ας γράψουμε ιστορίες

Είναι στιγμές που θα έπρεπε να βρίζω. / Αυτό ήταν.

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό than sigma » Δευτ Ιαν 12, 2004 12:33 am

γρΑμμΑ τέσσερα από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου


Επιτέλους χρόνος ουrανέ.Επιτέλους !
Δε θα αρχίσω κάτι που δεν έχει σημασία. Όχι πάλι βρε!
Περαστικός είμαι και δε θα παραμελήσω να σε χαιρετήσω.

Γεια σου λοιπόν.

Πλησιάζει στην άλλη μέρα πάλι :
θυμάμαι σαν παιδί γελούσε κι έλεγε
στη σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου
"τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του".


Πίστεψέ το. Δες πως δείχνουν οι παρατηρήσεις σου. ΥΠΟδείξεις.
<UL style="MARGIN-TOP: 0cm" type=disc>
<LI class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 36.0pt"><SPAN lang=EL><FONT face="Times New Roman" size=3>Κάποιο οικείο πρόσωπο που ρωτάει αν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω για σένα, δεν <B style="mso-bidi-font-weight: normal">προκαλεί</B>, απλά <B style="mso-bidi-font-weight: normal">ενδιαφέρεται</B>.</FONT></SPAN></LI>
<LI class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: justify; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 36.0pt"><SPAN lang=EL><FONT face="Times New Roman">


Δε μπορώ να σου μιλήσω όπως πριν. Το παιχνίδι το έχασα όταν σταμάτησες να με διαβάζεις. Μην απορώ και κάνε το ίδιο. Είναι σκληρό όταν δε με διάβαζες. Είναι σκληρό όταν δε σε ακούω πλέον. Πονάει δεν πονάει δε θα παίξουμε σε αυτή τη ζωή. Είναι άσχημο αυτό το παίγνιο ourανέ. Στο παιχνίδι πρέπει να ξέρουμε και να χάνουμε ανεξάρτητα τον αντίπαλο. Ο αγαπητός αντίπαλος είναι άλλο κεφάλαιο. Θα σου μιλήσω σε άλλα χρόνια γι αυτό. Θα σου στέλνω ευχετήριες κάρτες κάθε λίγους μήνες. Θα μου απαντάς. Και θα με σου απαντώ. Αργότερα οι κάρτες θα είναι ετήσιες. Σε λίγα χρόνια από το αργότερα θα μιλάμε για τότε. Και τότε θα υπάρχει μόνο ο επαναπροσδιορισμός της υπόδειξης. Και οι υποδείξεις δεν αρκούνται να ζουν με φοβίες. Ξαπλώνω και ας μην καταλαβαίνεις γιατί το λέω.
Ανάσα.
Πέρασα - πέρΑσες - περάσαν - περάσαμε και τόσα. Πολλά συνήθως. Και ΑΝΤαυτού ; Δε με στοιχειώνει το παρελθόν στις παρούσες διαπροσωπικές. Φήμες ανακριβείς και ανοργασμικές θα φώναζε ο άνεμος της αλλαγής. Οι σχέσεις δεν είναι καριέρα. Γιου καν μπι γιου. Κάνουμε ζημιά και το γλεντάμε όσα περάσαμε. Είναι ωραίες οι ζημιές όταν δε συμβιβάζονται με φιλοδοξίες και υπόλοιπα. Δε σου ορκίζομαι κιόλας. Τις ζημιές μου θα τις χαρώ για λόγους επιβίωσης και αυθόρμητου παρελθόντος. Με φοβίζει κάτι... Δεν κάνει διάλλειμα αυτό που -απ-έμεινε. Δε γνωρίζει ευγένειες. Ακούει, φαντάζεται, υποκύπτει, αγανακτεί, αγκομαχά, παίζει, αντιδρά, αγακαλιάζει και παραμιλά.
Ανάσα.
Στέκω στο δωμάτιο και δε σου στέλνω τίποτα παραπάνω από τον μύθο που απέμεινε στο νεό μου χρώμα.

Ηταν κάποιος που δεν ήξερε καμμία ιστορία
κι όλο έλεγε ξέρω πολλές ιστορίες
μια απ' αυτές λέει πως :

Ηταν κάποιος... ... ...



Προκαλεί.
Ενδιαφέρεται.
Σκληραίνουν.
Μαλακώνουν.
Ξεχνάμε το παρελθόν.
Ξεφεύγουν από την πραγματικότητα.
Τώρα είναι καλά.
Μονόπλευρα.
Ενδιαφερόμαστε.
Προβληματιζόμαστε.
Τώρα είναι δεν είναι καλά. Δε θα υποδείξω τρελούς. ʼσε τους στην τρέλα τους. ʼσε τους να να βρουν το δρόμο τους. ʼσε τους να μην καταλάβουν. Αρκετά κατάλαβαν..ίσως αυτό να τους τρέλανε.

-Ακούς ourανέ;
-...


Αντίο!
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Ιαν 12, 2004 5:37 am

η τελευταία λέξη είναι ξένη.
δεν τη θέλω.
είμαι ρατσίστρια.
έχει ραφές.
μου είναι στενή.
τη βγάζω.
χύνω αίμα.
δε σε γνωρίζω.
όχι.
σε γνωρίζω.
δεν ξέρω τίποτα.
δεν την παραδέχομαι.
πονάω.
διαπιστώνω.
καμιά φορά πιστεύω.
σκεφτομαι πως η αγάπη είναι πάντα αίμα που χύνεται από ανοιχτή πληγή.
η αγάπη εχει κόκκινη χρώμα, ακόμη κι΄όταν δεν έχει χρώματα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Σάβ Ιαν 31, 2004 11:00 am

"Ας μην το ζορίσουμε άλλο"
ʼλλο?
Ίσως όλα να ήταν πιο απλά αν μου το έλεγες όταν άρχισε το "ζόρι"…


Αν και δεν θέλεις να μάθεις, θα σου πω μόνο αυτό …

Μ' όλα αυτά απόκαμα, ζητάω ν' αναπαυτώ στο μνήμα :
να βλέπω, λέω, την αρετή ζητιάνα γεννημένη,
το κούφιο Τίποτα φαιδρό με κορδωμένο βήμα,
την Πίστη την αγνότερη χυδαία απαρνημένη,
την τιμημένη Υπεροχήν αισχρά παραριγμένη,
τη χάρη την παρθενική ωμά ξεπορνεμένη,
την τέλειαν Ωραιότητα κακά εξευτελισμένη,
την Αξίαν από ανάπηρην κυβέρνια αχρηστεμένη,
την Τέχνη από την κρατική εξουσία γλωσσοδεμένη,
τη Γνώση απ' τη σχολαστική Μωρία περιορισμένη,
την πιο απλήν Αλήθεια, ηλίθια παρανομασμένη,
την Καλοσύνη στην κυρα-Κακία υποταγμένη.
Με όλ' αυτά απόκαμα, δε θέλω πια να ζήσω,
μόνο που την αγάπη μου πεθαίνοντας θ' αφήσω.
(Σαίξπηρ – Σονέτα)


Καλή τύχη, λοιπόν
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Φεβ 01, 2004 8:47 am

tha ta poume allote
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό than sigma » Παρ Μαρ 26, 2004 11:14 pm

γρΑμμΑ πέντε από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου
[δεύτερη φορά σου γράφω σήμερα]


Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας


Μια τριετία πριν.
Θα γινόμουν μια ευθεία του σχεδιαγράμματος. Δίπλα σε μια γωνία το παλτό με το κρυο στην πλάτη. Με μέθοδο επρόκειτο να παραλύσουμε. "Με τη μοναξιά μην μπλέξεις" η φωνή από το βάθος.

Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες


Τρια Χρόνια πριν.
Θα περνούσαν τα χρόνια. Θα έκλεινα τα κινητά. Τέλος και το τσιγάρο. Απόκρυψη. Το σπίτι ζει ακόμα. Έμαθα να μην πιστεύω. Ακόμα και αυτά που συμβαίνουν. Ζει.

Έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει


Τρία Χρόνια σπίτι σου.
Ο μύθος της διασταύρωσης είναι εδώ. Ο άλλος φεύγει, έρχεται, μένει. Ο θνητός που έψαχνα βρέθηκε. Δεν είναι ένας, δε λέγεται μάζα.

Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό


Τρια Χρόνια δάχτυλα+μάτια.
Ο πληθυντικός της μοναξιάς στα δάχτυλα. Δίπλα από την ίδια οθόνη μας. Στα pixels θα ξαναβρεθούμε. Είναι συνάντηση το σημείο αυτό.

Έξι και [δέκα είναι] λεπτά
αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία



[θα συνεχίσω και θα συνεχίζω]
[αλήθεια]
[.]
Τελευταία επεξεργασία από than sigma και Πέμ Σεπ 16, 2004 11:06 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Μαρ 27, 2004 7:31 am

α-λήθεια.

αν μπορείς, σε παρακαλώ, μην ξεχνάς ποτέ.


ε.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό aeras » Τετ Ιουν 09, 2004 5:43 pm

NAI ALLA KRATIEMAI

ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΘΑΙΝΩ

ΠΑΘΑΙΝΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ !!!!!!!!!

ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ

ΑΛΛΑ ΠΑΘΑΙΝΩ !!!!!!!!!!!!!!!!!

ΠΑΘΑΙΝΩΩΩΩ !!!!!!!!

ΠΑΘΑΙΝΩΩΩΩ !!!!!
aeras
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 608
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:59 am

Δημοσίευσηαπό than sigma » Πέμ Σεπ 16, 2004 11:03 am

γρΑμμΑ έξι από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου
[Η εποχή,το ζωύφιο και η θέση του]


Δε μπορώ να σου γράψω πλέον. Από σοβά σε σοβά πάει αυτό το ζωύφιο. Με έχει ξεθεώσει στα αναπάντεχα. Να σκαρφαλώνω στην ηλικία μου να μπορούσα θα ΄θελα και να μπορούσα.

Αυτή η ευαισθησία του ελεύθερου τρομοκράτη είναι αυτό που θέλεις να πετύχω. Έρχεται το βράδυ και το πετυχαίνω. [θα με κυνηγήσουν γι αυτό οι προστάτες] Και πέφτω πάνω στο ζωύφιο σαν νόμιμος παραχαράκτης της ιστορίας. Ανεξήγητο μέγα η ρίζα αυτής της ευαισθησίας στις υποκλοπές των σκέψεων. Δεν κοιτώ τα μάτια σου πλέον, φοβάμαι. Φοβάμαι μη δω,.. να με δω δε φοβάμαι.
Ένα βήμα πίσω.

Η ευκολία με την οποία φοβάμαι δε με συγκλονίζει πλέον. Στις ακραίες μου ζωές θα μπορούσα να με συγχωρήσω. Σε αυτή τη περίπτωση ο λόγος έχει να κάνει με περιγραφή παράνομου χαπιού. Μικρό , χαριτωμένο , με γεμάτο σχήμα και δυνατότητα αποπροσανατολισμού.
Πώς να σε φωνάζω αγαπημένη;

Μιλώ στην ηλικία μου.
Έρχομαι από τον ορισμό σου για να φτάσω στην εποχή της πολλαπλής επιλογής.
α.εγώ
β.εσύ
γ.εμείς
δ.αυτοί.
ε.κανένας

Ποιος έρωτας;
Ένα μηχάνημα προσαρμοσμένο στις ανάγκες της κάθε εποχής του χρόνου. Μοσχοπουλάει η άνοιξη κατά την πεταλούδα. Επενδυτές σπεύσατε…αίμα ζωηρό, αίμα χωμάτινο. Ο χαρακτήρας και οι ανάγκες του χρόνου αγκαλιάζονται υπό την επήρεια της χρονικής περιόδου που βάζουμε μπαταρίες στο μηχάνημα. Μετά χαλάει η μία από αυτές , πάντα η μια από αυτές. [διάολε] Η ξεφόρτιστη θα αποτελέσει πεδίο ανάλυσης και εξέλιξης μιας επόμενης εξιλέωσης και ενός πιθανού ρεβανσισμού. Η νικήτρια δε, πηγή ενέργειας καμαρώνει, εξηγώντας την υφή και το ύψος του τροπαίου στα καλώδια των αισθήσεων. Η εποχή των μηχανών και ο ανόητος άνθρωπος θα οργιάσουν από εξέλιξη όταν αλλάξει η θερμοκρασία. Αναμείνατε στις οθόνες σας για το δελτίο καιρού.


Δεν είμαι σχολή. ʼμυνα είμαι. Ούτε καλός άνθρωπος. ʼμυνα πάλι.

Ta eipame tora.
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό Butterfly » Τρί Σεπ 21, 2004 11:37 pm

Χάλια ….
Χάλια….
Χάλια
Με μια λέξη.
Σήμερα νιώθω χάλια.

Και γίνομαι ΧΑΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τόσα θα ήθελα να γράψω τώρα και όμως τίποτα δεν μου βγαίνει…και αυτό το κολοπληκτρολόγιο μου την δινει.
Τριτη βράδυ. Ένα ξενέρωτο βράδυ για μένα σήμερα.
Απ΄ αυτά που είχα κάτι χρόνια να περάσω…
Με ξενέρωτα άτομα σε ηλίθια μέρη… άτομα που δεν έχουν τίποτα να σου πουν…μαγαζιά απρόσωπα…
Όλα ήταν χάλια…

Αν η διάθεση σου δεν φτιάχνεται με τίποτα… και τα αγαπημένα σου πρόσωπα είναι μακριά είναι πραγματικά ανώφελο να ψάχνεις να βρεις πρόσκαιρες χαρές γύρω σου…





* Ειναι το πρώτο μου post αυτο, αλλά σας διαβάζω καιρο... κάποιους νιωθω να σας ξερω μεσα απο τα γραπτα σας.
Anyway... να ειμαστε καλά να γινομαστε χαλιαααααααααααα!!!!
Baby would you die tonight for love?
Please join me in death...
Butterfly
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Κυρ Αύγ 29, 2004 1:18 am

Δημοσίευσηαπό aeras » Τετ Σεπ 22, 2004 10:05 am

ΧΑΛΑΡΑ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΧΑΛΑΡΑ
aeras
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 608
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:59 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron