ας γράψουμε ιστορίες

Τα Ανεπίδοτα. (Παραλήπτης άγνωστος)

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Μάνα μου,

Δημοσίευσηαπό teleosaure » Κυρ Μάιος 04, 2003 7:19 pm

.
Μάνα μου,

σου γράφω για κάτι που ποτέ δε θα μπορέσω να σου πω. Για κάτι που δεν έχει σταματήσει να με πονάει και που μ' εμποδίζει να νοιώσω άνθρωπος ολόκληρος.

Γιατί μάνα μου δε μου έδωσες ποτέ αυτό, που περίμενα πάντα κι ακόμα λαχταρώ; Το χάδι σου, μάνα, το χάδι σου... Σκληρή και αυταρχική, ασκούσες επάνω μου βία λεκτική και σωματική. Αντιδρούσα εξ ίσου βίαια -πιστεύω- με το να σε περιφρονώ, με ψυχραιμία και σκληράδα απόλυτη, μη αντιδρώντας στις προκλήσεις σου.
Μια φορά θυμάμαι, με είχες τσακίσει στο ξύλο -η αιτία όπως πάντα κάτι ασήμαντο, όπως π.χ. κάποιο βιβλίο που δεν είχε μπει στη θέση του- με χτυπούσες για να κλάψω. Στεκόμουν όρθιος, ακίνητος, σφιγμένα χείλη, σε κοίταζα κατάματα κι ούτε ένα δάκρυ. Με χτυπούσες με ένα καλώδιο ηλεκτρικής συσκευής, όπου έβρισκες. Σε παρατηρούσα σα να έβλεπα θέατρο. Μου φαινόταν αστεία η κατάσταση, παρ' όλο που πονούσε το σώμα μου. Σιγά σιγά ο πόνος μεταφέρθηκε παραμέσα. «Καλύτερα σκατά νά 'βγαζα μέσαθέ μου, παρά που σε γέννησα» φοβερή φράση, την έλεγες και την άκουγα όμως ταχτικά. Μου φαινόταν απλά παράλογη.

Μάνα μου δεν δέχτηκες ποτέ το παραμικρό απο μένα. Στο φιλί μου στράβωνες το πρόσωπό σου, στο χάδι μου τραβιόσουν, κι ακόμα είσαι έτσι.

Δε με κατάλαβες ποτέ ούτε με «ένοιωσες». Το συναίσθημά σου νεκρό. Μόνο για να αλλάζω κάλτσες ενδιαφερόσουν, να στρώνω το κρεββάτι μου, και άλλα ζητήματα τάξης και καθαριότητας.

Σου γράφω αυτούς τους στίχους, ανάπηρους στίχους και μισούς, μήπως καταλάβεις κάποτε, όπου κι αν βρεθεί το πνεύμα σου, τη δική μου αναπηρία, που απλόχερα μου χάρισες. Είναι η δική μας πραγματικότητα αυτή, καλή μου μανούλα:

Σε κοιτάζω στα μάτια
Η αστραπή εξαφανίστηκε
Βούλιαξαν τα μάτια
Χάθηκαν
Ούτε βλέμμα υπάρχει
Δυο τρύπες μαύρες
Μόνο δυο τρύπες
Στη θέση των ματιών
Των μαύρων σου ματιών
Δυο τρύπες μάνα
Μάνα μου νεκρή
Απο τώρα
Κενό

Σου μιλώ δεν ακούς
Ουτε που άκουσες ποτέ σου
Μια λέξη μονάχα
Ουτε απάντησες ποτέ
Στα ερωτηματικά μου
Μόνο περπατούσες αγέρωχη
Ομορφη και λεπτή
Στα μονοπάτια του μυαλού
Χωρίς ιδέες χωρίς
Φαντασία καμμιά
Συναίσθημα χαμένο
Στη λάβα του πάθους
Που δεν ένιωσες
Στο χορόδραμα
Που δε χόρεψες
Σε λυπάμαι
Αλλά δε σ' αγαπώ
Δε μπορώ να σ' αγαπήσω πια
Στέρεψαν τα δάκρυά μου
Στέρεψε η πηγή
Κι η αγάπη μου πέθανε
Πριν απο σένα
.
teleosaure
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 36
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:20 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Κυρ Μάιος 04, 2003 9:05 pm

Καλοκαίρι 1985

Να σου γράψω; Γιατί; Τι είσαι;
Είσαι μέσα μου και απαντάς πως λαχταράς να ξεχυθείς. Να ξεχυθείς από παντού. Τούτη την ώρα ορμάς έξω από τη πύλη των ματιών και με έχεις κατακλύσει. Εικόνα – αίσθηση. Τι είσαι; Δεν ξέρω αν μου είναι χρήσιμο να σου συζητάω. Να σου πω την αλήθεια; Με γοητεύεις και σε φοβάμαι. Δεν ξέρω τίποτα για σένα, παρά μονάχα ότι βρίσκεσαι μέσα σε μια μορφή. Πέρα από αυτό τίποτα. Πολλές φορές σε φορώ σα ρούχο στους άλλους. Σε νιώθω να αλωνίζεις όλο μου το σώμα, σε νιώθω με κάθε ίνα του κορμιού μου…
Για όνομα του Θεού, φανερώσου! Πας και κρύβεσαι κάτω από το πετσί μου, πίσω από το δάχτυλό μου, μέσα στους λαβυρίνθους του μυαλού μου. Εμφανίσου! Κουράστηκα να μετρώ σκέψεις! Πονάνε δεν το καταλαβαίνεις;
Φανερώσου!
Τίκτω
Γεννιέσαι
Αναγεννώμαι
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Κυρ Μάιος 04, 2003 9:22 pm

......Πουθενά,ωρα 00.00....Ημερομηνια: ....

Χτες ονειρευτηκα.Ειχα καιρό να ονειρευτώ.Διαισθάνομαι την ματιά σου πίσω απο τα γράμματα μου.Σε βλέπω που με κοιτάς απορημένα.Είναι που εχω πολυ καιρό να σου μιλήσω,αυτο δεν είναι;Και μετά απο τόση σιωπή να και οι ήχοι μου ντυμένοι με λέξεις να βολτάρουν μπροστά στα μάτια σου.Μην ψάχνεις να βρείς την αναγκη.Πάντα υπάρχει μια αναγκη τόσο πρωταρχική οσο και η ανάγκη που κινει το χέρι να σηκώσει το ποτήρι με το νερό.Αναγκη για επιβιωση.
Ναι,ηρθε μετά απο καιρό χτες ,το όνειρο.Και εγω το υποδέχτηκα με τη λαχτάρα της ερωμένης που είχε άδεια για χρόνια την αγκαλιά.Και εσφιξα την αναμνηση μεσα απο τα κλειστα μου ματια για να την εχω το πρωι παρέα μου στον καφέ,να το ακουμπήσω πλαι στο κουλουρακι της κανέλας ,να μου κρατησει περισσότερο απο τη γευση του.
Μμμμ αναρωτιέσαι εσυ τι δουλεια εχεις στο δικο μου το ψυχοσάλεμα;Μα σου λεω οτι είδα μετά απο καιρό ενα όνειρο και θα στο πω γιατι εισαι η μνήμη μου εσυ.Φύλαξε το για μένα. Σε χαρτακι απο περιτυλιγμα τσιχλας γραψτο,τσιχλας με γευση φραουλα.....
....Μια πόρτα με ενα κοκκαλινο χερούλι και πάνω της ζωγραφισμένο ενα σχέδιο,ενα περιεργο σχέδιο.Μια μαυρη μαργαρίτα .Ειδα το χερι μου ανεξάρτητο απο το σώμα μου να χαιδευει το πόμολο και η πόρτα ανοιξε μόνη της.Το πρόσωπο που σταθηκε απεναντι μου με αγριοκοίταζε μ'ενα τσιγαρο να καπνιζει στα χέρια του.Καναμε ταυτόχρονα ενα βήμα μπροστά.Η δική μου εκπληξη ,αντανακλαση στο δικο του προσωπο.Και μετά ενα βήμα πίσω.Ταυτόχρονα.Ανοιξε τα χέρια τη στιγμη που απλωσα τα δικά μου.Σταύρωση μεσα σε Σκιες που επαιζαν με ενα κόκκινο φως σε ενα δωμάτιο γεματο καθρεφτες.Ραγισμα και σπάσιμο.Γυαλια που επεφταν.Η φιγουρα
αποσπαστηκε απο τον καθρέφτη με τα κομματια απο το γυαλί ,ενα ματσο κόκκινα αστρα σκαλωμένα στα μαυρα ρούχα .Το σφιχταγκαλιασμα με μενα κρεμασμενη σαν αψυχη κουκλα .
«Εδω είμαι και κουβαλάω τα «θέλω» σου. Απλωμένα τα παραμυθια σου, πλεγμενα κοτσιδες με τις σιγανοειπωμένες ανάγκες σου.Κάποτε είχα μεγάλο φορτίο.Μεγαλωνε μερα τη μέρα.Χαρτακια με λόγια,γράμματα χωρίς παραλήπτη,γράμματα ποτισμένα με γέλια και δακρυα που είχαν παραλήπτη,νυχτερινα σφυριγματα περιμένοντας άσκοπα να φωτίσει,ευχες γραμμένες στην ουρα πεφταστεριών,μπροσούρες με μακρυνα μέρη και μια Κάτια να μιλαει για Ινδίες και Νεπάλ,σκιτσα ονείρων κολλημένα σε τοίχους,μια Βήτα μελενια και μια Θήτα με ενα μυτακι ανασηκωμενο να ψιθυρίζουν για ερωτες φευγαλέους σε σπαρμένες με αμμο βόλτες,και εκείνη η θάλασσα με το βουνο να υψώνεται προστατευτικός τοίχος που εστειλες ολα τα «γαμωτο σου» και τα «αντε και γαμήσου,ποναω» μεσα της.Αγκαλιασε με.Αγκαλιασε με να νιώσω τους χτύπους της καρδιάς σου,να σιγουρευτώ οτι δεν επαψες να υπάρχεις.Δε θα τρέξω για να με κυνηγήσεις.» Και το φιλι του σκαλωσε ζεστο στην κοχη του λαιμου μου.
Και ακουγα .Ακουγα...... Μα τα χέρια μου παράλυτα.Να νιώθεις τη ζεστασια ενός κορμιού που δε μπορείς να αγκαλιάσεις .Βασανο.
Και αλλο χέρι στον ωμο μου.Να προχωρά απονα προς τα κει που σπαταραγε ακόμα το φιλί.Να το σκουπίζει ,να το σβήνει.Το ενιωσα να τρεμιζει κατω απο την παλάμη,υγρο και μετα να εξαφανιζεται και στη θεση του μια παγωνια .Τραβηγμα του αχυρενιου σωματος μου.Μιση στροφη στο κενο.Και ενα σφιξιμο,ενα ταρακούνημα.
«Συνελθε επιτέλους.Κοιτα με κατάματα.Κοίτα με να αντικρύσεις τα «πρέπει» σου.Προς τα που νομίζεις οτι τραβάς με εφόδια τα συννεφένια όνειρα ενός εφηβου στην πλατη σου και τα τεως ροζ νυν μαυρα γυαλια μιας πεθαμενης αισιοδοξίας;Ποτε αληθεια θα μπορέσεις να κατανοήσεις οτι για να περπατησεις σε ενα τεντωμένο σκοινι θα πρεπει να κουβαλήσεις τα εξισορροπιστικα «πρεπει» σου.Γιατι βλέπεις σε αυτή τη γαμημένη τη ζωή δεν υπαρχει προστατευτικο διχτυ απο κάτω σου.Συμβασεις ειναι τα κυριοτερα «πρεπει» σου .Συμβασεις και συγκαταβασεις .Δεν μπορείς να πας κοντρα στο κυμα.Θα το τσακισεις το βαρκακι σου.Για σενα το λεω μικρό μου, για να μπορέσεις να υπαρξεις.Για να μπορέσεις και πάλι να καταλάβεις την αγνωστη γλώσσα που λες οτι μιλάνε οι άλλοι.Θα αλλάξεις την θεώρηση του κόσμου σου.Θα πάψει να σου μοιάζει αναλγητος..»Και να με ταρακουνάει σαν να προσπαθεί να με ξύπνησει απο βαθύ υπνο
«Μην απαρνηθείς την ουσία σου.Και η ουσία σου είναι τα ονειρα και τα «θελω σου»και το μαυροντυμενο χερι με τραβηξε
Και εγω εκει στη μέση, παιχνίδι που το τραβανε δυο κακομαθημένα παιδιά .Και οι τοίχοι αρχισαν να αναβλύζουν σταγόνες κόκκινο χρώμα (αίμα;; ) Θα διαλυθώ,σκέφτηκα.Θα γίνω κομματια ....Κομματια αναμεσα στα αντίθετα.
Σου εχω πει ποτέ οτι οι χειρότεροι εφιάλτες μου εχουν πνιγμούς;;Μολυβένιες θάλασσες; Μάλλον οχι γιατι αυτους δεν θέλω να τους θυμαμαι (κι ομως είναι ριζωμενοι μέσα μου).Κι ομως η θάλασσα που απλώθηκε μπροστά μου ήταν σωτήρια.
Ξαφνικα απελευθερώθηκα απο τα βαναυσα χέρια και ενιωσα να αιωρούμαι στο κενό.
Και απο κάτω μια θάλασσα σκοτεινή με μια μαυρη μαργαριτα ζωγραφισμένη στον πλακοστρωμένο πατο της .Περιεργο; Μαλλον αστειο να ονειρευομαι θαλασσες με πλακοστρωμένους πάτους.
Και ενιωσα ελευθερη εκεί,αιωρούμενη.....................
Ξέρω οτι δε σε φτάνει το περιτύλιγμα μια τσιχλας για να γραψεις ολο το όνειρο.Δε χρειάζεται ,ξέρεις, να κατσεις να το γραψεις με καθε λεπτομέρεια .Απλά γραψε εκείνο το «αιωρούμαι» και μένα μου αρκεί.....


Χωρίς επιλογο πριν τον οριστικό επίλογο
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό Το πράσινο μάτι » Κυρ Μάιος 11, 2003 2:18 am

Σκύψε πάνω μου και αφουγκράσου
Την φλόγα που με καίει.
Κι αν ότι ακούσεις
Είναι τα χέρια της ψυχής μου,
Που κτίζουν ένα ποίημα,
Τότε θα ξέρεις, πως βρίσκομαι
Σε καλό δρόμο !




...






Καληνύχτα γλυκιά μου...... ιέρεια !
Το πράσινο μάτι
 

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Δευτ Μάιος 12, 2003 10:07 pm

12 Μαίου

Σκέφτομαι, άρα υπάρχεις.

Σκέφτηκα να σε αναζητήσω με δικαστικό κλητήρα. Εως και θέσπισμα εξέδωσα. Αλλά μετά το έσκισα. Στα απομνημονεύματά μου (σελίδα 44, παράγραφος 11 μμ, κάτι με γκόμενες ως συνήθως έπαιζε εκεί αλλά δεν κατάλαβα τι ήτανε γιατί όταν το έγραφα είχα πιεί) θα αφήσω τελικά μόνο μια λέξη: Τσάμπα.

Ο θεός μας έπλασε τσάμπα (Μαρτσέλο ντ Ορτα, ενας ιταλός δάσκαλος, το διέσωσε αυτό το απόφθεγμα του μαθητή)

Εμείς όμως τον πλάσαμε ακριβή πουτάνα.

Παύω απόψε να σκέφτομαι. Πάψε απόψε να υπάρχεις.
Παω να επιδοθώ. Τα λέμε.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Τρί Μάιος 13, 2003 2:13 pm

13 Μαίου

Μου είπαν οτι μπήκες σε καραντίνα χτές.

Βρισκόσουν, μου είπαν, για δουλειά στη Σιγκαπούρη κι αγόρασες μια μάσκα για να φιλτράρεις το μικρόβιο της πνευμονίας. Μόνο που η μάσκα ήταν κινεζικής κατασκευής και όπως τελικά αποδείχτηκε, ο συσκευαστής στο εργοστάσιο είχε βήξει απο πάνω της πρίν τη βάλει στο νάυλον. Τι ειρωνία: κόλλησες την αρρώστια απο τη μάσκα προφύλαξης. Μόνο σε σένα μπορούσε να συμβεί κάτι τόσο σημειολογικά τραγελαφικό.

Εγω αδιαφορώ όμως. Αν ήμουν πλάι σου, εκεί στο αποκλεισμένο δωμάτιο, θα σε φιλούσα στο στόμα. Δεν μπορείς να μου μεταδώσεις αρρώστιες εσύ. Ακόμα κι αν ανέβει ο πυρετός κι αρχίσει το πραλήρημα το ξέρω, πως η έκφραση μου θα παραμείνει ποιητική, ακόμα κι όταν βγεί η τελευταία πνοή μου. Βέβαια ξέρεις κι εσύ τι σημαίνει ποίηση για το μυαλό μου. Μην απορήσεις λοιπόν που προτιμώ να σκέφτομαι τις ρόγες σου σκληρές και σκούρες με μια λευκή σταγόνα επάνω στην καθεμιά, ακόμα και στο κρεββάτι της αρρώστιας. Ολους τους κουράζουν οι εμμονές μου με τη σάρκα. Ολους. Εκτός απο εσένα. Γιατί ξέρεις οτι χωρίς την εμμονή μου αρρωσταίνει το κίνητρο της δημιουργίας. Παθαίνει άτυπη πνευμονία απο τη μάσκα της άτυπης διανόησης.

Κι αυτό, αντίθετα με σένα, θα πεθάνει αν την πάθει. Θα αποστειρωθεί, θα μαραζώσει και στο τέλος θα δημιουργήσει θνησιγενή μορφώματα, όμοια με σοφά παιδιά σε ηλίθιο κόσμο. Που θα μιλούν για φιλοσοφία και τέχνη αντι να ζούνε ως φίλοι με τη σοφία της τέχνης. Θα μιλούν μέχρι θανάτου.

Περαστικά σου. Είμαι βέβαιος οτι θα γλιτώσεις.
Στείλε μου ενα μήνυμα αν μπορείς, δώσε μου σημείο ζωής -νομίζω δεν θα βάλουν σε καραντίνα το ιντερνέτ.

Τα λέμε.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Τρί Μάιος 13, 2003 4:05 pm

!!!

(Σ.Σ Κατόπιν σβησίματος του ανωτέρω μηνύματος του κ.πρότζεκτΑλεξης74 εσβήσθη και το δικό μου καθώς το να απαντάς σε ανύπαρκτα ερωτήματα είναι μάλλον προβληματικό -για τα ερωτήματα.
Μη δίνετε σημασία, είναι κι αυτό μέρος του πρότζεκτ ίσως...)
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Τετ Μάιος 14, 2003 12:42 pm

Παραμονές Πρωτοχρονιάς*



Πως να πεις στο ζητιάνο οτι η ζωή είναι τέχνη;

Πως να εξηγήσεις στη θεούσα πως ο θεός είναι
ζωγράφος και γλύπτης και πως αδιαφορεί για τον
παράδεισο και την κόλαση, τους "δυο αυτούς
τυρρανικούς απατεώνες";

Με ποιά επιφοίτηση να κάνεις τον ανίδεο να νοιώσει την
ίδια ακριβώς ανατριχίλα μπροστά σε έναν καμβά που
δείχνει πτώματα και σε ένα που δείχνει άγγελους;

Πως να επέμβεις στο ΝτιΕν Ει του επιστήμονα ώστε να
καταλάβει πως δεν είναι μονο ο ορθολογισμός και οι
νόμοι της θερμοδυναμικής που κινούν τα νήματα του
απείρου;

Με ποιά λόγια να μιλήσεις στον πεπεισμένο πως μυήθηκε
για τα παραμύθια του εσωτερισμού;

Πως να ισορροπήσεις το κάδρο του Ντοριαν Γκρέι που
γέρνει επικίνδυνα στον τοίχο;

Πως να επιβληθείς στον ίδιο τον εαυτό σου που σου
φωνάζει "ζήσε σπατάλα και δώσου παντού", οτι υπαρχει
ένα πάλ χρώμα ευτυχίας που ίσως δεν είναι τόσο
εμφανές όσο το κόκκινο της φωτιάς, ωστόσο σου
παρέχει τη στιγμιαία δύναμη της απόλυτης αγάπης;

Εφτασα εδώ που έφτασα, καλή μου, ρωτώντας πάντα
έξω μου αυτές τις απορίες.

Τωρα εσύ δεν διαβάζεις. Δεν ξέρεις καν οτι εδώ, σε
αυτόν το χώρο συναντήσεων και διαβόλων, υπάρχει ο
παλιόδρομός σου να ιχνογραφεί με λέξεις δίχως -εμφανές- νόημα.

Ακριβώς γιαυτό, σου γράφω. Σε σένα γράφω σήμερα.
Που δεν θα δεις ποτέ την ποίησή μου, παρότι την
ξεγέννησες.

Αν υπάρχει απόλυτο, είσαι εσύ. Αν δεν υπάρχει, πάλι εσύ
είσαι.
Εσυ, που γέννησες την Τέχνη στη Ζωή μας σιωπηλά,
χωρίς ούτε ένα γόγγυσμα ωδίνης, μόνο με ήχους
ηδονής.

Εσυ, που οποτε σε πρόδοσα το είδες και το πέρασες, σαν
τραίνο που περνάει ενα πετραδάκι πάνω στις γραμμές
του αδιάφορο.

Που τη δική σου προδοσία έκανες αλήθεια μας κι ένηψες
τ' ανονήματά σου στα νερά της Στυγός κι ενα δάκρυ
ψυχής. Που μας κράτησες ορθιους. Που μου
σιγοψιθύριζες "αν η ζωή είν αυτοσκοπός, αν είναι ο βίος
φιλοτομάρης..." κι ύστερα πρόσθετες το δικό σου στιχάκι
στο Νιόνιο, "...πως να μην είσαι αρχηγός αφού
γεννήθηκες μουρντάρης!"

Τέχνη μου, δεν έγινα αρχηγός τελικά. Παραιτήθηκα της
εξουσίας για να με παρατήσει επιτέλους κι αυτή και να
μπορέσω να κοιτάξω ελεύθερος στα μαύρα σου μάτια και
πάνω απ τα σύννεφα στην κορφή του Χελμού.

Το βράδυ θα παραδωθώ στο λαιμό σου ξανά και θα δώ
ένα όνειρο.

Ολοι οι ζητιάνοι θα μπουν στα καταστήματα και θα
ξαπλώσουν στ ακριβά ντιβάνια. Ο θεός θα ζωγραφίσει με
νέα χρώματα, πιο φωτεινα. Οι πιστοί θα βγούν απο την
εκκλησία και θα μοιράσουν το παγκάρι στους
κοιμησμένους. Οι αγαπημένοι μας νεκροί θα φωτιστούνε
και στα σκοτάδια θα σκορπίσουνε οι αναλαμπές. Οι
άγγελοι θα κατέβουν στη γή και θα πίνουν καφέ μαζί
μας. Ο επιστήμονας κι ο αλχημιστής θα παίζουν τάβλι κάνοντας σπονδές
στη πλάτη ενός μονόκερου. Το κάδρο θα παραμείνει
στραβό, αλλά ο τοίχος θα γείρει λιγάκι κι όπως το
πορτρέτο θ αρχίσει να γερνάει χαμογελώντας επιτέλους,
η γενειάδα του θα φτάσει ισια στο πάτωμα.

Κι εγω, εγω που έζησα ως ενας άνθρωπος κοινός, θα
σπαταλήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς να βάλω ούτε
ενα αποταμίευμα στην άκρη. Μαζί σου. Η πρώτη
μέρα της υπόλοιπης ζωής μας είναι η κάθε μέρα.

Τούτο εστί το πνεύμα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Η
μετουσίωση της Ζωής σε Τέχνη χρειάζεται το ανακάτωμα
της σκέψης, αλλά χρειάζεται και έναν μονο καταλύτη.

Αυτόν, τον ξέρουμε ήδη. Οι άλλοι που στο διάβα συναντούμε, είναι
πυγολαμπίδες στο σκοτάδι, αγαπημένα σημάδια στη διαδρομή μας τη μοναδική.

Ευχομαι να μην διαβάσεις ποτέ ετούτα εδώ τα σκόρπια
λόγια, μα να τα ζεις -να τα ζούμε. Κι αυτό το κάτι που
όλοι ξέρουμε, όλοι αποδεχόμαστε, όλοι προσκυνάμε
κι όλοι εντέλει σκοτώνουμε,

αυτό το "κάτι" το ιερό,

μέσα στον ορθολογισμό της μυστικότητάς του, μέσα στο
ρομαντισμό της καθημερινής σκληρότητας και στην
πεζότητα των μεγάλων ιδεών,

το χρόνο που έρχεται επιτέλους να αναδυθεί για
περισσότερους.



*Στον άνθρωπο που εν αγνοία μου διέσωσε απο το οστεοφυλάκιο των νεκρών κειμένων ετούτο το παλιότερο ανεπίδοτο, ένα μεγάλο ευχαριστώ απο την καρδιά μου.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Κυρ Μάιος 18, 2003 7:55 pm

18 Μαίου

"Συνήθως δε γνωρίζουμε τίποτα γι τον τελικό μας προσανατολισμό ή για το τέρμα προς το οποίο οδεύουμε, και το ρεύμα μας σαρώνει προς έναν τύπο ζωής απο τον οποίο δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Κάθε απόφασή μας είναι κι ένς ΦΟΝΟΣ και στην πορεία μας προς τα εμπρός, βαδίσουμε πάνω απο τα νεκρογεννημένα κορμιά όλων των δυνατών μας Εγώ, που δε θα υπάρξουν ποτέ"
Ρ.Ντυμπό 1950

Εκλεισε το τηλέφωνο λίγο πριν η κασέτα του τηλεφωνητή τελειώσει. Είχε κάνει μάθημα ανάγνωσης. Της διάβαζε αποσπάσματα βιβλίων, νοιώθοντας έτσι μια απροσδιόριστη εγγύτητα. Ειχε ακούσει μια ακόμα φορά τη φωνή της να του αναγγέλει πως δεν ήταν σπίτι και πως αν αφηνε μήνυμα, θα τον καλούσε. Αλλα δεν τον καλούσε. Γιατι την είχε -ξανά- ξενερώσει.

Κι απόρησε: Μα πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει πως δεν είμαι σοφός, δεν είμαι καν ιδιαίτερα έξυπνος ώστε να μην χαλάω όσα δημιουργώ; Πως δεν καταλαβαίνει οτι η γοητεία των πύργων στην άμμο είναι που τους χαλάει ενας απρόσεχτος πιτσιρικάς;

Άντε και γαμήσου μωρό μου!!! του είχε πει την τελευταία φορά που τακανε σκατά. Ειχε χάσει το λογαριασμό. Πόσες φορές την καύλωσε και πόσες την ξενέρωσε;

Επειτα χαμογέλασε κλείνοντας γι άλλη μια φορά άπραγος το ακουστικό.
Στις σπίθες του μυαλού ανάμεσα, ενα μικρό διαβολάκι σεργιανούσε πάντα. Αυτή είναι η κόλαση και δεν έχει μπουντρούμια. Εξαιτίας αυτής της εσωτερικής φωτιάς όμως, οι άνθρωποι σαν τον Γαλιλαίο προχωράνε μέσα στη ζωή, φορτισμένοι με στατικό ηλεκτρισμό. Κι έτσι οτι αγγίζουν παράγει σπίθες.

Στις σπίθες του μυαλού τους ανάμεσα, χορεύει το διαβολάκι με τα γουρλωμένα μάτια. Φωνάζει "ουστ τώρα" στους τριγύρω του και γίνεται σκατόπαιδο κι επεμβαίνει η ιερά των ιδεών εξέταση και καθίζει τον εσωτερικό σου αστρολάβο στο σκαμνί και του λέει "μας ξενέρωσες, μολόγα τώρα οτι η γή είναι το κέντρο του σύμπαντος και πως δεν κινείται'

Και τότε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, γελάει τρελά μέσα του με την παιδικότητα και τον πόθο που έχουν οι ιεροεξεταστές για το κοσμικώς ορθό. Και τους αγαπάει, γιατί πίσω απο το μανδύα της ορθότητας βλέπει τον πόθο τους για την πνευματικότητα. Και γελάει ξανά, που δεν μπορούνε να συνειδητοποιήσουνε οτι είναι δυνατόν, ο άνθρωπος απέναντί τους να είναι ταυτόχρονα ένας μεγάλος επιστήμονας κι ένας απίθανος βλάκας άνθρωπος.

Τους αγαπάει τους εξεταστές του.

Και γιαυτό τους απαντάει ψιθυριστά:

-Και όμως, κινείται.

Δεν εννοεί τη γή, εννοεί το διαβολάκι του. Το εξηγεί και γλιτώνει την πυρά.

Αντε και γαμήσου μωρό μου!!!, του είχε πει. Και κοίτα αναίρεση, σκεφτόταν, απο το αντε γαμήσου στο μωρό μου με τα θαυμαστικά. Το αγαπούσε αυτό το γαμημένο της μυαλό. Ηταν γεμάτο αντιφάσεις κι ένοιωθε τώρα τα διαβολάκια της να έχουνε στήσει χορό γύρω απο το τηλέφωνο όλα μαζί.

-Χεχε, είπε μέσα του: Αντε γαμήσου κι εσύ διαβολάκι μου όμορφο!!!

Και το τηλέφωνο κουδούνισε.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό Το ολοκαύτωμα των Ποντίων » Δευτ Μάιος 19, 2003 3:37 pm

Γκομενίζουν οι μουνίτσες
Και τα πεδεινά κοτόπουλα
Απολαμβάνουν το καλαμβόκι
Τους.

Αστράφτουν τα κύματα του λεμφικού
Στο βαθυκάθισμα του ιστού της σημαίας.

Κόκκινες προβατίσιες χορδές αγωνίζονται
Να κρύψουν την κάλυψη του πρώην μπικίνι
Στην ακροθαλασσιά.

Μπλέ πευκοβελώνες στο φαράσι ανάκατα
Με τα απομεινάρια του πεντικιούρ
Ξυρίζουν τη φωτεινή όψη της φυλακισμένης τριχοφυΐας.

Αναστατώνονται τα στελέχη καθώς φτιάχνουν
Χαρταετούς για αλεξίπτωτα...

Το κορνάρνισμα του κίτρινου Ίμπιζα
Υπενθυμίζει επίμονα την απόσταση σε στάδια
Από το μουσείο του Τολέδο

Ρώγες από ψαμμίτες κατηφορίζουν στον αιγιαλό
Πρωτού διαλυθούν στην αρμύρα της θάλασσας.

Το μπαρ δίπλα παίζει μια μουσική
Ο ήλιος πάνω φωτίζει μια μέρα
Οι μουνίτσες σορτάρουν τη φήμη της διαφήμης
Τα πουλιά σορτάρουν τα θολά απογεύματα του Μάη
Τα κορίτσα σορτάρουν μισθούς απ τους κορίτσους
Τα καφέ θαυμάσια χαμόγελα της Υβόννης γίνανε ανώνυμα
Μετοχές στο Χόντο.

Ως πότε ρε?
Το ολοκαύτωμα των Ποντίων
 

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron