη βρέξεις

είναι στεγνή... και το παγκάκι επίσης :lol:
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο υποστήριξη

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης