ας γράψουμε ιστορίες

Το Ποτέ και το Πουθενά.

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Το Ποτέ και το Πουθενά.

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Δεκ 04, 2003 10:08 pm

(....αφιερωμένο .....)

Το ποτέ και το πουθενά - Ν.Δήμου

- ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ ΠΟΤΕ;
- Ποτέ.
- Τι θα πει ποτέ;

Κοιτάζω μακριά. Προσπαθώ να περιγράψω την αιωνιότητα.

- Ποτέ θα πει: ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο. Ούτε σε ένα μήνα, ούτε σε τρεις. Ούτε σε ένα χρόνο, ούτε σε δέκα.
- Ίσως όμως αργότερα…
- Δεν υπάρχει αργότερα από το ποτέ.


Καρφώνω το βλέμμα μηχανικά σε ένα μεγάλο αγκάθι. Κατάλαβε; Δεν κατάλαβε. Βλέπω το επόμενο ερώτημα να αγωνιά στα μάτια του.

Κάθομαι στον κήπο με τον εαυτό μου – και προσπαθώ να του εξηγήσω. Ο εαυτός μου είναι ένα μικρό παιδάκι όλο απορίες. Εγώ είμαι γέρος. Αλλά δεν μπορώ να απαντήσω.

- Ποιο είναι πιο δυνατό; Το ποτέ ή το ποτέ-ποτέ;
- Είναι το ίδιο.
- Δεν είναι! Το ποτέ-ποτέ είναι πιο δυνατό. Κι εσύ δεν είπες ποτέ-ποτέ. Είπες ποτέ. Μπορεί να ξαναγυρίσει.


Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο μηδέ και το μηδέν; Παίρνω τον εαυτό μου τον μικρό από το χέρι και περπατάμε στον κήπο. Αυτός κρατάει μέσα του μία ερώτηση κι εγώ ένα κενό.

- Και τώρα που είναι;
- Πουθενά.
- Τι θα πει πουθενά;
- Πουθενά θα πει: ούτε εδώ, ούτε εκεί, ούτε αλλού.
- Δηλαδή που είναι;


Το πουθενά είναι το ποτέ του χώρου. (Το ποτέ είναι το πουθενά του χρόνου).

Τα μάτια του έχουν πλημμυρίσει αγωνία. Κάπου ετοιμάζεται δάκρυ και πίσω από αυτό κραυγή.

- Πού είναι;

Δεν έχω άλλη σωτηρία από το ψέμα. Θα ξαναπώ το μύθο της ψυχής που δεν αντέχει το ποτέ και το πουθενά.

- Είναι στον παράδεισο.
- Τι είναι ο παράδεισος;
- Ένας κήπος.
- Σαν κι αυτόν;
- Πιο μεγάλος. Και πιο ωραίος.
- Πάμε!
- Δεν γίνεται.
- Γιατί;
- Κανείς δεν μπορεί να πάει στον παράδεισο αν δεν περάσει από το ποτέ και το πουθενά.
- Μου λες ψέματα!


Ξέρει – και ξέρω – πως λεω ψέματα. Είναι όμως ο εαυτός μου, ο μικρός. Ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει και δεν εγκαταλείπει. Το πείσμα του ζωντανού.

- Αν είναι αλήθεια, πάμε!
- Που;
- Στο ποτέ, το πουθενά και τον παράδεισο! Βλέπεις; Σκύβεις το κεφάλι. Είπες ψέματα!



Ένας ψεύτικος κήπος. Γεωμετρικός τόπος στη συμβολή του ποτέ και του πουθενά. Ανύπαρκτες οι συντεταγμένες του.

Κλαιει.

- Δεν θα την ξαναδώ! Ποτέ!

Τώρα τραντάζεται από τους λυγμούς. Α! να μπορούσα και εγώ να κλάψω… Μα το κενό δεν έχει μάτια. Βλέπω τον εαυτό μου τον μικρό να κλαιει και να που εγώ δεν καταλαβαίνω.

- Εσύ (λυγμός) δεν λυπάσαι;
- Λυπάμαι.
- Δεν κλαις;
- Δεν μπορώ να κλάψω.
- Μέχρι χθες έκλαιγες.
- Τώρα δεν μπορώ
- Μα τώρα έφυγε!
- Γι αυτό δεν μπορώ.

Το ποτέ και το πουθενά είναι δύο λουλούδια στον ίδιο κήπο. Τα βλέπω. Ο άνεμος τα λικνίζει συνέχεια – και δεν είναι ποτέ πουθενά. Ο εαυτός μου ο μικρός, με κοιτάει στα μάτια. Δεν κλαιει πια. Στο βλέμμα του έχει σκιές φόβου.

- Γιατί δεν κλαις;
- Δεν μπορώ.


Στα μάτια του έχει σκιές τρόμου. Κάνει ένα βήμα μπροστά. Η φωνή του ανατριχιάζει. Κατάλαβε.

- Δεν είσαι εγώ. Είσαι το ποτέ…
- Είμαι.
- Είσαι το πουθενά.
- Είμαι.
- Πότε έφυγες;
- Μαζί της.
- Γι αυτό δεν κλαις;
- Γι αυτό.

Τώρα νιώθει ξαφνικά το ψύχος του κόσμου.

- Επειδή δεν άντεξες…
- ναι
- Επειδή δεν μπόρεσες να καταλάβεις…
- ναι
- Έγινες ένα με το ποτέ και το πουθενά.

Ψιθυρίζουμε. Τα πουλιά είναι πιο μεγαλόφωνα. Βραδιάζει.

- Την αγαπούσες τόσο πολύ;
- ναι
- Δεν θα ξανακλάψεις ποτέ;
- Ποτέ.

Υπάρχει ποτέ και σ’ αυτή τη ζωή. Το φέρνει ένας κρύος αέρας από την άλλη. Νυχτώνει.

- Τώρα πρέπει να φύγω;
- Ναι.

Ο εαυτός μου, ο μικρός, έχει ρυτίδες στην φωνή του. Η γάτα που ήρθε να τριφτεί στα πόδια του, είναι ξένη. Η νύχτα είναι ξένη. Ο εαυτός του είναι ξένος.

Έφυγε όπως περπατούσαμε παιδιά στις πλάκες – προσπαθώντας να μην πατήσει ούτε στο ποτέ, ούτε στο πουθενά. Μες το σκοτάδι.
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Δεκ 06, 2003 9:41 pm

Ορίστε,το σκιάχτρο φιλοτιμήθηκε και έβαλε ένα πολύ ωραίο και αξιόλογο θέμα.
Που είναι οι κυρίες επιπέδου να έλθουν,που παραπονιώνται για την φθήνεια και ελαφρότητα του φόρουμ;
Για προσέλθετε να κάνετε σχόλια και ανάλυση του κειμένου του δήμου.


Μπράβο σκιάχτρο!!



























ΣΒΟΥΟΥΟΥΜ....
(έφυγα με χίλια,για να μην με προλάβει το σκιάχτρο και ποιός το ακούει μετά που του είπα μπράβο).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Δεκ 07, 2003 7:00 pm

Σκιάχτρο ευχαριστούμε γι αυτό το.....


μικρό αριστουργηματικό δείγμα γραφής όπου ο συγγραφέας χειρίζεται το μεταφυσικό πρόβλημα και την υπαρξιακή αγωνία. Το θέμα είναι πάντα επίκαιρο και βέβαια ο Δήμου είναι πάντα......Δήμου!

Έχουμε λοιπόν εδώ ένα εσωτερικό διάλογο υπό μορφή διαλόγου μεταξύ ενός ενήλικα κι ενός παιδιού, λιτής δομής και με απλή καθημερινή γλώσσα που μιμείται το τρόπο που απευθυνόμαστε σ ένα παιδί.

Ο διάλογος χωρίζει κατά τη ταπεινή μου γνώμη, το κείμενο σε τρία μέρη.
Κάθε μέρος αντιστοιχεί σε ένα από τα 3 στάδια ωρίμανσης του ανθρώπου όσον αφορά στη μεταφυσική του αγωνία.
Τα στάδια αυτά παρομοιάζονται στο κείμενο με τις 3 ηλικιακές φάσεις του ανθρώπου (παιδί, ενήλικας, γέρος).
Αυτές συμβολίζουν με τη σειρά τους τα 3 συναισθηματικά επίπεδα του ανθρώπου κατά την διαδικασία αυτής της ωρίμανσης. Προκειμένου δηλαδή να απαντήσει στο μεταφυσικό του πρόβλημα ο άνθρωπος διανύει μια συναισθηματική πορεία.

Οπότε έχουμε:

1. Το πρώτο στάδιο του υπαρξιακής αναζήτησης του ανθρώπου που αντιστοιχεί συμβολικά στην «παιδική του ηλικία», δηλαδή στο στάδιο της απορίας.
Η απορία παρουσιάζεται σαν ένδειξη ζωής, δηλαδή σα γεννησιουργός παράγοντας του συναισθήματος. Έστω του αρνητικού συναισθήματος:
«ο εαυτός μου είναι ένα παιδάκι όλο απορίες [......] αυτός κρατάει μέσα του μια ερώτηση [.....] τα μάτια του έχουν πλημμυρίσει αγωνία. Κάπου ετοιμάζεται δάκρυ και πίσω από αυτό κραυγή».

2. Το δεύτερο στάδιο της αναζήτησης που αντιστοιχεί συμβολικά στην «ενηλικίωση».
Είναι το στάδιο της άγνοιας Το στάδιο όπου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι αγνοεί την αλήθεια. Ότι αδυνατεί να απαντήσει. Οπότε εξελισσόμενος πάντα συναισθηματικά φτάνει στην απελπισία και αρνείται να δεχτεί την αλήθεια που υποψιάζεται.
Ο άνθρωπος τότε προκειμένου να ανακουφιστεί πλάθει ένα παραμύθι επιφορτισμένο να του συντηρήσει το συναίσθημα:
«Δε έχω άλλη σωτηρία από το ψέμα. Θα ξαναπώ το μύθο της ψυχής που δεν αντέχει το ποτέ και το πουθενά».

Αυτό το παραμύθιασμα όμως είναι και τελικά που συντηρεί τη «ζωή» στον άνθρωπο, δηλαδή το συναίσθημα. Αντιπροσωπεύει το πείσμα του να ζήσει:
«Ξέρει και ξέρω πως λέω ψέματα Είναι όμως ο εαυτός μου ο μικρός. Ένα παιδί που δε καταλαβαίνει και δεν εγκαταλείπει. Το πείσμα του ζωντανού»


3. Το τρίτο στάδιο της αναζήτησης που αντιστοιχεί συμβολικά «στο γήρας» είναι η απόρριψη του ψέματος.
Πριν ο άνθρωπος έλθει αντιμέτωπος με την αλήθεια προηγείται ένα μεγάλο συναισθηματικό πικ. Έχουμε δηλαδή μια κορύφωση του συναισθήματος και μετά μια απότομη πτώση που αγγίζει τη παντελή απουσία συναισθήματος.
Δηλαδή έχουμε μια κορύφωση ( λυγμός φόβος τρόμος ) και μετά κενό:
«τώρα τραντάζεται από τους λυγμούς . Αχ! να μπορούσα και εγώ να κλάψω...Μα το κενό δεν έχει μάτια [....] Δε κλαίει πια. Στο βλέμμα του έχει σκιές φόβου. [.....] Στα μάτια του έχει σκιές τρόμου ανατριχιάζει. Κατάλαβε.

Αυτό το «κατάλαβε» σημαίνει:
α) αποστασιοποίηση από το συναίσθημα:
«Βλέπω τον εαυτό μου να κλαίει» = ( δε κλαίω εγώ, ο εαυτός μου κλαίει εγώ απλά τον παρατηρώ).
Δηλαδή δεν αισθάνομαι ότι ενεργώ εγώ (δε κλαίω) αλλά αποδίδω τη πράξη μου αυτή σε ένα άλλο άτομο (αυτός κλαίει).
Ο εαυτός από Υποκείμενο (που ενεργούσε) άλλαξε κι έγινε Αντικείμενο.

β) θανάτωση του «μικρού εαυτού» και απόκτηση νέας ταυτότητας:
« ο εαυτός μου ο μικρός με κοιτάζει στα μάτια».
- Δεν είσαι εγώ. Είσαι το ποτέ.
- Είμαι. ( παραδοχή)
- Είσαι το πουθενά.
- Είμαι.»( 2η παραδοχή).

Είναι η στιγμή της ταύτισης με την αιωνιότητα. Αφού αυτή ορίζεται στην αρχή του κειμένου ως «το ποτέ και το πουθενά».

Η αιωνιότητα αυτή σύμφωνα με το κείμενο, δεν έχει βαθμίδες. Είναι άχρονος χρόνος.
Η λέξη «ποτέ» δε φαίνεται να μπορεί να κλείσει μέσα της την έννοια της αιωνιότητας οπότε και το παιδάκι ( δηλαδή η υστερική αγωνία μας ) την επαναλαμβάνει για να της δώσει κάποιο χρονική βαθμίδα: « ποιο είναι πιο δυνατό; Το ποτέ ή το ποτέ-ποτέ;»

Η αιωνιότητα είναι επίσης απουσία χώρου, το «ποτέ του χώρου» αλλά απουσία συναισθήματος επίσης. Δηλαδή το ψύχος. Οπου ψύχος συμβολίζει το θάνατο του συναισθήματος:
«τώρα νιώθει ξαφνικά το ψύχος του κόσμου».


Οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε:

Στο σύμπαν δεν υπάρχει συναίσθημα.
Η αιωνιότητα δεν γνωρίζει το συναίσθημα
Μπροστά στην αλήθεια ο άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον. Δε κλαίει , δε τρομάζει, δεν αγωνιά. Είναι ολύμπιος.

Όσο πιο πολύ πλησιάζουμε την Αλήθεια τόσο χάνουμε σε συναίσθημα.

Η απορία είναι αντίθετα ένδειξη ζωής
Το ψέμα είναι το πείσμα της ζωής για να περισώσει το συναίσθημα.







υ.γ Ευχαριστώ επίσης και για τη πόκα κάποιας άλλης βραδιάς.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Με γέλασαν μιά χαραυγή της άνοιξης τ'αηδόνια..

Δημοσίευσηαπό ostreon » Κυρ Δεκ 07, 2003 10:12 pm

dianathenes έγραψε:
Οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε:

Στο σύμπαν δεν υπάρχει συναίσθημα.
Η αιωνιότητα δεν γνωρίζει το συναίσθημα
Μπροστά στην αλήθεια ο άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον. Δε κλαίει , δε τρομάζει, δεν αγωνιά. Είναι ολύμπιος.

Όσο πιο πολύ πλησιάζουμε την Αλήθεια τόσο χάνουμε σε συναίσθημα.

Η απορία είναι αντίθετα ένδειξη ζωής
Το ψέμα είναι το πείσμα της ζωής για να περισώσει το συναίσθημα.

.


Τοποθετούμαι ως ασυναίσθητος έως καί αναίσθητος...
Δεν διαμαρτύρομαι γιά τους βαρύτατους χαρακτηρισμούς της Διάνας ως εξ ορισμού...(μου)
Αδυνατώ να προσφέρω στη πρόοδο της ανάλυσης λόγω των παραπάνω ελλείψεων (μου)
Ο Δήμου ως "παλαιός επιχειρηματίας" μας την έκανε συναισθηματικά...
Μακάρι :wink: να ήταν τόσο απλά τα αιώνια καί οι εξοστρακισμοί των συναισθημάτων..
Ναί,να μιλάμε γιά σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου αλλά ποτέ γιά τη σύνθεσή του (κανάβι,τζίβα,πολυπροπυλένιο..)
Στην έρευνα του Λαρισσαίου επιχειρηματία περί του φόβου των αιωνίων η Κ. Καλλιόπη Καλιέγκου στην ερώτηση άν αισθάνεται "φόβο" ..ιδού η απάντηση:
"¨οχι προσωπικά δεν αισθάνομαι τέτοιους φόβους ...αλλά σας παρακαλώ μη μου κάνετε τέτοιες ερωτήσεις γιατί είμαι ευαίσθητη..."
Όλη η "χρυσή παγίδα της ηδονής" σε τούτο καί μόνο (λέω εγώ) έγκειται:
Να πιστεύεις πως είμαστε μιά ανακατανομή του τίποτα
Να πιστεύεις πως το σύμπαν εμφανίστηκε τυχαία ...
Να πιστεύεις πως εμείς εμφανιστήκαμε τυχαία ως ελάχιστη ύλη ενός όλου
όπου η ενέργεια είναι μηδενική!!!!!!!!!!

Κι αφού τα καλοπιστέψεις, να μερακλωθείς,να γράψεις,να χορέψεις,να τραγουδήσεις ,να αγγίξεις ,να μυρίσεις ,να αποχαιρετίσεις, να δακρύσεις να βγάλεις τις "ωδίνες" της ηδονής...
Σ' αυτόν το Θεό της "Μηδενικής Ενέργειας" καί του "ʼπειρου Έρωτα"
θάθελα να στείλω τις ευχαριστίες μου...


(Κι αυτό ανέκδοτο ήταν Τρού καί να μη μου λές πως δε σου γράφω..)
(Ντρουντρούνα βάλε κάτι πάνω σου καλέ,θα μας πουντιάσεις μέσα στο ψύχος της έλλειψης συναισθημάτων)
(Διάνα σε τιμωρώ με 104 μετάνοιες (βαθειές) καί 666 γραπτές φράσεις .
"Είμαι τίποτα αλλά δεν ήθελα να είμαι..")
ʼειντε μήπως καί τη γλυτώσεις τη πνευμονία..
Με τα ψέματα ουδείς εθεραπεύθη..
Όπως καί με την αλήθεια..
Σας φιλώ.

(ο κ.Μπακογιαννόπουλος προσβλέπει σε "θερμή" ή "ψυχρή" τοποθέτηση?)

(Τι λέει το μη τοποθετηθέν "ασθενές" χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!! φύλλο?)

Περισσότερα από τα ερτζιανά....

(Για πολύ θερμές αναλύσεις......τεκμηριωμένες :roll: :arrow: )
"Μόνο πού υπάρχει καί μιά διαφορετική εκδοχή:
Μη με πιστεύετε, όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω.
Η πείρα μού ξέμαθε τον κόσμο...
Άβαταρ μέλους
ostreon
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 2:49 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Δεκ 07, 2003 11:39 pm

Δούναι, η Αλήθεια είναι μια. Οι μικρές υποκειμενικές αλήθειες του καθενός είναι ακριβώς η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει. Είναι δηλαδή απόπειρες να απαντήσει στο υπαρξιακό του πρόβλημα. Γι αυτό γεννούν κα συναισθήματα.

Οστρεόν, τα συμπεράσματα που γράφω δεν τα έβγαλα εγώ. Είναι αυτά που αναδεικνύονται από το κείμενο.
Βέβαια αυτά τα συμπεράσματα τεκμηριωμένα πολύ καλά από τον Δήμου κατά τη γνώμη μου, συμπίπτουν με αυτό που πιστεύω κι εγώ. Η ταύτιση δηλαδή με την αλήθεια δε γεννά συναίσθημα. Διότι η Αλήθεια είναι μια Κατάσταση απάθειας. Αυτό άλλωστε υποστήριζαν και οι Στωικοί. Αυτό εννοώ και με το "ολύμπιος".


Τώρα για τις μετάνοιες.....μ έκανες και γέλασα. :)
Τις προάλλες άκουσα σε μια εκπομπή ότι η χριστιανική θρησκεία τιμωρεί την "πορνεία" δηλαδή την μοιχεία, με 3 χρόνια αποχή από τη Θεία Κοινωνία και 350 μετάνοιες την ημέρα. Την "έκλυτη ζωή" δηλαδή τις προγαμιαίες σχέσεις, με ένα χρόνο αποχή και 250 μετάνοιες την ημέρα. Οπότε προτείνω στη κυβέρνηση να το υιοθετήσει σα μέτρο κατά της ανεργίας. Με τόσες μετάνοιες που θα έπρεπε να κάνουν οι νεοέλληνες δε θα τους έμενε καθόλου καιρός να ψάχνουν για δουλειά. :wink:

άκουσες Ντρούνα ;;;; :D :D :D
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Mistos » Δευτ Δεκ 08, 2003 12:16 pm

Το ποτέ και το πουθενά - Ν.Δήμου

Σκεψη αφιερωμενη στο μεγαλυτερο παιδι του φορουμ, τον απαισιοδοξο Ασπικ.

Ερχεται καποια στιγμη στη ζωη σου που ανακαλυπτεις ότι εισαι μονος.
Το παιδι που ηταν μεσα σου και μαζι πορευοσαστε, εφυγε.
Μαζι φυγανε οι μικρες χαρες σου, η ανεμελια σου, το ονειρο για το αυριο ,το παιχνιδι της ζωης. Το χαμογελο που τοσο ευχερο τοχες και το προσφερες χωρις σκεψη στερεψε.

Μα που πηγε??? Πουθενα!
Θα γυρισει ποτε??? Ποτε!

Εφυγε ανεπετρεπτι για το πουθενα.

Μα υπηρξε ποτε??? Το παιδι που σημερα σου λειπει, υπηρξε??? Το ότι σου λειπει, το γεγονος ότι το αναζητας και δεν υπαρχει, ειναι η αποδειξη της υπαρξης??? ή μηπως της ανυπαρξιας του???

Ειναι η αθωοτητα μας, που παντα υπαρχει, θελουμε να υπαρχει, μα στιγμες στιγμες την χανουμε, μας λειπει, ειναι τοτε που μοναχοι θλιμενοι και φοβισμενοι, αναριωτιομαστε σαν τον φιλο Δημου.

Ακομη και το κλαμα, εκβιασμος του συναισθηματος να γυρισει με το ζορι, δεν τρεχει από τα ματια μας. Ο λυγμος που στερεψε, ειναι η αποδειξη της ανεπιστρεπτι φυγης ??? ή η προσμονη και αγωνια για μια καινουργια αρχη???
Το αργοτερα, ο Παραδεισος, ειναι οι δικλειδες ασφαλειας που θα μας πανε λιγο παρακατω, μεχρι την τελικη αναχωρηση για παντα στο πουθενα.

Κειμενο, που η καθαροτητα της σκεψης και της γραφης, συμβαδιζουν και αναδεικνυουν την παιδικοτητα και την ζωντανια της ψυχης του δημιουργου του.
Εσεις ε-μισσος, Εγω ε-μιστος.......
Άβαταρ μέλους
Mistos
full member
 
Δημοσιεύσεις: 162
Εγγραφή: Τετ Απρ 09, 2003 10:08 am
Τοποθεσία: TRIKALA

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Δεκ 09, 2003 8:54 am

Σκιάχτρο,αυτά που σε μένα έβρισκες ανούσιες και ακατανόητες θεωρητικούρες,όταν τα λέει ο δήμου τα βρίσκεις θαυμάσια και τα βάζεις και τόπικ κιόλας.
Γιατί το κάνεις αυτό και με πικραίνεις;

Σωστές ήταν οι ωραίες αναλύσεις σας διανάθενα και μίστο (ευχαριστώ μιστοκλα και για την αφιέρωση),όμως εγώ θα τις συνεχίσω λιγο πιο θεωρητικά ώς εξής:

Το ποτέ είναι ο θάνατος και το ποτέ-ποτέ είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ,έτσι που καθώς ο πρώτος περιφέρεται γύρω απο τον δεύτερο και καθώς του σκιάζει διάφορα επιμέρους τμήματα,χαράζονται σκοτεινοί δρόμοι πάνω στους οποίους προχωράει το ψέμμα της ύπαρξης,ο κόσμος δηλαδή.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι μιά φοβερή,τεράστια,απύθμενη λίμνη του τίποτα.
Εμείς (ο κόσμος) είμαστε στις όχθες αυτής της λιμνης και καθρεφτιζόμαστε μέσα της (η λιμνη και κόσμος,αντιστοιχούν στο κενό και την ερώτηση κατά δήμου).
Η ματιά μας είναι παντα στραμένη στην λίμνη του τίποτα,διότι έτσι μόνο υπάρχουμε,και συνεπώς τον άλλον τον αντιλαμβανόμαστε και αυτόν μόνο διαμέσου αυτών, των δικών του αντανακλασεών στην λιμνη,έτσι που η αντίληψή μας για αυτόν αλλά και για όλον τον κοσμο,να ειναι έμμεση και σχετικά θολη-ασαφής.
Επηρεασμένοι απο αυτήν την παραμορφωτική ικανότητα της λίμνης,αλλά και καθώς είμαστε πανικοβλημένοι με το τεράστιο χάσμα που απλώνεται τρομερό στα πόδια μας,αναγκαζόμαστε να δημιουργήσουμε ψέμματα,παραδείσους για να ανακουφίσουμε την οδύνη του τίποτα.
Όμως αυτά τα ψέμματα,είναι καταδικασμένα να μείνουν για πάντα ψεμματα,αφού και εμείς τέτοια ψέμματα είμαστε,καθώς το πιο τραγικό είναι ότι και η ίδια η τεράστια λίμνη του κενού,για να μπορέσει και αυτή να υπάρξει,καθρεφτίζεται πανω μας,δημιουργώντας την αντανάκλαση μικρών λιμνών σε εμάς, μικρά τίποτα ή καλύτερα μικρούς θανάτους.
Εμεις είμαστε το ψέμα του κενού,ο παράδεισός του δηλαδή.

Έτσι λοιπόν,έχουμε το τίποτα που καθρεφτίζεται πάνω στο τίποτα.
Αυτά τα δύο τίποτα όμως,για να υπάρξουν σάν ζευγάρι αλληλοαντανακλάσεων,επιβάλλουν την γέννηση ενός τρίτου υπερτίποτα (κατ εμέ) ή ποτέ ποτέ ποτέ (όπως θα έλεγε ο δήμου),πάνω στο οποίο καθρεφτίζονται παραμορφωτικά,σάν μιά ακέραια εικόνα.
Όμως και αυτή η καινούργια αντανάκλαση των δύο ενοποιημένων τιποτα,πάνω στο τρίτο υπερτιποτα,θα ζητήσει ένα καινούργιο σούπερυπερτιποτα κατ εμέ ποτέ ποτε ποτέ ποτέ κατά δήμου,πάνω στο οποιο θα καθρεφτιστεί για να ορίσει το ψέμμα της ύπαρξής του και αυτό.
Ουσιαστικά δηλαδή,εκτιλίσονται αλλεπάληλες εικόνες,που η μία εμπεριέχει την άλλη και ταυτόχρονα καθρεφτίζονται σε μιά τρίτη μεγαλύτερή τους,έτσι που αυτό να εξελισεται σε άπειρο αριθμό εικόνων (η εικόνα της εικόνας,εικόνα ενός πράγματος είναι και αυτη σκιάχρτο,που κορόιδευες τον σάρτρ που το έλεγε,αλλά τώρα που στο λέει πιο λαικίστικα ο δήμου το αποδέχεσαι).

Η παραμονή του ατόμου,του κόσμου,σε μιά εικόνα,γενάει την φθορά,έτσι που να κλονίζεται η πίστη του στα ψέμματά του,στους παραδεισους του και καθώς αποδέχεται πιά την αληθεια της ανυπαρξίας του (του τιποτα) παράγει οδύνη και συναίσθημα.
Κλαίει που λέει ο δήμου.

Εδώ θέλει να τελειώσει το κειμενό του ο δήμου,αφού θέλει να περιγράψει συναισθηματικά την κατάστασή μας σε μιά μόνη και συγκεκριμένη εικόνα.
Τα πράγματα όμως συνεχίζουν ώς εξής,με έναν ακατανόητο,αντιφατικό και ασύληπτο τρόπο:
Ή ίδια αυτή η φθορά της εικόνας,το φρένο της ύπαρξης δηλαδή,είναι αυτή που αναγκάζει το άτομο να κινηθεί στην επόμενη εικόνα-αντανακλασή του (αυτό που είναι φρένο,ειναι και κινητήρια δύναμη ταυτόχρονα) καθώς το παραγομενο συναίσθημα αυτής της φθοράς,είναι ένα καινούργιο τίποτα που γενναει μιά καινούργια εικόνα και καθρεφτίζεται μέσα της ένα καινούργιο ψέμμα και ένας καινούργιος παράδεισος.
ʼν δέν υπήρχε αυτή η διαδικασία,της φθοράς και των εξελικτικών εικονικών ΕΠΙΠΕΔΩΝ του τιποτα,όχι μόνο δέν θα υπήρχε συναίσθημα,αλλά ούτε και αντανακλάσεις με συνέπεια το τιποτα να παρέμενε ένα (ανεικονικό) ...τίποτα.
Το συναίσθημα παράγεται από την ηδονή που διαπνέει σε όλα τα σημεία τα κενά και τις αντανακλάσεις τους.

Έτσι λοιπόν όστρεον,το συναισθημα υπάρχει στην φθορά και στην συνειδητοποίηση της μηδαμηνότητάς μας-ατέλειας μας,στη πορεια μας ανάμεσα σε εικόνες και όχι στη μία τέλεια και άφθαρτη εικόνα (αντικειμενικος παράδεισος).

Και για αυτό δούναι είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχουν επίπεδα όπως θέλει η καλή μας κυρία διανάθενα και είναι αυτό που πρέπει κάθε άνθρωπος να επιδιώκει.
Το πρόβλημα με την διανάθενα,ήταν ότι αντί να φροντίζει η ίδια να σκαρφαλώνει σε ψηλοτερα επιπεδα,απλώς κομπάζει για αυτά στους άλλους και τους θεωρει υπεύθυνους για τις τυχον αποτυχίες της.
Τώρα όμως επιτέλους ανέλαβε την ευθύνη για τον εαυτό της και διεκδικεί τα δικά της ψηλότερα επιπεδα,όπως έκανε με το όμορφο κείμενο που μας χάρισε.
Μπράβο διανάθενα.

Διότι δούναι δέν μαρτυρούν τα λογια μας και οι δηλώσεις μας, την επιθυμία μας για ψηλοτερα επιπεδα,αλλά οι πραξεις μας και οι τρόποι μας.
Για αυτό κοψε το λαικό σου τροπάριο που παπαγαλίζεις.Θυμιζεις τις καθωσπρέπει κυρίες που όταν βρίσκονται σε ένα επισημο γεύμα,συγκρατούνται για τα μάτια του κόσμου και τσιμπολογούν ελάχιστα από τα ωραία εδέσματα που τους προσφέρονται.
Η αλήθεια είναι όμως,ότι άν δέν υπήρχαν τα μάτια του κόσμου,θα ξέσκιζαν με μανία τα ψητά που βρίσκονται στο τραπέζι.
Για αυτό σου λέω δούναι,άσε τους καθωσπρεπισμούς σου και βούρ στο ψητό και στα κοκορέτσια.

ΥΓ Για αυτό σου έλεγα διανάθενα,πώς η επιθυμία κάποιου να επιζητά ψηλότερα επιπεδα,αποδεικνύει και την ηδονικότητά του (σεξουαλικοτητά του κατά κούκο).
Διότι η αναζήτηση ψηλότερων επιπέδων όπως έγραψα πρίν,γίνεται μόνο άν το άτομο αυτό,έχει φθασει σε υπαρξιακή φθορά,έχει αναπτύξει έντονα συναισθήματα που παράγουν ηδονή μέσα του.

ΥΓ 2 Σε τέτοια κείμενα σάν του δήμου,την ηδονή ο συγγραφέας δέν την θέτει σαν ένα συγκεκριμένο πιστευω του ή προβληματισμό του,δίπλα στα κενά και τα ποτέ ποτέ,αλλά την αφήνει να υπονοηθεί έμεσα,φροντίζοντας με την τεχνική του και το ταλέντο του,το ίδιο το κείμενό του να διαπνέεται από αυτήν (ηδονή),έτσι που να επεμβαίνει αυτή (η ηδονή και πάλι) σε κάθε φράση του και λέξη του.
Αντικειμοποιεί το ίδιο του το κειμενο δηλαδή,έτσι που απο μέσο να το μετατρέπει και σε σκοπό.
Αυτό είναι που σε εντυπωσίασε σκιάχτρο και βρήκες το κείμενο του δήμου υπέροχο,το οποίο όμως εμένα και απο αυτή την άποψη το βρίσκω μέτριο.
Θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο,πολύ πιο τραγικό και ποιητικό.






































Και το τέστ της τρίτης:
Εγώ έκανα μιά πρόσκληση για τις κυρίες που έχουν επίπεδο και καθόλου δέν εννοούσα αποκλειστικά και μόνο την διανάθενα.
Ήξερα όμως ότι μετά τα τελευταία,αυτή μου την προσκληση θα την εισέπρατε μόνο η διανάθενα.
Έτσι λοιπόν,η διανάθενα όταν είδε την πρόσκληση αυθόρμητα χωρίς σκέψη επιθυμούσε να απαντήσει (στην περίπτωση που την ενδιέφερε και το θέμα πάντα).
Με μιά πρώτη σκέψη όμως, σκέφτηκε πώς ήταν παγίδα και καθόλου δέν ήταν πρόθυμη στην συνέχεια να έλθει.
Πιο ψύχραιμα όμως αργότερα,ξανασκέφθηκε πώς και εγώ θα είχα σκεφθεί αυτό που σκέφθηκε όταν έκανα την πρόσκληση,έτσι που η παγίδα και η υποτιθέμενη ειρωνία για την διανάθενα που ήθελα να εκφράσω,να πετύχαινε άν δέν ερχόταν και όχι άν ερχόταν.
Έκανε λοιπόν η διανάθενα όχι την πρώτη απλή κίνηση,αλλά μέσω μιάς δεύτερης έπραξε την τρίτη κίνηση,η οποία όμως είναι ακριβώς και η ίδια με την πρώτη.
Ίδια;
Ίδια θα ήταν άν δέν υπήρχε αυτό το σπουδαίο το περιβόητο,σάν κάτι άλλο.
Και άν της πέρναγε απο το μυαλό πώς και εγώ θα είχα σκεφθεί,πώς είχε σκεφθεί την τρίτη της κίνηση,τότε αυτή θα έκανε μιά τέταρτη κίνηση,ίδια με την δεύτερη,που θα είχε όμως και αυτή το σύν κάτι άλλο.
Όλα αυτά΄τα υποτιθέμενα (αφού μάλλον ούτε εγώ αλλά ούτε και η διανάθενα κάναμε όλη αυτή την σκέψη γύρω απο τυχόν κινήσεις μας και τέτοια) δέν τα λέω για να περιγράψω πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σάν σκακιστες,αλλά για να σας ρωτήσω που στις παραπάνω κινήσεις της διαναθενας,αντιστοιχούν τα κενά,οι αντανακλασεις,το συναίσθημα και η ηδονή,ο θανατος και ο ΘΑΝΑΤΟΣ,το ποτέ και το ποτέ ποτέ.
Διότι αντιστοιχούν.
Δέν αντιστοιχούν λέτε;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Τρί Δεκ 09, 2003 12:47 pm

Το ποτέ
Το πουθενά
Το τίποτα
Το κενό
Το μηδέν

Είναι φτιαχτά. Δεν υπάρχουν στ' αλήθεια. Τα χρειαζόμαστε για να έχουμε μια βάση πριν το ένα. Γνωστά θα μου πείτε. Ε, και; Σε μένα τα λέω, που χρησιμοποιώ τέτοιες λέξεις γνωρίζοντας το ψέμα τους και το αέρινο κορμί τους.

Ο κόσμος είναι γεμάτος κύκλους. Που εφάπτονται, τέμνονται, μπαίνουν ο ένας μέσα στον άλλο, ή ακόμα δεν ακουμπιούνται. Κύκλοι ανοιχτοί και κύκλοι κλειστοί.

Τους κλειστούς κύκλους τους ονομάσαμε μηδέν. Ίσως γιατί η ταχύτητα απομάκρυνσής τους στα συμπαντιαία δώματα του είναι μας, είναι εκπληκτικά γρήγορη, γρηγορότερη κι από την ταχύτητα της σκέψης.

Οι ανοιχτοί κύκλοι πριν γίνουν μηδέν, στριφογυρνάνε την περίμετρό τους κάνοντας περίεργα σχήματα και αριθμούς. Μέρχι να ακουμπήσουμε για μια στιγμή τις άκρες τους. Οι ανοιχτοί κύκλοι επιθυμούν να γίνουν μηδέν για να πάρουν τον τίτλο του "τίποτα" και να ενταφιαστούν στο νεκροταφείο του πουθενά. Δηλαδή στη λήθη.

Η λήθη δεν είναι "κενό" όμως. Είναι γεμάτη με κύκλους που κοιμούνται, αφομοιώνονται, και ταξιδεύουν στην άβυσσο. Μερικές φορές φτάνουν στο "ποτέ" και γίνονται μαύρες τρύπες.

Μα το "ποτέ" είναι χρόνος και χρόνος είναι το νυν και το αεί. Το ποτέ είναι μια κορυφή του παγόβουνου με το όνομα "ποτέ ποτέ". Θα μπορούσε να είναι το "πάντα πάντα" αλλά αυτό το παγόβουνο δεν το είδαμε ακόμα. Μόνο το ακούμε σε κάτι ιστορίες παλιές και λίγοι οι ριψοκίνδυνοι ταξιδευτές που κινούν να το βρούν μέσα στο ψύχος της αβυσσινιακής κοιλάδας του πουθενά.
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό alexis » Τρί Δεκ 09, 2003 2:22 pm

Όταν ο μπάμπης καθόταν αμέριμνος στο 7ο δισεκατομμύριό του και
ο Μαργαρίτης έβγαζε αποφάσεις και
η διάνα ένανε κριτική στο κείμενο του Δήμου Περιστερίου

εμείς γελάγαμε και απολαμβάναμε(κλέγαμε και λέγαμε τραγούδια για τη λεφτεριά).

((Μπροστά στην αλήθεια ο άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον. Δε κλαίει , δε τρομάζει, δεν αγωνιά. Είναι ολύμπιος)).διανα ρόουτ.

κατά τη σύλληψη και τη γέννηση μιας νέας ζωής προσεγγίζει ο άνθρωπος την αλήθεια?
μαστα.
και δεν αισθάνεται και δεν αγωνιά?
μαστα.
ʼντε και καλές καισαρικές.
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Δημοσίευσηαπό alexis » Τρί Δεκ 09, 2003 2:34 pm

Ο Αλέξης(Θεός στο 7ο τσάκρα) δε γνωρίζει καν την ύπαρξη του κόσμου.
(Βεληγκέκας)

Για το θεό όλα είναι καλά και όμορφα,
για τη ντιάνα όμως άλλα γίνονται αντιληπτά με δικαιά και άλλα με άδικη μορφή
(Γιτζάκ Σουμ)

Ο Δήμου είναι και ήταν επιχειρηματίας και δεν ηπήρξε ποτέ φιλόσοφος
(Καντ)

Η ομάδα χρειάζεται μεταγραφές
(αριστοτέλης ο δίκαιος)

Η Καλαμάτα σώθηκε με τους σεισμούς
(Σταύρος Μπένος)

Ο κουκος έφερε το χειμωνα φέτος
(ΕΜΥ)

και το βραβειο πάει στην πολίτικη κουζίνα
(Μπίλλιω Τσουκαλά)

Αντε γειά
(Τάκης Τσουκαλάς)

Ισταμπούλ και όχι Κων/πόλη
(Κενάν Εβρέν)

Βασιλεύουσα και όχι Ισταμπούλ
(Γιώργος Καρατζαφέρης)

Πότε?
Ποτέ, ποτέ ποτέ ποτέ
ποτέ ποτέ.
(Μαντ Μπόυς)

Γήπεδο τώρα στη Λεωφόρο
(Αλέξιος Πιπιλτίν Αζντεκιάδης)
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron