ας γράψουμε ιστορίες

καποια βραδια

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Μάιος 29, 2003 10:04 pm

Σπύρο
...ετσι είναι αυτο το φόρουμ ...εξυπηρετεί αυτο που είπες...την εκφόρτιση και την εσωτερική αναζήτηση.....τα βαρετά τα προσπερνα ο καθένας..Και φυσικά δεν γραφει κάποιος για τον πιθανό "αναγνώστη",ούτε ψάχνει πιθανό αποδέκτη των λόγων του...........αλλά για να κατεβάσει ότι αισθάνεται ότι τον βασανίζει
Αν ήταν ετσι τότε θα βρισκόμασταν οι περισσότεροι σε άλλο "καταλληλότερο" για αυτο το λόγο σαιτ.....
Τα λεγόμενα σου δεν παρανοήθηκαν.....γιατι άλλο να βρίσκεται κάποιος σε εναν ονειρικο κόσμο (εφιαλτικο,στη μεση γη..οπως θες πάρτο)...και άλλο να είναι καβαλημένος....
και.......
...μην ξεχνάς οτι πολλές φορές κάτω απο μια σοβαρή εκφραση κρυβεται ενα χαμογελαστο σπίθισμα στα μάτια...που υποδηλώνει την πραγματική ψυχική κατάσταση....και είναι και αυτο που είπες...κανείς δε ξέρει πότε του σώνεται το φυτίλι του....οπότε.....



(εσυ ρε ανήθικε ...που όπου βάλεις το χέρι σου γίνεται πανικός...και που με εξέθεσες ανεπανορθωτα στο φόρουμ....δε ξέρω τι θα κάνεις...Αλλά να εξηγηθείς...
Αντε γιατι τα λες με τετοιο τρόπο που γίνονται πιστευτά!)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό σπύρος » Πέμ Μάιος 29, 2003 11:51 pm

ο ανήθικος παρακαλώ να εξηγηθεί

άντε μην έχουμε άλλα
σπύρος
 

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τρί Ιουν 03, 2003 9:50 pm

Αυτο το ποστ θα επρεπε να βρίσκεται αλλού αλλά εδω αισθάνεται οικεία...

ego: αληθεια πόσο καιρό βρίσκεσαι σε αυτήν την κατάσταση;Πόσο καιρό αγριευεσαι και αγριεύεις;Πόσο καιρό κοιτάς την εικόνα ενός κόσμου να αλλάζει μορφές σαν να τον κοιτάς μέσα απο εκείνους τους καθρέφτες που παραμορφώνουν τις σιλουέτες;
alter ego:...όσο οι χρονικές στιγμές αλλάζουν και γίνονται μεγαλύτερες.Και δεν αγριεύω ουτε αγριευομαι μονο.Εξαρτάται απο την αντανακλαση στον καθρέφτη.Οργίζομαι,θυμώνω,λυπάμαι,γελάω.....Σου λέω εξαρτάται απο το τι βλέπω...Αλλά ολα έχουν δυο οψεις, σαν εκείνα τα υφασματα που φοριούνται και απο τις δυο πλευρές....οργή κάτω απο γέλιο,λύπη πίσω απο θυμό...και όποιον άλλο συνδυασμό μπορείς να φανταστείς..
ego:Συναισθήματα ντουμπλ φας...που προηγούνται ή ακολουθούν ανθρώπους ντουμπλ φας;
alter ego:....Διπρόσωπους θες να πεις;Ανθρώπους διπρόσωπους;Μα στην βάση τους δεν υπάρχουν διπρόσωποι ,ίσως μόνο διχάζονται μεταξύ της κοινωνικής τους θέσης,της εικόνας που εχουν στήσει για να χαζεύουν οι άλλοι,για να εντυπωσιάσουν τους άλλους και της βαθύτερης αναγκης τους....Εκείνο το γαμημένο το image στη σκια του οποίου θυσιάζονται συνειδήσεις και αξιοπρέπειες.
ego: Και σένα τι σε μέλλει αν κάποιοι σε κοινωνικές συγκετρώσεις διαφόρων ειδών στην προσπάθεια τους να αναδειχτούν και να ξεχωρίσουν στην ουσία γελιοποιούνται;΄Σου παραβιάζουν το ζωτικό σου χώρο και οργίζεσαι κατ'επέκταση;
alter ego: χμμ....απλά εγώ δε μπορώ να χειριστώ καλά το λόγο και απεχθάνομαι την ειρωνία ως όπλο .Κοινώς είμαι ανθρωπος του 'αει γαμήσου να ρθεις στα ισια σου' και όχι ανθρωπος του πλαθω ιστορίες όπου αν σηκώσει ο άλλος τις λέξεις ζέχνει απο μακριά η αδυναμία να αντιμετωπίσω κατα πρόσωπο στον άλλο....αλλά υπάρχει και η πίσω πλευρά.Η αιτία που συμπεριφέρονται ετσι...Αυτο που φαντάζομαι και που πολύ πολύ απλά ειναι η ζήτηση «χαδιού»,η ανάγκη επιβεβαιωσης και αποδοχής.Είναι που όσο πιο πολλές σφαλιάρες εχεις φάει στη ζωή σου τόσο περισσότερο αγωνιάς ωστε να είσαι ΕΣΥ κεντρικο πρόσωπο στην παράσταση...είναι που κάπου και εσυ θα πρέπει να πάρεις πρωταγωνιστικό ρόλο...Και εκεί ειναι που εξατμίζεται η οργή μου.Πως μπορείς να θυμώσεις ενα δυστυχισμένο άνθρωπο που απελπισμένα φωνάζει για ενα φλασαρισμα των προβολέων;
ego:και να που καταλήγεις και εσυ στο συμπερασμα οτι όπου και να βρίσκεσαι είναι ενα θεατρικό σανίδι .
alter ego:Τελικά αυτό είναι που με τσαντίζει περισσότερο απο όλα.....Για τα υπόλοιπα υπάρχει το αλλοθι...εδώ όμως είναι εμφανής η έλλειψη εντιμότητας ....που συχνα συνδυάζεται με δειλία που τσαλακώνει τις ευαισθησίες κάποιων άλλων.Η θεατρικότητα που στηρίζει το παραμύθι διαφέρει απο το παραμύθιασμα των υπολοιπων και κυρίως του ίδιου μας του εαυτού....
...και οι ψιθυροι μεταξύ των δυο συνεχίζονται ακόμα και σήμερα

*Διευκρινήσεις για να μην υπάρξει συγχιση και δε κάνει...
Το παρόν δεν σχετίζεται με το κατα πολλά άλλα παλιοπαιδο ...τον Ασπικ..
Είναι ανεξάρτητο των προηγούμενων αντιπαραθέσεων...


υγ...συνέχισε τα ποιητικα και τα ακροβατικά με το κουμπότα ασπικ...γιατι μετα την μπηχτή που εριξες σε ποστ σου....σε βλεπω κρεμασμενο στην κοπρισμένη γκοριτσα....
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Ιουν 03, 2003 11:10 pm

Βρε σκιάχτρο,βγές και πές αυτό το <αει γαμήσου να έλθεις στα ίσια σου> εκεί που θέλεις να το πείς επιτέλους.
Μήν το κρατάς μέσα σου και κάθεσαι να ανοίγεις ενοχικό διάλογο με τον εαυτό σου.
Πές ότι θέλεις δέν πρόκειται να σε παρεξηγήσει κανείς,ένα νίκ είμαστε εδώ μέσα,τίποτα παραπάνω.

Τέλος πάντων,επειδή πάλι σε βρίσκω αναίτια θυμωμένο,πήρε το πράγμα και ο κυρ σπύρος στραβά,να πούμε ότι όσον αφορά τα τσάτ και τα τσούτ,τα λέω στο σκιάχτρο που δέν είναι ότι είναι,για να τα ακούσουν οι άλλοι που είναι ότι τελος πάντων είναι.



(Είδες σκιάχτρο,άμα θέλω ο πούστης,μερικές φορές γίνομαι πολύ σαφής και συγκεκριμένος που με λές και διπρόσωπο).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό pleiades » Πέμ Ιουν 05, 2003 2:25 pm

Κοντα στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες με αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου
Γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
Να κλείσω και τα μάτια
Γιατί υπάρχουν κι άτομα
Που γίνονται κομμάτια

Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο
Και αυτό που κάνω, ποιος σου το πε αδυναμία;
Λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
Και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
Να κλείσω και τα μάτια
Γιατί υπάρχουν και άτομα
Που γίνονται κομμάτια

Λένε πως οι κατεστραμμένοι άνθρωποι ειναι και οι πιο επικίνδυνοι, διότι ξέρουν οτι μπορούν να επιβιώσουν. Υπάρχουν άραγε κατεστραμμένοι άνθρωποι;

Είναι κάποια βράδια που σε βρίσκουν εκεί, με κολλημένο το πρόσωπο στο πάτωμα. Και αν ο ύπνος έρθει, έλεος και ανάπαυση… Συνήθως όμως δεν έρχεται, και μένεις εκεί με κολλημένο το πρόσωπο στο πάτωμα, στο πάτωμα γιατί πιο κάτω δεν έχει. Φωνές στα αυτιά σου πολλές και στα μάτια σου θρήνος• «βλέπω έτερον νόμον αντιστρατευόμενον τον νόμον του νοός μου» προς τι άραγε; Προς τι;
Και αυτή η ίδια η συναναστροφή με ανθρώπους πολλούς, προς τι; Ξόδεμα ίσως και σκόρπισμα στον αέρα των στοιχείων σου των ευάλωτων και πολύτιμων.
Εκεί κολλημένος στο πάτωμα και το βράδυ να φαίνεται σα να μην περνάει, σα να έχει κολλήσει εκεί, σα να σου δίνει χρόνο. Και αυτός ο χρόνος, προς τι;
Θέλει μάλλον χρόνο να ξεριζώσει από πάνω της η ψυχή σου ό,τι της έχει προσδοθεί, και όχι μόνο χρόνο μα και πόνο πολύ. Η επιλογή φαίνεται να είναι δική σου• να σταματήσεις τον πόνο, να δώσεις στο χρόνο τη φόρα που του πρέπει για να φύγει και πάλι, να κινηθεί. Το τέλος αυτό όμως δεν το δίνω. Η τώρα ή ποτέ. Ή τώρα θα σε εξημερώσω μοναξιά μου ή ποτέ και δούλος σου θα μείνω.
Εκεί κάτω κολλημένος και αποκλεισμένος σε ένα πάτωμα που δεν το διάλεξες ποτέ για σένα. Η αγάπη σου, βλέπεις, για τον εαυτό σου ποτέ δε θα επέτρεπε να χαρίσεις στον εαυτό σου το πάτωμα, τον πάτο. Να όμως που κάποιες φορές σωτήριο αποβαίνει και λυτρωτικό ένα πάτωμα που ποτέ δε θα διάλεγες για τον εαυτό σου, να λογαριάζεις το μηδέν σου με το άπειρο και μακάρι να βρίσκεις ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία…[/b]
[/b]
Άβαταρ μέλους
pleiades
full member
 
Δημοσιεύσεις: 122
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 2:13 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Ιουν 06, 2003 3:15 am

FADE TO BLACK -Metallica

Life it seems, will fade away
Drifting further everyday
Getting lost within myself
Nothing matters no one else
I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free
Things not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly lost this can't be real
Cannot stand this hell I feel
Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me, but now he's gone

No one but me can save myself, but it's too late
Now I can think, think why I should even try

Yesterday seems as though it never existed
Death greets me warm, now I will just say goodbye
Τελευταία επεξεργασία από skiaxtro και Παρ Οκτ 24, 2003 2:50 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Kάποια βραδιά

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Ιουν 06, 2003 11:03 am

Μου άρεσε πολύ αυτή η μυρωδιά της πνευματικής φορμόλης που έρχεται εκ των έσω, οι βαμπιρικές ανάγκες των ανθρώπων-σχέσεων, η προσωποποίηση των χρωμάτων και ο τεμαχισμός του ανθρωπίνου σώματος που τονίζει αυτές τις ανάγκες. Λίγο υπερβολικό σαν τους εφιάλτες που βλέπουμε (μου θύμισε τον δικό μου σχετικά με τη κλωνοποίηση) αλλά πολυ κοντά κατά τη γνώμη μου στις διαδικτυακές σχέσεις. Ελπίζω να μη καταλήξω κι εγώ έτσι. Κι ο βουβός θάτατος πάνω στο πληκτρολόγιο είναι μια πολύ λεπτή τραγική ειρωνία ....πάει τόχασε το παιγνίδι πολύ θλιβερά μέσα στην αναγέννηση της φύσης! Φιλικά κι ευχαριστώ.
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dounai » Παρ Ιουν 06, 2003 11:13 am

...
Τελευταία επεξεργασία από dounai και Παρ Οκτ 24, 2003 5:03 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
Κόψε αριστερά και μετά όλο ευθεία
Άβαταρ μέλους
dounai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 160
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:45 pm
Τοποθεσία: Κάπου στο Salento

Kάποια βραδια

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Ιουν 06, 2003 12:08 pm

όμορφη καλοκαιρινή γεύση...ναι πράγματι οι λέξεις μας είναι ανούσιες, εμείς τους δίνουμε ουσία. θεέ μου σβήσε αυτό το φεγγάρι....πότε να έλθω για μερικά μαθήματα ποιήσης...ξέρω ...ξέρω ...δε διδάσκεται...μικρή όαση...επιτέλους ελεημοσύνη!
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Ιουν 06, 2003 12:45 pm

Ημερολόγιο κυβερνήτη :
Αστρική ημέρα 7005,βρισκόμαστε στο 852 sp όπως βλέπουμε τον χάρτη δεξιά.
Σήμερα προσβλήθηκε και το σκιάχτρο από την μυστηριώδη ασθένεια που προκαλεί εκφυλισμό του εγκεφάλου.
Όλο το πλήρωμα του αστρόπλοιου ποπσταρτρεκ πλέον νοσεί και ο μόνος υγιής είμαι εγώ ο κυβερνήτης.

Προσπαθώ να τους μαζέψω και να τους κλειδώσω στο ιατρείο,για να μήν κάνουν και καμμιά ζημιά στο διαστημόπλοιο.

Ήδη πλησιάζουμε προς το δέλτα του φλόκια,όπου οι ανιχνευτές μας εντόπισαν σήματα από τον εχθρικό αστροστόλο των κλίγκον.

Η κατάστασή μας είναι απελπιστική (μάς τέλειωσε και η κόκα).
Έχουν τρελλαθεί όλοι τους και είναι αδύνατον να συνενοηθώ μαζί τους.
Τους φωνάζω και τους λέω ότι κινδυνεύουμε γιατι θα μας γαμήσουν οι κλίγκον που μας περιμένουν στα στενά και αυτοί με βρίζουν και γελάνε.

Η κουήν με λέει μωρό της και ότι άμα είμαι καλό παιδί και την ακουω τη μαμά,θα μου πάρει μιά ωραία λαμπάδα το πάσχα.

Η διανάθενα λέει ότι είμαι πονηρός και αυτά τα παραμύθια που λέω για τους κλίγκον είναι επειδή θέλω να της στείλω ερωτικά γράμματα.

Ο στραίηντζερ λέει να τα πώ σε λά μινόρε γιατί τα ματζόρε τον ενοχλούν και του δημιουργούν ένταση.

Ο κούκος μου λέει πώς το κίνητρό του που ήλθε στο αστρόπλοιο ήταν να γαμήσει και λίγο τον ενδιαφέρει άμα τον σφάξουν οι κλίγκον.

Ο αλέξης απαντάει πώς δέν πρέπει να φωνάζω από τη γέφυρα και πως το σωστό θα είναι να τους τα πώ με ιδιωτικά μυνήματα και ότι άν τολμήσουν να τον σφάξουν οι κλίγκον θα τους κάνει μύνηση.

Ο μίστος μου λέει ότι οι μαλάκες σάν και μένα πάντα έχουν και μιά ψυχεδελική κρίση και είναι καλό να βγάλω το κεφάλι μου στο διάστημα,μπάς και με φυσήξει ο ..βασδάρης και συνέλθω.

Οι περτρί οι τρουσί οι δούνες και οι παπαρούνες,μου λένε ότι τα λαμπηδόνια μου στο κεφάλι τα μασουλάνε οι πασχαλίτσες,για αυτό καλό θα είναι να παραδώσω τους φόβους μου στο γαιτανάκι.

Ο λέφτυ μεταφέρει τα όργανα πλοήγησης στη τουαλέτα γιατί μόνο εκεί λέει αποδίδει αυτά που ξέρει και θα κόψει κώλους στους κλίγκον.

Σήμερα λοιπόν και το σκιάχτρο έτρεξε πανικόβλητο και μου είπε πώς κάποιος του κάρφωσε μιά οργή στο στέρνο του.
Στο στήθος του δέ, του έχει καρφωθεί η επικοινωνία που τώρα πάει να βγεί από τη πλάτη του.
Όλα στο αστρόπλοιο λέει το σκιάχτρο πώς είναι προκλητικά άσπρα και το ελάχιστο κόκκινο που υπάρχει,όρμηξε με μίσος πάνω στο μαύρο που προσπαθεί να το συγκρατήσει.

(Πώς είπες κουήν;
Θέλεις να βγώ να σου ψαρέψω ένα διαστημόψαρο γιατί νιαουρίζει πεινασμένος ο γάτος σου ο ροβεσπιέρος;).

Τα είδατε;
Εχουν τρελλαθεί τελείως όλοι τους και δέν παίρνουν από λόγια.
Έτσι μου έρχεται να τους δέσω στην ουρά του διαστημόπλοιου και να τους σέρνω στο διάστημα μπάς και συνέλθουν (άν και θα τους συνεφέρουν για τα καλά οι κλίγκον όταν τους πετσοκόψουν).

Και τους έλεγα όταν κατεβήκαμε λίγο να ξεμουδιάσουμε στον περίεργο κόκκινο με πιτσιλιές μπέζ πλανήτη,να μήν πιούν από το αρωματισμένο νερό του ποταμού γιατί θα αρρωστήσουν.
Ή αυτοί μου είπαν να μήν πιώ εγώ και αρρωστήσω;
Τέλος πάντων δέν θυμάμαι.
Σημασία έχει πώς είναι όλοι άρρω ........ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΜΗ ΣΑΣ ΕΚΠΟΜΠΗ <τα ψωνια στο διάστημα> ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑΔΏΣΟΥΜΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΠΙΚ:

Αρβανίτικα:
< του ντιαλεθ κιρστε ντουριζα ντεκιθε,γκουρι γκουρι θατο φατετα γκουρι,τσι του ιστε α του μιτε ντριγκιζα η του νιατε ιμπιζα.
Τι του μανε χατεστρατε,η γκουγκουλιζα του μιατε πουσιγκέρι,αμακόνιζα του τσέρι>.

Η μετάφραση στα ελληνικά:
<Ειστε όλοι σας ψωνάρες>

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥ ΣΗΡΙΑΛ...................................στοι και ψωνάρες!!
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron