ας γράψουμε ιστορίες

Είναι στιγμές που θα έπρεπε να βρίζω. / Αυτό ήταν.

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Είναι στιγμές που θα έπρεπε να βρίζω. / Αυτό ήταν.

Δημοσίευσηαπό than sigma » Κυρ Ιουν 29, 2003 3:38 am

Είναι στιγμές που θα έπρεπε να βρίζω.

Αυτό ήταν.

Μάζεψα τα πράγματά μου. Είμαι σε ένα σπίτι με γεμάτα κουτιά, ένα σκοτάδι και μια οθόνη μπροστά τους. Οι τοίχοι λευκοί με σημάδια πιο λευκά από όταν υπήρχαν οι αφίσες και οι σελίδες. Τετράγωνα λευκά σημάδια, όπως είπε ένας φίλος. Θα υπήρχε καπνός για να υπάρχουν φαντάζομαι. Αφίσες. Πάντα μάζευα από τους δρόμους και τις κολλούσα στο δωμάτιο όσες μου άρεσαν. Όλοι γελούν με αυτό.Κλείνει η παρένθεση. Τελευταία από την "τέχνη και εξουσία" την οποία και δεν πρόλαβα να της βρω μια θέση. Αναβάλλεται η σταύρωσή της. Για τις σελίδες το ίδιο θυμάμαι. Σχισμένες σχεδόν προσεχτικά από εδώ κι εκεί γιατί μου άρεσαν αυτά που έγραφαν. Υπάρχουν πολλές που τις κουβαλάω από το γυμνάσιο. ʼρθρα και κείμενα που για κάποιο λόγο δε μπορούσα να τα πετάξω . Θυμάμαι ένα που λέει για τα πράγματα που δε μπορέσαμε να πούμε. Ο "συντάκτης" δεν πρόλαβε να πει στον μπαμπά του πόσο τον αγαπάει πριν πεθάνει. Πριν 5-6 χρόνια ,τότε, και είχα αποφασίσει να μιλάω πιο πολύ όταν έχω να πω κάτι. Με είχε ταρακουνήσει ο τρόπος που δεν προλαβαίνουμε τα πράγματα. Τελικά ποτέ δεν έμαθα αν έκανα αυτό που αποφάσισα. Ανθρώπινο, λες;

Είναι ότι κολλάει η ψυχή. Αυτό νιώθω στους αποχαιρετισμούς. Ποτέ δεν τους ήθελα και σαν το διάολο πάντα με κυνηγούσαν. Είναι άσχημο να μη μπορείς να ξεφύγεις από τον αποχαιρετισμό. Έχω εμπειρία σε όλα του τα είδη πλέον. Ακόμα και ένα κουνέλι που είχα σπίτι έφτασε η μέρα που έφυγε. Το ήξερα. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.

Ας πούμε ότι σε λίγο ξημερώνει. Τα κουτιά ετοιμάζονται. Το κρεβάτι έτοιμο να λυθεί κι αυτό. Τόσες φωνές σε αυτά τα πράγματα. Απορία:Γιατί; Πέντε χρόνια σε μια όμορφη πόλη. Δε θα τσιγκουνευτώ τώρα. Γνώρισα απίστευτα άτομα. Ας πω κάτι. Έγραψα πολλές σελίδες με τις ανοησίες μου για να λυτρωθώ από τη γνωριμία. Ποτέ δεν κράτησα κακία και ειδικά μια τέτοια μέρα δε θα μπορούσα να το κάνω. Υπήρξαν και οι όμορφοι ʼνθρωποι. Κυρίως αυτοί. Σχεδόν συντριπτικά. Γι αυτούς λουλούδια , χαμόγελα , "θυμάμαι και γελώ" και ευχές να ανταμώσουμε. Στους δρόμους και στα βουνά όπως λέω. Ένα πράγμα τους ζητώ. Αυτό το παλιό μηχάνημα που βάλαμε στη ζωή μας... όταν το αλλάξεις το νούμερο ρε φίλε στείλε το και σε μένα. Ένα μήνυμα θα σώσει λίγο από την απόσταση. Είναι ότι δένομαι εύκολα;



Πάει να με πιάσει η συγκίνηση, την αρπάζω από το χέρι και της δίνω credit για αργότερα. "Έχουμε μέρες μπροστά μας καλή μου". Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να αποθηκεύσω εικόνες. Το δωμάτιο, άτομα, το Λευκό Πύργο που πέντε χρόνια δεν τον ανέβηκα, την προβλήτα μπροστά από το μ. Αλέξανδρο όπου έπινα μπύρες τα βράδια, χαμόγελα (το κάτι άλλο όταν σου χαρίζονται) , συζητήσεις ,αστεία και ωραίους φίλους. Μη γελάς που γράφω σαν πολύ παλιά. Τα πλήκτρα πατάω μόνο εγώ. Θυμάσαι όταν πνίγομαι πως γίνομαι. Σε σένα μιλάω.

Είναι στιγμές που όλοι λένε πως θα έπρεπε να βρίζω. Ποτέ δεν κατάλαβα πόσο περίεργο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο. Γιατί γελάγανε όταν έλεγα "απλά μου βγαίνει έτσι". Τώρα ίσως και να θέλω να βρίσω…

..........
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Eίναι στιγμές που θα έπρεπε να βρίζω. Αυτό ήταν.

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Ιουν 29, 2003 5:12 pm

Το να φεύγεις είναι σα να πεθαίνεις λίγο, όπως λένε και οι γάλλοι.
Αλλά μας περιμένουν άλλα ...έτσι δεν είναι; :)
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Δευτ Ιουν 30, 2003 9:33 am

Αυτό ήταν?

Ποτέ, Θανάση, δεν είναι μόνο αυτό! Εξάλλου η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις κι αναπάντεχα! Οπότε μην βρίσεις ... όχι ακόμα τουλάχιστον (μην ξεχνάς ο Νοέμβρης είναι κοντά και μάλλον θα σου δοθούν πολλές ευκαιρίες για να το κάνεις)!
Σου εύχομαι

Καλή Αρχή! ....



και καλό κουράγιο!!!!
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Ιούλ 01, 2003 10:30 am

τελικά όλοι είμαστε κηπουροί, αγρότες, γεωργοί, καλλιεργητές...
κι εσύ θανασάκη, δεν ξέρω εγώ άλλο τι είσαι, ξέρω μόνο πως έχεις σπείρει και αγάπη και άλλα καλά.
είμαι σίγουρη, και εύχομαι με όλη μου την ψυχή να τα βρεις μπροστά σου και η ζωή σου να σου επιφυλάσσει τα καινούρια και τα φωτεινά!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Πέμ Ιούλ 03, 2003 1:56 pm

Έρχονται στιγμές που η καρδιά πονάει
τότε νομίζω πως θέλω να βρίσω,- να μπορούσα να βρίσω εύχομαι-
ή έστω ακόμα και να ουρλιάξω, ξορκίζοντας το κακό με τις φωνές, τρομοκρατώντας το...
Είναι οι στιγμές του αποχωρισμού, οι σκληρότερες.
Αλλά ποιόν να βρίσεις και γιατί?
Να ουρλιάξεις? Να θυμώσεις? Να κλάψεις? Να εκβιάσεις? Να θανατώσεις? Να μαρμαρώσεις?
Τελικά βουλιάζω μέσα στο ναρκωτικό της θλίψης και τότε με βρίζω και μ'αγαπώ.
Βάζω το μπαούλο με τις εικόνες, τις μνήμες, τις λυτρωμένες και αλύτρωτες επιθυμίες,
στο πατάρι. Το σφραγίζω σαν πολύτιμο θησαυρό και το κοιμίζω στον τάφο του μυαλού. Και ζω για να θυμάμαι. Και περιμένω να με ευλογήσουν και να μου μυρώσουν τη ζωή. Γιατί πάντα ο πόνος της ψυχής γεννά αρώματα μοναδικά. Κι έτσι μας ξεπληρώνει.
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό than sigma » Τρί Δεκ 09, 2003 8:44 pm

γρΑμμΑ ένα από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου


Γεια σου διδάκτορα,
Μερικές τελίτσες.
Χαιρετίσματα στο μπούμπη... Σαμ
που είναι σαμάνθα κατα πως ακούγεται στη φρουτοπία. Φαντάσου.
Να μη διαβάζεις για παραγωγικότητα και αποτελεσματικότητα. Και να μην αφήνεις τον... Σαμάνθα να τρώει και να τρέχει χωρίς να έχει αποφασίσει προς τα που. Να μην ακους τις συμβουλές των γνωστών αγνώστων. Είναι φρούδες οι ζωές των λίγων. Λίγες.

g.το σημείο του καιρού του.

Ένα κείμενο που είναι το αγαπημένο μου αυτόν τον καιρό και θέλω να στο χαρίσω... να το διαβάσεις μόνο...όχι by heart και τέτοια που λες. Στην αλήθεια είναι καρφωμένο και ας έχει μελωδίες φτωχές σε αστέρες του σινεμά. Κάντο αντίγραφα στα χέρια όλων μας. Ενάντια στην απάθεια των βλεμμάτων και των άχρηστων πληροφοριών. άσε ΜΕ να μιλώ βρε.

....(κείμενο) .....


Λένε πως δε μιλάνε ποτέ με τον ίδιο τρόπο σε δεύτερο άνθρωπο. Πάπάρια λέει ο ποιητής. Με δύο τόνους για να τονίσει την ανοχή στο σύστημα.

Ένα delete στο msg για να μάθουμε να ακριβολογούμε όταν διαλογιζόμαστε μετά των φαντασμάτων μας. Εεεε...εντάξει "σας". Ένα κείμενο ήταν κάντο να το κάψουμε.ΦΩΤΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Το παρόν δεν αποτελεί επιστολή. Είναι spam. Είναι για να αγοράζουμε στοιχήματα και να πουλάμε κρυμμένους έρωτες -έλα ʼρη σχήμα λόγου το τελευταίο- σε στενά σοκάκια με πετεινούς φύλακες. Για τις πιτσιρίκες που ζορίζονται στα διπλανά διαμερίσματα δεν έχει πλάνο παρα η σικουελ που ενδέχεται να ακολουθεί. Τα κοκόρια είναι που πετάνε ή που ξυπνάνε;

Το παρόν δεν αποτελεί σημείο αναφοράς για μια ανθρώπινη απάντηση. Δεν έχει νόημα παρά να διαβαστεί το κείμενο σε όσους το δυνατόν περισσότερους μικρούς μικρούς πολύ μικρούς υπερανθρώπους -τα ξωτικά και τα ορκ δεν παίζουν- με λιγοστά χιλιόμετρα (ανεξαρτήτων κυβικών). Ήθελε - το κείμενο - να σταματήσει την ηλεκτρονική του μετάδοση υπο τον φόβο της ηλικίας που κουβαλά στην καμπούρα του αλλά του υποσχέθηκα ζωηρό πνεύμα στο σύνολο σε ανθρώπινο περιβάλλον σταδιακά μεν.

ΉΘελα απλά να μιλήσω στην κόρη της σιωπής όπως θα φώναζε και ο τοίχος της Θεσσαλονίκης. Σαν να είναι η τελευταία μετάδοση παράφρονων μεταδόσεων μικρού γραπτού μήκους. Είναι. "Αυτοθέλητα" λέει ο Λιαντίνης. "Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος" από τα αναπάντεχα του τρία και των γραπτών που αναλογούν στο διαμαρτυρημένο παρελθόν.Ακόμα και ...ο ΣΑΜ (χαμόγελο) θα ησυχάσει. Τελειώνει και το έτος του τρία.
Και σιγά τα βαθιά νερά που μπορεί να έχει ο Μεσσηνιακός κόλπος.

Χαιρετώ σας αξιότιμη φιλενάδα.
Δούλο σας.
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό than sigma » Τρί Δεκ 16, 2003 11:56 am

γρΑμμΑ δύο από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου


Αγαπητό μου ημερολόγιο.
23.8.03 / 8n Λήγοντος του μηνός Μεταγειτνιώνος του έτους 2778 από της πρώτης Ολυμπιάδος

Ξέρεις, μόλις έφυγες. Διάβασα λίγο στέρεο νόβα. Διάβασα, δεν άκουσα. Στο ρήμα γίνεται η παρανόηση. Και όταν τότε , μιλάμε για φωτιά πλέον.

Το εκπαιδευτικό σύστημα φτιάχτηκε για να επιτύχεις
ν' απορροφηθείς αλλού, σ' αλλωνών επιχειρήσεις
για να νιώσεις πως η δουλειά σου δεν είναι αυτό που κάνεις
από αλλού ξεκίνησες κι αλλού φτάνεις
α, ωραία, ποιος είναι αυτός που μιλάω;
πες μου πάλι πως θα βλέπω όνειρα κι όταν πεθάνω
πως περισσότερο από τώρα θα μπορώ να σ' αγαπάω
θ' αφήσεις την ερώτηση σ' ένα ειδικό ν' απαντήσει;
θα πετάξεις, θα χαθείς, άσ' την καρδιά σου να χτυπήσει
είναι τόσο άσχετα όλα αυτά που λέω;
όλα αυτά που ονειρεύτηκες κι όλα αυτά που θέλω;
εδώ είμαστε, ένας κι ένας δύο
δύο για δύο, δύο και δύο
κι όταν οι άλλοι είναι πολλοί, εμείς είμαστε δύο
γιατί έτσι πρέπει να είμαστε, δύο και δύο
κι όταν η ουσία είναι μία, είμαστε ένας
ένας και ένας, μπορεί και κανένας
απ' τους διαδρόμους που διέσχισα στέλνω σήμα
κι ένα αντιπροσωπευτικό διαφημιστικό δείγμα


Και αφού διάβασες και εσύ λίγο , πάμε παρακάτω...
Ξέρεις τι σκεφτόμουν όταν σε έβλεπα να κατεβαίνεις τις σκάλες;
"Όμορφα" , "Κι άλλο" , "Θύελλα" , "Αύριο;" , "Πότε;" , "Focus"

kAi συνεχίζει παρακάτω το ίδιο τραγούδι...

Απόγευμα στο κέντρο της πόλης
από το βίντεο μιας βιτρίνας μεγαλώνεις
αυτός που βλέπεις προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είναι
αυτός που κρύβεται ή υποτίθεται πως είναι
θέλω να κοιτάξω από εδώ το τέλος της Γης
δυο δευτερόλεπτα η ομορφιά της ζωής
τυφλώνει τα μάτια σαν έκλειψη ηλίου
κλείνεται μέσα σου σαν τέλος βιβλίου
για μια φορά στη ζωή αυτή η δύναμη
είναι η αθωότητα ως την αιωνιότητα
όλα τα κτίρια δείχνουν ωραία τη νύχτα
όλα τ' αστέρια νιώθεις πως είναι δικά σου
όλοι οι φίλοι που κάποτε στάθηκαν κοντά σου
η Δήμητρα, η Νατάσα, η Μιράντα, η Αντρέα
ο Γιάννης, ο Πάνος, είμασταν μια παρέα
απ' τ' ασανσέρ που ανεβήκαμε στέλνουμε σήμα
αντιπροσωπευτικό διαφημιστικό ποίημα
... μείνε συντονισμένος εδώ.


Αυτό προσπαθώ. Να μείνω συντονισμένος. Δεν ξέρω στο "που" και το "γιατί". Στη θεωρία με τις 30 (τριάντα!) ώρες που δε μου φτάνουν και μένω με υπόλοιπα πιστωτικά αν όχι χρεωστικά. Στα μάτια σου. Στο "όχι στα μάτια σου" από φόβο. ( Α, δε στο έχω πει ότι φοβάμαι κιόλας; )

Η αλήθεια είναι ότι έχεις πάρει πάνω σου τις εξελίξεις. ( αλλά όπως είχε πει κάποιος Ράσσελ «Η ενέργεια τότε μονάχα είναι χρήσιμη, όταν είναι μοιρασμένη άνισα.»)
Μη με παρεξηγείς. Με τα δώρα πάντα ένιωθα αμηχανία. Στροβιλίζονται εικόνες και έννοιες σ αυτό το μυαλό. (και σ αυτό…)

Περνώ υπέροχα. Ξέρω ότι δε το δείχνω. Με ρωτάς αν είμαι χαρούμενος. Αλήθεια πότε μπορεί να μην το διακρίνεις αυτό; Αυτό που βλέπεις είμαι. Και κάθε φορά. Και δυο προτάσεις πριν αλλά και μια.

- Θυμάσαι που λέγαμε νωρίτερα ότι κάνει πολύ ζέστη; Νιώθω αρκετή ψύχρα αυτή τη στιγμή. Κλείνω την πόρτα. Σιωπή.

Ρώταγες για το αν ήμουν χαρούμενος.
«Ναι! Εσύ;»
Αλλά πριν απαντήσεις να θέσεις και την κλίμακα στην οποία συζητάς. Για αυτό που ψάχνουμε να είμαστε/γίνουμε/../θέλουμε/μπορούμε/…/ ή εγώ καταλαβαίνω τότε ναι (!) είμαι εκεί ψηλά . Μη με λες υπερβολικό, εσύ ήθελες να τα ακούσεις. Εγώ δε θα βάλω υπογραφή για να μη μπορέσεις να με μηνύσεις για πολυλογία.

Ανοίγω τα μάτια σ' ένα ψηφιακό τοπίο
υπάρχει ένας ήλιος μέσα μα νιώθω κρύο
να ένα λάθος στο σύστημα της λογικής
ο κυβερνοχώρος είναι το τέλος της πολιτικής
γιατί όταν είμαι μόνος αγαπώ τον αέρα
γιατί όταν είμαι έτσι, θέλω μόνο τον αέρα
γιατί η αγάπη είναι πλασματική
γιατί είμαι άνθρωπος και νιώθω σα σκυλί
γιατί είμαι μια αχαρτογράφητη περιοχή
δεν έχω όρια γιατί έχω ψυχή
και ζω στο δίκτυο ενός ασύρματου κόσμου
στα μεσαία, στα βραχέα, στο πέρασμα του χρόνου
στην καλωδίωση του παγκοσμίου εγκεφάλου
κάτω απ' το φως ενός θαλάσσιου φάρου
στην εικονική πραγματικότητα όλων των θεμάτων
κάνοντας σερφ στον αφρό των κυμάτων


Σκοπός μου είναι να μην καπνίζω όταν θα είμαι στον Έβρο. (χαμόγελο)

«Τίποτα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι σταθερό» - Ισοκράτης
Και άρα …

Σε φιλώ .
Τh(an)
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

ΕΚΦΟΡΤΩΣΗ..

Δημοσίευσηαπό ostreon » Τετ Δεκ 17, 2003 12:37 am

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΨΑΡΑΣ

Τώρα-λέει- δε βγαίνω πιά γιά ψάρεμα.

Κάθομαι εδώ στο καφενείο, κοιτάω απ' το παράθυρο.

Μπαίνουν νέοι ψαράδες με τα πανέρια τους.

Κάθουνται,πίνουν,κουβεντιάζουν.

Τα ψάρια
φέγγουν αλλιώς απ' τα ποτήρια.

Λέω να τους το πώ,
να τους πώ καί γιά κείνο το μεγάλο ψάρι,
με το καμάκι μπηγμένο στη ράχη του λοξά.

Γιά τον τρικάταρτο ίσκιο του
στον πάτο του πελάου με το λιόγερμα.

Δεν τους τόπα.

Αυτοί δεν αγαπάνε τα δελφίνια.

Καί τούτα τα τζάμια έχουν λερώσει απ' τ' αλάτι.
Θέλουν πάστρεμα..



(Δυτικά του Μεσσηνιακού.......)

(Δυτικά της Λύπης...)


(Σε φιλώ...)
"Μόνο πού υπάρχει καί μιά διαφορετική εκδοχή:
Μη με πιστεύετε, όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω.
Η πείρα μού ξέμαθε τον κόσμο...
Άβαταρ μέλους
ostreon
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 2:49 am

than sigma

Δημοσίευσηαπό ιδιώτης » Κυρ Δεκ 28, 2003 11:25 am

μ'αρέσει αυτός ο μονόλογό σου.
ιδιαίτερα ο 1ος.

ποιητικά, αλλά ωμά υπαρξιακός.

Θα μπορούσε να έχει συνέχεια σε κάτι πιο μεγάλο...
Άβαταρ μέλους
ιδιώτης
new member
 
Δημοσιεύσεις: 14
Εγγραφή: Δευτ Νοέμ 24, 2003 9:52 pm

Δημοσίευσηαπό than sigma » Πέμ Ιαν 01, 2004 4:07 am

γρΑμμΑ τρία από μια σειρά γρΑμμΑτων επι του πραγματικού μου



Αγαπητή μου,

Υπάρχουν ταλέντα ακόμα και στις ευχές. Λίγα λεπτά περάσαν και το τριάνταφυλλο έφτασε πρώτο ακόμα και φέτος.
-Πέρσι.
Ναι για το χειρότερο μιλάω. Και δε μιλώ για αποκατάσταση. ʼσε με! Motion πάλι στο θέμα με τα δίχτυα σου. Σταματήστε να κατέβεις. Σαβούρα έρχεται μη θυμάσαι τι έγινε στην Πορτογαλία. Εκεί ανέβηκε και εδώ έπεσε. ʼλλες εποχές. Δε θέλω να εξαργυρώσω τον ιδρώτα μου. ʼσε το μαξιλάρι ήσυχο.
'Ηταν επικίνδυνα εκεί στο παλιό και ας ντρεπόμασταν.

-Αχ ΝΑ ΞΕΡΕς για αυτά τα βράδια. Τα χαράματα.

Σταμάτα ακόμα και το τηλέφωνό σου είναι ψεύτικο. Classic. Πιο πολύ από την πρώτη γραμμή δε μπορείς να δώσεις. Αναμονή. "Δεν ξέρω αν με ακούτε". Πράγματι καυτό. Καυτό , ε;

πΟρτογαλία 1979
Μπήκα στο τηλέφωνό σου απότομα με ένα μεγάλο ποδοβολητό στην τσέπη. Ζήτησα λίγα θλιμένα τσιγάρα που δε πουλούσαν πουθενά. Μάταια. Πιάνω την κουβέντα για τα επόμενα χρόνια και χωρίς να το καταλάβω πέφτω πάλι πάνω σε motion. Χάθηκα για χρόνια.

Είναι ψεύτικο αυτό που είπα. Δεν ήξερα την αλήθεια. Μου λείπεις ακόμα και όταν δεν είσαι δίπλα μου. Έχω χρόνια πλέον να σε δω. Πέρσι θα ήθελα να σου πω πολλά πολλά άλλα. Περισσότερα. Κι άλλα. Στο πρώτο ο τόνος. Έχασα Χρήστο/1,,.
Πριν ένα μήνα έμαθα να αγοράζω και έναν τρόπο για να το θυμάμαι κάθε μέρα και να το πληρώνω κάθε μέρα. Χωρίς πιστωτική. Απλά επειδή δεν ήξερα. Δε σου είπα ψέματα. Ψεύτικο είναι αυτό που δεν είπα. Φτηνά αγόρασα την τιμωρία μου αλλά θέλω να το ξέρεις ότι δε γυρίζει τόσο πίσω τον χρόνο αυτή μου η αγκαλιά. Στα γόνατα.

-Για άλλον δε θα πεις;

Κουράστηκα. Πες εσύ.

-Θυμάσαι που έλεγες ότι Θα πας στα Ζαγοροχώρια με λίγα ρούχα μόνο; θΥμαμαι να λες - να λες και πάντα να ονειρεύεσαι. Τα έκανες δεν τα έκανες , τα έλεγες . Όλο εικόνες. Περπάτημα στα σοκάκια με το βρεγμένο σάκο στην πλάτη. Καταιγίδα. Καρτοτηλέφωνο. Ο παππούς με την ομπρέλα πλησιάζει. "Ψάχνω δουλειά παππούλη" Θα πέρναγε ο καιρός στο φούρνο που δούλευες. Το χειμώνα θα είχες τουρίστες να σε διακόπτουν όταν ακουγες τους ντόπιους στο καφενείο να περιγράφουν την λάθος πορεία του βουνού. Ας είναι.

Επιτέλους μη μιλάς. Μπαίνω στο βάθος για να μεθύσω. Φοράω το παλτό. Παλτό μπορείς να αγοράσεις με άρωμα πλέον. Εσύ μου τα μαθες. Αλλά ας μη μιλάμε και φέτος για τις επιλογές κανενός. Αρκετά ρε! Μη μου μιλάς για όσα συνέβησαν στο τρια. Υπάρχει πόνος . Να πιούμε. Δε στο έδειξα γιατί απέκτησα ευθύνες. Βάρος. Ξέρεις πόσο δύσκολα μπορεί να κρατιόμουν. Λύγισα όταν στόχευα. Τώρα που τελείωσες μάθε το. Βάλτε να πιούμε κι άλλο. Κερασμένα.


Γεια σου τρία.

-Μα..
-...


ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΤΡΙΑ.




Στο τέσσερα τα χρήματα παρακαλώ. Απόψε θα σε αγαπήσω κι άλλο.

Με αγάπη ρε συ.
Θανάσης

1/1/2004 4:11 πμ
Τελευταία επεξεργασία από than sigma και Δευτ Ιαν 12, 2004 12:36 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron