ας γράψουμε ιστορίες

καποια βραδια

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό dounai » Τετ Ιαν 29, 2003 10:39 am

Καλό μου Σκιάχτρο,
που μου κάθεσαι τα χαράματα
και βιώνεις ακόμη έναν
μικρό θάνατο,
εγώ θέλω να σου πω ότι είσαι η πρωταγωνίστρια του έργου σου
αφού εν γνώσει σου υποδύεσαι τους ρόλους.
Και για τον πόνο της εκάστοτε απώλειας
έχεις πάντα το φάρμακο των αναμνήσεων.
Έχεις και τη γραφή σου, και την πλούσια σε συναισθήματα σκέψη σου
(που κάνει 'μπαμ') και έχεις...και μένα βρε χαζό!.......... :wink:
Θα μου επιτρέψεις να σου αφιερώσω το παρακάτω. Είναι όμορφο και
ελπίζω να μη μελαγχολήσεις. Κι αν ναι, πες μου και θα σου γράψω κάτι πιο...χαρούμενο!
Και πάλι του Γιάννη Α.

'Λέξεις'

Λέξεις, λέξεις, λέξεις.
Η μέρα που ήταν νά' ρθει σήμερα τί απέγινε;
Τραγούδησε ο ουρανός το τρυφερό τραγούδι του;
Για ποιόν; Πού ήμουν εγώ;
Λέξεις, λέξεις, λέξεις.
Ικέτευες και εκλιπαρούσες για ένα βηματάκι.
Την ώρα που χιλιόμετρα μπορούσες να διανύσεις.
Γύρω σου οι πάγοι λιώνανε
ποτάμια ορμητικά γεννιόνταν
κι εσύ σα βράχος έστεκες κι αφουγκραζόσουν.
Λέξεις...
Νύχτωσε πάλι...
Η μέρα που ήταν νά 'ρθει σήμερα τί απέγινε;
Κόψε αριστερά και μετά όλο ευθεία
Άβαταρ μέλους
dounai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 160
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:45 pm
Τοποθεσία: Κάπου στο Salento

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Τετ Ιαν 29, 2003 2:38 pm

Ειμαι ζώον.

Εχω αχρωματοψία.

Τα βλέπω όλα σε αποχρώσεις του γκρι και του λευκού, μόνο τις σκιές βλέπω μαύρες. Κι επειδή είμαι ζώον, βλέπω και το φασμα του υπεριώδους.

Η νύχτα είναι η μέρα μου κι απο το μαυρο της σκιάς πλάθω ιστορίες για λευκές αρκούδες στο χιόνι.

Και ξερω πως θα πεθάνω, αλλα ξέρω επίσης πως θαναι μέρα μεσημέρι φωτεινή με χίλια χρώματα, παρότι δεν τα βλέπω.
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Μαρ 17, 2003 10:21 pm

Γι' αυτή τη γαμημένη σου πορτοκαλί φέτα
θέλω να μιλήσω. Νομίζω πως έχει πανσέληνο όμως απόψε
και μάλλον με βλέπω να ουρλιάζω.
Θυμώνω σαν σε ακούω να κλαις...καλό σημάδι...
σού 'χω πει ποτέ πόσο πιστεύω στα σημάδια?
Γιομάτη η ζωή μου από δαύτα...στό 'πα κι αυτό.
Ξέρεις...αν δεν συνήθιζα να χάσκω το φεγγάρι, δε θα σ' έβλεπα...
Μα τίποτα δε μου ξεφεύγει, κι ο χορός σου εκεί στην κόψη του
αδιάφορη δε μ' άφησε.
Κι αν δεν καταλαβαίνεις, τί μ' αυτό? Εμένα με ψάρεψες με δόλωμα
εσένα, ελπίζω να χαίρεσαι για την ψαριά σου...
Στην καθολική μου εξάντληση, λίγη μ' ακούγεται η μοναξιά σου.
Στην ανάγκη σου να ακούσουν τους ήχους σου, μεγάλο για μένα είναι το κάλεσμά σου.
Είδα την ψυχή σου στην πορτοκαλί φέτα και είπα να σου μοιάσω.
Λίγο να πάψεις να διπλώνεις τα πόδια σου στο στήθος, να αφήσεις
την ψυχή να χορέψει πέφτοντας απ' το φεγγάρι στη γη.
Πάντα έχω μια κουβέρτα στην άκρη για όσους μου χαρίζουν
πορτοκαλιές φέτες, αυτό το ήξερες?
Και πάντα κρατώ κρυμμένα τα μικρά ακονισμένα μαχαίρια
αυτών που ξεγυμνώνονται. Για να μη χαρακωθούν ξανά,
για την θλιβερότατη αιτία τους...
Αν θελήσεις στίγμα του Ανάμ, δε θα σου δώσω το μαχαίρι σου
για να το κάνεις μόνη. Θα σε πάω να σου ζωγραφίσουν μια φέτα
με ό,τι χρώμα θες. Να την μυρίζει το λουλούδι στην πλάτη μου
που άρχισε να ξεθωριάζει. Μικρή κακομαθημένη, τί καλά που δεν καταλαβαίνεις όσα όλοι θα ήθελαν!
Τί καλά που σε αντιλήφθηκα και δεν σε προσπέρασα!
Ποιός σου είπε να εκπέμψεις στο μήκος των άλλων?
Ποιός σου λέει ότι ψαριές σαν την δική μου δεν πιάνουν
όλα τα κύματα?
Ποιός σε έπεισε πως την ώρα που κοιμάσαι αγκαλιά με την
παιδική σου κουβέρτα, εγώ που μπορεί να είμαι ο καθένας,
δεν χορεύω το Salento στην άλλη άκρια της φέτας σου?
ʼρχισε να τεντώνεις τα πόδια σου. Το παιδί πρέπει να γυρίσει τον
κόσμο. Ένα χρώμα από κάθε γη να μαζέψει.
Θα μου τα δώσει να τα ντύσω στα κεριά μου, να τα σκαλίσω
και να τα φτιάξω φεγγάρια ολόγιομα που θα τα χάσκουν
όλοι οι περαστικοί του κόσμου...
Ευχαριστώ για το 'λαβείν'.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Μαρ 19, 2003 3:12 am

είναι νύχτα και αλητεύω
κανέναν από τους 'καλούς φίλους' δε θέλω να γνωρίζω
θέλω να μπορώ να σέρνω τα βήματά μου στο κρύο και στο φόβο, χωρίς φόβο
θέλω να μπορώ να αγνοώ όλα αυτά που με πνίγουν μέσα σ' ένα μικρό φλυτζάνι πρωινό καφέ
και όταν λέω ότι πονάω μέσα μου
να έχω δικαίωμα
να μην ξέρω τι λέω
να μην αναζητάω αν έχω δίκιο
και να μη συμβιβάζομαι
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό pertri » Σάβ Μαρ 29, 2003 12:15 pm

Χτες έψαχνα στον ουρανό για πεφταστέρια
Είχα ευχές να ταξιδέψω

Το φεγγάρι μάτωνε στον ουρανό
κι ας ήταν μια φετούλα τόση δα

Έκλαψα για τις ευχές που θα μεναν
αταξίδευτες,
Χαμογέλασα στον ουρανό
Γιατί είχα ακόμα όνειρα

Χαμογέλασα και στο φεγγάρι
Και το αίμα του έγινε μια φέτα από χρυσάφι

Καθώς ο άνεμος περνούσε
η ανάσα του μύριζε αλμύρα

Μέσα στο όνειρο
στα ταξίδια του νου
έρχεσαι και φεύγεις σαν αερικό
και μια θλίψη σκορπάς

Ήρθες κι απόψε
Και μάγεψες τις ευχές μου
Γύρεψες τα κλειδιά
Που ανοίγουν τη θύρα της πηγής
Στα νάματα της ζωής να λουστείς
και στο σκίρτημά μου
να βρεις λεφτεριά

Μόνο σαν πέσει η νύχτα
οι σκέψεις σωπαίνουν
κι αφήνουν έξω ότι αντέχει στον πόνο
κι ότι αντέχει στο φόβο.

Νύχτα και δωμάτιο ζεστό σαν αγκαλιά..
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό pertri » Κυρ Μαρ 30, 2003 8:33 am

Πόσες σταγόνες άραγε έχει μια καταιγίδα;
Πόσα δάκρυα έχει άραγε ο βουβός πόνος που κυλά μέσα στο ποτάμι της καρδιάς; Και ποιά γη απορροφά και ξεδιψά με δάκρυα; Ποιά λουλούδια και ποιά δέντρα μεγαλώνουν με δάκρυα; Και τί γλύκα έχουν οι καρποί τους; και τί άρωμα βγάζουν την άνοιξη;
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Κρίση

Δημοσίευσηαπό dounai » Τετ Απρ 02, 2003 3:25 pm

Ολόκληρο βράδυ να με ταλαιπωρεί η μοναχική φιγούρα που έφτιαξα στον τοίχο. Πάλι ανίκανη να
κοιμηθώ στην προσπάθειά μου να τη φτιάξω.Περιπαικτικά κλεισίματα των ματιών.Για να αναπτερώσουν
ίσως το δικό μου ηθικό. Ή για να κρύψουν την θλιβερότητα που γεννά ο λόγος τους.
Η γραφή της όσο πάει και γίνεται γοητευτικότερη.Πάντα ίσως ήταν, και σκέφτομαι μήπως είμαι η
αιτία στην ολοένα αυξανόμενη εκφραστικότητά της.Νομίζω πως η φιγούρα είναι στην αντίπερη δική της
όχθη και με κοιτάζει.Αναρωτιέται κι αυτή όπως εγώ αν τελικά τα κύματα που περνάνε μέσα από καλώ-
δια, είναι πολύ δυνατότερα από όσο αρχικά εκτιμήσαμε.Και αυτό με συγκινεί. Μάλλον προτρέπουμε
η μία την άλλη για το ποιά θα το παραδεχτεί πρώτη. Μάλλον το σώμα που περικλείει το νου χάσκει
αδύναμο στη δύναμή του.Μάλλον βάζουμε τα δυνατά μας να παραβλέψουμε την ύλη που εξ αναγκασμού
περιορίζει τη σχέση.Όσο διήρκεσε το χθεσινό βράδυ,έγδυνα το δικό μου μυαλό μπροστά στα μάτια της
φιγούρας.Της εκδήλωσα την ανάγκη μου για συναναστροφή και όσο πιο εμφανές το έκανα, τόσο έβλεπα
και τη δική της ανταπόκριση.Έχει αθώα ψυχή η φιγούρα. Ένα κομμάτι παιδικό που πια εγώ δε διαθέτω.
Μου το έχει αποθέσει απροκάλυπτα μπροστά μου και αναρωτιέμαι αν μου ζητά να το αγαπήσω ή αν απλά
μου το εκθέτει, ως σημείο αναγνώρισής της.Στο λόγο της διακρίνω τον ηθελημένο της εγκλεισμό, όπως
διακρίνω και τις πιθανές αιτίες του. Και αλοίμονο αν δεν είχε αυτός χρώματα και εικόνες από
έννοιες ξεχασμένες στη λήθη αλλοτινών χρόνων. Και στην έκφραση αυτού του λόγου βλέπω κομμάτια
από τη δική μου ανάμνηση, από την δική μου πορεία μέσα στο ταξίδι που φτιάχνω ακόμη.
Έχοντας διανύσει μια απόσταση μικρή σε διάρκεια, άλλα έντονη σε γεγονότα, με την παρουσία της
δίπλα μου, καταλήγω να λέω πως η απουσία της ύλης της δε μου προκάλεσε μελαγχολία επιπρόσθετη.
Η αλήθεια της είναι έντονη και αισθητή.ʼλλωστε, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στην αλήθεια και
συνεπώς εξέλαβα βιωματικά το συναίσθημα και την ευαισθησία της φιγούρας. Είναι αληθινό αυτό
που αντιλαμβάνομαι λοιπόν.Στην αλυσίδα του 'μη τυχαίου',υπάρχει μόνο υποκειμενικότητα για το
αληθινό.Και είναι ανόητο να αρνηθώ πως η ύλη, δεν αποτελεί τελικά μια τόσο λεπτή σε όγκο και
μέγεθος διαχωριστική γραμμή, που με πολύ άνεση την παραβλέπω σαν κάτι το αόρατο και ανυπόστατο.
Η σκέψη που τρέχει, έχει τη δική της βούληση. Ηθελημένα στάθηκε στη σκέψη της φιγούρας και συγ-
χρονίστηκε. Το πώς έγινε να αναζητήσει τη σχέση με τη φιγούρα, αυτό εναπόκειται στο 'μη τυχαίο'
που μας πείθει πως όλα συντρέχουν από κάποια ανάγκη. Και ποιόν απασχολεί η αναζήτηση των λόγων
όταν έρχεται το βίωμα και η ευφορία, που παροτρύνουν θετικά το σώμα να ακολουθήσει. Και έτσι
συνέβη σε μένα με τη βοήθεια της φιγούρας. Ή με το δικό της κάλεσμα να τη γοητέψω εγώ. Δε με
απασχολεί πια. Και λέω, πόσο όμορφη είναι η γραφή όταν είναι και λίγο φοβισμένη. Όταν πλάθει
κόσμους που επιθυμεί να αγαπηθούν, να αγκαλιαστούν και να εκτονωθούν. Όταν ταλαντεύεται ανάμεσα
στο πικρό και στο πρόσκαιρο, και σου δίνει το σανίδι να πας παραπέρα. Ή σου ζητά να την προσέ-
ξεις, γιατί έχει τόσα πολλά να σου πει. Μα κάπου πρέπει να τα πει. Και πιο είναι πιο σημαντικό
απ' το να αγγίζεις ψυχή και να μπαίνεις στο μυαλό. Τίποτα. Και τί θα μπορούσε να συμβεί καλύτερο
από αυτό, όταν η φιγούρα σου δίνει λέξεις και σου ξυπνάνε το σώμα. Και ποιός θα μπορέσει να
αντιστρέψει σε μέγεθος αυτό της έκκλησης της ψυχής.'Θέλω να με προσέξεις, να με νιώσεις και αν
μπορείς να με αγαπήσεις και να σε αγαπήσω. Σε έχω ανάγκη'.
Και η δική σου φιγούρα ζει μέσα από το λόγο της. Μου δίνεις ψηφίδες για το δικό μου παζλ. Μου
προσφέρεις μια ρόδα για να τη γυρίσω πάλι.
Και τη δύναμη να παραδεχτώ και να φωνάξω πως στάθηκα σε σένα γιατί σε έχω ανάγκη. Γιατί ο λόγος
σου μοιάζει με μένα. Γιατί δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Γιατί μαζί σου βγαίνω από την φθαρτή ύλη. Γιατί δε μου αρνιέσαι το παιδικό, το αθώο, το σκληρό
και θλιβερό κομμάτι του δικού μου μυαλού.
Και το αληθινό που τελικά μπορεί να είναι αυθύπαρκτο μέσα μου και μέσα σου. Χωρίς αιτίες, ερ-
μηνείες και αποτελέσματα. Μια ροή κόντρα στο χρόνο και απώλεια παράπλευρη στα όνειρα που κάνω
και είναι και δικά σου...

Για Το Σκιάχτρο
Τελευταία επεξεργασία από dounai και Τρί Ιουν 15, 2004 9:39 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
Κόψε αριστερά και μετά όλο ευθεία
Άβαταρ μέλους
dounai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 160
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:45 pm
Τοποθεσία: Κάπου στο Salento

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Πέμ Απρ 03, 2003 10:46 am

Κάποια βράδια, μέσα στην ησυχία ανακαλύπτεις τη συνωμοσία του χρόνου. Ανεξάρτητος είναι, και περιπαικτικός. Ανήλεος και άρρυθμος. Βλέπεις τους λεπτοδείκτες ακίνητους και νιώθεις να γερνάς, ενώ τα πάντα έχουν σταματήσει. Κι ύστερα, σταματάς να μιλάς και αφουγκράζεσαι. Παρακαλάς να μείνει αυτή η στιγμή, να παραταθεί και σηκώνεις το κεφάλι απεγνωσμένα να δεις και πάλι τους λεπτοδείκτες σταματημένους, όμως αυτοί τρέχουν. Αφηνιασμένο θηρίο ο χρόνος, θολωμένος από μίσος για τη χαρά. Θέλει να καταπιεί στο πέρασμά του όλα όσα ονειρεύεσαι. Κι ελπίζεις, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Eίναι ωραίο το παραμύθι και δεν θέλεις να τελειώσει. Κρεμιέσαι από μια ανάσα και περιμένεις. Αναρωτιέσαι τι περιμένεις. Απάντηση δεν έρχεται. Ακούς την επόμενη ανάσα κι ούτε που έχεις καταλάβει ότι η πρώτη έχει ήδη απλωθεί στο χώρο. Και ξέρεις ότι ΤΩΡΑ πρέπει να αφήσεις τη φωνή στη μνήμη, μα δε θέλεις. Αιωρείσαι στη σιωπή. Είναι τόσο ζεστή αυτή η σιωπή … κι όμως, πρέπει να τελειώσει. Αποφασίζεις να αποχωριστείς το άκουσμα ελπίζοντας ότι θα το ξαναβρείς το πρωί. Μα είναι τόσο μακριά το πρωί!
Κάποια βράδια ακούς υποσχέσεις που μοιάζουν αληθινές. Τελικά ξημερώνει. Οι υποσχέσεις δεν έχουν τηρηθεί …
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Τρί Απρ 08, 2003 11:58 pm

Παρίσι. Και συ να ψάχνεις μόνος ένα χαμόγελο στην άκρη του δρόμου πίσω από τα τριπλοσφαλιστά σου παράθυρα, στην οδό του Παραδείσου. "Η νύχτα έρχεται νωρίς", μου γράφεις ...
και μετά πως γυρεύεις το χαμό και τον πόνο και το μοιραίο στις μιας βραδιάς τις ηδονές και τα σκοτάδια….
"Να μοιραστώ θέλω αυτά που έχω αποκτήσει..
Η δόξα της ζωής στ' άκρα βρίσκεται…
Το Παρίσι σήμερα μια νεκρική πόλη. Οι στρατιώτες στους δρόμους μυρίζουν πόλεμο, η γκρίζα σιωπή θυμίζει θάνατο…"

Αθήνα. Και καλοκαίρι. Μα το σπίτι δεν είναι πια αγκαλιά και αγάπη, μα μόνο μια υποχρέωση. Και συ ξανά στο παράλογο να ξαγρυπνάς…. "Είναι απίστευτο το πόσο ο άνθρωπος έφτασε να μισεί τον εαυτό του για να τον αυτοκαταστρέφει. Τα χειρότερα δυστυχώς είναι να έρθουν!"


Θεσσαλονίκη. Και γω σου γράφω..
«Ματώνω, ανοίγω και κλείνω, αλλά κρυμμένος είμαι, σαν τα θεριά, και βάζω στις εικόνες μου χρώμα και μουσική και πρόσωπα...
παρακολουθώ τη σκηνή σαν σε ταινία, σα σε όνειρο…»

"Φοβάμαι", μου λες.. Φοβάσαι να ανοίξεις το κουτάκι με τα συναισθήματα. Αναγνωρίζεις στο πρόσωπό μου, τον φίλο, μα κρύβεσαι. Πονάς ακόμα και δεν θες να μου μιλάς. "Συγνώμη, φίλε μου," λες, "το ξέρω πως εγώ ζήτησα τη φιλία σου μα δεν έχω το κουράγιο.. ίσως και να είμαι ήδη νεκρός.."
Τα λόγια σου μου ακούγονται σκληρά και λίγο ειρωνικά. Ο εγωισμός μου με κάνει να τραβώ το χέρι που σου άπλωσα, μα η καρδιά μου καταλαβαίνει… Τι περίεργο… όταν έρχονται τα βράδια, σε θυμάμαι… φοβόσουν τον ύπνο.. και γύρευες να μιλήσεις μέχρι να ανατείλει..

Τελικά έφυγα…
Με ρούφηξε η δική μου νύχτα και
μείναμε μονάχοι…

Σε ξαναείδα σε πρόσωπα νέα και σε προσπέρασα…










«έλα ύπνε πάρ’ το σε μετάξι επάνω βάλ’ το
σιγά
κι από μέλι γάλα να ν’ του ονείρου του η σκάλα
πλατιά
βλέφαρο μου σφαλιστό
αχ τυχερό μου
μη χαράζεις άστρο της αυγής
μη μου τρομάζεις»

«Βλέφαρο μου»
Από τα «Μυστικά του Κήπου» του Ν. Κυπουργού
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Απρ 14, 2003 4:18 pm

είναι κορμια που μενουνε για παντα σταυρωμένα
και αλλα που απομενουνε εξοριστα στη γη

Αυτό το κορμί που αραδιασα σε οθόνες μπροστα με ασπρα ματια και δε το λυπήθηκα.Το μαστιγωσα,το βασανισα,πρωτος εγω,μεταξύ των βασανιστων μου.Και τωρα το απομόνωσα εδω,στη φυλακή αυτηνής της οθόνης.Περιμένοντας τι αραγε;Νυχτοπερπατω πανω απο την πόλη με τα χαρτινα φτερα της φαντασίας που μου κολλησα προχειρα στους ώμους.Γιατι αυτο μας εμεινε φιλε μου.Αυτες οι νυχτερινές πτησεις,που εσυ τις ζεις μεσα σε όνειρα που δε θυμάσαι το πρωι και εγω ζώντας στις νύχτες μου με τους δαίμονες και τους αγγέλους μου.Και πετώντας ξεχνιέμαι και φαντάζομαι πως κει εσυ καπου στα δικά σου μονοπάτια προσπαθείς να ξεχαστείς,με τους δικούς σου τρόπους.Και ετσι καταφέρνουμε να "ζούμε".Είναι αληθεια ζωή αυτή ρε φίλε που ακροβατείς στα σαθρά εδάφη των ξένων λόγων "αυθεντιών" οπως μου τσαμπουνας.Βολευτηκαμε μεσα στα καβουκια της απομόνωσης που επιλεξαμε.
Μόνο ενα αχνό παραπονο σου ξεφεύγει,να ειναι αραγε αληθινό αυτο το παράπονο;Παραπονιούνται, βλέπεις, συχνα οι ανθρωποι για οσα έχουν.Και εγω γιατι να σε πιστεψω ρε φιλε;Γιατι υπάρχει εκεινη η γαμημενη η διαισθηση ή εκεινη η πουτάνα η αναγκη;Η ανάγκη να βρούμε μια αδελφή ψυχή σε τόπους όπου η δειλία μας επιτρέπει.Να τα βρούμε και να τα σκοτώσουμε τα πρόσωπα κατόπιν υψώνοντας μαχαίρια τις φοβίες και ενα ήδη πεθαμένο παρελθόν.
Και μου μενει η λίστα με τα "βαρέθηκα" και τα "αντε και γαμήσου" και η αδυναμία να σκίσω το χαρτί με επικεφαλιδα το "με βαρέθηκα και βαρέθηκα επίσης να μου λέω αντε και γαμήσου".Ισοζύγιο ζωής με μείον μπροστά.
Για κοιταξε καλύτερα φιλε στο δικο σου χαρτί και κανε τους υπολογισμους σου κατόπιν του απολογισμου σου.
Τελος εκπομπής.Περιμενοντας την ανασταση
............................................
Στον "ανυπαρκτο" φίλο
Επισκέπτης
 

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron