ας γράψουμε ιστορίες

Ταξίδι στου διάλου την μάνα....

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Σεπ 04, 2004 11:09 am

Η αθήνα μοιάζει αλήθεια με μια μαϊμού στον ήλιο. Σε κάθε γωνιά που περνάω μου ορμάει γύφτισσα. Τα φοράει όλα. Τα παίρνει όλα. Πόζες, στάσεις, χρήματα, στίχους σε τοίχους, μανταλάκια σε περίπτερα. Κάπου εδώ ξεκίνησε το ταξίδι.
Μία πελώρια τρύπα στη θέση που έπρεπε να βρίσκεται κάτι άλλο. Τριγυρνάς βουβός από δω κι από κει κι ενώ όλα ξεχνιούνται, αυτή η τρύπα τα γεμίζει όλα.
-πως κλείνουν οι τρύπες;
-με μπετόν
-με γαμήσι
-με σπουδές
-μ'αυτοκίνητο
-με σπίτι
-με λεφτά
-με χρόνο
-με δουλειά
-με τρίκυκλα
-με στίχους
-με ταξίδι
στοπ.
κάτι μου θυμίζει όλο αυτό
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Σεπ 04, 2004 4:03 pm

όλα.


το κενό τα παίρνει όλα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τρί Σεπ 21, 2004 1:40 am

Ντίαρ

έναν άδειο αναπτήρα έχω απόψε
και ενα άκαυτο τσιγάρο
Σκόρπιες σπίθες απο μια τσακμακόπετρα
που παλεύει
φωτεινές υποσχέσεις
που χάνονται μόλις γεννηθούν


Ενας αναπτήρας που άδειασε
μια ώρα που η ανάγκη για καπνό
σερνόταν πάνω σε τοίχους
προσπερνούσε παγωμένα χαμόγελα
σε παλιές πολαρόιντ
μια ανάγκη για καπνό να γεμίσει το κενό


Για μια ανάσα υγραέριο
παράκληση
για μια ανάσα μικρή
μια τελευταία αναπνοή
για μια φλόγα
και ο σκύλος του Παβλώφ
να κλαίει για μια Julia
ειρωνία

μαι ντίαρ

Θυμάσαι;
τα παλιά κτίρια στην πόλη και τα μάτια
τα γυάλινα μάτια των κτιρίων
ν'αντανακλούν το φώς
και τα στόματα τους που ψιθυριστά ιστορίες λένε..
Θυμάσαι;
Κοίτα τα μάτια,είχες πει
μα τα μάτια πια έγιναν κτίρια
Ασβεστώθηκαν
κείτονται σιωπηλά

Ντίαρ

έχω ενα τσιγάρο που απόψε δεν άναψα..
και μια ανούσια παράταξη λέξεων
που ποτέ δεν έσβησα


(απο την άκρη του βόρειου ημισφαιρίου
καταμεσίς του χειμώνα
μια μώβ βροχή πάνω απο το Βόρειο Σέλας)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό aeras » Τρί Σεπ 21, 2004 8:35 am

Καλημερα Ντιαρ

με μια τζουρα old holborn
εναν αναπτηρα bic 'hondos center' προς το γεματο
μια κουπα αχνιστο καφε φιλτρου
μια διαθεση στο μετριο
ενα καιρο μπουκωμενο
μια 'radio database' πειμενει το αριστρερο κλικ
ενα τηλεφωνο ενοχλητικο αλλα οχι επιθετικο (ως εδω)

ενα ηχο κομπρεσερ να φτανει ευτυχως μολις απο το πουθενα
κατι απο τον χθεσινοβραδυνο Νικολσον να παραμιλαει
κι ο πονος στο λαιμο απο το τσιγαρο να μη λεει ν μ'αφησει

καπου εδω πρεπει να βγαλω τις πρωτες λιστες

καλημερα
να ναι κι ομορφη. Οσο γινεται

καλημερα σας
aeras
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 608
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:59 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Νοέμ 26, 2004 3:42 am

Αιωρούμενα γράμματα μιας νύχτας με πλήρη άπνοια

Μια κρυστάλλινη άννα πυοραγεί απο τα ηχεία
και το κενό δε γεμίζει
Σιωπές ακροβατούν σε χορδές
με τα ενδιάμεσα βιαστικές ανάσες

"Καλημέρες"
"Ντίαρ"


αόριστοι χρόνοι
(όχι παρελθοντικοί Ντίαρ..
Ασε την ψευδαίσθηση μια προσωρινής ματαίωσης να κρεμιέμαι και να ξεχνιέμαι)

αόριστοι χρόνοι
σε γκρίζους ουρανούς
και στεγνά εδάφη.

"είσαι καλά;"
"προσπαθώ"

Εκπομπές με τα μάτια χαμηλωμένα
σε μαύρες οθόνες
και ποιό "έψιλον" και ποιό "άλφα"
να χωρέσει μια έννοια;

Ντίαρ
έμαθα πως γράφεται η απουσία..
Μπορείς να μου δείξεις πως σβήνεται;


"Σήμερα;"
"Λίγο καλύτερα"
(κατα συνθήκη ψεύδη μάι Ντίαρ )


Τα χέρια απλώνονται
ισορροπίες σε πτήσεις με πολλά κενά αέρος
τυφλοί ισορροπιστές
με τα σχοινιά δεμένα σε χαράδρες..
και πίσω απο το κόκκινο δεμένο στα μάτια μαντήλι
ενα κορμί και ένα στόμα
σταγόνες ιδρώτα
και ενα γέλιο που φτερουγίζει..

Φτερά
αναδιπλωμένα
και απο τις άκρες των μαλλιών
να στάζει μια κατακόκκινη ελπίδα
"Κάποτε θα τ'απλώσουμε...."

και εκεί που διαλύεται ο χρόνος Ντίαρ

Να μου δείξεις απο ψηλά
τον ήλιο να ξεπροβάλλει πίσω απο ένα μιναρέ
τους δρόμους με τις λευκές σημαίες και τις κορδέλες προσευχής
τα παζάρια των αρωμάτων-των πολύχρωμων υφασμάτων
τις ανθισμένες κερασιές
Να σου δείξω απο ψηλά
τον Ειρηνικό να γαληνεύει
και το φωτεινό ποτάμι να σκίζει τη μεγάλη νύχτα
πάνω απο τις χίλιες λίμνες..

και εκεί στα αντίθετα
να ξεκρεμάσω απο το λαιμό σου
το σταυρό και τα λόγια που 'ναι δεμένα κόμποι
Να γδύσεις τις αδύναμες λέξεις μου
και τις υπερχειλισμένες μου σιωπές.




(μην λησμονήσεις να μου μου μάθεις
πως σβήνεται η απουσία..απο μέρες μου που έγιναν χάρτινες
μάι Ντίαρ)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό ]\/[ » Κυρ Μάιος 17, 2009 12:02 pm

"ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μου έλειπε αυτή που την άφησα να φύγει για να μη μου λείψει όταν θα έφευγε!"

αυτό κι αν ειναι μαγεία. η πανίσχυρη μαγεία της Στιγμής να φυλακίζει τo Λάθος μέσα σε μια αναπόδραστη αιωνιότητα παρελθόντος χαμένου χρόνου και να το εκθέτει πίσω από τη γυάλινη βιτρίνα της μνημης. Μια διάφανη περιοχή μη-χώρου και μη-χρόνου, που θα την επισκέφτεσαι σαν ανημπορος θεατής ξανά και ξανά, επιδιώκοντας το ανέφικτο, να καταβάλεις το τίμημα αυτού του Λάθους. και να μη γίνεται..
]\/[
 

Δημοσίευσηαπό ]\/[ » Πέμ Μάιος 21, 2009 2:01 pm

Μπαλάντα του Μπλουά
(Francois Villon ~1431-1463)


Πλάι στην βρύση παθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρεμοτουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι τέλεια ξένος
Κοντά στη στιά τα δόντια κουρταλώ.

Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
κουράγιο παίρνω απ’ την απελπισιά
Χαίρουμαι, κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Στ’ αβέβαιο πάντα βρίσκω τ’ ορισμένως
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ.

Κερδίζω, και χαμένος θε να βγω·
Όταν χαράζει, λέω «Καλή νυχτιά!»
Ξαπλώνω, λέω: «θα φάω καμιά βροντιά!»
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Έγνοιες δεν έχω, κι είμαι ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν επιθυμώ.
Απ’ όσους με παινάνε προσβαλμένος,
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό.
Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
Κελάηδημα είν’ της κάργιας η σκουξιά
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ’ αγαπά
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές
Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Πρίγκιπα μου μακρόθυμε, καμμιά
Γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά,
Μα υπακούω στους νόμους. Τι άλλο θες;
Πώς; Τους μιστούς να πάρω, είπες, ξανά ·
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.
]\/[
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Μάιος 25, 2009 7:52 pm

ΙΙΙ

Στα μάτια σου κατεβαίνουν κοπάδια τ'άστρα να ξεδιψάσουν
στα μαλλιά σου επουλώνεται ο άνεμος
ο λαιμός σου είναι από μέταλλο του φεγγαριού
τα στήθια σου δυό μαχαίρια που καρφώνουν τη σιωπή
το στόμα σου ανυπόταχτη τροχιά του ήλιου
τα δόντια σου μέρες μικρού καλοκαιριού
ύστερα από πρωτοβρόχια.
Μες στο βαθύ πηγάδι της φωνής σου
ψάχνουμε για το μυστικό σου.


Τίτος Πατρίκιος
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό _|\/|_ » Δευτ Ιουν 08, 2009 10:43 pm

ΒΡΟΧΗ

Στη Λίμα...
Στη Λίμα βρέχει
το βρώμικο νερό του πόνου
τι θανατερό. Βρέχει
από την υδρορροή της αγάπης σου.
Μην κάνεις την κοιμισμένη,
θυμήσου τον τροβαδούρο σου
γιατί εγώ καταλαβαίνω κιόλας... καταλαβαίνω
την ανθρώπινη εξίσωση της αγάπης σου
Βροντάει στη μυστική τσαμπούνα
το θυελλώδες πετράδι και ψευτίζει,
η μαγεία του «ναι» σου.
Αλλά πέφτει, πέφτει η νεροποντή
στο φέρετρο του μονοπατιού μου,
όπου αποσαρκώνομαι για σένα...

Σέζαρ Βαγιέχο
_|\/|_
 

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron