ας γράψουμε ιστορίες

Διαγωνισμός Αντιπολεμικής Ιστορίας

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Διαγωνισμός Αντιπολεμικής Ιστορίας

Δημοσίευσηαπό than sigma » Παρ Μαρ 14, 2003 2:30 am

Διαγωνισμός Αντιπολεμικής Ιστορίας

Η ιδέα είναι απλή , δική σας είναι και εγώ απλά αναλαμβάνω να την ξεκινήσω.
Εδώ θα ποστάρουμε ιστορίες, ιστοριούλες, κείμενα και αφηγήσεις πραγματικές ή φανταστικές με αντιπολεμικό χαρακτήρα μέχρι τις 20 Μαρτίου. Δεν υπάρχει περιορισμός σε μέγεθος αν και καλό θα είναι να μην είναι πάνω από τρεις σελίδες word.

Αυτά που θα γραφούν θα τεθούν σε ψηφοφορία για να επιλεγεί το "καλύτερο" το οποίο και θα αποσταλεί με e-mail όταν και αφού ξεκινήσει ο πόλεμος (εύχομαι ποτέ!) σε όλα τα μέλη της αίθουσας και στους λοιπόυς φίλους που λαμβάνουν τα νέα μας ....και φυσικά θα δημοσιευτεί και στην κατηγορία ΛΟΓΙΑ. Με λίγα λόγια δεν υπάρχει έπαθλο.

Προσοχή: Posts που δεν ανήκουν στην παραπάνω λογική θα μεταφέρονται σε άλλο χώρο. Λυπάμαι αλλά το θέμα είναι από μόνο του πολύ σοβαρό για να το χαλάσουμε.



ΌΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!
Τελευταία επεξεργασία από than sigma και Τετ Μάιος 14, 2003 3:17 pm, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Μαρ 14, 2003 6:55 am

Τέσσερα ευρώ έδωσα να πάρω ένα κομματάκι ταραμά καθοτι μου πέφτει και η πίεση και πάντα έχω λίγο στην τσέπη για να μασουλάω.
Μόλις τον έβαλα στο στόμα όμως...λύσσα!
Σκέτο αλάτι χρωματισμένο ήταν.
Τζάμπα τα λεφτά.

<ψουσου ξούσου μούσου ψουσου μουσου σουσου>,φώναξα τις γάτες να τους ρίξω την αλμύρα τον ταραμά.
Το μυρίσαν από δω,το μυρίσαν απο κει σηκώσαν τα πόδια και μου κάνανε ζήλια ψώρα, δείχνοντας μου το κεσεδάκι με κονσέρβα πρώτης που τους είχε ρίξει ο κυρ μανώλης.
(δέν έπαιρνα και εγώ μιά κονσέρβα για γάτες καλύτερα;).

Φώναξα την δεύτερη κατηγορία,τα μικροτερα γατιά τα πεινασμένα,τους καταδρομείς της γειτονιάς,αλλά μόλις το μυρίσαν το ταραμά και αυτά...<βζίιιν φριιισσστ,πίιιρστ> φύγαν με ρεμπρίζ.
Εξαφανιστήκανε άλλα στα δέντρα,άλλα στα κεραμίδια του τασ μήτσο,μισή μέρα τα χάσαμε τα γατιά.
Τι λέτε τώρα!!

Πειτε μου ειλικρινά,είναι ταραμάς αυτός που τρώμε σήμερα;
Είμαι σε πραγματική απόγνωση που λέει και η έψιλον...
Κοπανάς ή δε κοπανα΄ς το κεφάλι σου στο τοίχο μετά;
ʼμα ζωστώ δυναμίτια τώρα και την πέσω σε κανένα ατλάντικ,άδικο θα έχω;
(δέν έπαιρνα χαλβά καλύτερα που μας είπε η ροζέ; )

Την ξαρμιρισμένη αγάπη μου
άσπικ

ΥΓ Ελπίζω να το πάρω το πρώτο βραβείο αντιπολεμικής ιστορίας του κυρίου σίγμα.
Δέν πιστεύω ο κούκος να γράψει καμμιά καλύτερη.
Αυτός έχει ειδικότητα στις ερωτικές.

ΥΓ 2 Με τις γάτες κάνω τέστ στα τρόφιμα προτού τα καταναλώσω,κυρίως τις κονσέρβες.
ʼν φάνε το δειγμα και κουρνιάσουν στο ράφι μετά όπως συνηθίζουν,είναι εντάξει τα πράγματα.
ʼν αρχίσουν όμως τα σπινιαρίσματα και τα ρεμπρίζ,σταυροκοπιέμαι δίς και δίνω τις κονσέρβες στο γείτονα.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Druuna (...ex Queen) » Παρ Μαρ 14, 2003 1:20 pm

Ταραμοσαλάτα του λαδιού χωρίς ψωμί


Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδοχή της κλασικής ταραμοσαλάτας που παρασκευάζεται με βάση μόνο το ελαιόλαδο και τον ταραμά. Το μυστικό της είναι να δουλευτεί πολλή ώρα και με πολύ υπομονή, ώστε να γίνει αφράτη και βελούδινη.


Υλικά:

Μια ύπανδρη 40άρα, βαριεστημένη, καλοστεκούμενη (έτσι λέει), τακτική πελάτισσα του συνοικιακού κομμωτηρίου «Ντιάνα-Θανάσης», που γράφει, γράφει, γράφει, γράφει... ( τι γράφει ρε παναγία μου..;; ) κουλτουροπεσσιμίζοντας.

Ο σύζυγος της παραπάνω κυρίας ετών 46, τον οποίο αφήνουμε προς παρόν στην άκρη να ξεπαγώσει σε θερμοκρασία δωματίου.

Ένας ανασφαλής 30άρης εργένης, που τσατάρει από τη δουλειά του κράζοντας για βοήθεια.


Διευκρίνησις Νο 1:

Ξεκινήστε μ’ αυτά και βλέπουμε...


Διευκρίνησις Νο 2:

Όσα υλικά και να προσθαφαιρέσετε, η συνταγή μας παραμένει εξίσου νόστιμη και εξακολουθητικά λαχταριστή...


Προετοιμασία:

Βασικές προ-ϋπο-θέσεις για να πετύχει η συνταγή μας είναι η σωστή δόση μουσικής υπόκρουσης και η αδιάλειπτη σύνδεση στο internet. Το «Some times I feel like a motherless child» πρέπει να διαδέχεται το «Miss California Toothpaste 1972» και τούμπαλιν. Από καιρού εις καιρόν θα πρέπει να ραντίζουμε τα υλικά μας με μια σταλίτσα Μοντεβέρντι, ενώ για να νοστιμήσει ο ανεόρταστος βίος τους (των υλικών μας ντε...) ρίξτε στα κουτουρού και μια πρέζα καλαματιανό.

Εκτός από τις βασικές προ-ϋπο-θέσεις, θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε και ολίγες σκέτες θέσεις, οι οποίες εύκολα βρίσκονται στην κουζίνα κάθε καλής νοικοκυράς. Τέτοιες είναι μια κουταλίτσα από το Dictionnaire des idees recues του Φλωμπέρ, ένα φλυτζάνι του τσαγιού μυθεύματα ταξιτζήδων, 77 gr από τον Θεόφραστο, όσος Λασκαράτος μας βρίσκεται πρόχειρος και λίγος ψιλοκομμένος Σουΐφτ.


Εκτέλεση στα 7 βήματα:

Ξελεπιάζουμε τη 40άρα μετά μεγάλης προσοχής μην πέσουν και μας πλακώσουν, αφενός οι σιλικόνες της και αφετέρου η μαύρη της η μοίρα. Στη συνέχεια τη φιλετάρουμε και τη βάζουμε να εξιτάρετε με την ιδέα να γνωρίσει από κοντά τον ανασφαλή 30άρη. Μετά από παθιασμένες διαδυκτυακές συζητήσεις δύο εβδομάδων, ο εργένης μας έχει μαριναριστεί αρκούντως στα ζουμιά του και γνωρίζονται.

Αρχίζουν να βγαίνουν κάθε Τρίτη και Πέμπτη όταν η μικρή κόρη της κυρίας πηγαίνει στα γαλλικά. Εδώ χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί πρέπει να αφαιρέσετε τις όποιες υποβόσκουσες αντιρήσεις από τα υλικά μας, να τις τυλίξετε σε διαφανή μεβράνη και να τις τοποθετήσετε στο ψυγείο.

Οι συναντήσεις τους εστιάζονται στο πήδημα. Οριζοντίως, καθέτως, πλαγίως, πλαγιομετωπικώς, οπισθίως, εμπροσθίως, παραπλεύρως, εντός και επί τα αυτά... Το ευχαριστιούνται και οι δύο αρκούντως, αφού η κυρία ξαναθυμάται πώς είναι το γλυκό πουλί της νιότης και ο σχεδόν πιτσιρικάς ανακαλύπτει τη στοργή της μαμάς του.

Εν τω μεταξύ όμως, έχουν φουσκώσει και ομογενοποιηθεί οι υποβόσκουσες αντιρρήσεις που είχαμε βάλει στο ψυγείο. Η κυρία δηλώνει πλήρως ερωτευμένη και αρχίζει να το διαλαλεί στα τσατ, στα φόρα, στους συναδέλφους της, ετσέτερα...

Τυχαία ανακαλύπτουμε ένα σουρωτήρι και πετάμε μέσα τα μισολειωμένα από την κάβλα υλικά μας. Όταν τα σουρώσουμε, παίρνουμε το μέλανα ζωμό και τον χτυπάμε στο μπλέντερ σε χαμηλή ταχύτητα. Μετά από έναν μήνα, το παντρεμένο μέρος των υλικών μας, αποφασίζει να προχωρήσει σε διαζύγιο.

Επίσης τυχαία ανακαλύπτουμε ότι ο σύζυγος της κυρίας, που τον έχουμε αφήσει να ξεπαγώσει σε θερμοκρασία δωματίου, διατηρεί επί μακρόν εξω-συζυγική σχέση με μια καργιόλα... (έτσι την αποκαλεί η σύζυγος).

Όταν ο παπαριασμένος σύζυγος θέλει να δώσει το διαζύγιο, η κυρία ζυγίζει τα πράγματα και του αρνείται πεισματικά. Τότε τα υλικά μας είναι έτοιμα για το φούρνο σαράντα-μικρο-κυμάτων.


Σερβίρισμα:

Σερβίρουμε σε μεγάλη πιατέλα με ψιλοκομένο μαϊντανό. Συνοδεύουμε το φαγητό μας με ένα ξεροτηγανισμένο τεσσάρι (ήταν εκείνο που ζύγισε η κυρία και το βγήκε βαρύτερο από το γλυκό πουλί της νιότης), μια παγωμένη δυστυχία, καμιά δεκαπενταριά υστερίες, μια χλιαρή κλινική κατάθλιψη, και ένα κλαψομούνικο ποιήμα στα φόρα, το οποίο δημοσιεύει η κυρία Κυριακάς και εορτάς.

Το φαγητό μας ταιριάζει έξοχα με ένα λευκό σαντορινιό κρασί καλά παγωμένο.



Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη..!!
























( εάν κερδίσω το βραβείο του κυρίου Σίγμα, θα το αφιερώσω στον Ηλία Μαμαλάκη... )

( αύριο, θα ξανασυμμετάσχω στο διαγωνισμό με μια διαφορετική σαρακοστιανή συντα(να)γούλα: "Σουπιές στο μελάνι τους" ... )

( φάτε μάτια ψάρια... )
Όσο οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να πίνουν, να πολεμούν, να στοιχηματίζουν και να καπνίζουν, τούτος ο κόσμος έχει μέλλον.
Άβαταρ μέλους
Druuna (...ex Queen)
super member
 
Δημοσιεύσεις: 244
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 1:39 am
Τοποθεσία: In your minds!

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Παρ Μαρ 14, 2003 1:56 pm

Το τελευταίο ρεπορτάζ


Ο Δαβίδ μόνταρε πυρετωδώς το τελευταίο ρεπορτάζ.
Δούλευε τις τελευταίες 15 ώρες και ήταν πτώμα, στο κτίριο της κρατικής τηλεόρασης στο Τελ Αβιβ. Οι ειδήσεις των 8 ξεκινούσαν σε μισή ώρα και το θέμα του έπαιζε δεύτερο, πίσω απο την απογευματινή επίθεση παλαιστίνιου καμικάζι που είχε πάρει μαζί του 17 ανθρώπους σε μια ντίσκο. Το θέμα του Δαβίδ ήταν ο πόλεμος που μόλις είχε αρχίσει. Κι αυτός έπρεπε να ντύσει ακόμα 5 λεπτά σπικαρίσματος του ρεπόρτερ απο τη Βαγδάτη με τα πλάνα που μόλις είχαν φτάσει απο το δορυφόρο. Τα πλάνα είχαν διάρκεια 40 λεπτών. Ηταν αδύνατο να προλάβει να τα δεί κανονικά.

Γύρισε στο forward ενώ η εικόνα έπαιζε. Τα πλάνα άρχισαν να τρέχουν με τριπλή ταχύτητα. Ηλπιζε να μη χάσει κάτι σημαντικό αλλά να μειώσει το χρόνο σε περίπου 15 λεπτά. Ετσι θα είχε άλλα 15 να ντύσει το θέμα μέχρι την έναρξη του δελτίου κι άλλα τόσα περίπου μέχρι να τελειώσει το πρώτο θέμα, ευτυχώς υπήρχε δήλωση του Σαρόν οτι τα πράγματα οδηγούνταν στα άκρα κι αυτό σήμαινε οτι την επομένη μπορεί να ξεκινούσε ενας δεύτερος πόλεμος, κανονικός αυτή τη φορά. Μάλλον θα με καλέσουν στην επιστράτευση αυτή τη φορά, σκεφτόταν ο Δαβίδ, ενω προχωρούσε στο γρήγορο τα πλάνα του γειτονικού πολέμου.

Το υλικό στην αρχή δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Οι συνήθεις λάμψεις των αντιαεροπορικών στον νυχτερινό ουρανό, το σταντ απ του ρεπόρτερ απο την ταράτσα του ξενοδοχείου, φυσικός ήχος εκρήξεων. Κύλησαν κάπου 20 λεπτά υλικού με τέτοια. Στη συνέχεια υπήρχαν πλάνα απο πιο νωρίς, ήταν ακόμα μέρα. Εδειχναν τις προετοιμασίες σε κάποιο νοσοκομείο, κάποιους ιρακινούς στρατιωτικούς να μιλούν, το θρήνο γυναικών για νεκρούς απο προηγούμενο βομβαρδισμό, να, εδώ έδειχναν τα πτώματα, ένα μικρό βουναλάκι σωμάτων που ακόμα κάπνιζε καλυμμένο με κουβέρτες και τριγύρω παιδιά. Η κάμερα τώρα είχε εστιάσει στα παιδικά πρόσωπα, που αλαλ γελούσαν σα να συνχιζόταν η ζωή κανονικά κι άλλα ήταν δακρυσμένα, σα να θρηνούσαν τους δικούς τους. Ξαφνικά του φάνηκε οτι είδε ενα γνώριμο πρόσωπο. Φριζ. Γύρισε το πλάνο χειροκίνητα προς τα πίσω, ώσπου στην άκρη δεξιά του λόφου με τα πτώματα είδε την μικρή κοπελίτσα που καθόταν σκεπτική και κοιτούσε κατευθείαν στο φακό. Πάγωσε την εικόνα κι ένοιωσε να ανατριχιάζει.

-Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκε. Για μια στιγμή λησμόνησε οτι δεν είχε χρόνο κι αρχισε να ζουμάρει όσο γινόταν τη φριζαρισμένη εικόνα προς το πρόσωπο της μικρής. Τα κατάμαυρα μάτια της τον κάρφωναν. Το θλιμένο της βλέμα του ξέσκισε τα σωθικά. Τα μαύρα μπλεγμένα της μαλλιά, τα στρογγυλά μαγουλάκια, τα χειλάκια της, αυτά τα χειλάκια που είχε τόσες φορές φιλήσει. Η μικρή Ιρακινή ήταν ολόιδια, φτυστή με την Λουίζα, την 10χρονη κόρη του. Η ομοιότητά της ήταν συγκλονιστική, τι συγκλονιστική, λες και δεν ήταν ομοιότητα αλλα η Λουίζα είχε ξαφνικά μεταφερθεί μέσα στον πόλεμο και τον κοιτούσε καθισμένη πλαι απο τον σωρό των πτωμάτων. Ο Δαβίδ ένοιωσε μια παγωνιά στην καρδιά του.
-Θεέ μου, σκέφτηκε, ευτυχώς Θεέ μου. Κι απο την άλλη, ένοιωσε βαθύ πόνο γιαυτή τη μικρή Ιρακινή που έμοιαζε τόσο μελαγχολική, θρηνώντας πιθανώς τους δικούς της.

Συνέχισε το πλάνο σε αργή κίνηση. Τώρα η Λουίζα γύρισε αργά το βλέμμα στο βουναλάκι. Εσκυψε προς μια απο τις κουβέρτες, την ανασήκωσε ελαφρά κι έχωσε μέσα το χεράκι της. Απο το πλάνο δεν μπορούσε να δεί, καταλάβαινε όμως οτι κάτι χάιδευε. Ισως το κεφάλι του νεκρού της. Ποιός να ήταν άραγε... Μετά το κορίτσι κάρφωσε και πάλι τα υγρά του μάτια στην κάμερα που τώρα έκανε ζουμ. Ο Δαβίδ, παρότι δε μπορούσε να ακούσει τον ήχο διάβασε τα χείλη της. Και αντι για την εικόνα, πάγωσε τότε ο ίδιος. Του φάνηκε πως η μικρή έλεγε στην κάμερα...

anee ohevet otkha

...που σημαίνει "σ αγαπώ". Ομως αυτή είναι η Εβραική φράση. Κανονικά έπρεπε να πεί Nohiboka, η κάποια αλλη απο τις αραβικές φράσεις, τις οποίες ο Δαβίδ ήξερε αφού μιλούσε αραβικά. Μια Ιρακινή όμοια με την κόρη του να λέει σ αγαπώ στα εβραίικα, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο. Ειδε το πλάνο ξανά και ξανά, σε κανονική και αργή ροή. Διάβασε τα χείλια της πολλές φορές. Ναι, αυτό έλεγε. Ο Δαβίδ ίδρωνε με κρύο ιδρώτα. Τότε μπήκε μέσα φουριόζος ο διευθυντής ροής ειδήσεων και τούβαλε τις φωνές. Το σήμα του δελτίου ήταν στην οθόνη. Πανικόβλητος ο Δαβίδ σταμάτησε να αναρωτιέται κι έντυσε αμέσως τα τελευταία 40 δεύτερα του σπικάζ με το πλάνο του κοριτσιού και της σωρού των πτωμάτων. Εδωσε την κασέτα στον άντρα που τον έβριζε κι επιτέλους ανάσανε.

Μαζεύοντας τα πράγματά του αναρωτιόταν ακόμα για την παράξενη σημειολογία. Είχε κάνει ενα αντίγραφο της σκηνής και πήρε μαζί του την κασέτα. Στο σπίτι θα την έβλεπε ξανά προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβαινε. Οχι μαζί με τη Λουίζα όμως. Δεν ήθελε το δικό του το παιδί να δεί εναν καθρέφτη του εαυτού του να χαιδεύει πτώματα με μάτια υγρα. Ναι, το λυπόταν εκείνο το κοριτσάκι. Μα ο λαός του είχε τα δικά του προβλήματα, αύριο ίσως ξεκινούσε πάλι ο πόλεμος κι εδώ, σκεφτόταν. Ο Δαβίδ, χρόνια μοντέρ, είχε δεί χιλιάδες παιδιά να θρηνούν, χιλιάδες πτώματα. Ηξερε λοιπόν, πως σήμερα είχε συγκινηθεί οτι εξαιτίας του παιδιού αφου ο επαγγελματικός του μιθριδατισμός ήταν ήδη εδραιωμένος, αλλά εξαιτίας της ομοιότητας. Δεν είχε δεί ενα παιδί της Βαγδάτης. Ειχε δεί πως θα ήταν το δικό του παιδί αν ζούσε στη Βαγδάτη.

Προβληματισμένος απο αυτό το τελευταίο ρεπορτάζ κατέβηκε απο το κτίριο της ραδιοτηλεόρασης και πέρασε απέναντι στη στάση. Το λεωφορείο ερχόταν. Σε λίγο θα ήταν σπίτι και θα αγκάλιαζε επιτέλους τη Λουίζα. Ειχε συγκλονιστεί με αυτή την απίθανη ομοιότητα και την ανεξήγητη εβραίικη φράση. Το λεωφορείο προσέγγισε τη στάση. Δίπλα του καμιά εικοσαριά άνθρωποι, εργαζόμενοι σε κοντινά κτίρια ετοιμάζονταν να μπούν. Τότε πρόσεξε τον νεαρό με την ανοιγμένη καμπαρντίνα και την ίδια στιγμή τον άκουσε να ουρλιάζει με μια εκκωφαντική κραυγή στον Αλλάχ.

-Θεε μου...ήταν το μόνο που πρόφτασε να ψιθυρίσει, για τρίτη φορά εκείνη τη μέρα ο Δαβίδ. Η ύστατη εικόνα που σχημάτισε στο μυαλό του ξεψυχώντας, ήταν η εικόνα της Λουίζας να χαιδεύει ενα πτώμα σκεπασμένο πρόχειρα με κουβέρτες ανάμεσα σε κάποιον σωρό νεκρών και να ψιθυρίζει σε κάποια αόρατη κάμερα...


anee ohevet otkha


...αλλά τη στιγμή που τα μάτια του θόλωναν ο Δαβίδ άκουγε Nohiboka.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Παρ Μαρ 14, 2003 4:14 pm

Μάιος 1941

Είχε ξυπνήσει από το τράνταγμα της πόρτας. Σηκώθηκε κρυφά γιατί της φάνηκε ότι άκουσε την φωνή του πατέρα. Ήταν 9 χρονών και η μικρότερη από τις τέσσερις. Είχε ακούσει για τον πόλεμο από τον πατέρα παλιότερα όταν τα βράδια κούρδιζε το μαντολίνο του. Ναι! Ήταν ο πατέρας στη μεγάλη κάμαρα.
-Ξύπνα τα κορίτσια και άντε γρήγορα στη σπηλιά. Μη σας προφτάσει ο ήλιος. Θα έρθει εκεί ο Μίμης να σας πει που θα πάτε. Τώρα κάνει γύρω τα χωριά να βρει το ασφαλέστερο.
-Ο αδερφός μου! Γιατί Γιώργη; Γιατί αυτός;
-Για δεν έχει κοπέλια.
-Κι ο Εγγλέζος;
Γύρισαν και κοίταξαν τον πληγωμένο στρατιώτη. Τον είχε φροντίσει η μάνα. Αυτός έπιασε το όπλο του με το αριστερό χέρι και σηκώθηκε. Ήταν έτοιμος. Ο πατέρας σήκωσε αρνητικά το χέρι του.
-Όχι εσύ. Με λαβωμένο το δεξί δεν θα πετύχεις πράμα. Το όπλο σου όμως θα πετύχει.
Του άρπαξε το όπλο και γύρισε στη μάνα :
-Καλή αντάμωση, γιασεμάκι μου. Ο Εγγλέζος θα ‘ρθει μαζί σας.
Της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μέτωπο. Η πόρτα βρόντηξε και πάλι πίσω του.

Ο ήλιος μόλις που είχε αρχίσει να φωτίζει. Στη σπηλιά ήταν μόνο μανάδες, παιδιά κι όσοι άντρες δεν μπορούσαν να κρατήσουν τουφέκι. Τα περισσότερα παιδιά είχαν ξαπλώσει μπροστά στην είσοδο. Η Μαρία, η μεγαλύτερη, της φώναξε :
- Τρέχα, Κική. Τρέχα να τους δεις. Σαν να χιονίζει μανιτάρια.
Μα η Κική δεν κούνησε απ’ τη θέση της. Είχε αγκαλιάσει τα γόνατα της και έτρεμε. Φοβόταν, την ψύχραινε το ανοιξιάτικο πρωινό. Έβλεπε την αδερφή της που ‘χε στο χέρι σφιχτά τα παιδικά άσπρα της παπούτσια, τα πασχαλινά. Όλες οι παιδικές χαρές της Μαρίας κρατημένες σ’ ένα ζευγάρι παπούτσια, που πεισματικά προσπαθούσε να διασώσει.
Ο Εγγλέζος είδε ζαρωμένη την Κική και την πλησίασε. Της χαμογέλασε και την σκέπασε με το σακάκι του. Ο Μίμης μπήκε λαχανιασμένος :
- Στο Θέρισσο , γρήγορα. Οι αλεξιπτωτιστές δεν θα αργήσουν να φτάσουν.

Ο δρόμος ήταν μακρύς κι αυτή ήταν ήδη κουρασμένη. Οι άλλοι είχαν προχωρήσει πιο μπροστά και μόλις που φαίνονταν. Η μάνα προχωρούσε σιωπηλή. Το ίδιο κι ο Εγγλέζος. Κοντοστάθηκε , αφουγκράστηκε, και κοίταξε ένα γύρω.
- Mama, της φώναξε και της έγνεψε με το κεφάλι να πάνε στους βράχους.
Οι εκρήξεις ακούγονταν τώρα πιο κοντά. Τους πλησίαζαν. Η μάνα άρπαξε από τα χέρια τις δυο μεγάλες κι έτρεξαν. Ο Εγγλέζος έπιασε από τ΄ αριστερό την τρίτη και την Κική την πήρε αγκαλιά με το δεξί. Μάτωσε. Λίγα μέτρα πριν το βράχο σκόνταψε. Η μάνα έτρεξε κι έπιασε την Κική. Την έσπρωξε με τις άλλες πάνω στην πέτρα και τις κάλυψε με το σώμα της. Μόνο η Μαρία της ξεγλίστρησε και πήγε να βοηθήσει τον Εγγλέζο που ήδη σηκωνόταν.
- Νοοο! κραύγασε, μα τη φωνή του σκέπασε ο κρότος. Για άλλη μια φορά έπεσε στο έδαφος, σπρώχνοντας τη Μαρία να πέσει μαζί του.
Η Μαρία ανασηκώθηκε. Κοίταξε τον Εγγλέζο. Ακίνητος και ματωμένος. Γύρισε να σηκώσει τα παπουτσάκια της. Ήταν γεμάτα κόκκινες πιτσιλιές. Τα άφησε.



Μάρτιος 2003

Η Κική είναι χήρα πια. Μοναδική της προσμονή το εγγόνι που δεν ήρθε ακόμη.
Το δελτίο ειδήσεων είναι σαφές. Κι οι δυο πλευρές είναι έτοιμες για την σύρραξη.
-Τα γυναικόπαιδα πρώτα, μουρμούρισε. Τουλάχιστον σκοτώστε αυτά πρώτα ….
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

ΕΚΤΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Δημοσίευσηαπό pertri » Παρ Μαρ 14, 2003 11:32 pm

ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ επειδή:


Είναι για μένα ένα από τα πιο αντιπολεμικά κείμενα που έχω διαβάσει

«Η μυστική παπαρούνα» του Στρατή Μυριβήλη - Απόσπασμα

«Το πόδι απόψε το νιώθω καλύτερα.
Μούρχεται να σηκωθώ σιγά σιγά, και να προχωρέσω μέσα στο σιωπηλό χαράκωμα. Είναι πολύ παράξενο το χαράκωμα με τόσο φως. Φέγγει σαν μέρα και όμως δεν έχει φόβο. …Μπορώ το λοιπόν να περπατώ λεύτερα κάτω από τον αχνό πέπλο του που προστατεύει σαν ασημί σκοτάδι.

Για μια στιγμή πάλι μου περνά η ιδέα πως ετούτη η μοναξιά είναι αληθινή. Πως τάχα σηκώθηκαν όλοι και φύγανε και μ’ άφησαν μονάχον, ολομόναχον εδώ πάνω. Τότες μια κρυάδα περνά, λεπίδι, την καρδιά μου. Θα προτιμούσα να ξέρω πως ζούνε γύρω μου κρυμμένοι ανθρώποι, κι ας ήτανε μόνο οχτροί.

Προχώρεσα ως την άκρη του χαρακώματος του λόχου μας. Ως την έβγαση των συρματοπλεγμάτων. Εκεί είναι μια μυστική πόρτα που σφαλνά μ’ ένα αδράχτι οπλισμένο με αγκαθωτό σύρμα. Επειδή το μέρος είναι ένα νταμάρι όλο πέτρα και δε σκάβεται, σήκωσαν ένα προκάλυμμα με γεώσακους. Τα τσουβάλια αυτά κείτουντ’ εδώ χρόνον-καιρό έτσι….Ήρθαν και σάπισαν από τα νερά, ο ήλιος τα τσουρούφλισε και τάκαψε. Τραβώ το δάχτυλο μου πάνω τους. Λιώνει η λινάτσα.
…………
Από δω το θέαμα θάναι πιο όμορφο….. Ακουμπώ το μπαστούνι στο τοίχωμα, σηκώνουμαι στη μύτη της αρβύλας του γερού μου ποδιού και γαντζώνω τα δάχτυλα στους γεώσακους πούναι πάνω-πάνω. Ένας απ’ αυτούς λιώνει μεμιάς κι αδειάζει τον άμμο του πάνω μου. Λοιπόν τότες έγινε μιάν αποκάλυψη! Μόλις ξεφούσκωσε αυτό το σακί, χαμήλωσε η καμπούρα του και ξεσκέπασε στα μάτια μου μια μικρήν ευτυχία. Αχ, μούκαμε τόσο καλό στην ψυχή, λίγο ακόμα και θα πατούσα μια τσιριξιά χαράς.

Ήταν ένα λουλούδι εκεί!....Και μου ξεφανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα πούναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα σχεδόν τρομαγμένος. Τ’ άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα. Μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα. …Είναι θραψερό λουλούδι , γεμάτο χαρά, χρώματα και γεροσύνη. Το τσουνί του είναι ντούρο και χνουδάτο. Έχει κ’ένα κόμπο που δεν άνοιξε ακόμα….Μα δεν θα αργήσει να ανοίξει κι αυτός. Και θάναι δυο λουλούδια τότες! Δυο λουλούδια μέσα στο περιβόλι του Θανάτου…..Με τα δυο δάχτυλα λαφριά, προσεκτικά, αγγίζω την παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μια έγνια, μια ζωηρή ανησυχία, πως κατι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ’αυτό μου αποκαλύφτηκε απόψε ο Θεός! Παίρνω τότες στη ράχη ένα γερό τσουβάλι και τ’ ακουμπώ με προφύλαξη μπροστά στο λουλούδι. Έτσι λέω θάναι πάλι κρυμμένο απ’ όλους τους άλλους. Χαμογελώ πονηρά. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο έξω. Ναι το άγγισα λοιπόν πάλι! Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά πέταλα στις ρώγες των δακτύλων. Είναι μια ανεπάντεχη χαρά της αφής. Μέσα στο χέρι μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα. Ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δαχτύλω μου. Είπα σιγά-σιγά:
-Καληνύχτα … καληνύχτα και νάσαι βλογημένη.
Γύρισα γλήγορα στο αμπρί. …
Η ψυχή μου χορεύει σα μεγάλη πεταλούδα. Χαμογελώ ξαπλωμένος ανάσκελα. Κάτι τραγουδάει μέσα μου. Τ’ αφουγκράζομαι. …

Συλλογιούμαι ξαφνικά τον Γιγάντη και βουρκώνει η καρδιά μου. Αν ζούσε θα ταν ο μόνος που θα του ξεμυστηρευόμουν το ευτυχισμένο μυστικό. Αγαπημένε μου σύντροφε! Θα μπορούσα ακόμα να σου κόψω αυτό το λουλούδι, θα μπορούσα να σου το φέρω κατ’ από τα’ αντίσκηνό σου μέσα σ’ένα κύπελο με κρύο νερό. Φίλε! Ας ζούσες μονάχα…Είμαι γεμάτος χαρά και λύπη. Κλαίγω από χαρά και λύπη. Κ’έχω ένα γλυκό μυστικό που ξεχειλίζει την καρδιά μου. Μια παπαρούνα ανθίζει για μένα… Είναι ένα «ζήτω!» που βγαίνει από το στόμα ενός σκελετού. Είναι εκεί, πινακίδα Β1, κοντά στην έξοδο των συρματοπλεγμάτων, και τη συλλογιέμαι. Είναι μια κόκκινη σημαιούλα της φλογερής ζωής, μου κάνει τα σινιάλα της.

Κουκουλώνομαι με την κουβέρτα, σφαλνώ τα μάτια ..η καρδιά χτυπά χορευτικά…
Γιατί απόψε να νιώθω περισσότερο πως πέθανε ο Γιγάντης; Το κλαίγω με καυτερά δάκρυα. Όμως πάλι η ψυχή μου χαμογελά κρυφά και σημαντικά…. Η ψυχή ζει! Ζει η ψυχή!»

Από το «Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ Το βιβλίο του πολέμου»
Τα χειρόγραφα του λοχία Αντώνη Κωστούλα που κάηκε κατά λάθος μέσα στα βουλγαρικά χαρακώματα…
Είναι γραμμένα σαν είδος γράμματα σε μια κοπέλα..
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

αντιπολεμικη ιστορια

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Μαρ 15, 2003 1:08 am

-Πως τον λεγανε ρε εκεινον τον κακο λοχια στο Platoon....οχι τον Elias...
τον αλλο που τον επαιζε ο Tom Berenger.
-Πω ρε μαλακα μου ,και γαμω τα ατομα.θυμασαι τη φαση που σκοτωσε τη γρια τη VietCong γιατι του ειχε σπασει τ' αρχιδια με την κλαψα της?
-Ναι ναι και μετα κλεγανε τα μωρα....μαλακα αφου και μενα μου ειχε γαμησει τ' αυτια και ελεγα απο μεσα μου γαμησε την την πουτανα σκοτωσ'τη,μας τα πρηξε,χαχαχα στο τελος φωναζα κι ολας....
-θυμασαι μαλακα που ειχαμε παει στο Woodstock με τη μηχανη και το μπουφαν το XONDA (διαβαζεται ξοντα) με τα καρφια και ακουγαμε Iron maiden και τσιντ βιτσιους...
-χαχα και γαμω τις φασεις,ηταν μετα που ειμασταν στα κομμαντο και ειχαμε δει την Κοκκινη Αυγη(red dawn).
-ποτε ησουνα εσυ στα κομμαντα ρε Μπατικιωτ(η),παλιομαλακα αφου δεν πηγες φανταρος ,σ'εδιωξαν,παλιογιωτα(Ι5).
-ΤΙ ΛΕΣ ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΑ...
μπουφ ,σκαει μια μπουφλα στο σβερκο του μπατικιωτη.
-Να για να με σεβεσαι μουνακι....
-Ενταξει ρε συ
-Πιασε παπια,ξερεις ποσες καμψεις κανω με το ενα χερι?
-Ποσες?
-εκατονπενηντα
-εκατονπενηντα αρχιδια......
μπουφ,δευτερη μπουφλα στο σβερκο του μμπατικιωτη
-τι ειπες?
-ενταξει ρε εκατονπενηντα ,ενταξει.
-κοιτα ταττου που εχω!!!!!
-και γαμω ειναι
-ετσι μπραβο,ξερεις ποσες ελξεις κανω?
-με το ενα χερι?
-ναι
-εκατο
-σωστα.μαλακα εμαθα οτι ηρθε καινουριο φοιτηταριο στην πολη.παμε για ψαρεμα στα γκουντιζ?
-οτι πεις.
Οι δυο φιλοι περπατησαν μεχρι τα Goody's και στο δρομο σχολιαζαν τα διαφορα κωλαρακια που εβλεπαν και καπνιζαν στριφτα τσιγαρα.Εφτασαν γρηγορα και πιασαν θεση κοντα στο παραθυρο.Απεναντι καθοταν δυο γκομενες και ετρωγαν μπιφτεκι με τυρι και σαλτσα και δεξια ενα ωραιο παιδακι γυρω στα 20 ,γεροδεμενο που ετρωγε μπιφτεκι χωρις τυρι και καμακωνε τη μια γκομενιτσα.
-ρε μαλακα μπατικιωτ, να του την πεσω?
-..........
-μη φοβασαι ρε μαλακα εσενα αγαπαω,αλλα με καυλωνει .
-..........
-τι εγινε?
-εγω φευγω
-στα τσακιδια βρε .....τι να σου πω...
-αντε γεια
Οι γκομενες γελουσαν και το αγορι καμακωνε ακομα.Σηκωθηκε και πηγε να κατσει διπλα του.
-Εχεις φωτια φιλαρακ'?
-δεν καπνιζω
-καλα. να κατσω παρεα?
-κατσε
-απο που εισαι?
-απο δω
-πως δε σε ξερω
-ειμαι απο χωριο
-ααα τα χωρια βγαζουν τα καλυτερα παιδια εδω στη μακεδονια.
-?ναι ?
-ετσι λενε....εμενα ενας φιλος μου που ειμασταν μαζι στο στρατο στα λοκ
ηταν απο ενα χωριο εδω κοντα και ηταν το καλυτερο παιδι.καναμε πολυ παρεα.
Οι γκομενες κυττουσαν με νοημα το αγορι ,αλλα αυτο δεν καταλαβαινε.Αυτες ξεκαρδιζοταν στα γελια καθε φορα που μιλουσε ο "λοκατζης".
-φοιτητης εισαι?
-ναι
-εχεισ φιλους εδω?
-οχι πολλους ,τωρα ηρθα.
-μη στεναχωριεσαι θα κανεις πολλους φιλους
-δε στεναχωριεμαι
οι γκομενες κυτταξαν για τελευταια φορα,σκουπισαν τη σαλτσα απ'τα χειλια τους και εφυγαν.Το αγορι τα ψιλοπηρε λιγο στο κρανος.....
-που θα πας τωρα?
-σπιτι
-να ερθω για παρεα?θα φερω να πιουμε.
-δεν πινω ειμαι αθλητης
-τι αθλητης?
-μποξ
-α μαλιστα !ωραια !κι εγω επαιζα στο στρατο αλλα τα παρατησα....
-ωραια
-δε θες να παμε να δουμε καμμια ταινια?
-οχι
-εχει το "hambourger hill" στ' "Αστερια".
-δε γουσταρω τις πολεμικες ταινιες.
-εεε τι θες παμε να δουμε τιποτ' αλλο.
-ειμαι κουρασμενος απ'την προπονηση.
-παμε σπιτι σου να σου κανω λιγο μασαζ τοτε.
Το αγορι τον κυταξε και χαμογελασε πονηρα.
-Αντε παμε.
-Ετσι μπραβο!!
Σηκωθηκαν και βγηκαν εξω.Το κρυο ειχε σφιξει λιγο και περπατουσαν γρηγορα αμιλητοι.Μπροστα το αγορι ,διπλα του και λιγο πισω ο λοκατζης, θαυμαζε το σφιχτο κωλαρακι κατω απ'το τζην.Εστριψαν κανα δυο φορες και μπηκαν στα στενα σκοτεινα δρομακια.Ερημια! Ο "λοκατζης"σταματησε και το αγορι σταματησε.Κυταχτηκαν.Ο πολεμος στο Ιρακ μαινοταν.Η καταιγιδα της ερημου.Οι τηλεορασεις δειχνανε τους πυραυλους πατριοτ
και τις ανταποκρισεις απ' το Κουβεϊτ.Ο λοκατζης ακουμπησε την πλατη του στον λερωμενο τοιχο πισω του και αναψε τσιγαρο.Το αγορι τον κοιταζε."Εχει πολυ ομορφα ματια" σκεφτηκε ο λοκατζης.Το αγορι τον κυτταζε επιμονα ,απο πανω ως κατω.Ο λοκατζης καπνιζε και φυσουσε φιληδονα τον καπνο.Ειχε αρχισει να καυλωνει.Το αγορι τον κυτταζε επιμονα σ'ενα σημειο τωρα,αναμεσα στα ποδια του.Εκει οπου φουσκωνε τωρα κατι.Το αγορι χαμογελασε."τι ομορφα που γελαει"σκεφτηκε.Χαίδεψε το ερεθισμενο του καυλι πανω απ' το παντελονι.Ξεσφιξε τη ζωνη .Το αγορι αφησε κατω το σακκο του και τον πλησιασε.Ο λοκατζης κατεβασε το παντελονι του ,χαϊδευοντας συνεχεια τον πουτσο του πανω απ το ασπρο σωβρακο του.Το αγορι αναστεναξε και πηγε πιο κοντα.Ηταν μισο βημα μακρυα και τα ματια του ηταν καρφωμενα πανω σ' αυτο το σκληρο τεραστιο πραγμα.Το αγορι αρχισε να γονατιζει , να πεφτει χαμηλα και το κεφαλι του να πλησιαζει εκει.Για τελευταια φορα κυτταχτηκαν.....πριν...
Απ' το ημιυπογειο διπλα ακουγοταν ο ανταποκριτης απ το Κουβεϊτ,δοξα και τιμη στους γενναιους δημοσιογραφους που καλυπταν το γεγονος ζωντανα.Δοξα και τιμη στο CΝΝ που μας ενημερωνε.Δοξα και τιμη στην νεοσυστατη ελευθερη ιδιωτικη τηλεοραση που μας ξεστραβωνε για πρωτη φορα.
...ο λοκατζης εκλεισε τα ματια .δεν τον ενοιαζε ο πολεμος.μακαρι να σκαζαν ολοι και να πεθαιναν σαν τη γρια στο Platoon,η καυλα του τον ενοιαζε και η διψα του να γευτει την ηδονη που θα του προσφεραν τα χειλη του αγοριου...Εκλεισε τα ματια....ο ανταποκριτης ελεγε για τους πατριοτ και για τα στελθ βομβαρδιστικα....το αγορι τιναχτηκε και εχωσε μια κλωτσια στ' αρχιδια του λοκατζη τοσο δυνατη που παρα λιγο θα τον σκοτωνε.τΟΝ ΕΠΙΑΣΕ ΑΠ' ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕ ΠΑΛΙ ορθιο μονο και μονο για να του ριξει δυο ντιρεκτ στη μυτη και ενα δεξι κροσσε στ' αυτι
και να τον ξαναπεταξει κατω.Τον αφησε εκει να βογγαει και του εριξε κανα δυο κλωτσιες ακομα πριν φυγει..ολα σκοτεινιασαν.....
-Παλιοπουστα, φωναζε τωρα ο ανταποκριτης απ' το κουβεϊτ,για να σε δω τωρα που θα κυνηγας αγορακια.....χαχαχαχαχαχαχαχα.
ΤΑΚ ΤΑΚ ΤΑΚ ΤΑΚ ΤΑΚ ΤΑΚ ακουγοτανε τα βηματα του αγοριου στο πλακοστρωτο καθως ετρεχε και ο ανταποκριτης μαινοταν"παλιοπουστααααα".
Ο γλαρος λουζοταν στο πετρελαιο και οι ελληνικες οικογενειες τον παρακολουθουσαν ολο αγωνια για την τυχη του......η αυλαια επεσε.
--------------------------------------------------------------------------------------






η παραπανω ιστορια ειναι δικια μου-wpleftyboy-
σπεσιαλ αφιερωση στον σανταμ για να γαμαει το διαολο εκει στην κολαση του south park οπου ζει.
Επισκέπτης
 

:

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Μαρ 15, 2003 9:12 am

επειδή είμαι σ(τ)αθ(ε)ρό άτομο, επιμένω : δεν καταλαβαίνω τίποτα, ή
μήπως καταλαβαίνω;

δεν καταλαβαίνω: νομίζω πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις πολεμικές και τις αντιπολεμικές ιστορίες.
είναι ακριβώς το ίδιο.
έτσι και οι δυο πρώτες ιστορίες σ' αυτό το τόπικ, έχουν τη θέση τους εδώ.
τη σκέψη μου καθοδήγησε και πάλι ένας πιτσιρίκος, που κουνάει το κεφάλι του με λύπη, κάθε φορά που βλέπει ένστολους στην αφετηρία του μετρό στην εθνική άμυνα.
η ιστορία του κούκου είναι άπαιχτη.
ένα από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει, όχι γιατί είναι πρωτότυπη (δεν με απασχόλησε αυτό), αλλά γιατί ηθελημένα ή όχι, έχει συμπεριλάβει κλισέ από διάφορα είδη λογοτεχνίας, ακόμη κι από παιδική λογοτεχνία.
γι' αυτό και επηρέασε ίσως πολύ όλους που έγραψαν μετά, ειδικά το φίλο μου το αγοράκι, που έγραψε περίπου με άλλα λόγια -και μάλιστα πολλά κατά τη γνώμη μου- το ίδιο βαθύτερο σενάριο.

ελπίζω όμως η γνώμη μου να σας περισσεύει.

εγώ δεν ξέρω να γράφω ιστορίες, αλλά θα σας αφιερώσω ένα πραγματικό γεγονός, απλό, που κανένας δε πεθαίνει στο τέλος. έτσι όλα μπορεί να είναι τυχαία έως καλά.

η φιλενάδα μου παντρευόταν παλαιστίνιο. παρανυφάκια τα παιδιά μου, μια και το ζευγαράκι ήταν φίλοι μου και οι δυό. ήρθαν πριν το γάμο σπίτι με τον χρηστάκι, όπως τον έλεγαν. ο χριστάκης δεν είναι κανένα παιδί. είναι οδοντίατρος, αλλά τον λένε όλοι χρηστάκη γιατί είναι΄ένας απολαυτστικός τύπος γύρω στα τριάντα. παντρεμένος ή συζεί, δεν με νιάζει, με μια εξίσου συμπαθέστατη αγγλίδα μουσικό, που έχει μανία με την ανατολική μουσική, και έχει μια σπάνια συλλογή απαρτισμένη με πολύ κόπο. άλλωστε έτσι γνωρίστηκε με τον χρήστο, που έχει εγκαταστήσει το πιάνο του στο ιατρείο του. το ιατρείο του είναι στη ραμάλα, και ο χριστάκης παλαιστίνιος.
υπέροχο παιδί, και γίναμε φίλοι αμέσως.
ο χριστάκης δεν είναι καμικάζι. ζει σε μια πολυκατοικία με τη γυναίκα του.
μπήκαν οι ισραηλινοί στν πολυκατοικία να ψάξουν για τρομοκράτες και εκρηκτικά. οι ένοικοι ΄βγήκαν έντρομοι, και γνωρίζοντας την αμείλικτη συνέχεια, έδιναν τα κλειδιά τους στους Ισραηλινούς : να μπουν να δουν. όμως οι διαταγές ή οι άνθρωποι, αν ήταν, δεν τα αποδέχτηκαν.
έσπασαν όλες τις πόρτες της πολυκατοικίας.
ο χριστάκης δεν έχει πια οδοντιατρείο. όλα τα μηχανήματα σπασμένα. ούτε πιάνο: ... το έλεγξαν για εκρηκτικά και το έκαναν κομάτια. ούτε η γυναίκα του έχει πια τη συλλογή της, με το μουσικό της αρχείο, που σας διαβεβαιώ ήταν πολύτιμο.
η ιστορία, εντάξει, και τι έγινε. δεν τους πείραξαν. δεν είναι ούτε νεκροί, ούτε καν τραυματίες.
σιγά
τη ζωή τους κατέστρεψαν.
απλώς, "μέσα σε λίγην ώρα".

τα ονόματα είναι πραγματικά. συνέβη πέρσυ το μάιο. χριστάκι, αν τυχόν φτάσει μέχρι τ' αφτιά σου η ιστορία, την αγάπη μου!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Μαρ 15, 2003 10:22 am

<<<-Θεε μου...ήταν το μόνο που πρόφτασε να ψιθυρίσει, για τρίτη φορά εκείνη τη μέρα ο Δαβίδ. Η ύστατη εικόνα που σχημάτισε στο μυαλό του ξεψυχώντας, ήταν η εικόνα της Λουίζας να χαιδεύει ενα πτώμα σκεπασμένο πρόχειρα με κουβέρτες ανάμεσα σε κάποιον σωρό νεκρών και να ψιθυρίζει σε κάποια αόρατη κάμερα...>>>

<δαυίδ,πάλι ονειρεύεσαι; Δώσμου σε παρακαλώ 20 ευρώ να πάω στο κομωτήριο της ντιάνας και του θανάση>,ήταν η φωνή της βαριεστημένης αλλά καλοστεκούμενης γυναίκας του δαυίδ, που τον επανέφερε στη πραγματικότητα.
ʼλλη μιά φαντασίωση του δαυίδ είχε τελειώσει,όπως τόσες και τόσες που έκανε.
Την μιά ονειρευόταν ότι ήταν γιατρός χωρίς σύνορα,την άλλη ακτιβιστής της γκρήν πις,την άλλη τρομοκράτης και πάει λέγοντας..μέχρι και την αμίνα είχε υποδυθεί,ακόμη και τον χρηστάκη έναν παλαιστίνιο οδοντίατρο.
Ότι έβλεπε στη τηλεοράση,το φαντασιωνόταν βάζοντας τον εαυτό του κεντρικό ήρωα.

Και κάθε τόσο αναρωτιόταν,πώς ήταν δυνατόν να γίνονται τόσα τραγικά πράγματα στο κόσμο και αυτός να είναι πάντα απέξω.
Πάντα στο περιθώρειο στην ησυχία του.
Ήταν όντως πολύ άτυχος,σκεφτόταν.

Κατάπινε εικόνες από την τηλεόραση λοιπόν ο δαυίδ και τις πρόβαλε απέναντι στον τοιχο.
Είχε τόσο πολύ διαταραχτεί πνευματικά,που δέν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν πραγματικό και τι φανταστικό.
Έτρεχε συνεχώς σε πορείες,σε διαμαρτυρίες,σε ψηφίσματα σε φιλαθρωπικές εκδηλώσεςι για τον τρίτο κόσμο και δέν μπορούσε να καταλάβει τι τον αφορούσε στη ζωή του και τι όχι,τι αφορούσε τον κόσμο πραγματικά και τι ήταν σενάριο του φώσκολου σε πιο λάιβ έκδοση.

Και έτσι κύλαγε η ζωή του,μέχρι που σε μιά εξέταση ρουτίνας της εξάμηνης κορούλας του, της λουίζας,τους ανεκοινώθη από τον παιδίατρο ότι η λουίζα ήταν παιδί καθηστερημένο,παιδί με ειδικές ανάγκες.
Ο δαυίδ,ένοιωσε πραγματικα΄προδομένος.
Τόσα και τόσα γίνονται στο κόσμο και αυτού του έτυχε να έχει απλώς ένα καθυστερημένο παιδί;
<Μά πόσο άτυχος,πόσο ιδιαίτερη περίπτωση είμαι;>,παραπονέθηκε ο δαυίδ.

Δέν μπορούσε όμως να μήν αγαπήσει αυτό το γλυκό πλασματάκι την κορούλα του ο δαυίδ και άρχισε να τρέχει παντού.
Πήγε στις τηλεοράσεις,στις εφημεριδες,σε οργανωσεις κ.λ.π.,να ζητήσει την συμπαράσταση του κόσμου όπως και αυτός είχε κάνει για τους άλλους,αλλα όλοι τον κορόιδευαν.
Γιατί σημασία για αυτούς, δέν είχε ο ανθρώπινος πόνος,αλλά ο ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ανθρώπινος πόνος.

Για πρώτη φορά λοιπόν ο δαυίδ,κατανοούσε την πραγματικότητά του και για πρώτη φορά άρχιζε να γνωρίζει τον μικρόκοσμό του,τον γείτονα του,τους συγγενεις του,φίλους.
Παράτησε τον κόσμο και άρχισε να ενδιαφέρεται για τον κόσμο.Τον δικό του κόσμο.

Μετά από λίγο καιρό εγκαταστάθηκε στην νάξο όπου έκανε μιά ψαροταβέρνα.
Η ψαροταβέρνα του πίγκουρα.
Να φάτε κακαβιά..να δείτε τον χριστό φαντάρο.
Εκεί τον συνάντησα (όπου μένει μακριά από τηλεοράσεις,από εικόνες και κλισέ απολαμβάνοντας τη ζωή του οάνθρωπος,μέχρι να πεθάνει να πάει στο διάολο όπως όλοι μας) και μου διηγήθηκε την ιστορία του.
Και το τραγικότερο όπως μου είπε,που τον έκανε να φύγει στο νησί,ήταν ότι είχε ενοχές πώς αυτός ευθύνεται που το παιδί του γεννήθηκε σπαστικό.
Πίστευε ότι μετέφερε στην κόρη του ,εκτός από τα γονίδια και όλη την αποχαύνωση που είχε στη ζωή του.

Δέν ξέρω άν έχει δίκιο ή όχι ο δαυίδ,αυτό όμως που ξέρω,είναι ότι κάνει καλή ψαρόσουπα.
ʼν περάσετε από την νάξο,να πάτε στη ψαροταβέρνα του πίγκουρα και να του πείτε ότι είστε του εικονικού και ότι σας στέλνει ο άσπικ.
Θα σας περιποιηθεί αναλόγως.
(χι χι χι χι χι χι χι)
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Το ονομα μου ειναι

Δημοσίευσηαπό Μαυρη Νταλια » Σάβ Μαρ 15, 2003 11:56 am

Χρήστος Ν.

Είμαι φωτογραφος, πολεμικος ανταποκριτής του Πρακτορείου Ροιτερ.

Ειμαι ετοιμος, η βαλιτσα μου με περιμενει στο χωλ, να φυγω ανα πασα στιγμη για Βαγδατη. Διπλα στη βαλιτσα μου με κοιταζουν 2 ολοκαινουργιες φωτογραφικες μηχανες που αγορασα προσφατα για λογαριασμο του Ροιτερ. Διαλεξα τις καλυτερες, αυτες θα ειναι οι συντροφοι μου , οι ερωμενες μου, τις προσεχεις εβδομαδες. Τις αγαπαω τις μηχανες μου, δεν ειναι κατι το αψυχο γα μενα, για μεγαλα χρονικα διαστηματα ειναι η προεκταση του μυαλου μου, του ματιου μου και της ψυχης μου.

Ναι καλα το καταλαβατε. Ειμαι ενας ματακιας της ζωης. Ζω βλεποντας τους αλλους να πεθαινουν, να υποφερουν, ειμαι μεσα στα γεγονοτα μεχρι σκασμου και συγχρονως εξω απο αυτα.

Κινδυνευω και εγω παρολο που δεν συμμετεχω αμεσα, να φαω μια σφαιρα στο κουτελο και να γινω κατοπιν ειδηση στα διεθνη πρακτορεια.. Σημερα, τη 10η πρωινη εξεπνευσε ο γνωστος φωτορεπορτερ Χρηστος Ν, χτυπημενος απο μια σφαιρα που δεν ηταν γι αυτον, ενω τραβουσε φωτογραφιες απο τα γνωστα επεισοδ
ια μπλα μπλα μπλα...Ο Χρηστος Ν. ειναι το 50ο θυμα απο την εναρξη των εχθροπραξιων...

Τριχες δηλ. Ε και? Ενας περισσοτερος, ενας λιγοτερος τι σημασια εχει.

Ετσι κιαλλιως αυτο που κατα βαση με ωθει ειναι μια διαστροφη να δω μεσα απο τον φακο μου και να συλλαβω ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.

Τη στιγμη της απογνωσης. Τον τρομο, την απουσια του βλεμματος, την ακινησια ενος πτωματος. Τα δακρυα ενος μωρου κρεμασμενο στο στηθος της νεκρης μανας του.


Αυτη η *στιγμη* αν ειναι οντως μεγαλη, θα με κανει γνωστο, διασημο, θα μου φερει αναγνωριση και φραγκα.

Θα μου φερει βραβεια, γκομενες, αλλα και διψα, μιαν ακορεστη διψα για καινουργιες στιγμες, καινουργιες αποτυπωσεις, καινουργιους θανατους και καινουργιες μαχες.


Ζω μεσα απο τον θανατο, τον πολεμο, τις στιγμες που ειναι απολυτα προσωπικες για τον καθενα μας.

Οπως η στιγμη που πεθαινουμε.

Ειτε απο σφαιρα, ειτε απο βομβα, ειτε τραυματισμενοι σε ενα κρεβατι, ειτε ..

δεν ξερω πια..εχω δει τοσους θανατους που πια δεν μου κανει και πολυ αισθηση. Ειναι απλα ενα επεισοδιο οπως τοσο αλλα. Εξαλλου ο θανατος δεν ειναι καθολου φοβιστικος ειναι ηρεμος .... Ειναι Αμιλητος

Η Ζωη ειναι φοβιστικη.. Καποια στιγμη θα την απαθανατισω αυτη τη γαμημενη τη ΖΩΗ και οταν τα καταφερω Ολος ο κοσμος θα ναι στα ποδια μου.



Το κινητο μου χτυπαει. Ναι ειναι η ωρα


Η Παρασταση Αρχιζει κι εγω θα ειμαι εκει Παρων κι Απων.
Άβαταρ μέλους
Μαυρη Νταλια
new member
 
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: Παρ Μαρ 14, 2003 9:14 pm

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron