ας γράψουμε ιστορίες

Τα Ανεπίδοτα. (Παραλήπτης άγνωστος)

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Παρ Μάιος 30, 2003 8:20 pm

(Πως κλείνει το ρημαδι;;)
Τελευταία επεξεργασία από KANEMOYKOYKOY και Σάβ Οκτ 18, 2003 12:45 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Μάιος 30, 2003 9:10 pm

Μίστο και διανάθενς,δέν βρισκόμαστε σε κανένα καλλιτεχνικό καφενείο,ούτε γράφουμε για κανένα λογοτεχνικό περιοδικό για να κρατάμε τους τύπους και τα προσχήματα που συνηθίζεται.
Στην πλατεία του χωριού είμαστε και κάθε πλατεία ενός χωριού έχει τους πάντες.
Και η γνώμη ακόμη και του τρελλού του χωριού,ακόμη και του σκουπιδιάρη που περιφέρεται με το καρότσι, είναι πάντα πολύτιμη,πολλές φορές πολύ πιο άμεση και θαυμάσια από του στημένου διανοούμενου ή του πανίβλακα ρητορίσκου.

Βέβαια θα πειραχτεί η ..αισθητική του καλοντυμένου δικηγορίσκου και του ευνουχισμένου ζωγράφου με κάτι τέτοιες απαντήσεις,αλλά ποιός τους γαμεί αυτούς και την ελίτ τους.

Διότι κούκε ,οι κερκόπορτες δέν ανοίγουν από μόνες τους και πολύ περισσότερο δέν μεταφέρουν και τις ειδήσεις της παραβίασης τους,οι ίδιες βέβαια.

Και άστα τα παραμύθια μίστο,ότι κανείς από τους άρχοντες δέν πρόδωσε την πόλη.
Όλοι οι άρχοντες και οι ιερείς πρόδωσαν τη πόλη και προσέφεραν τον λαό θυσία, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους (είναι γνωστά τώρα αυτά,από ποιόν κρυβόμαστε).

Γαμήσανε τον λαό το βράδυ και δέν του δώσανε και το εκατομμύριο κυρία διανάθενς.
Και τον ξαναγάμησαν και το 1834 και το 1850 και το '12 και το '21 και το 44 και θα τον γαμήσουν και αύριο το 2004 και πάλι δέν θα του δώσουν το εκατομμύριο γιατί θα το ξεκοκκαλήσουν μοναχοί τους(άλλος γαμιέται και άλλος παίρνει τη βίζιτα δηλαδή).

Και βέβαια είναι αυτονόητο γιατί οι ίδιοι αυτοί άρχοντες σήμερα ενοχλούνται από τα λόγια των γκπ λπ και των σκουπιδιαρέων της πλατείας.

Μακάρι κυρία διανάθενς που παραπονιέστε,να είχανε γράψει και σε δικό μου τόπικ,μιά τέτοια τόσο πρόστυχα ουσιαστική απάντηση.

Διότι όλη η ουσία του πράγματος εκεί είναι.
Μας γαμάνε κάθε βράδυ και δέν μας δίνουν το εκατομμύριο που το δουλέψαμε.

Για αυτό κούκε να πάει να γαμηθεί και η πόλη σου και όλες οι πόλεις του κόσμου ιστορικές και μή.
Όχι μόνο την κερκόπορτα αλλά και τις πυλες να ανοίξουμε και να σκοτώσουμε και τους φύλακες που μας φυλάνε πανάθεμα την προστασία που μας πουλάνε, πανάθεμα.
Και εμείς οι ίδιοι να γκρεμίσουμε τα τείχη της πόλης μας και τα τείχη του λογου μας και της αισθητικής μας και της υποκρισίας μας και της ηθικής μας και των καθωσπρέπει αρχών μας,να γκρεμίσουμε και τα τείχη του ίδιου μας του εαυτού που κλειστήκαμε μέσα μας και τον κανακεύουμε.

Γκρεμίστε τα όλα και ελευθερωθείτε βρε ζώα,ελευθερωθείτε από τα δήθεν σας και τα έτσι σας..
ΨΩΝΑΡΕΣ Ε ΨΩΝΑΡΕΣ!!























Και επειδή σκιάχτρο είσαι έτοιμο να γκρεμίσεις τα τείχη της βρωμόγλωσσάς σου και να αρχίσεις τα μπινελίκια, πάρε προκαταβολικά την απάντησή μου με την μορφή ενός ανέκδοτου που είπε ο μπαμπα μήτσος στον παπά της ενορίας όταν πέρασε δίπλα του ο τελευταίος την ώρα που έπαιζε τάβλι και έφερε ασόδυο:

<< Παπά,ξέρεις ποιά γυναίκα είναι γδυμένη συνεχώς;
--Ποιά;
--Η παναγία,διότι συνέχεια γαμιέται,αφού συνέχεια λέμε γαμώ τη παναγία.>>


Και θα συμπλήρωνα εγώ σκιάχτρο,ότι αυτό που κάνει αγία την παναγία σε σχέση με μα΄ς που μένουμε κοινοί θνητοί,είναι ότι συνέχεια γαμιέται αλλά τελικά το παίρνει το εκατομμύριό της.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Druuna (...ex Queen) » Παρ Μάιος 30, 2003 10:17 pm

Για ποιά δημοκρατικά μπαρμπούτσαλα κόβεσαι και στριτζώνεις Στρεϊντζούλη Πεταχτούλη...;;;

Για ποιά διαδικτυακή ισοτιμία κοπανιέσαι...;;;

Την κατ' επίφαση "στύση" μας περιφέρουμε στα ιστία των ιστοσελίδων μάγκα μου, η οποία νομίζουμε ότι είναι και θεϊκή...

Γοητευμένοι από την εξουσία θέλουμε να της δείξουμε - και ενίοτε να της μπήξουμε - το σύμφωνα με τη δική μας άποψη, τεράστιο, αεικίνητο και σημαντικό καβλί μας...

Εάν το δει, ή στην καλύτερη το γευτεί, είμαστε εντελώς βέβαιοι ότι θα εντυπωσιαστεί και άρα θα γίνει σύμμαχός μας...

Κοίτα λοιπόν το μικρό μου αγριογούρουνο...

Χτυπιέται και ματώνει στα σίδερα του κλουβιού μήνες τώρα...

Θέλει ντε και καλά όχι μόνο να βρεθεί συγκυριακά, αλλά να αποικήσει μόνιμα, στο κέντρο του ενδιαφέροντος...

Έχει χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα και τα έξω...

Γαλυφιές...

Πουτανιές...

Εκπλήξεις...

Γιαούρτια...

Χειραγωγήσεις...

Αποκαλύψεις...

Συγκαλύψεις...

( 7 είναι μην τα μετράς και κουράζεσαι... )























( πάρτε το απόφαση, το ψώνιο του άλλου είναι ανεκτό μέχρι που να καταλάβουμε ότι ξεπερνάει το δικό μας... )

( νηπιαγωγέ του κάμπου, λάθος μέθοδο διάλεξες να μάθουν τα παιδάκια ιστορία, θα τη συχαθούν...)


:shock:
Όσο οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να πίνουν, να πολεμούν, να στοιχηματίζουν και να καπνίζουν, τούτος ο κόσμος έχει μέλλον.
Άβαταρ μέλους
Druuna (...ex Queen)
super member
 
Δημοσιεύσεις: 244
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 1:39 am
Τοποθεσία: In your minds!

Δημοσίευσηαπό pertri » Παρ Μάιος 30, 2003 11:05 pm

Εικόνα

Οι πριν και οι μετά να σβήσουν τα κεράκια!!!!!

Άντε και να τα χιλιάσετε.... και καλά μυαλά!!!!
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Περί Μυωπίας.

Δημοσίευσηαπό StrangeAttractor » Σάβ Μάιος 31, 2003 1:03 pm

Μα μια ζωή τις ιδέες δεν κρίναμε ; Πότε ασχοληθήκαμε με τα πρόσωπα;
Και εσύ το ίδιο δεν έκανες; Το πρόβλημα που κρύβει το πρόσωπο, όπου εδώ φαίνεται μόνο το "σημαινόμενο" δηλαδή το προβληματικό της ιδέας και έντεχνα αποκρύπτεται ο φέρων οργανισμός είναι αυτό με το οποίο φτιάχνουμε την αντίθεσή μας. Αυτό έχει και ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τον φέροντα. Κάνει ψυχανάλυση στα κρυφά. Παίρνει απαντήσεις χωρίς να φαίνεται.


Και βέβαια δεν είναι όλα ένα μάτσο μαλακίες, και ας εννοείς εσύ κάτι άλλο. Και μια είμαστε ψεύτες , μια αληθινοί. ΌΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ. Και απαντήσεις εξακολουθούμε να ψάχνουμε, όπως και εκεί πέρα έξω. Και όπως ακριβώς έξω, εγώ εξακολουθώ να παίρνω στα σοβαρά τις απόψεις σχεδόν όλων, να κάνω παρέα με ελάχιστους και για κάποιους τελευταίους να αδιαφορώ εντελώς για το τί πιστεύουν και τί κάνουνε.

Ακριβώς επειδή τα παίρνω στα σοβαρά, μπορώ και να τα σαρκάζω. Δεν μπορούμε με τίποτε όλα να τα βάλουμε στο ίδιο καζάνι για χάρη της αποστασιοποίησης ή της δημοκρατίας. Σε αυτό το χωνευτήρι εγώ δεν μπαίνω... ούτε για ένα εκατομμύριο! Αλλά και πάλι δεν κατάλαβα ... όταν γράφεις Κούκε, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ; Εντάξει, είσαι στα πολύ πάνω σου ή κάτω σου, αλλά δεν γουστάρεις που γράφεις ; Δεν τρελλαίνεσαι που από το πουθενά γεμίζει μια ηλεκτρονική κόλλα χαρτί ,που ιδέες που δεν υπήρχαν έως πριν 5 λεπτά και γεννιούνται μόνες του , σαν αυτόματα ; Που η μία φέρνει την άλλη ; Και πού είσαι σίγουρος ότι κάποιοι θα γουστάρουν πάρα πολύ να σε διαβάσουν ; Τί μου λες περί σοβαρότητας ;

Σίγουρα αυτοσαρκαζόμαστε αλλά και για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται γνώση και τριβή ζωής. Και η ηλικία μας δεν είναι τριών μόνο. Είναι όσο και οι ιδέες που κουβαλάμε. Ας μην αρχίσουμε τα κλάματα για την χαμένη μας αθωότητα...

Παίρνω τους άλλους σοβαρά όσο και τον εαυτό μου. Σαρκάζω τις μικροπρέπειες των άλλων όσο και τις δικές μου.

Και εξακολουθώ να πιστεύω στο καλοπροαίρετο των άλλων όσο δεδομένα είναι και το δικό μου.

Φιλικά, S.A.

Πότε θα πάμε για ψάρεμα ; :D
Άβαταρ μέλους
StrangeAttractor
full member
 
Δημοσιεύσεις: 131
Εγγραφή: Σάβ Ιαν 18, 2003 2:45 pm
Τοποθεσία: High in the sky

Δημοσίευσηαπό Druuna (...ex Queen) » Σάβ Μάιος 31, 2003 1:23 pm

Ας τα ξαναρμέξουμε λοιπόν, διότι είναι ημέρα Σάββατο, διότι τις συμβατικές μας υποχρεώσεις τις έχουμε στείλει στο διάολο εδώ και καιρό, διότι ο καλός μας δουλεύει, διότι δεν έρχεται το γαμημένο το καλοκαίρι και διότι το φαί μας θέλει ακόμη δύο ώρες να ψηθεί...

Έτσι είναι μωρό μου... όπως τα λες και τα μολογάς...

Ψεύτες με συνείδηση.

Το ψώνιο μας και δη εκείνο της έκθεσης, απλώνουμε στα σχοινιά του δικτύου...

Εκεί λοιπόν που απλώνουμε την μπουγάδα μας και καλημερίζουμε την κυρία Κίτσα απέναντι, η οποία επίσης απλώνει και απλώνεται, μας βλέπει η κυρά Πηνελοπίτσα...

Εδώ το δράμα γίνεται ψυχόδραμα. Η κυρά Πηνελοπίτσα κινείται μεταξύ αληθινού ψέματος και ψέματος σκέτου. Γι' αυτήν υπάρχει μόνο η ώρα που απλώνει. ʼλλη ζωή δεν έχει. Έναν χρόνο τώρα η κυρά Πηνελοπίτσα ξοδεύει τις 23 υπόλοιπες ώρες της ημέρας της για να αναλύσει και να ξαναζήσει τη μοναδική ώρα που απλώνει.

Ξέρεις γιατί το κάνει μωρό μου..;; Διότι απλά αυτό το σκέτο ψέμα είναι καλύτερο από το αληθινό ψέμα της ζωής της. Διότι έτσι είναι ευτυχισμένη.

Η κυρά Πηνελοπίτσα δεν θα φύγει ποτέ από δίπλα, παρ' όλο που διατρανώνει ότι δεν την ενδιαφέρουν τα παλουκάρια των 22 σαντιμέτρ και των 5000 ευρώπουλων το 15νθήμερο.

Θα μαλακίζεται μέσα από αγοραστές λέξεις και άγνωστες - γνωστές έλξεις.

Εκεί εξουσιάζει... νομίζει ότι εξουσιάζει...

Εκεί αποκτά τη ζωή που δεν έχει στον πάνω κόσμο...

Ας έρθουμε λοιπόν στη δική μας ταράτσα, την ολίγον ξεπαρεού...

Τω όντι υπάρχουν μερικές πόντιες πουτάνες, αλλά είναι αισχρή μειοψηφία.

Η πλειοψηφία της μειοψηφίας που απλώνει και απλώνεται σε τούτα δω τα χώματα, είτε πάσχει από κλαψομουνίαση, είτε από υπερβολική σιγουριά για τη διαφορετικότητά της.

Εδώ είναι και το κουμπί της Αλέξαινας..!! Το έλλειμμά μας απλώνουμε. Για ότι μας χρωστάει η ζωή κοπανιόμαστε... Για ότι νομίζουμε ότι μας χρωστάει και το οποίο πρέπει άμεσα να καρπωθούμε...

Κέρδος, this is the magic word μωρό μου..!!

Το μεγαλύτερο ψώνιο πουλάει και κερδίζει Κούκε... wake up and smell the coffee...

Όσο για τις μαλακίες/μπουγάδες, ακούστε τον Κούκο και πιστέψτε τον, έχει άλλωστε γράψει και πει τις περισσότερες από όλους εσάς μέχρι τώρα. Έχουν τη δική τους ύπαρξη οι μαλακίες σας/μας απ' τη στιγμή που θα τις απλώσετε/απλώσουμε στο σχοινί. Κατ' αρχήν μάθετε να τις ειρωνεύστε. Στη συνέχεια να μάθετε να τις χαρχαλεύετε μήπως καταφέρουν να έρθουν σε οργασμό, όχι γιατί τις πειράξατε/πειράξαμε/πειράξανε, αλλά από μόνες τους.












( τα πειραματικά δεδομένα babe δεν αλλάζουν ποτέ, εκείνο που μπορεί να διαφοροποιηθεί είναι οι ερμηνείες... )

( ψιλοάσχετο )


:shock:
Όσο οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να πίνουν, να πολεμούν, να στοιχηματίζουν και να καπνίζουν, τούτος ο κόσμος έχει μέλλον.
Άβαταρ μέλους
Druuna (...ex Queen)
super member
 
Δημοσιεύσεις: 244
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 1:39 am
Τοποθεσία: In your minds!

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Μάιος 31, 2003 3:59 pm

Κουήν και βέβαια θέλω να είμαι στο κέντρο του ενδιαφέροντος (σου απαντώ στο προπροηγούμενο μήνυμα) για αυτό και έχω χρησιμοποιήσει όχι επτά αλλά σαρανταενιά μεθόδους για να το επιτύχω (έχω αντιγράψει σχεδόν το βιβλίο <πώς να γίνεται το κέντρο του ενδιαφέροντος> του αμερικάνου χόστον μπρός.

Αλλά και εσύ και οι άλλοι το ίδιο δέν θέλετε;
Αφού όλοι σας,σας τρέχουν τα σάλια για να ακούσετε μιά επαινετική κουβέντα εδώ μέσα.
Διότι ακριβώς όπως το λες (αναφέρομαι στο προηγούμενο μήνυμα),φταίει το ελλειματικόν του πραγματικού μας που μας αναγκάζει να φερόμαστε έτσι.
Για αυτό και είμαστε όλοι μας ΑΡΡΩΣΤΟΙ.

Έτσι είναι λοιπόν και εγωιστής είμαι και ψεύτης και κλέφτης και πουτάνα και γαλυφιάρης και νάρκισσος και άλλα πολλά (αυτός που γράφει είναι ψεύτικος,αλλά αυτά που γράφει είναι πέρα για πέρα αληθινά,κούκε και στραίηντζερ.Και δέν μπορούμε να πούμε με σιγουριά,άν η αλήθεια είναι τα δεδομένα ή οι επιθυμίες-ερμηνείες κουήν).

Όλα αυτά είμαι λοιπόν κουήν (ότι σας καταλογίζω είναι αυτά που αναγνωρίζω και στον εαυτό μου) και με αυτά τα ελλατώματα και αρρώστειες προσέρχομαι στο διαδίκτυο και σας απλώνω το χέρι να με βοηθήσετε και να με γιατρέψετε.
Επενδύω χρόνο σε σάς όπως ακριβώς και ο άνθρωπος με το μελλοντικό του συμβόλαιο εκπλήρωσης με το θεό που μας είπες κουήν και περιμένω τα κέρδη μου μελλοντικά.

Εκθέτω την αρρώστεια μου σε σας για να την κατανικήσω και να γίνω από γουρούνι,αυτά τα λουλούδια και οι μυρωδιές που λέει το σκιάχτρο.

Για αυτό να είσαι πιο προσεκτική κουήν με τα γραφόμενά μας.
Μήν διαβάζεις,λο και λα μας κάνει λολα και πα και ρε και λο και λα και ε και να και μη και λο,ότι μας κάνει πάρε λόλα ένα μήλο (αυτή την άσκηση την συνιστώ σε όλους σας,ξελαμπικάρει το μυαλό).

Τα πράγματα ακόμη και τα απλοικά,έχουν πάντα μιά κερκόπορτα όπως της πόλης, που εισβάλουν αναπάντεχα ιδέες που δέν τις περιμένουμε.

Το λοιπόν,φροντίστε να με κάνετε καλά και εμένα και τους άλλους και το ίδιο φροντίζω και εγώ για σας,για να μήν βλαστημάμε ο ένας τον άλλο στα γεράματα.
Σταθείτε στο ύψος σας,ψωνάρες έ ψωνάρες!



ΥΓ Κούκε,ο κούκος ζηλεύει τον στέλλιο,γιώργο (όπως λέγεσαι) για την ζωή του ή ο στέλλιος γιώργος νομίζεις πως ζηλεύει τον κούκο; (με την θετική ερμηνεία αναφέρω την ζήλεια).

ΥΓ 2 Στραίηντζερ,οι ιδέες που μας λές ότι καταθέτουμε εδώ,πιστεύεις ότι διαμορφώνονται-παράγονται μέσα στο διαδίκτυο ή παράγονται στον πραγματικό μας κόσμο αποκλειστικά και εδώ απλώς και μόνο καταγράφονται; .

ΥΓ 3 Κουήν, η δημοκρατία επιφέρει και ισοτιμία ή η ισοτιμία φέρνει την δημοκρατία;

ΥΓ 4 Φούουουουουου σας!!!
Πόσα κεράκια έσβησα περτρί;

ΥΓ 5 Αφού οι προφάσεις επικοινωνίας έχουν πια εξαντληθεί (όπως είναι τα διάφορα θέματα ) πιστεύεις τώρα άσπικ ότι η καινούργια επικοινωνία που προκύπτει σε αυτήν την ομάδα, είναι ο παρανοικός λόγος;


























Κούκε και στραίηντζερ,μιάς και θα πάτε για ψάρεμα,θα σας πρότεινα (άν με θέλετε και μένα μαζί σας βέβαια) να πηγαίναμε μετά το θυμάρι πρός τα λεγραινά.
Ανοιχτά πέρα από το νησί πάτροκλος λένε ότι υπάρχουν στο βυθό ένα εκατομμύριο λίρες αγγλικές από το ναυάγιο του β παγκοσμίου.
Τι θά έλεγες κούκε να βουτήξεις να σε γαμήσουν τα σκυλόψαρα και να μας φέρεις εμάς το εκατομμύριο που δέν του δίνεις και αξία κιόλας όπως μας λές;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Tα Ανεπίδοτα (παραλήτης Αγνωστος)

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Μάιος 31, 2003 4:46 pm

Aπο το καιρό που πίστευα ότι η λύση είναι στο ΕΝΑ.
Γιατί είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι «η γονιμότητα είτε πνευματική είτε σαρκική είναι μια και μόνη». Βεβαιώθηκα όταν το είδα και γραμμένο από τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε: «γιατί και το πνευματικό ακόμα δημιούργημα τη ρίζα του την έχει στο σαρκικό.Το έργο του πνεύματος είναι σα μια πιο απλούστερη, πιο μυστηριακή, πιο γητεμένη πιο «αιώνια» επανάληψη της σωματικής ηδονής(....) μέσα σ ένα μονάχα στοχασμό ενός δημιουργού ξαναζούν χίλιες λησμονημένες ερωτικές νύχτες και τον γεμίζουν μεγαλείο και ύψος. Κι εκείνοι που σμίγουν τις νύχτες, κι αγκαλιάζονται μέσα σε λικνιστική ηδονή, κάνουν ένα βαθυσήμαντο έργο:μαζεύουν γλυκιές απολαύσεις, βαθιά νοήματα και δύναμη για το τραγούδι κάποιου ερχόμενου ποιητή που θα σηκωθεί ν ανιστορήσει ανείπωτες ευτυχίες».

Μετά πήγα παρα πέρα...είδα ότι το ΕΝΑ δε με έφτανε. Οπως δε θα με φτάνει ποτέ ένα βιβλίο. Θέλω πολλά βιβλία, πολλούς ανθρώπους. Γι αυτό ήλθα στο νετ. Για την επικοινωνία, τη μαγεία της αναμονής και της απάντησης , τον ίλιγγο της πλοκής των λέξεων και της ξιφομαχίας των ιδεών. Γι αυτό και έγραψα κάπου ότι η Τέχνη είναι ο αριθμός Δύο.Ολο και πιο πολύ αποκτώ δηλαδή τάσεις βαμπιρικές. Εσείς το λέτε αλλιώς. Θα ήθελα ναχω πάντα ένα εκατομύριο να σας δώσω. Θα θελα επίσης να μπορούσα να τραφώ και από το χυδαίο λεξιλόγιο που κάποιες φορές διαβάζω στους τοίχους αυτής της «Πόλης» αλλά δε μπορώ. Ξέρω ακόμα ότι η Πόλη δε έχει πόρτα αλλά ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε πόρτα όλοι εμείς. Για να μη πούμε ποτέ η Πόλις εάλω...





Αναζήτηση 7



ΝΕΤ


Είναι απλό! μπροστά Της παίρνω υπόσταση. Δημιουργώ ένα προφίλ. Οποιο θέλω εγώ. Μακριά ίσα μαλλά, γαλάζια μάτια σκανδιναβικό όνειρο ή μελαχρινή μοιραία με πλούσιες καμπύλες μεσογειακό θαύμα; Εργαζόμενη, πετυχημένη, αγέρωχη με άσσους στο μανίκι ή τρία παιδιά κι ένας κακομαθημένος σκύλος; Μπροστά στην Οθόνη είμαι ένα γοητευτικό πλάσμα προς εξερεύνηση.
Είσαι έτοιμη με ρωτά εκείνη. Ναι, της απαντώ. Βάζω τα λόγια πάνω της όπως ο ναυαγός στο μπουκάλι κι εκείνη τα στέλνει στο διαδίκτυο.Αλλοτε το έλεγαν νυφοπάζαρο.

Είμαι τυχερή που ζω αυτόν τον αιώνα. Οι γυναίκες παλιά δεν είχαν τέτοια ευκαιρία. Να δημιουργούν το όνειρο! Επρεπε να τα ζήσουν όλα στην πραγματικότητα. Επικίνδυνο πράγμα τα ξεμοναχιάσματα στη γωνία. Να δείχνεις το πρόσωπό σου, να γνωρίζουν οι άλλοι το όνομά σου! Ενώ εγώ απομονώνομαι στο γραφείου μου και σουλατσάρω κάθε βραδυ. Κανείς δεν θα το μάθει! Κι ούτε χρειάζεται να εστερνιστώ μια εικόνα, μπορώ και την αλλάζω. Μεταμορφώνομαι. Σήμερα αυτό, αύριο εκείνο, μπορώ και διαθέτω 2 και τρια πρόσωπα. Κι ό,τι της πω εκείνη το γράφει!

Εχουμε γίνει αχώριστες φίλες. Της λέω μυστικά κι εκείνη τα κρατά στη μνήμη της. Τεράστια μνήμη! Και τάφος! Ποτέ μου δεν είχα φίλη τόσο εχέμυθη.
Είναι ο άλλος μου εαυτός. Αυτός που δεν τολμώ να ξετυλίξω μπροστά στους άλλους. Και οπωσδήποτε είναι καλύτερη συντροφιά από την τηλεόραση. Αυτή μόνο μιλά. Ενω η Οθόνη και μιλά κι ακούει. Τη ρωτώ κι εκείνη απαντά. Μη μου πείς, αυτή δεν είναι η αρχή της επικοινωνίας; Ξέρει τα.πάντα. Γήινος θεός. Δεν απαιτεί ούτε θυσίες ούτε δύκολες λατρείες. Ρωτώ, απαντά. Προσαρμοσμένη λέμε στις ανάγκες μου.Εξ άλλου δεν έχω περίεργα βίτσια. Ούτε μου λείπουν οι γνώσεις, έχω μπουχτίσει στη γνώση. Αυτό που θέλω είναι το συναίσθημα. Αυτό δεν το πουλάνε πουθενά. Πατώ τα πλήκτρα κι εκείνη το δίνει με το κιλό. Καταργεί την απόσταση, το χρόνο. Σε διάστημα δευτερολέπτων ακούν τα λόγια μου, διαγείρονται οι αισθήσεις.Πάτα τα πλήκτρα, λέει το γαλάζιο βλέμμα της κι εγώ υπακούω.

Είμαι σας λέω αληθινά υπόχρεη στην Τεχνολογία.
Δεν πάει πολύς καιρός, γνώρισα ένα παράξενο αγαπημένο. Είμαστε το πιο περίεργο ζευγάρι στον κόσμο. Τον διάλεξα μέσα από το σωρό, τυχαία χωρίς να σκεφτώ, έτσι όπως διαλέγω απ το καλάθι ένα μπλουζάκι τις ημέρες των εκπτώσεων.
Ωραία που είναι! Στέλνουμε ο ένας στον άλλο μηνύματα. Μιλάμε. Μόνο μιλάμε. Δεν μπορούμε ν αγγίξουμε ο ένας τον άλλον. Μοιάζουμε με τον φυλακισμένο και την αγαπημένη του:αναμεσά μας υπάρχουν τα κάγκελα. Δεν δίνουμε ποτέ ραντεβου μα πάντα συναντιόμαστε, όχι στ αληθινά, για να μην χαλάσουμε την μαγεία. Την μαγεία του χαδιού που σέρνεται πάνω στην Οθόνη!
Πειράζει που αγαπιόμαστε πάνω της; Είναι ένας παράξενος εραστής τα λόγια ....Ξέρετε ο έρωτας πάνω απ όλα είναι εγκεφαλική λειτουργία, πνευματική κατάκτηση, γοητεία των λέξεων που πλέκονται, ξιφομαχούν οι λέξεις.... ιδέα την ιδέα ...Θα νικήσει ο έρωτας; Είμαστε ίσως ανώμαλοι να δεχόμαστε έτσι εν γνώση μας έναν ηδονοβλεψία αλλά έχω τη φρικτή υποψία ότι ο έρωτάς μας στηρίζεται επίσης σ αυτή την αδιάντροπη παρουσία.
Και είναι έρωτας κρυφός, μυστικός απ΄ όλους! Ελεύθερος ! Οποτε θες χωρίζεις!
Αρχίζει όταν οι συγκάτοικοι πάνε για ύπνο ή όταν μένουν μέχρι αργά στη δουλειά.Υπάρχει τίποτα πιο γοητευτικό από το απαγορευμένο; Το απαγορευμένο. Τί γλυκό! Αν δεν ήταν τόσο βολικό δεν θα είμαστε τώρα εδώ.Θα είχαμε κάνει τους απολογισμούς και θα ειμαστε εκεί, έξω.

Κι ύστερα είναι η έκπληξη, το απρόσμενο, η περιπέτεια της νύχτας. Τραβάει σαν μαγνήτης, υπνωτίζει, αιχμαλωτίζει την ανάσα, ανεβάζει τους παλμούς της καρδιάς. Νιώθουμε μια ένταση σαν να μας έχουν βάλει στην πρίζα Την επομένη μια εσωτερική ταραχή, ζαλίζομαι, παραπατώ αλλά ζω, ζω, νικώ τη ρουτίνα. Κι όσο σκοτεινιάζει, όσο πλησιάζει η ώρα να συναντηθούμε μοιάζουμε με έφηβους στον πρώτο έρωτα. Λάμπουν τα μάτια, τρέμουν τα χέρια κι όλο κοιτούμε το ρολόι. Είναι ώρα;

Δεν ακούω, δεν θέλω κανένα. Κλείνω βιαστικά το τηλέφωνο. Ανοστοι φίλοι! Τί θέλουν και παίρνουν; Δεν έχω ανάγκη, τί να πω; Ολα τα είπα. Τελείωσα. Είμαι αυτάρκης. Εγώ κι ο αγαπημένος. Αυτοικανοποιούμενοι. Μαζί. Ολος ο κόσμος είναι εδώ. Στένεψε. Περιορίστηκε. Χώρεσε σε μια Οθόνη. Εκεί στρέφω το βλέμμα Εκεί προσβλέπω. Εκεί ικανοποιούμαι. Εκει ανακουφίζομαι.

Γλυκέ σύντροφε της νύκτας, έτσι ψάχνουμε, στα τυφλά! Σαν να παίζουμε τυφλόμυγα. Αααπππ, σ έπιασα! Ποιός είσαι; Πού μένεις, Πόσο χρονών είσαι; Τι κάνεις στη ζωή σου; Εχεις παιδιά; Τι ζητάς εδώ; Τί θέλεις από μένα; Ρίξε την μάσκα σου. Πες μου την αλήθεια! Αυτές τις ελάχιστες ώρες που θα περάσουμε μαζί κάνε τις όμορφες, πες μου.......όχι, δεν μπορείς να πεις. Μόνο να γράφεις μπορείς με τη γραμματοσειρά που έχεις διαλέξει από το μενού του υπολογιστή σου.

Αγνωστε, βάλε λίγο χρώμα στα λόγια σου! Δως τους την μαγεία που χρειάζομαι, θα την κρατήσω κρυφά απ΄όλους στο βάθος του μυαλού, θα με συντηρήσει μέχρι την επόμενη φορά, όχι, δεν μπορεί να φτάσει μέχρι την καρδιά, θα μου κρατήσει όμως για λίγο συντροφιά όπως μια φωτιά αναμμένη με καλό προσάναμα, μετά δεν θά χουμε με τί να την ανεφοδιάσουμε αλλά θα νιώσουμε και οι δυο τί είναι φωτιά, όνειρο, μισόκλειστα μάτια, γλυκό αποκοίμισμα με τις φλόγες να σου χαιδεύουν το δέρμα. Ξέρω, παίζουμε. Εσύ ρωτάς, εγώ απαντώ. "Ξέρεις....." σου λέω," πες μου'.....μου λές τί ωραία που είναι, μεθάμε μαζί άγνωστε εξομολογήτή, μας δίνει αυτό το δικαίωμα η νύχτα.

Ξένε, να ξέρεις είσαι ο ψυχίατρός μου, ο καφές μου, το κρεββάτι μου, σε τί περίργο αρραβώνα έχουμε εμπλακεί και οι τρεις τί ερωτικό τρίγωνο είναι αυτό; Εγώ εσύ κι η Οθόνη! Αχισε σαν παιγνίδι σαν αστείο, σαν ένα καινούργιο πιάτο φαί. Ας δοκιμάσουμε κι από αυτό, είπαμε. Και μετά μας σκλάβωσε η γεύση του, μας αιχμαλώτισε. Καταλήξαμε μονοφάι μονοκούμπι. Ναρκωτικό κατήντησε, τσιγάρο που καίγεται αργά στο τασάκι και μετά ανάβουμε άλλο κι άλλο γιατί δεν μας φτάνει η νικοτίνη που πήραμε. Ξανά και ξανά μπαίνουμε βγαίνουμε ψάχνουμε στα παράθυρα, αρχίζουμε μια ιστορία την τελειώνουμε δεν μας φτάνει δεν μας φτάνει ασφυχτιούμε διαγράφουμε ονόματα προσθέτουμε άλλα φεύγουμε προσπαθούμε να ξεφύγουμε ανοίγουμε ένα βιβλίο το ξανακλείνουμε.
Βιβλία, βιβλία! Τα παίρναμε μαζί μας τα ξεφυλλίζαμε φίλοι που δανείζαμε ξεχνιόμιασταν μπροστά στα ράφια ταξιδεύαμε μα δεν μας φτάνει δεν μας φτάνει ξεχάσαμε το χαρτί την υφή του δεν μας φτάνουν η φωνή του τα λόγια του τα μάτια μας συνηθίσανε να διαβάζουν κομματιαστά, φράση - φράση, περιμένοντας την απάντηση σ ένα αγωνιώδες πες μου μίλα μου, τα δακτυλά μας έμαθαν να μεταφράζουν την σκέψη μας ακούγοντας τον ήχο των πλήκτρων το βουιτό του υπολογιστή μάθαμε να κρεμόμαστε από μια απάντηση που όταν αργεί τρελλαινόμαστε. Κι η σκέψη μας αιφνιδιάστηκε. Σταμάτησε. Αδειασε. Και μετά πάλι γέμισε από ένα ποτάμι ερωτηματικά: τί γίνεται εδώ ποιοί είναι αυτοί πού με πάνε πού βγάζει αυτός ο δρόμος είμαι καλά θέλω γιατρό έτσι είναι τώρα έτσι γίνεται έτσι κάνουν κι άλλοι τους ακολουθώ ακολουθώ την εποχή μου βγαίνω στο περιθώριο; Ζω δεν ζω ;

Θέληση, παλιά μου θέληση, πού είσαι, πού χάθηκες ποιές ανάγκες σε κατάπιαν σε εκμηδένισαν, σερνάμενη αρνούμενη στην αρχή τελικά υπάκουσες σε ποιό θεό, σε ποιό μάγο, σε ποιό φίλτρο, σε ποιούς άγνωστους νόμους της σύγχρονης κοινωνίας, σε ποιό περιτύλιγμα μας φυλακίζει τους δόλιους και μας προσφέρει σαν θυσία στο βασιληά της απομόνωσης, της μοναξιάς, της απουσίας....
Πού είστε φίλοι, θεοί, γυναίκες της αυλής με τα πλεκτά στα χέρια και το κουτσομπολιό στο στόμα, πού είστε γραφικά καφενεία κάτω από τον μεγάλο πλάτανο, παιδιά που παίζετε στην αλάνα, οργανάκια στην άκρη του δρόμου, καντάδες κάτω από τα παράθυρα, στιχάκια, λουλούδια το καθένα με μια διαφορετική σημασία, βιολέτα είμαι θλιμένος, τριαντάφυλλο είσαι ωραία, γιασεμί σε ποθώ, μη με λησμόνει μου λείπεις....

Ξένε, Αγνωστε, λίγα μόνο σου ζητώ. Να πιούμε μαζί το γλυκό κρασί των λέξεων. Αλλά μη στέλνεις έτσι τις λέξεις, μπορεί να με μαγέψουν. Γι αυτό γλυκέ σύντροφε, πρόσεχε τις λέξεις σου μη με καλέσεις ποτέ αν αυτό δεν είναι βαθιά ανάγκη σου. Ας υπάρχει τουλάχιστον ανάμεσά μας αυτή η ελάχιστη ειλικρίνεια. Τίποτα άλλο δεν σου ζητώ. Αύριο ξένε, αύριο θα τα ξαναπούμε. Σε βάζω στη λίστα μου. Μην χαθείς, να τα ξαναπούμε. Είσαι η νέα μου πραγματικότητα. Εχεις μπει στη ζωή μου.

Σήμερα δεν είσαι εδώ. Είσαι ένα όνομα σβηστό στη λίστα των φίλων. Ολη μέρα σε περίμενα. Δεν ήλθες. Νύχτωσε. Δεν πήγα ούτε στο μάθημα του χορού. Ξεχνιέμαι στο χορό. Δεν σκέπτομαι παρά τα βήματα. Σκέπτομαι να πάω στο τσατ, δεν μπορώ να κάθομαι άλλο έτσι άπραγη με τα μάτια στηλωμένα στ όνομά σου. Σκέπτομαι την μέρα που δεν θα ξανάλθεις πια. Καλύτερα να πάω στο τσατ. Καλύτερα ένας καινούργιος άγνωστος κάθε μέρα, ένας καινούργιος αγαπημένος!

Το σαλόνι θα είναι γεμάτο. Θα είναι όλοι εκεί. Ο μαρκήσιος, ο δούκας, ο ζορό, ένας gentleman, ο σούπερμαν, ο Δον Ζουάν, ένας Ρωμαίος, ένας αμερικανός στο Παρίσι, ένας dm_be - το βε πρέπει να σημαίνει Βέλγιο- ένας καινούργιος man2002, ο αιώνιος εραστής 2002 γεμάτος έπαρση... ένας Μουστάφα που θα δηλώνει νά παρούσα και η ανατολή! ένας αβγ24_01_02 που θα με κάνει να γελάσω γιατί το ψευδώνυμό του μου θυμίζει αυγό με ημερομηνία λήξεως, ένας "κλπ" για να εξάπτει την φαντασία, ένας....ένας ατέλειωτος κατάλογος θα ξεδιπλωθεί μπροστά μου και αναμεσά τους πολλές γυναίκες! Θα βολευτώ κι εγώ πίσω από κάποιον "μπάτλερ" αφού ο οικοδεσπότης επιμένει να μας βάζει κατά αλφαβητική σειρά..
Και εκείνοι θ αρχίσουν να παρατάσσονται μπροστά μου. Οπως τότε που οι καβαλλιέροι στεκόντουσαν μπροστά στη ντάμα και της ζητούσαν ένα χορό.
Μερικοί θ αρχίσουν ευγενικά. "Καλησπέρα κυρία μου. Μερικοί θα βουτήξουν κατ ευθείαν."Είσαι όμορφη, γλύκα; Αλλοι θα μπουν αμέσως στο ψητό. "Εχεις κάμερα"; Αλλοι θα το παίζουν άνετοι. "Γειά σου! Τι κάνεις;" Αλλοι θέλουν να ξέρουν με μιας πού βαδίζουν "από πού είσαι," "πόσο χρονών είσαι" "asv stp"? Κι εγώ θα απαντώ. «Ξέρεις.....», «Πες μου....»

Οι ώρες θα περάσουν αναζητώντας ένα όνομα. Οι δείχτες του ρολογιού θα προχωρήσουν.Τα φώτα της κουζίνας του διπλανού διαμερίσματος θ ανάψουν. Η πρώτη κίνηση στο δρόμο. Ξημερώνει.Τα φώτα από τις κεραίες στο βουνό μόλις που φέγγουν.Ωρα να σβήσω την Οθόνη.Καληνύχτα.Ενα τσιγάρο ακόμα πριν βυθιστώ σ ένα βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα.

Αχ ! Ερωτα, Ερωτα! Ξέρω ένα μέρος όπου κάνουν εκπτώσεις στον Ερωτα. Σ αυτό το μέρος πουλάνε τον Ερωτα φτηνά. Υπάρχει για όλα τα γούστα....
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό alexis74 » Κυρ Ιουν 01, 2003 7:30 pm

1.Κάτι τέτοια(όπως το τελευταίο μήνημά της) έγραφε πριν από κάτι μήνες η χρήστρια υπό τον κωδικό ντρούνα σε άλλο κλάμπ, με άλλο όνομα και...
κινδύνεψα να την ερωτευτώ γμτ.
2.Δεν τίθεται θέμα πόντιας πουτάνας, αλλά πόντιας τραπέζης αγαπητέ φορουμιστή θεματογράφε.(Κατ έριν και χρεών)
3. Τα λοιπά λόγια εκτιμώνται υπό του γράφοντος ώς επικήδειοι του χαμένου χρόνου, ή ως μοιρολόγια του κόστους ευκαιρίας.
4. Τρεις λέξεις αρκούν.
5. Η ουσία στο γκρεμό:










ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΑΙΜΩΝ









δηλαδή














Χαρακτήρας ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του.
ΟΛΕ
Deep Down & Dirty
alexis74
full member
 
Δημοσιεύσεις: 181
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:22 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Δευτ Ιουν 02, 2003 9:03 am

(Παρενθετικός ο λόγος μου και πάλι ...

Ως μικρότερη περίμενα, αγαπητέ μου, να ξεκινήσεις πρώτος το φύσημα των κεριών ... άδικα όπως αποδείχτηκε. (Η ευγένεια θα με φάει! ... βέβαια, σκέφτηκα "σιγά μην καταφέρει να τα σβήσει όλα σε τέτοια ηλικία! όλο και κάποιο θα μείνει και για μένα την "πριν"! ". ʼλλα ο "μετά" σφύριξε αδιάφορα και απέφυγε το φφφφφφφφφφφφφ.... ). Και τώρα τι θα την κάνουμε την τούρτα που μπαγιάτεψε; Ούτε για τουρτοπόλεμο δεν κάνει ... (γιατί να ξέρεις, ο καλός ο τουρτοπόλεμος θέλει φρέσκα υλικά για να λερώνει περισσότερο!). ʼσε που μπήκε και ο άλλος ο βιαστικός και προσπάθησε να σβήσει μερικά! Καλά βρε, εσύ πάλι τώρα θυμήθηκες να σβήσεις κεράκια; Πάει πέρασε η σειρά σου... άσε και εμάς τους μικρότερους να χαρούμε λίγο! Τέλος πάντων ... χάλασε η τούρτα ... χάλασε η έκπληξη ... ας ευχηθούμε τουλάχιστον :
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ... κλπ κλπ

Υ.Γ. Πάντως, αν έχεις διάθεση, ευχαρίστως θα έριχνα μερικά κομμάτια τούρτα έτσι στον αέρα, "ανεπίδοτα" .... κι όποιον πάρει ο χάρος !

Τέλος παρένθεσης)
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron