ας γράψουμε ιστορίες

καποια βραδια

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 12, 2005 2:01 pm

Φουμπουλέ, ξέρεις ποιός είναι ένας μεγάλος μύθος (εκτός απ'το γνωστό μισητό μύθο, τον ορκισμένο εχθρό μου) που έχει διαλυθεί πλήρως στο κεφάλι μου?

Πως δεν υπάρχουν τούνελ.
Πως τα τούνελ είναι για εξαιρετικές περιστάσεις.
Και αν δε σε σπρώξει κάποιος, μην μπεις ποτέ.
Κάτσε και ψάχνε ηλιοβασιλέματα.
Μας λένε να τα αποφεύγουμε σαν το διάολο το λιβάνι.
Όλος ο κόσμος αυτό κάνει.
Αφήνει τα τούνελ να τον βαράνε στον ύπνο του.
Και κοιτάζει ψεύτικα ηλιοβασιλέματα.
Και όχι τίποτε άλλο, αλλά κλαίει και από συγκίνηση κιόλας.

Πάρε τα μάτια σου και κοίτα μέσα σου.
Και όταν δεις το τούνελ και το περπατήσεις
τότε έλα και πες μου τι ωραία ηλιοβασιλέματα υπάρχουν!


Λοιπόν, θεωρώ πως σήμερα θα ήταν μια ωραία μέρα να μαζέψουμε λουλούδια σ'αυτή την παιδική χαρά στη ναύπακτο που βλέπει στη θάλασσα.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό fbl » Τετ Οκτ 12, 2005 4:08 pm

κι ομως ... η μυρουδια ειναι κατι που δε ξεχνα η μνημη ...

κ σου ειπα .. μυριζει εκει μεσα ...

μυριζει υγρασια και κλεισουρα σου λεω....
κ οι μυθοι ξερεις καμοια φορα ειναι αληθινοι....


και τοτε αρχιζουν τα δυσκολα , οταν ξαφνικα αντιμετωπιζεις μπροστα σου οτι νομιζες οτι ηταν μονο μυθος.... αλλα οχι να το μπροστα σου το τουνελ ! να το κ πρεπει να μαζεψεις οσο πιο πολυ δυναμη εχεις μεσα σου και να περπατησεις μεσα του..

και πρεπει να προλαβεις και το ταξιδι του ηλιου μεσα στο βαθυ ουρανο στην εξοδο....






πρεπει να βγεις..........

































βγηκες η ακομα κατριν;
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό kanenas » Παρ Οκτ 14, 2005 11:54 pm

-ρε έχω πέσει σε σάιτ ψυχωτικών σου λέω. Δεν τολμάει να φύγει κανείς ήσυχα-ήσυχα χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, και γίνεται χαμός. Οι φήμες οργιάζουν, τα ενδεχόμενα παίζουν εναλλακτικά χωρίς τέλος, ένας γενικός αποσυντονισμός. Μάλλον ηθικολόγοι θα είναι του κερατά. Μαζεύουν επάνω τους όλες τις ευθύνες και μετά μιλάνε για τρέλα. ʼλλοι κλαψουρίζουν και λένε πως είναι με το μέρος μας -τρομάρα σας! συναισθηματικοί μέχρι αηδίας, αλλά τι να κάνω, σας συμπαθώ- άλλοι τη βλέπουν περίεργα και παραδίδουν μαθήματα, πως έγινε και ήρθε στο μυαλό μου τώρα η κάθυ ένας θεός ξέρει, τώρα που είπα θεός μου ήρθε στο νου ο 3τλ, δε σου θυμίζει τον απόλλωνα; η διανάθενα την αθηνά. Ο άσπικ είναι ο ήφαιστος, κουτσός χοντρός και άσχημος. η διάνα δε θα του κάτσει ποτέ, γι αυτό και κείνος με τα κόλπα του θα φτιάξει εκείνα τα περίεργα σκοινιά και θα τη δέσει -όχι, την αφροδίτη έδεσε νομίζω. Την αθηνά την έχυσε στο πόδι κι εκείνη πήρε κάτι στουπιά να σκουπιστεί, τα πέταξε ύστερα κάτω στη γη και γεννήθηκε ο εριχθόνιος, ο πρώτος άνθρωπος. που πότε θα συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου του ένας θεός ξέρει...

-και μετά;

-μετά τίποτα. άρχισαν οι πόλεμοι.
αλλά ξεκίνησα να σου πω ότι σε πάω...
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό fbl » Τετ Οκτ 19, 2005 9:37 am

το σωμα skiaxtro........


Αυτο παρουσιαζει μια σχεδον βιαιη αντιθετη προς τα υπολοιπα στοιχεια του κοσμου που μας τριγυριζει...
Οτι συμβαινει τελικα στο εσωτερικο αυτου του σωματος μας ειναι πιο σημαντικο και πιο οικειο απο οτι συμβαινει αλλου..
Ταυτιζεται με το εγω μας ... μπαινει στη ιδια μοιρα μαζι του...

Ψυχη.....Ζωη.... Πνοη....
Ποιος θα μορουσε αραγε να ξεχωρισει με ακριβεια αυτα τα πραγματα.....
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τετ Οκτ 19, 2005 2:31 pm

στην μάζα νευρώνων στο εσωτερικό του κρανίου εφ-μπι-ελ
εκεί εδράζεται ο κόσμος όλος
ο χρόνος όλος

ή μπορεί να είναι κι αυτός ένας ακόμα στρουθοκαμηλισμός
Ποιος μπορεί να ξέρει;
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό fbl » Πέμ Οκτ 20, 2005 9:26 am

Δυσκολο ... πολυ δυσκολο τελικα....
αυτο με τον εγκεφαλο....


Κατασκευαζει απο το πληθος των εμπειριων τη προσωπικη ταυτοτητα του καθενος μας...

Δεν ειμαι .... Γινομαι ...


Το εγω μου ειναι το αποτελεμα και προιον ορισμενων εμπειρικων δεδομενων .......


Και σβηνω αμα θελω και την κτητικη αντωνυμια μου........








αλλα φευ.....



μπουρμπουληθρες.......
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Οκτ 20, 2005 9:31 am

η κτητική αντωνυμία σε πρώτο πρόσωπο


μου


΄΄ισως αν την ξεπεράσουμε να φτάσουμε να είμαστε και να υπάρχουμε, χωρίς τη μπιγκμάδερ που κουβαλάμε πάντα μέσα μας,
άντε που και που να βγαίνουμε από τη μήτρα που μας γέννησε, ν' ανασαίνουμε βλέποντας, ακουμπώντας άλλα πράγματα, άλλους ορίζοντες...
το 'μου'
το πρόβλημά μου
η μαμά μου το πρόβλημά μου
(η μαμά του το πρόβλημά μου, λέμε μερικοί κιόλας)
μου μου...
μπου μπού, κλαψ!


και καλημέρα σας!
ένα ντεκάφ παρακαλώ!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Μάιος 05, 2006 2:36 am

...ήταν ενας άνθρωπος που περπατούσε μοναχός σ'ενα δρόμο γεμάτο ανθρώπους.
Ενας ανθρωπος σ'ενα δρόμο με καταστήματα ρούχων και ανθοπωλεία και μια μέρα ηλιόλουστη που καθρεφτιζόταν στην άσφαλτο.
Περπατούσε και ο ήχος των φθαρμένων τακουνιών του στις πλάκες του πεζοδρομίου έμοιαζε με τον ήχο ενός απόκοσμου μετρονόμου που κρατούσε το μέτρο τάξης των ζωών που περιδιάβαιναν πλάι του.
Περπατούσε και στις παρυφές των ελίκων του εγκεφάλου του απλώνονταν λευκές σιωπές.
Στη διασταύρωση Wurdestrasse και Uberlebenstrasse η αντλία που βρισκόταν στο κεντρο του στήθους, παρουσίασε τα πρώτα σημάδια δυσλειτουργίας.Ακούστηκε ενα σιγανό "παφ" αρχικώς και στη συνέχεια ο κανονικός ρυθμός χάθηκε καθώς ξαμολύθηκε ενα άλογο που χτυπιώταν μέσα στον θωρακικό κλωβό.
Το χέρι κατευθύνθηκε στο στήθος και το φώς χαμήλωσε απότομα καθώς παραπετάσματα έπεσαν μπροστά στα μάτια του.
Ακούμπησε στον τοίχο αφήνοντας το δεξί χέρι αυτόνομο να πάρει την πρωτοβουλια της κίνησής του. Να μαγκώσει το γιλέκο και να το τραβήξει σέρνοντας τον σύριζα στον τοίχο.
Δυο βήματα πιο κάτω το σώμα σωριάστηκε στο έδαφος καθώς ακριβώς εκεί εμφανίστηκε μια ασυνέχεια στα κτίρια.
Δυο βήματα πιο κάτω απο το σημείο του πάφ,το κορμί έπεσε στο κενό που δημιούργησε αυτή η σκωλικοειδής απόφυση του μεγάλου δρόμου.

ʼνοιξε τα μάτια.
Πόσος χρόνος είχε περάσει απο το πάφ;
Ενα λεπτό; Μία ώρα; Μια μέρα; Μια ζωή;
Απευθύνθηκε στο ρολόι των αισθήσεων μα υπήρξαν αρχεία που σβήστηκαν
και ο χρόνος γλύστρισε μέσα απο τις ρωγμές που δημιούργησε αυτή η απώλεια.
Η κίνηση πάντως στο φωτεινό μέρος του οπτικού του πεδίου έμοιαζε απαράλλαχτη.Σα μια επανάληψη του ίδιου πλάνου.
Το άλογο είχε ελευθερωθεί απο το κλουβί των πλευρών του και πιθανότατα κάλπαζε στο πάρκο που βρισκόταν λίγο πιο πάνω στην Uberlebenstrasse,
ανάμεσα στα κόκκινα τραπεζομάντιλα του πικνικ και τις μπάλες των μικρών αγοριών.

Σηκώθηκε και η βιτρίνα στο βάθος του έκανε νόημα σείοντας ελαφρά το ηλεκτρικό μάτι μέσα στο λαμπτήρα που κρεμόταν σε μια γωνιά της.
Σηκώθηκε και οι μικρές γητευτικές ακτίνες τον έσυραν και τον έστησαν μπροστά στη βιτρίνα.

Και τότε είδε.
Ανάμεσα στις σκόνες δεκαετιών που έντυναν τις ξύλινες προθήκες,
ανάμεσα στα νεκρά κύτταρα,στις νεκρές αναμνήσεις,στις εποχές με τα πεθαμένα αρώματα και χρώματα, ήταν θαμμένο μέσα στη λησμονιά ενα καπέλο-μπομπέ με όλη εκείνη την τελειότητα και την ατέλεια που κρύβει ενα ημισφαίριο.
Και τότε ο χρόνος έκανε μια εντυπωσιακή στροφή στον αέρα.Αναδιπλώθηκε.
Το μαύρο μπομπέ-καπέλο επιζητούσε να γίνει το μαύρο μπομπέ καπέλο Του.
Μα κι ο ίδιος το ίδιο επιζητούσε. Επιθυμούσε να γίνει ο άνθρωπός Του.
Χωρίς να υπάρχει κάποια εμφανής αιτία.
Ισως να ήταν η πορεία στο συγκεκριμένο δρόμο.
Ισως να έφταιγε το "παφ" που ήρθε χωρίς λόγο.
Ισως να ήταν τα λευκά τοπία της σιωπής.

Η πόρτα αντιστάθηκε στο σπρώξιμο.Γύρισε με μεγαλύτερη δύναμη το πόμολο μα η απουσία έστω και μιας ένδειξης ζωής στο εσωτερικό του μαγαζιού μείωνε στο ελάχιστο τις πιθανότητες να περάσει στην ίδια πλευρά που ήταν το καπέλο.
Μπροστά στο τζάμι το καπέλο τον καλούσε απεγνωσμένα.Φαντάστηκε το δεξί του χέρι (το ίδιο χέρι που τον έσπρωξε σε αυτόν τον παράδρομο) να χαιδεύει την λεία επιφάνεια του καπέλου, ανασύροντας έξω στο φώς το μαύρο χρώμα του.
Επέστρεψε στην πόρτα και άρχισε να χτυπάει δυνατά.
Το βλέμμα με αγωνία πηγαινοερχόταν ανάμεσα στις άηχες κραυγές πάνω στην ξύλινη ράχη και στους πάγκους που έρημοι κείτονταν πίσω απο την πόρτα.

Κοίταξε γύρω του.Στους παρασυρμένους απο τον άνεμο και κολλημένους στον τοίχο σωρούς απο τσαλακωμένα περιτυλίγματα σοκολάτας και χάμπουργκερ Mc Donalds,άδεια ποτήρια αναψυκτικών,εφημερίδες και διαφημιστικά
Μέσα στους σκουπιδοσωρούς της ανθρώπινης πείνας γύρω του δεν υπήρχε ούτε μια πέτρα.Αν δεν υπήρχαν τριγύρω τα κτίρια θα νόμιζε κανείς οτι όλος ο κόσμος ήταν φτιαγμένος απο χαρτί.

Αξαφνα ένας τεράστιος ιστός απλώθηκε σ'ολη τη βιτρίνα στολίζοντας την και στο κέντρο της μια τρύπα με το χείλος της βαμμένο κόκκινο.Σαν η αράχνη που δημιούργησε τον ιστό να γεύτηκε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα που της προσέφερε μια περαστική γάτα ή ένας αφελής σκύλος.

ʼρπαξε το καπέλο και το έχωσε κάτω απο το σακάκι του και ξέφρενα χύθηκε προς το δρόμο.
Η αντλία χτυπούσε μανιασμένα μέσα στο στήθος.Μανιασμένα κάτω απο τη ζεστασιά του μπομπέ-καπέλου.

Και έτρεχε,έτρεχε,έτρεχε να προλάβει όσα πέρασαν και όσα περνούσαν εκείνη τη χρονική στιγμή.
Και μαζί έτρεχε και η σκέψη του καβάλα σ'ενα 'Ονειρο.
Αυτός και το Καπέλο του ακουμπισμένο σε ενα ασπροκόκκινο καρό τραπεζομάντηλο για πικνικ , ενα βιβλίο ποιημάτων στα γόνατα και τα παιδιά να φωνάζουν κυνηγώντας μια μπάλα
Αυτός και το Καπέλο του στη μπυραρία του Χανς και στο κυριλέ ρεστοράν της Liebestrasse.
Αυτός και το Καπέλο του στο κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα Νο 2 σε F minor του Σοπέν
Αυτός και το Καπέλο του καθισμένοι δίπλα δίπλα σ'ενα παγκάκι στην προβλήτα του λιμανιού την ώρα που τα πλοία, με φόντο τον ήλιο που δύει,
αναχωρούν για μακρινούς προορισμούς.Για την Χιλή,τη Νότια Αφρική και τις ζεστές θάλασσες των Ινδιών.
Αυτός και το Καπέλο του καθισμένοι δίπλα δίπλα και να μην τον νοιάζει πια που τα πλοία φεύγουν.




Ο 'Ανθρωπος που ερωτεύτηκε ένα καπέλο



'Ονειρο/Ταξίδι
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό escobar » Πέμ Μάιος 11, 2006 1:02 am

αν δεις την ψυχη/ζωή και την αναπνοή μέσα σε εναν παμψυχισμό (από τους προσωκρατικούς μέχρι τον schelling ) τότε ίσως και να έχεις δίκιο...
το εγώ όμως δεν ταυτίζεται με το σώμα διότι αφορά την αυταπάτη υπό την μορφή της συνείδησης ενώ το σώμα την αυταπάτη υπό την μορφή της διαίσθησης,της α-συνειδησίας... οι τροποικότητες διαφέρουν η μετάφραση είναι όμως το κοινό υπόστρωμα

λεω εγώ τώρα...
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό escobar » Πέμ Μάιος 11, 2006 1:10 am

fbl ας πούμε ότι δεν είσαι αλλά γίνεσαι.
τότε πως το εγω σου ΕΙΝΑΙ το αποτελεμα και προιον ορισμενων εμπειρικων δεδομενων ....... ???
μήπως και το εγώ σου με την σειρά του διαρκώς γίνεται και δεν μπορεί να υπάγεται σε μονοδιάστατους υπαρκτικούς προσδιορισμούς???
κατά τα άλλα θα συμφωνήσω πως ΌΛΑ τα εμπειρικά δεδομένα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο τόσο στο εγώ της συνείδησης όσο και στο εγώ της διαίσθησης σου...μου

όσο για το ΜΟΥ/ΜΑΣ καλή μου ε...
για να γίνει το ΟΥ το αποδοκιμαστικό - που ακούμε απο τα γήπεδα μέχρι τα πανεπιστήμια - ... ΑΣ ΄το ευχετικό,είναι μεγάλη διαδρομή... δεν είναι?
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron