ας γράψουμε ιστορίες

καποια βραδια

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τρί Οκτ 04, 2005 7:33 pm

skiaxtro έγραψε:Το "αεικίνητο" φωλιάζει στην ουτοπία, Μύθε.


(Απετυχα να σπασω το γριφο κι ετσι δεν μου απομενει αλλο παρα να στραφω στον Ποιητη για μαυρη παρηγοριά.)


.............
- Ουτοπία .
- Μα όμως αναιρέσαμε το δάσος .
- Βροχές μανάδες ... ʼραχλε !

Να και ο τρισάθλιος ήλιος . Μια χλεμπόνα
στ ουρανού το κατεστημένο .

...........................................................................
Νίκος Καρούζος

(Κι εγω που νομιζω οτι η ουτοπια οχι μονο υπαρχει αλλα ειναι και το ισχυροτερο διαπραγματευτικο μας χαρτί, στη καθημερινη αδυσωπητη διαπραγματευση με την πραγματικοτητα. Ολο και πιο πολυ βεβαιωνομαι..)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τετ Οκτ 05, 2005 1:46 am

(οι γρίφοι είναι γόρδιοι δεσμοί.Υπάρχει πάντα το ξίφος αλλά υπάρχει και η πρόθεση διατήρησης του μύθου)




(Κι εγω που νομιζω οτι η ουτοπια οχι μονο υπαρχει αλλα ειναι και το ισχυροτερο διαπραγματευτικο μας χαρτί, στη καθημερινη αδυσωπητη διαπραγματευση με την πραγματικοτητα. Ολο και πιο πολυ βεβαιωνομαι..)


είναι ο σπόρος του χρυσάνθεμου καρφωμένος στον ουρανίσκο της Καζού
ως ασπίδα προστασίας

και αιώνες μετά η Λίζα Κο (μετονομαζόμενη απο Κο Κο σε Λίζα Κο) εγγονή της Καζού ψυχρά θα ξεστομίσει :

"δεν υπάρχει καμμιά αρχαϊκή μαγεία ούτε σπόρος χρυσάνθεμου.Αυτός ήταν ένας εντυπωσιακός τρόπος για να περιγράψει η μητέρα μου μια σωματική ιδιορυθμία που εμφανίζεται στις γυναίκες της οικογένειάς μου εδώ και 3 γενιές.Μια κληρονομική πάθηση.Ή μάλλον όχι ,όπως είπα,είναι περισσότερο ιδιορυθμία παρά πάθηση...


Villa Incognito
Tom Robins
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Δευτ Οκτ 10, 2005 2:58 pm

Παράταση

Θα σε ανατρέψω χρόνε.
Μες στις φασκιές μου κλεισμένη
δικαίωμα δεν έχεις να με κρατάς.
Ακόμη κι αν μου μετράς μέρες
είσαι λίγος ωσότου εκπνεύσω.
Όπως σε έφτιαξα, έτσι και θα σε χαλάσω.
Κράτα την ανάσα σου, γιατί τους
ψιθύρους της νύχτας να συναγωνιστείς δε γίνεται.
Κοίτα με καλά, θα εκπυρσοκροτήσω
και τρέχοντας θα φύγεις.
Συνωστισμός στον αέρα, παραγγελιά
μήπως και πάρουμε παράταση.
Θα σου παίξω παράσταση, μη με υποτιμάς.
θα γίνω μπάλα στα άγαρμπα πόδια
των αγοριών που τόσο λάτρεψα.
Είσαι αχρείος, και με γερνάς χωρίς να θέλω.
Είσαι μια εκδρομή που έχω να θυμάμαι
όταν νιώθω τα χέρια μου να κόβονται.
Μα ξέρω, θα με νικήσεις χρόνε.
Όταν σε βλέπω να σώνεσαι σε
καντήλια ανθρώπων που σε λύγισαν.
Τότε τους ξεσκίζεις και τους δείχνεις το δρόμο
για μια στροφή που δεν πήραν εξαιτίας σου.
Θέλω νά 'μαι σ' αυτους που θα σε χλευάσουν.
Θα σε χαλαλίσω στον τελευταίο περαστικό
που θα σου βάλει χρώματα.
Μια μνήμη είμαι. Το κορίτσι δε σαλεύει πίσω απ' τις γρύλλιες.
Δε θα με σβήσεις ποτέ.


Salento
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό kathy » Τρί Οκτ 11, 2005 12:55 pm

Η ζωή είναι δώρο, αλλά δεν κάνει σε όλους τα ίδια δώρα.
Αυτή η μεγάλη αλήθεια στριφογύρναγε στο κεφάλι του μικρού παιδιού.
Είναι μια τόσο μεγάλη αλήθεια και πονάει πάρα πολύ και φυσικά ο διαγωνισμός πόνου δεν είναι κάτι που του άρεσε ποτέ και ποτέ, άλλωστε, δεν διεκδίκησε και τον τίτλο, θα ήταν άκομψο, ηλίθιο και ανεπίκαιρο.
Αλλά πως μπορεί να αντιστραφεί αυτή η αλήθεια?
Αν η μεγάλη αλήθεια γίνει γνώση?
Αν η μεγάλη αλήθεια γίνει ξύπνημα?
Αν η μεγάλη αλήθεια γίνει δώρο?
Τι είναι δώρο?
Ένα βιβλίο σαν αυτά που διαβάζουν όσοι δε ζουν?
Μπαααα.....
Ποιήματα?
Είναι χρήσιμο δώρο, αλλά και πάλι, συνήθως ξεμένουν σε μαύρα κουτιά κάτω απ’τα κρεβάτια.
Μμμμμμ......
Το να κόψεις το κάπνισμα και το αλκοόλ και τη χιλιοτραγουδισμένη μοναξιά του τζόνυ?
Το να δεις τι αξίζεις?
Το να φτάσεις στο βήμα που σε περιμένει πιο πέρα?
Όταν τα ποδιά σου φυσικά είναι έτοιμα.
Τα πάντα θέλουν χρόνο.
Κάτσε προετοιμάσου λίγο, σκέψου το, που θέλεις να τρέξεις?
Πρέπει να μάθεις ν’ακούς τον εαυτό σου.
Να ξέρεις πότε μπορεί να τρέξει.
Να μην τον αφήνεις να λαχανιάσει άσκοπα, τα χιλιόμετρα δεν τελειώνουν ποτέ.
Μήπως να προσπαθήσω πάλι να μάθω φυσαρμόνικα?
Λατρεύω τόσο αυτό τον ήχο.
Ήταν πάντοτε το όνειρο μου, κάποτε νόμιζα πως είχα γεννηθεί γι’αυτό.
Αφού τότε δεν μπόρεσα.
Και άμα μπορέσω τώρα?
Θα μάθω!
Κι αν δεν μπορέσω?
Εντάξει, δε χάθηκε και τίποτα, μια φυσαρμόνικα είναι.
Τι είναι μια φυσαρμόνικα μπροστά στις μεγάλες αλήθειες?

Ουφ, τελικά τι είναι το μεγάλο δώρο?

Να προσπαθήσω να μάθω φυσαρμόνικα, αλλά, προσοχή, μόνο όταν είμαι έτοιμος, πρέπει να προετοιμαστώ καλά και αν τελικά δε μάθω, δεν έμαθα, αλλά τουλάχιστον προσπάθησα και για αυτό και μόνο μου αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.

Κλαπ κλαπ κλαπ!!

Ρε συ...θυμάσαι που σου είπαν για αυτήν την κυρία που στα πενήντα της έμαθε πιάνο?
Και την άλλη τη λογίστρια, τη θυμάσαι, που πήρε σύνταξη και εθελόντισε στο χατζηκυριάκειο ίδρυμα και τι σχέση ήταν αυτή που είχε κάνει με τα παιδιά? Τι όμορφα που ένιωθε?
Και που ο άντρας της ήταν κι αυτός λογιστής, αλλά λέει δεν άντεχε άλλο και άλλαξε καριέρα?
Αλήθεια έγιναν αυτά?
Ναι, ρε, κι εσένα σου ακούγονταν εντελώς παρανοικά, αλλά αλήθεια, μα το θεό, στο σταυρό που σας κάνω.
Εντάξει, σκάσε τώρα, όμως, εδώ μιλάμε για μεγάλες αλήθειες, όχι για απλούς λογιστές.
Το ξέρω, ρε γαμώτο, το ξέρω, αλλά είμαι πολυλογού και δεν αντέχω να μην τα πω....
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τρί Οκτ 11, 2005 3:16 pm

Καλά κάνεις Κάθυ και είσαι πολυλογού. ʼλλωστε, είναι εμφανές ότι τίποτα δε θέλεις να αφήνεις ασχολίαστο. Για σκέψου λίγο, μπορεί καμιά φορά να μετανιώνουμε για κάποια πράγματα που γράφουμε. Και εκεί ακριβώς, έρχεται κάποιος και το σχολιάζει. Δεν είναι σωστό να ρίξεις ευθύνη στον άλλο. Την ευθύνη την έχεις εσύ που πρέπει να δεχτείς ότι απ' τη στιγμή που το έκανες, όλα πρέπει να τα περιμένεις.
Αρκετές οι αναφορές σου σε προσωπικό επίπεδο. Κι αν όλα αυτά σε βοηθούν στην επιστήμη σου, πολύ καλά κάνεις.
ʼλλωστε, αύριο - μεθαύριο, αυτή την επιστήμη θα πρέπει και να την κάνεις πράξη. Θα γίνεις μια πολύ καλή επιστήμων. Θα υπηρετήσεις σωστά αυτό το σύστημα, γιατί βλέπω να είσαι στο δρόμο το σωστό. Και για κάποια πράγματα, σωστός δρόμος είναι αυτός που πρέπει να ακολουθήσουμε. Προς το παρόν, είσαι λίγο παράταιρη σε σχέση με αυτό που θα υπηρετήσεις. Είναι λόγω του αυθορμήτου της ηλικίας σου. Έτσι συμβαίνει με αυτές τις ηλικίες. Τα συναισθήματα ώρες-ώρες, νομίζεις ότι θα σε κάνουν να εκραγείς. Όλα είναι τόσο έντονα.
Πάντως, μια και θέλησες να σχολιάσεις, άκουσε και δυο πράγματα. Εγώ το έχω μεράκι να μάθω την τέχνη της ακοής, και δε σου κρύβω ότι δυσκολεύομαι ακόμη. Κι εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια πολύ σημαντική. Καλώς ή κακώς, κάποιοι άνθρωποι, για κάποιους λόγους, έχουν να μάθουν πράγματα από λίγους ανθρώπους πλέον. ʼρα, λίγοι είναι οι άνθρωποι που πρέπει να ακούσουν. Ίσως γιατί λίγα τους μένουν ακόμη για να μάθουν.
Προσωπικά, δεν αντέχω αυτούς που σχολιάζουν τα πάντα. Αλλά είναι και δικαίωμά τους, αν αυτό τους ικανοποιεί.
Για παράδειγμα, αν θελήσεις πάλι να σχολιάσεις αυτά που γράφω, για μένα είναι ανόητο. Αλλά αν εσένα σε ικανοποιεί κάντο.
Όσο για την αναφορά σου στην ποίηση, ότι είναι κι αυτό μια λύση, εμένα δε μου λέει κάτι. Εξαρτάται σε ποιούς απευθύνεσαι. Για μένα, είτε με ξέρει η μάνα μου είτε όχι, δεν είναι λύση σε τίποτα. Κομμάτι μου είναι.
Και επειδή είναι δύσκολο να κρύβομαι πίσω απ' το δαχτυλάκι μου θα σου πω και το εξής. Καλό θα είναι να αφήνεις και πράγματα να πέφτουν χάμω. Ίσως έτσι γίνεις πολύ καλύτερη από αυτό που πιστά υπηρετούν οι πολλοί. Και καλοί είναι πάντα οι λίγοι.

Καλό απόγεμα.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό kathy » Τρί Οκτ 11, 2005 5:38 pm

Ρε συ, κολλητηράκι, πότε θα καταλάβεις ότι δε μιλάω σε σένα?
Μιλάω με αφορμή αυτά που γράφεις, αλλά δε μιλάω σε σένα.
Δε μιλάω σε σένα, γιατί δε σε ξέρω και δεν μπορώ να σου μιλήσω.
Είναι η τρίτη φορά που νομίζεις ότι σου μιλάω, αλλά δε σου μιλάω.

Εδώ οι λέξεις είναι σύμβολα, είναι ιδέες.
Ο καθένας αφήνει μια λέξη, σύμβολο δικό του.
Ο άλλος την παίρνει και αφήνει το δικό του σύμβολο.
Δεν το κάνω μόνο εγώ, το κάνουν όλοι.

Είχα κι εγώ κουτί με ποιήματα, κολλητηράκι.
Δικό μου ήταν το κουτί.
Δεν ξέρω για το δικό σου το κουτί, δε μιλάω γι'αυτό.
Τα άλλα ήταν για ανθρώπους που πραγματικά είδα.
Εσένα δε σε έχω δει πραγματικά και δεν μπορώ να σου μιλήσω.

Νομίζω πως μου κάνεις πολύ πιο έντονα, αυτό για το οποίο με κατηγορείς.

Και οι ηλικίες εδώ μέσα χάνονται.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τρί Οκτ 11, 2005 6:15 pm

Αυτό για το οποίο 'σε κατηγορώ';... βλέπεις κατηγόριες Κάθυ; ... μήπως να απολογηθώ κιόλα;...

Είναι, επίσης, η τρίτη φορά που δε με πείθεις. ʼλλωστε, η αντίδρασή σου ήταν και η αναμενόμενη για μένα.

Keep going. Σου είπα, βαδίζεις στο δρόμο το σωστό. Παρακάμπτοντας τα τυχόν 'σημαντικά'.

Σου εύχομαι τέτοιου είδους κατηγόριες να αντιμετωπίσεις στη ζωή σου. Πάμε παρακάτω τώρα;

Κι αναρωτιέμαι, γιατί δε ζητάω από κανέναν να μου απαντήσει. Γιατί μας ενοχλεί τόσο όταν από κάποιους η συμπεριφορά μας είναι προβλέψιμη;

Το 'Κάποια Βράδυα' είναι από τα εναπομείναντα φρούρια του σάϊτ. Δε θα το καταστρέψω.
Τυχόν απορίες μου σε άλλα ποστς.

Καλό Κάποιο βράδυ.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό kathy » Τρί Οκτ 11, 2005 6:22 pm

Ρε κολλητηράκι, χαλάρωσε.
Αν σε ενοχλεί τόσο, δεν ξαναπιάνομαι από τίποτα δικό σου και συγνώμη ειλικρινά.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τρί Οκτ 11, 2005 6:38 pm

Ξύπνα βρε! Σε τόσες απαντήσεις, καμπανάκι σου χτυπάω! Στό 'πα και πριν. Οι καλοί είναι οι λίγοι. Και σε όποιον πηγαίνω πολύ κόντρα είναι γιατί τον συμπαθώ. That' s my way. Πρέπει όμως να μάθεις πότε θα αφήνεις κάτι ασχολίαστο.
Η τάση σου να υπερασπίζεσαι ο,τιδήποτε έχεις πει, για μένα, σε κατατάσσει στους πολλούς. Αλλά ποιά είμαι εγώ που σε συμβουλεύω έ;

Μια κατ' εξακολούθησιν επίδοξη... λίγη.

Ξανά μανά καλό βράδυ και τέλος εκπομπής.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Οκτ 12, 2005 10:42 am

Το Κολλητηράκι έγραψε:Οι καλοί είναι οι λίγοι. \.


και ξαφνικά ένας καλός γεμίζει σκοτάδι και σου κάνει το βίο αβίωτο.
και ξαφνικά ένας κακός γεμίζει φώτα και σου δείχνει ένα δρόμο που δεν έβλεπες πριν, ή σε συντροφεύει εκεί που μόνος δε θα μπορούσες να φτάσεις...


δεν υπάρχουν λίγοι ή πολλοί, μα άνθρωποι με φως και σκοτάδι μέσα τους. πάντα...
κολλητηράκιμου καλημέρα με πολλή αγάπη, το ξέρεις!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron