ας γράψουμε ιστορίες

Διαγωνισμός Αντιπολεμικής Ιστορίας

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

για την ε

Δημοσίευσηαπό ===wpleftyboy-->*** » Σάβ Μαρ 15, 2003 1:54 pm

δεν διαβασα καν την ιστορια του κουκου,αλλα με αφορμη αυτο που εγραψες θα την διαβασω (ασε που θα την διαβαζα καποτε ετσι κι αλλιως)τωρα.
για να δουμε λοιπον.......
===wpleftyboy-->***
 

lefty και ασπίκ

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Μαρ 15, 2003 3:03 pm

lefty αν δε διάβασες του κούκου, τότε ο κούκος διάβασε τη δικιά σου, που ήρθε μετά, άρα είναι προφήτης!
:lol:
με σεβασμό,ε

ασπικ
επειδή ο χρηστάκης είναι πραγματικό πρόσωπο, αυτός που θα ξυπνήσει από τη φαντασίωση γιατί δεν κοιμάται ούτε προλαβαίνει να στοχάζεται αυτό τον καιρό. μπορεί αυτός που θα ξυ΄πνήσει από τη φαντασίωση να είσαι εσύ ή εγώ, ή κάποιος άλλος. δηλαδή ο ασπίκ να γίνει από καρτούν πρόσωπο, και το έψιλον από γράμμα να αποκτήσει πνεύμα συνειδήσεως...
όλα είναι δυνατά όταν τα σκεφτόμαστε, τι λες; :wink:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δοκιμή

Δημοσίευσηαπό alexis » Σάβ Μαρ 15, 2003 8:20 pm

Primaere Multiplexe
+
κενό
+
6000000000 άθρωποι
+
ένας μπλε πλανήτης
+
η πληροφορική αναπαράσταση
γράφουν ότι δεν ε'ιπαν
με τον πόλεμό τους
που απαιτεί
6 μπλε πλανήτες
+
μία λευκή αγάπη
για να υπάρξουν διακείμενα
σε μια διαλεκτική σχέση μερικής συμφωνίας και μερικής αντίθεσης.

Μάγκες και κούκλες!
Δυστυχώς είμαστε πολλοί στο μπλέ πλανήτη!
Ετοιμαστείτε, έρχετε και η σειρά σας,
έρχεται και η σειρά μας.
Μπρός στον πόλεμο, όλα έπονται, όλα διακρίνονται.
Πολεμήστε τον πόλεμο
και
πολεμήστε να πείσετε με τα λόγια
και με τα πηδήματα του κάθε κούκου.
Αλλά πάντα να θυμ'αστε 'οτι μαζευτευτήκαμε πολλοί στον μπλε πλανήτη
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Απευθυνόμενο σε όλους μας

Δημοσίευσηαπό Count_Zero » Κυρ Μαρ 16, 2003 3:13 pm

Είπες να γράψει ο καθένας μας μια αντιπολεμική ιστορία. Μανάδες που θρηνούν, παιδιά με κομμένα άκρα, στρατιώτες με πληγές που επιφυλάσσουν αργό θάνατο. Μπορεί όμως και να ζήτησες μια συμβολική ιστορία, γιομάτη κρυφά νοήματα και συγκινησιακούς ερεθισμούς. Αρνούμαι.
Αρνούμαι να ζητωκραυγάσω για την Ειρήνη. Γιατί; Για ποιον λόγο; Επειδή θα σωθούν μερικές ψυχές στο Ιράκ;. Τα βλέπω και τα αποτελέσματα της «Ειρήνης» μας. Κάθε μέρα δεν χάνονται χιλιάδες από την αναλγησία μας, δεν είναι ο παγκοσμιοποιημένος τούτος κόσμος γιομάτος πλάνητες ζητιάνους, παιδιά με φουσκωμένες κοιλιές που λιμοκτονούν, που θερίζονται από μολυσματικές ασθένειες; Τι σημασία έχουν λίγοι ακόμα νεκροί; Τώρα μας έπιασε η ευαισθησία;
Εσύ καραγκιοζάκο, εσύ που δεν είσαι USAπολίτης, παρόλα αυτά εσύ, σε εσένα απευθύνομαι, γνωρίζεις ότι το 60% των ανθρώπων που ζουν στην γη καταναλώνουν το 1/10 από αυτά που καταναλώνεις εσύ; Τι έχεις να πεις γι αυτό; Τι κάνεις εσύ γι αυτό; Πιστεύεις τάχα ότι η ευημερία θα εξαπλωθεί άσχετε βλαξ; Γνωρίζεις ότι για να υπάρξει τέτοιο επίπεδο ευημερίας (όσο αυτό, το μίζερο δικό σου) θα χρειάζονταν πόροι από δυόμισι πλανήτες σαν τη γη;
Αλλά ξέχασα, εμείς είμαστε πολιτισμένοι. Φροντίζουμε τους τρελούς μας, τους παραπληγικούς, τους ναρκομανείς, όλους. Το επεκείνα άστο να πάει να γαμηθεί, άστο να πάει στο διάολο. Όσο για τη συνείδηση, χρησιμοποιούμε μεθόδους απενοχοποίησης: μια εκδρομούλα στη Γένοβα, μια πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία, ένα logo –όχι στη βία- και καθαρίσαμε. Ωραία !!

Και να σου πω και κάτι ρε φίλε. Εμένα μου αρέσει ο πόλεμος. Μου αρέσει πολύ. Και είμαι έτοιμος να πολεμήσω τον μόνο πραγματικό εχθρό. Ξέρεις για ποιον μιλάω. Η Γαλλία, η Γερμανία και η Κίνα άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου. Σύντομα, πολύ σύντομα θα κληθούμε να διαλέξουμε πλευρά, αν όχι εμείς, αυτοί που θα ακολουθήσουν. Και τότε θα στηρίξουμε τα πόδια μας στη γη και θα πούμε όχι στα αγγλοσαξωνικά γουρούνια, τα φασιστόμουνα που κυβερνούν σήμερα τον κόσμο και μετά.. μετά… μετά θα βάλουμε σε τάξη τον πλανήτη. Θα ξεκαθαρίσουμε ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Και τους διαφωνούντες θα τους ρίξουμε στα Τάρταρα. Και μετά θα φτιάξουμε ένα δίκαιο σύστημα. Τι, δεν φτάνουν τα αγαθά; Στα αρχίδια μας φίλε, είμαστε το κέντρο του γαμημένου συστήματος. Στα αρχίδια μας.
Count_Zero
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 01, 2002 4:42 am

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι..

Δημοσίευσηαπό Count_Zero » Κυρ Μαρ 16, 2003 3:33 pm

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
Οδυσσέας Ελύτης

Ξημερωνοντας τ' Αγιαννιου, με την αυριο των φωτων, λαβαμε
τη διαταγη να κινησουμε παλι μπροστα, για τα μερη οπου δεν
εχει καθημερινες και σκολες. Επρεπε, λεει, να πιασουμε τις
γραμμες που κρατουσανε ως τοτε οι Αρτινοι, απο Χειμαρρα
ως Τεπελενι. Λογω που εκεινοι πολεμουσανε απ' την πρωτη
μερα, συνεχεια, και ειχαν μεινει σκεδον οι μισοι και δεν
αντεχανε αλλο.

Δωδεκα μερες κιολας ειχαμε μεις πιο πισω, στα χωρια.
Κι απανω που συνηθιζε τ' αυτι μας παλι στα γλυκα τριξιματα
της γης, και δειλα συλλαβιζαμε το γαβγισμα του σκυλου ή τον
αχο της μακρινης καμπανας, να που ηταν αναγκη, λεει, να
γυρισουμε στο μονο αχολόι που ξεραμε: στο αργο και στο βαρυ
των κανονιων, στο ξερο και στο γρηγορο των πολυβολων.

Νυχτα πανω στη νυχτα βαδιζαμε ασταματητα, ενας πισω
απ' τον αλλο, ιδια τυφλοι. Με κοπο ξεκολλωντας το ποδαρι απο
τη λασπη, οπου, φορες, εκατοβουλιαζε ισαμε το γονατο. Επειδη
το πιο συχνα ψιχαλιζε στους δρομους εξω, καθως μες στην ψυχη
μας. Και τις λιγες φορες οπου καναμε σταση να ξεκουραστουμε,
μητε που αλλαζαμε κουβεντα, μοναχοι σοβαροι κι αμιλητοι,
φεγγοντας μ' ενα μικρο δαδι, μια-μια εμοιραζομασταν τη σταφιδα.
Η φορες παλι, αν ηταν βολετο, λυναμε βιαστικα τα ρουχα και
ξυνομασταν με λυσσα ωρες πολλες, οσο να τρεξουν τα αιματα.
Τι μας ειχε ανεβει η ψειρα ως το λαιμο, κι ηταν αυτο πιο κι απ' την
κουραση ανυποφερτο. Τελος, καποτε, ακουγοτανε στα σκοτεινα η
σφυριχτρα, σημαδι οτι κινουσαμε, και παλι σαν τα ζα τραβουσαμε
μπροστα να κερδισουμε δρομο, πριχου ξημερωσει και μας βαλουνε
στοχο τ' αεροπλανα. Επειδη ο Θεος δεν κατεχε απο στοχους ή
τετοια, κι οπως το 'χε συνηθιο του, στην ιδια παντοτε ωρα ξημερωνε
το φως.

Τοτες, χωμενοι μες στις ρεματιες, γερναμε το κεφαλι απο το
μερος το βαρυ, οπου δε βγαινουνε ονειρα. Και τα πουλια μάς
θυμωναν, που δε διναμε ταχα σημασια στα λογια τους - ισως και
που ασκημιζαμε χωρις αιτια την πλαση. Αλλης λογης εμεις χωριατες,
μ' αλλω λογιω ξιναρια και σιδερικα στα χερια μας, που ξορκισμενα
να 'ναι.

Δωδεκα μερες κιολας, ειχαμε μεις πιο πισω στα χωρια κοιταξει
σε καθρεφτη, ωρες πολλες, το γυρο του προσωπου μας. Κι απανω
που συνηθιζε ξανα το ματι τα γνωριμα παλια σημαδια, και δειλα
συλλαβιζαμε το χείλο το γυμνο ή το χορτατο απο τον υπνο μαγουλο,
να που τη δευτερη τη νυχτα σαμπως παλι αλλαζαμε, την τριτη ακομη
πιο πολυ, την υστερη, την τεταρτη, πια φανερο, δεν ειμασταν οι ιδιοι.
Μονε σα να πηγαιναμε μπουλουκι ανακατο, θαρρουσες, απ' ολες τις
γενιες και τις χρονιες, αλλοι των τωρινων καιρων κι αλλοι πολλα παλιων,
πού 'χαν λευκανει απ' τα περισσια γενια. Καπεταναιοι αγελαστοι με το
κεφαλοπανι, και παπαδες θερια, λοχιες του 97 ή του 12, μπαλτατζηδες
βλοσυροι πανου απ' τον ωμο σειώντας το πελεκι, απελάτες και
σκουταροφοροι με το αιμα επανω τους ακομη Βουργαρων και Τουρκών.
Ολοι μαζι, διχως μιλια, χρονους αμετρητους αγκομαχωντας πλάι-πλάι,
διαβαιναμε τις ραχες, τα φαραγγια, διχως να λογαριαζουμε αλλο τιποτε.
Γιατι καθως οταν βαρουν απανωτες αναποδιες τους ιδιους τους
ανθρωπους παντα, συνηθαν στο Κακο, τελος του αλλαζουν ονομα, το
λεν Γραμμενο ή Μοιρα - ετσι κι εμεις επροχωρουσαμε ισια πανου σ'
αυτο που λεγαμε Καταρα, οπως θα λεγαμε Ανταρα ή Συννεφο. Με
κοπο ξεκολλωντας το ποδαρι απο τη λασπη οπου πολλες φορες
εκατοβουλιαζε ισαμε το γονατο. Επειδη το πιο συχνα, ψιχαλιζε στους
δρομους εξω καθως μες στην ψυχη μας.

Κι οτι ημασταν σιμα πολυ στα μερη οπου δεν εχει καθημερινες
και σκολες, μητε αρρωστους και γερούς, μητε φτωχους και πλουσιους,
το καταλαβαιναμε. Γιατι κι ο βροντος περα, κατι σαν πισω απ' τα βουνα,
δυναμωνε ολοενα, τοσο που καθαρα στο τελος να διαβαζουμε το αργο
και το βαρυ των κανονιων, το ξερο και το γρηγορο των πολυβολων.
Υστερα και γιατι ολοενα πιο συχνα, τυχαινε τωρα ν' απαντουμε, απ' τ'
αλλο μερος vα 'ρχονται, οι αργες οι συνοδειες με τους λαβωμενους.
Οπου απιθωνανε χαμου τα φορεια οι νοσοκομοι, με τον κοκκινο σταυρο
στο περιβραχιωνιο, φτυνοντας μεσα στις παλαμες, και το ματι τους αγριο
για τσιγαρο. Κι οπου σαν ακουγανε για που τραβουσαμε, κουνουσαν το
κεφαλι, αρχινωντας ιστοριες για σημεια και τερατα. Ομως εμεις το μονο
που προσεχαμε ηταν εκεινες οι φωνες μεσα στα σκοτεινα, που ανεβαιναν,
καυτες ακομη απο την πισσα του βυθου ή το θειαφι. "Όι, όι μανα μου","
όι, όι μανα μου", και καποτε, πιο σπανια, ενα πνιχτο μουσουνισμα, ιδιο
ροχαλητο, που 'λεγαν, οσοι ξερανε, ειναι αυτος ο ρογχος του θανατου.

Ηταν φορες που εσερνανε μαζι τους κι αιχμαλωτους, μολις
πιασμενους λιγες ωρες πριν, στα ξαφνικα γιουρουσια που κάναν τα περιπολα. Βρωμουσανε κρασι τα χνωτα τους, κι οι τσεπες γιοματες κονσερβα ή σοκολατες. Ομως εμεις δεν ειχαμε,
οτι κομμενα τα γιοφυρια πισω μας, και τα λιγα μουλαρια μας κι εκεινα ανημπορα μεσα στο χιονι και στη γλιστραδα της λασπουριας.

Τελος καποια φορα, φανηκανε μακρια οι καπνοι που ανεβαιναν
μεριες-μεριες, κι οι πρωτες στον οριζοντα κοκκινες, λαμπερες φωτοβολιδες.
Count_Zero
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 01, 2002 4:42 am

΄προς τον πρίγκηπα του μηδενός

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Μαρ 16, 2003 5:06 pm

με μπέρδεψες!
δε ποιον απο τους δυο απαντώ εγώ τώρα, και μάλιστα ψιλοεξοργισμένη; στον προλαλήσαντα άμεσα, ή τον άλλον; όχι αυτόν που πόσταρε τον ελύτη, τον προηγούμενο.
σου απαντά λοιπόν ένα καραγκιοζάκι χωρίς αρχίδια, όχι γιατί είμαι γυναίκα, αλλά γιατί ζω εδώ, έχω αναμένο και το καλοριφέρ με πετρέλαιο, και έχω την πολυτέλεια ενός υπολογιστή και είμαι μέσα στο σύστημα. καλή ώρα δικτυωμένη σαν κι εσένα, και ίσως κομματάκι παραπάνω.
και το λοιπόν;
για να δείξω επαναστάτης πρέπει τώρα πια να μ' αρέσει κι ο πόλεμος;
η προπαγάνδα πρέπει να μου απαγορεύει να μιλήσω για κοινότυπα πράγματα, ώστε να είμαι 'ιν'; όχι φίλε, αρνούμαι τη λογική σου.
μπορώ ακόμη να λέω όχι. πού ξέρεις; μπορεί να κάνω και τίποτα, μπορεί και όχι. ξέρω, και πριν τα πεις φανερά ΄κι αθώα εσύ, κι άλλοι σε όλους τους χώρους σκέφτονται με τον άλφα ή βήτα τρόπο, και στο άλφα ή βήτα παρεισφρύει και ο παράγοντας 'εγώ'-πού-είμαι;
λέω π.χ. όχι στη βία και οι άλλοι χαμογελάνε. κοινότυπο έως ηλίθιο.
ναι.
και το λοιπόν;
θα δεχτώ τη βία σα μοναδική λύση;
όχι.

όχι αγόρι μου στον πόλεμο. ακόμη και με το κόστος της ηλιθιοτητας. αλλά το κόστος δε θα είναι αυτό, θα είναι άλλο, και το ξέρουμε μάλλον όλοι.
συγγνώμη για τις βλακείες. αλλά να είσαι εναντίον του πολέμου δε σημαίνει να είσαι προγραμματισμένο αρνί.
έχεις δικαίωμα να σκεφτεσαι, κι εσύ, αλλά κι εγώ.

υπογραφή; καραγκιοζάκι εις την έψιλον
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Καλη μου ΕΨΙΛΟΝ

Δημοσίευσηαπό Μαυρη Νταλια » Κυρ Μαρ 16, 2003 6:51 pm

Νομιζω πως τον παρεξηγησες τον Count_Zero :cry:

Νομιζω πως δεν διαβασες σωστα το πρωτο του ποστακι..


Κι αυτος μαζι μας ειναι αλλα ειναι ανατρεπτικος ο τροπος που το θετει.

(Ισως αυτος πιο πολυ απ ολους μας ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ τον πολεμο).

Με φιλικους χαιρετισμους

Η
Μαυρη
Νταλια
Άβαταρ μέλους
Μαυρη Νταλια
new member
 
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: Παρ Μαρ 14, 2003 9:14 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Κυρ Μαρ 16, 2003 8:20 pm

Εσύ τελικά καλή μας έψιλον,θα πρέπει να έχεις το σύνδρομο του σταυρωμένου.
Όλα πάνω σου τα παίρνεις..γιατί τόσες ενοχές βρε παιδί μου;
Γενικά για τον δυτικό άνθρωπο μίλησε ο μηδενιστής,βάζοντας και τον εαυτό του μέσα βέβαια (έτσι θέλω να πιστεύω).
Πρόσεχε έψιλον,πρόσεχε γιατί έρχεται και το πάσχα και είναι ...επικινδυνο για αυτούς που έχουν τέτοια σύνδρομα.
Στην ουσία θα συμφωνήσω με τον κύριο μηδενιστή (ένας τέτοιος είμαι εξάλλου και εγώ),όχι και στον τρόπο που μας τα είπε όμως(θα έπρεπε να ήταν ακόμη πιο σκληρός).

Να συμπληρώσω εγώ για την υποκρισία που έχουμε,να κάνουμε πορείες,ψηφίσματα και άλλα τέτοια,εκφράζοντας την δήθεν οδύνη μας (την ανώδυνη οδύνη μας) για τους ιρακινούς και άλλους,όταν στην καθημερινή μας συμπεριφορά απέναντι στους μεταναστες του τρίτου κόσμου,είμαστε απαράδεκτοι.
Διότι στην προσωπική μας ζωή,θα ήταν πολυ οδυνηρό για μάς να εκφράσουμε την συμπαράστασή μας στους φτωχους και καταπιεσμένους ( ούτε το κομμωτήριο δυό φορές τη βδομάδα δέν θα θυσιαζαμε για κάτι τέτοιο).
Απλώς τους εκμεταλευόμαστε και τους φερόμαστε σάν τα ζώα.
Διότι αυτό που μας ενδιαφέρει τελικά δέν είναι ο ίδιος ο ανθρώπινος πόνος,αλλά το δικό μας συμφέρον και όπως εκφράζεται με τον αντιαμερικανισμό μας.
Οι πόλεμοι δέν καταργούνται με πορείες και άλλα τέτοια ξεπερασμένα πανηγυράκια,αλλά με πραγματική,δίκαιη,ανθρωπιστική και υπεύθυνη πολιτική και κοινωνική στάση.
Και τέτοια στάση των πολιτων του κόσμου τούτου δέν υπάρχει(ούτε στον πρώτο ούτε στον τρίτο,ούτε σε κανέναν κόσμο).
Ο ιρακινός λαός,είναι άξιος της μοίρας του,όταν αφήνει στην εξουσία έναν φασίστα σαν τον σαντάμ,φανατισμένοι με τις φονταμεταλιστικές τους και τις μετατέτοιες τους ανοησίες.
Το ίδιο άξιος της τύχης του είναι και ο αμερικανικός λαός,για ανάλογους λόγους,όπως το ίδιο είμαστε και εμεις οι ευρωπαίοι και οι έλληνες.
Όταν λοιπόν τέτοιοι είμαστε,αυτό που μας αξίζει είναι ο πόλεμος και η συμφορά.
Η ειρήνη,η δικαιοσύνη και η ευτυχία αξίζει σε ανώτερους ανθρώπους,που άς ελπίσουμε ότι θα υπάρξουν στο μέλλον.

Και μήν ξεχνάτε,η μοναδική ουσιαστική αντίδραση στα πράγματα είναι η ΑΡΝΗΣΗ.
ʼρνηση στα δωράκια του δυτικου πολιτισμού και στον τυπικό δυτικό τρόπο σκέψης και πρακτικών που μας έχουν αποχαυνώσει.

Το <όχι βία> καλή μας έψιλον,είναι στην ουσία του το ίδιο πράγμα με το <ναι στη βία>.
Το <όχι στη βία> σε άδικους καιρούς,σημαίνει παθητική στάση και αποδοχή της βίας από τις εξουσίες (οποιεσδήποτε τέτοιες εξουσίες,ακόμη και τις πνευματικές και οποιασδήποτε επίσης βίας,ακόμη και της πνευματικής και πάλι).

Την βίαιη αγάπη μου
άσπικ
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Για να ράψω και γω

Δημοσίευσηαπό alexis » Κυρ Μαρ 16, 2003 8:46 pm

πάνω στον άσπικ που επιτέλους ΤΑ ΕΙΠΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΡΑΠΤΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ(δηλαδή στο τζάστ με πρόλαβε)
να ερμηνεύσουμε και κάτι άλλο....
Αυτό το ξερό όχι στη βία γράφεται στην ουσία
ΜΗ ΣΦΑΞΕΤΕ ΤΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ
που είπε στη φάρμα η καλή κα Τάδε που δήλωνε και συγγραφέας.
-Ναι, της είπε ένας συμπαίκτης της, αλλά στο ταβερνείο τα σαβουρώνεις μια χαρά τα παϊδάκια!!!Αυτά δεν τα σφάξανε?
Η μήπως πέσανε μετά από πόλεμο με συμβατικά και χημικά όπλα?(μαχαίρια και ορμόνες?)
Η Ε λέει φυσικά: Μα είναι δυνατόν να αποδεχτούμε τη σφαγή ανθρώπων?
Πρώτα απ όλα λοιπόν όχι στη βία και ....


και μετά?
Ε! Μετά βλέπουμε...
Κάτι θα κάνουμε...

Αμ τα θές και σύ σε κονσέρβα καλή μας Ε...Δε σου αρέσει ο ταραμάς του άσπικ από το βαρέλι της σαλαμούρας!!!Έχει πολύ αλάτι.
Μόνο ταραμά έχει για τα 6 δις κακόμοιρων του μπλέ πλανήτη.Καλύτερα λοιπόν να συνηθήσεις στην αρμύρααααααααα.

Αλλά γιά το κόστος του ιμπέριουμ δε μιλάει η καλή μας Ε!
ʼσπικ !
Ανακριτά άσπικ...
τι ξέρεις για το κόστος του ιμπέριουμ?
Και πως γίναν οι Γαλλογερμανοί ειρηνιστές?(ʼκουσον, διάβασον!!!!)












































αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
Πού σου ρε γαμώτο.
Το δίκιο θέλει ταραμά
και ο Αύγουστος(Οκταβιανός) θέλει κολιό
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Κυρ Μαρ 16, 2003 8:55 pm

Εγω αγαπώ τον πόλεμο.

Τον πόλεμο ενάντια στον ΗΛΙΘΙΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ σας, γιατί αυτό είναι το πιο ισοπεδωτικό άλλοθι και βολέυει μόνο εσάς που τον επικαλείστε.

Κι ακόμα περισσότερο θέλω να τον πολεμήσω, αυτόν κι οχι τον ΜΠΟΥΣ, γιατί ο Μπούς είναι ενας ηλίθιος άνθρωπος, ενω εσείς είστε έξυπνοι άνθρωποι με ηλίθια φιλοσοφία.

Ρε πλακα μου κάνετε; Ξεκουνηθείτε απο τη γαμιολοπολυθρόνα σας εστω για ενα απονενοημένο βολτάρισμα στους δρόμους. Ακόμα κια υτό καλύτερο είναι απο το να κατακρίνετε την ταχα υποκρισία των βολεμένων, λες κι εσείς είστε άλλοι.

Ο καθένας κάνει οτι μπορεί εναντίον του φόνου και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ είναι δολοφόνος ο ίδιος. Αλλα αυτό δεν είναι αντίφαση, καταλάβετέ το.

Κάνω αυτό που μπορώ κι αυτο που μπορώ είναι να πυρώνω κώλους να ξεκουνηθούνε έστω για λίγο, έστω για ενα μονο βήμα, για μια καταραμένη αρχή συλλογικότητας,μ έστω για μια ιδέα πως θα μπορούσε να υπάρχει συλλογικότητα. Να σου πω γιατί;

Γιατί απέναντι στο φόνο της καθημερινότητας δεν έχω να πω τίποτα, παρά μόνο να αρνούμαι να τον υποθάλψω προσλαμβάνοντας λχ χωρίς ένσημα τον αλβανό. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΝΙΚΗΣΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΑΡΙΩΝ.

Απέναντι στον πόλεμο ως γενικευμένο έγκλημα, έχω να πω. ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΝΙΚΗΣΩ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ< ναι, εσένα που νοιώθεις τη ματαιότητα και το μηδέν, μαζί σου μπορώ, αν πειστείς οτι το μηδέν είναι κι αυτός απλά ενας ακόμα αριθμός. ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΘΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Κι ετσι εγω που είμαι το 1, αν προστεθω στο μηδέν σου θα μείνω ενα και δε θα γίνουμε δυο.

Το χειρότερο άλλοθι σου λεω είναι το μηδέν, μια τρύπα μονο, ακους, μια τρύπα...

Ειδικά τώρα που αρχίζει το "σώου".

Ειμαστε δυο, είμαστε τρείς, είμαστε...

Θυμίσου πόσο μας δονούσε τότε ο θοδωράκης, προτού τυλιστούμε με τη σημαία και την κάνουμε μπέρτα. Ασε τη φιλοσοφία. Βγες εξω γαμωτο μου. ΕΞΩ ΠΟΥΣΤΗ ΑΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΚΑ ΣΟΥ!!!


(Τα κοσμητικά μην τα παρεις μετρητοίς, θέλω να σε κάνω να με βρίσεις μπας και βράσει το αίμα σου επιτέλους...)
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron