ας γράψουμε ιστορίες

καποια βραδια

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό pertri » Τρί Ιουν 10, 2003 11:47 pm

Κι έρχεται η νύχτα, που χίλιες κραυγές τώρα κρύβει στ’ ανθισμένα γιασεμιά. Έλα τώρα και μείνε εκεί στην άκρη του νου… εκεί που η προσμονή είναι κρυμμένη στα διπλωμένα σύννεφα, όπως το χλωμό θλιμμένο πρόσωπο της Εκάτης.

Της νύχτας ανήκουν τα παραμύθια, οι αλαφροΐσκιωτες γητειές και τα νυχτολούλουδα. Ό,τι και να μου ορκιστείς στα αραχνοΰφαντα σκοτάδια θα το πιστέψω.
Τραγούδα… πιο δυνατά απ’ όλα τα όργανα του θιάσου σου. Έλα και πάρε με, σε ρυθμό ζωής, να χορεύoυμε. Γίνε Σεβάχ και τράβα με στον ουρανό. Μαγικό χαλί η αγκαλιά σου, μαγικό χαλί το αιώνιο φιλί σου…

Κάποια βράδια είναι κλέφτες…
φυσάει μυρωμένο έρωτα ή άπνοια μοναξιάς.
Κάποια βράδια ανήκουν στα πεφταστέρια.

Κάποια βράδια σε αποκαθηλώνω, σε ξαπλώνω δίπλα μου και ταξιδεύω στην πλάτη σου με τ’ ακροδάχτυλα χαράζοντας πορείες κι αφήνοντας σημάδια. Το καταλαβαίνεις; Δε μου μιλάς και η αναπνοή σου ταξιδεύει πάνω στη θλίψη σου. Και γω μπήγω τα δάχτυλα μέσα στη σάρκα του μυαλού σου και σε ξεγεννώ. Μα πως γίνεται; Που μάθανε τα δάχτυλα την τέχνη; Ποιας υπερφυσικής ιεροτελεστίας είναι μύστες και ποια φυλαγμένη γνώση απελευθερώνουν;

Κάποια βράδια ανοίγουν τις πύλες των αχράντων μυστηρίων και βαφτίζουν τη σκέψη, γυμνή, βουτώντας την στη στυφή γεύση του άγουρου περγαμόντου και των ανείπωτων λέξεων. «Εχθές έχωσα κάτω απ’ την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της», το δικό σου…Μάρτυράς μου, η θάλασσα…
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό spyros » Πέμ Ιουν 12, 2003 5:26 pm

''Και γω μπήγω τα δάχτυλα μέσα στη σάρκα του μυαλού σου και σε ξεγεννώ.''






Pertri, το όνομά σου μου θυμίζει μέλι.
θα σου γράψω ένα τραγούδι.








τρελαίνομαι
το στόμα σου
βαφτίζει
τα όνειρά μου
spyros
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 60
Εγγραφή: Κυρ Φεβ 16, 2003 9:11 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Ιουν 12, 2003 10:31 pm

Περιμένω να δώ μέχρι που θα φθάσει η γαιδουριά σου επιτέλους!
Σε σένα το λέω σκιάχτρο,που ο άνθρωπος,ο <έλα μου ντέ>σου κάνει ολόκληρη εξομολόγηση και εσύ ούτε μιά λέξη δέν του απευθύνεις.
Μου φαίνεται ότι το έχεις πάρει πολύ πάνω σου τελικά και εσύ εδώ μέσα.
ʼντε....
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιουν 12, 2003 10:38 pm

.....περιμενω να μεγαλωσει να φτασει τη δική σου σε μεγεθος...ασπικ!
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό spyros » Πέμ Ιουν 12, 2003 11:25 pm

αχ βρε άσπικ
γιατί δε διαβάζεις πίσω απ' τις γραμμές
να βρεις κρυμμένους πόθους

γιατί το μεγαλύτερο ποίημα
το ετοιμάζω για σένα άσπικ
spyros
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 60
Εγγραφή: Κυρ Φεβ 16, 2003 9:11 pm

Δημοσίευσηαπό pertri » Παρ Ιουν 13, 2003 3:09 am

Όταν έρχεται η αγρύπνια, οι νύχτες λευκές καθρεφτίζουν στα ανοιχτά μάτια, τα ουρλιαχτά των σκύλων και των αηδονιών το κάλεσμα.

Τα πλήκτρα του πιάνου χρωματίζουν την αγωνία
και το φως προσμένει τον επισκέπτη.
Τα βήματα
οδηγούν στα σκαλιά που προσμένουν καταμεσήμερο τη μορφή σου.
Τη μορφή που ποτέ δε θα φανεί να αντιστέκεται στον ήλιο και να σκουραίνει τις λευκές μαργαρίτες της εισόδου.

Και το σαξόφωνο σκίζει το σκοτάδι, βάφοντάς το κόκκινο, μεθυσμένο και πρόστυχο...
"What can I do.. what can I say... guilty of loving you..."

Η τρέλα χορεύει γυμνή γύρω από τη φωτιά, γύρω απο την άβυσσο της ηδονής του χαμού σου.
Κλαις;
Δεν θα έπρεπε.. Αλώθηκες... από χέρια γυμνά... Πνίγηκες στο χωράφι με τα πράσινα στάχυα που χορεύουν στην πίστα των ματιών, στο ρυθμό του ανέμου...
δεν μοιάζουν σαν να έχουν πέσει σε ένα χορό εκστατικό;
Η ιεροτελεστία της παράδοσης είναι...

Κάτω από τη γέφυρα, στα σιδερένια πόδια της, έκλεψες το φιλί
σου...
Μην έρθεις...
Όχι με την Πανσέληνο...
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Ιουν 13, 2003 11:32 pm

Ενα ημισκοτεινο δωματιο ειναι η καθε στιγμή
Εκεί που το σκοτάδι ακουμπάει το χέρι του στον ενα σου ώμο και στο αλλο σου χέρι κρέμεται το φως.
Ενα μόνιμο παλατζάρισμα στο παιχνιδι αυτό.Βήμα δεξιά-βήμα αριστερα.Μια ψευδαίσθηση κίνησης.....Μα αυταπάτη είναι γιατι απομένεις σταθερά και αμετάκλητα...εκεί...στο ημίφως.
Σταγόνες αλκοολ οι νότες εκείνα τα βράδυα.Βαραίνουν εξίσου και τα δυο σου χέρια αραγες;Οχι σε σερνουν πάντα προς την σκοτεινή πλευρά γιατι στεκονται στις ακρες των ματιών σου αγναντευοντας τον κόσμο σαν δυο αγεννητα δάκρυα.Δεν ειναι που ντρεπεσαι να κλάψεις.....είναι που πια σπάνια το καταφέρνεις.Και μαραίνεσαι
Γι αυτο τα βραδυα σου ασε μονο το φως με το σκοταδι να παίζουν.Τουλαχιστον να απομενεις σταθερά στο σημείο σου..


ενας μεταλλικός Ωριονας φωτιζει...

(Οrion απο Metallica.....φύγαμε.........)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό feggarolousmenh » Τρί Ιουν 17, 2003 2:39 am

8a me sugxwreseis den prolaba n'akousw ta teleutaia sou logia. Ka8isa omws, mou epitrepeis? 8elw kati na sou pw, prepei na me akouseis isws me boh8hseis na katalabw, isws me odhghseis pros to fws ths apokalupshs. Einai arga. To fws thn o8onhs me kourazei, diabazw ta keimena sou, eksarthmenh sth ka8e sou koubenta san ton narkwmanh pou psaxnei th dosh tou. Ponos. Mesa mou ksekinaei o ponos autos ths nostalgias. Den mporw akoma na katalabw thn phgh auth, to giati, giati se rwtw opws to paidi pou psaxnei a8wa sto blemma tou patera apanthseis. 8a parw ena nero, aplo, drosero, an8rwpinh anaggh ousiwdeis. S'euxaristw, koitakse omws, lew na bgw ligo. Molis nuxtwse kai h suntrofia ths nuxtas hremei th skepsh mou.
feggarolousmenh
new member
 
Δημοσιεύσεις: 3
Εγγραφή: Τρί Ιουν 17, 2003 2:26 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιουν 19, 2003 6:55 pm

Take No Prisoners-Megadeth

Got one chance, infiltrate them
Get it right, terminate them
The Panzers will, permeate them
Break their pride, denigrate them
And their people, retrograde them
Typhus, detriate them
Epidemic, devastate them
Take no prisoners, cremate them

Going to war, give'em hell
D-Day, next stop Normandie
Beginning of the end
We know how to and sure as shit we'll win
War is peace sure man
A retreat for the damned
A playground for the demented
A heaven for those who walk this world
Bereft of heart and soul
Love and war they say all is fair
Take his life
But won't take his hair
Your body has parts your
Country can spare
By the way son here's
Your wheelchair

He once had to be all he could be
Now he's nothing for no one nowhere to see
Funny thing, he's like you and me
It's a funny thing, a funny thing
Tears streak his solemn stare
Abandoned for wreckage nobody cares
No one knew what would happen there
No one spoke no one even dared
Don't ask what you can do for your country
Ask what your country can do for you
Take no prisoners, take no shit
Τελευταία επεξεργασία από skiaxtro και Παρ Οκτ 24, 2003 2:58 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Χωρίς Θέμα

Δημοσίευσηαπό alexis74 » Δευτ Ιουν 23, 2003 7:54 pm

Ενας γέρος


Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.


Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.


Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»


Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.


... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Deep Down & Dirty
alexis74
full member
 
Δημοσιεύσεις: 181
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:22 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron