ας γράψουμε ιστορίες

Τα Προφίλ

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό kanenas » Σάβ Ιούλ 20, 2013 8:23 pm

Σε αυτό το τόπικ θα ασκηθώ στην επισήμανση των κυριότερων χαρακτηριστικών των προσωπικοτήτων των βασικών πρωταγωνιστών αυτού του φόρουμ, έτσι όπως υπέπεσαν στην αντίληψή μου και όπως άφησαν οι ίδιοι να εννοηθούν από τα προφίλ τους.
Θα είμαι όσο μπορώ αντικειμενικός. Σκοπός είναι να διασωθεί κάτι από τη φθορά του χρόνου. Μεσσήνιαν επειδή είσαι ζωηρός τελευταία, σε παρακαλώ μην πεταχτείς και χάσω τον ειρμό.

Ξεκινάω με την έψιλον.

----

Η έψιλον έχει χαθεί κι όλο γελάει. Το δάκρυ της το έχασε στον δρόμο. Δεν ξέρει τι παπούτσια φοράει. Μιλάει όλο για κάποιους άλλους. Της έχει κάνει μεγάλη εντύπωση ο κόσμος.
Εδώ μέσα δεν σε κοιτάζει. Κοιτάζει κάπου βαθιά, αν κάνεις να της μιλήσεις θα κοιτάξει ακόμα πιο βαθιά. Ή θα γελάσει.
Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά αν υπάρχει. Εφόσον υπάρχεις εσύ βέβαια. Γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να μην υπάρχεις και να υπάρχει εκείνη. Γενικά, αυτό δεν ξεπερνιέται. Ή θα υπάρχεις εσύ ή εκείνη. Αν την αφήσεις να υπάρξει, τότε θα βρεθείς στην έρημο. Η έρημος είναι μια θάλασσα και η θάλασσα, μου είχε πει κάποτε, είναι σαν την έρημο. Αν μείνεις λοιπόν εκεί, θα ακούσεις τη φωνή της.
Το εδώ δεν την αφορά. Σημάδι τα παπούτσια. Είναι ικανή, από αυτό και μόνο, να προκαλέσει χάος. Τότε ξανοίγεται στον κόσμο μια νέα προοπτική, τόσο φανερά επικίνδυνη, που όλοι γελάνε. Δεν ξέρουν αν το κάνουν από φόβο ή όχι. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα. Σα να βρήκαν μαζί της ένα αληθινό παιχνίδι που κάνει τα μάτια τους να λάμπουν. Τότε εκείνη κάθεται και τους θαυμάζει. Κανείς άλλος δεν είναι τόσο ατρόμητος.
Τέλος, λέγεται πως κάποιοι στάθηκαν μαζί της τυχεροί, κι ανακάλυψαν μέσα τους τον τρόμο, έναν άλλον. Εκείνη έγινε ακόμα πιο παιδί, κι αυτό ήταν το δώρο της.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Re: Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Ιούλ 21, 2013 5:19 pm

Τα παπούτσια της έψιλον χάνονται κάθε φορά που χτυπά το ρολόι των δίπλα, χτυπά κάθε ώρα.
Το μυαλό της έψιλον χάνεται ευτυχώς σε κάθε λέξη που βγαίνει έξω όπως μια κοτούλα απομακρύνεται από το κοτέτσι και ψάχνει για σπόρους. Οι σπόροι είναι πάντα στο χώμα, και το κεφάλι της έψιλον κοιτάει πάντα κάτω. Το χώμα είναι το σπίτι της όπως είναι χώμα το σώμα της και θα γυρίσει σ’αυτό. Τώρα έχει γεράσει. Με τα μάτια βλέπει τον ουρανό μέσα στη λάσπη, τι όμορφο, να βλέπεις λάσπη και να καταλαβαίνεις ουρανό… ουρανό! Ένας χριστός κρύβεται κάπου και την κοιτάζει καθώς αυτή είναι τυφλή και νομίζει πως βλέπει. Είναι όμως χαρούμενη γιατί ξέρει πως χάνεται. Πως η ψυχή της δεν αξίζει τον κόπο, πως το σώμα της δεν αξίζει τον κόπο, πως τα λόγια της δεν αξίζουν, φυσικά, τον κόπο. Κι όμως, ο κόπος μιας ζωής φυτρώνει στο χέρι της σαν δέντρο. Το δέντρο είναι ειρωνικό απέναντί της, ρόδια το χειμώνα, βερύκοκα το φθινόπωρο, πορτοκάλια την άνοιξη, αμύγδαλα το καλοκαίρι, που λέει και κάποιος άραβας θεατράνθρωπος είναι οι καρποί του, και το δικό του δέντρο, του άραβα δλδ, φυτρώνει κρύβοντας ένα θάνατο.
Το δέντρο της ελένης είναι η χούφτα της. Πάντα ανοιχτή, να ζητιανεύει νοήματα, ευχές, ακούσματα. Εδώ και λίγο καιρό η χούφτα της έγινε ξύλο. Ξύλο ή χώμα, και δεν μπορεί να γράψει. Τώρα κάποιος την κοίταξε πάλι, την έψιλον, όχι καμιάν άλλη, την έψιλον! Ίσως να ξαναπιάσει το μολύβι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Re: Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό kanenas » Κυρ Ιούλ 21, 2013 9:27 pm

Να περιμένεις να μην έχει λόγια μετά από τέτοια αποθέωση, κι αυτή να σου λέει για Άραβες. ???
Καλά δεν τους έκανε ο Ιούδας; Σου λέει αφού θα με προδώσουν αυτοί πρώτοι, γιατί να περιμένω; για να τους επιβεβαιώνω; Όχι Κύριε.

Θα συνεχίσουμε με ένα μέλος που έγραψε τον ωραιότερο στίχο αυτού του φόρουμ. Όχι, δεν τον έγραψε η έψιλον, δεν τον έγραψα εγώ, δεν τον έγραψε κανένας μας. Γι αυτό και παίρνει αξιωματικά τη δεύτερη θέση σε αυτό τον απολογισμό ενάντια στη φθορά του χρόνου. Κανονικά βέβαια, μετά την έψιλον δεν έπρεπε να υπάρχει κανείς. Αυτό ήταν και το αρχικό σχέδιο, αφού η ευαισθησία τελικά αποδεικνύεται σκληρό καρύδι και καταπώς φαίνεται ενώ έχει θάψει ήδη τους μισούς, θα μας θάψει όλους. Και θα γράφει και για τον Άραβα. Έτσι είναι η ευαισθησία. Σου την φέρνει εκεί που δεν το περιμένεις, και φτάνεις στο τέλος του ταξιδιού του Οδυσσέα να δικαιώνεις τον Ιούδα. Έτσι είναι η ζωή. Σαν το κωλοδάχτυλο του Θεού. Και μιας κι είπα κωλοδάχτυλο, ας μιλήσουμε για το μέλος που έλεγα.

wpleftyboy.

---

Μίσος για την ελληνική γραμματοσειρά και άρνηση τονισμού.

Η Τύχη τον είχε γεμίσει με οργή. Αντιρρησίας κάθε συνείδησης, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ευπρεπής, έτρωγε εξωγήινους από αντίδραση για την ηλίθια ανθρώπινη κουζίνα.

Όταν λέμε πως η Τύχη τον είχε γεμίσει με οργή, δεν εννοούμε πως ήταν άτυχος. Ίσα-ίσα. Είχε περάσει τα πάντα και είχε πάρει μέρος σε πολλούς πολέμους. Είχε πάρει μέρος στον πόλεμο της Αλγερίας, της Ινδοκίνας, της Κορέας, του Βιετνάμ, στους Αραβοϊσραηλινούς πολέμους, στην κατάκτηση της σελήνης, στον πόλεμο του Κόλπου, της Βοσνίας, ίσως -δεν είμαι σίγουρος- ακόμα και στον πόλεμο των Μπόερς. Κάποιοι άλλοι λέγαν πως είχε πολεμήσει και στον Ρωσο-Ιαπωνικό, στους Βαλκανικούς, στον Ιταλο Αιθιοπικό, στον Ισπανικό –σε αυτό ήταν κατηγορηματικοί- στον Σινο-Ιαπωνικό, στο Αφγανιστάν, στα Φόκλαντ, ακόμα και στο Κέρας της Αφρικής. Μας μιλούσε συχνά για όλα αυτά, αλλά δεν δίναμε σημασία. Έτρωγε συνέχεια σουβλάκια κι εμείς είχαμε σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούμε, γράφαμε ποίηση ή προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον άσπικ ή προσπερνούσαμε τα γραπτά της διανάθενας. Περίεργο πράγμα, μετά τόσους πολέμους, να πέφτεις με τα μούτρα στα σουβλάκια, στις μπύρες περιπτέρου και σε γκαρσόνες με μεγάλα βυζιά (sic). Τότε ύψωνε στον αέρα την «εξωγήινη καραμπίνα» του, όπως είχε πει χαρακτηριστικά ένα άλλο μέλος, για να τον ακούσουμε σοβαρά. Έτρωγε τις σάρκες του για να γίνει πιστευτός –εδώ ίσως μπερδεύομαι και μιλάω για μένα, αλλά δεν έχει σημασία. Ποιός θα τα διαβάσει όλα αυτά άλλωστε, εκτός του Θαν που έχει λεφτά και συντηρεί τη σελίδα, και με τις τόσες ασχολίες ίσως ούτε καν αυτός. Αλλά μιας και το είπα, για να μην το αφήνω μισό, θα πω ότι ίσως με είχε επηρεάσει εκείνο το άβαταρ κι ότι άρχισα να τρώω τις σάρκες μου κι εγώ εξ΄αιτίας του. Ποιός ξέρει; Αυτή ήταν η σελίδα, δεν ήξερες να πεις με σιγουριά πού ξεκινάς και πού τελειώνεις, κι η μόνη βεβαιότητα που μας διακατείχε ίσως να μην ήταν και τόσο βέβαιη τελικά. Αρκούσε μια λέξη, ένα κοίταγμα, λίγο τζατζίκι παραπάνω και όλα έπαιρναν το δρόμο χωρίς γυρισμό. Ένας εφιάλτης του κάτω κόσμου που δεν είχε φανταστεί κανείς μας, εξ’αιτίας μιας ζεστής μπύρας περιπτέρου. Του πορτιέρη της γειτονιάς που σου ψιθυρίζει στο σοκάκι που μπήκες για κατούρημα –ε φίλε, έχεις ένα κατοστάρικο; Αυτό ήταν και το φοβερό, αφού δεν υπήρχαν πια κατοστάρικα, παρά μόνο εδώ μέσα. Και έλεγες, πώς έμπλεξα έτσι παναγία μου;

Για να μην τα πολυλογώ, ένα μεσημέρι τον πέτυχα –πού αλλού;- στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Μου είχαν κάνει πρόταση για πολύ και εύκολο χρήμα κάτι τύποι όχι και τόσο ψηλά στην εκτίμηση του κόσμου που γνώριζε, όπως αποδείχτηκε τελικά. Τα είχα βροντήξει στη δουλειά, είχα μπει στο γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου, κι αφού πρώτα είχα ρευτεί δυνατά και ξαλαφρωτικά, του είχα πει άντε γειά. Και πήγα για σουβλάκια. Ο wpleftyboy σα να με περίμενε. Αρκετοί τύποι μας αγριοκοίταζαν, η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, ο μάγειρας έκανε πως δεν έβλεπε, η γκαρσόνα κουνούσε τον κώλο της. Με κέρασε μπύρα, και καθώς έφευγε η γκαρσόνα με την παραγγελία από το τραπέζι μας, μια ξανθιά με φοβερό κώλο και μεγάλα βυζιά, της φώναξε:

-ΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ

-Λἐφτυ, του είπα, αυτός είναι ο ωραιότερος στίχος που έχει γραφτεί ποτέ.

Και τότε άρχισε το μπάχαλο.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Re: Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό kanenas » Δευτ Ιούλ 22, 2013 9:46 pm

Συνεχίζουμε με το skiaxtro.

Το skiaxtro προσπαθούσε να στήσει μια περσόνα μέσα στο φόρουμ αλλά δεν τα κατάφερνε. Ήταν μεγάλη και φιλότιμη προσπάθεια, αλλά έμπλεκε συνέχεια σε καυγάδες της γειτονιάς και όλη η απόπειρα πήγαινε στο βρόντο. Παρόλα αυτά, προσπαθούσε. Δεν το έβαζε κάτω.

Οι αναμνήσεις μας από αυτό, παρόλα τα πισώπλατα μαχαιρώματα, είναι πολύ γλυκές. Καταρχήν εκτιμούσε την σωστή τέχνη κι όχι τους τύπους με τα σουβλάκια που βρωμούσαν τα πόδια κι οι λέξεις τους. Ήθελε να βρει μία γωνιά να λέει τα δικά της, αλλά κάτι οι παρέες στα τσατ με την τρου, κάτι η ανοιχτή αντιπαράθεση με τους βρωμύλους, βρισκόταν σχεδόν σε μόνιμη διαταραχή με το σύμπαν. Υπήρχαν όμως και στιγμές μεγάλης ευαισθησίας, κάτι βράδια που δεν είχε ύπνο και έγραφε, και έγραφε, και έγραφε, προσπαθώντας να εκφράσει και αυτό, όπως και οι υπόλοιποι, κάτι που δεν μπορούσαμε να πιάσουμε αλλά το νιώθαμε ζωντανό μες στα σπλάχνα μας.

Ό,τι κι αν διαβάσετε, ό,τι κι αν σας πουν, μην τους πιστέψετε. Το skiaxtro κατά βάθος σας αγαπάει, αν είστε ντόμπρος και σωστός άνθρωπος, που αγαπάτε και σέβεστε τις στιγμές του άλλου και δεν είστε μαλάκας για πέταμα. Και θα βρίσκει πάντα τρόπο να εκφράσει την αγάπη του και την ευγνωμοσύνη του, ό,τι κι αν γίνει. Εγώ το συγχωρώ γιατί δεν μου εξέφρασε τελικά τα αισθήματά του, δεν μου είπε ποτέ αν του άρεσαν τα κακότεχνα και άθλια ποιήματά μου, δεν μου αφιέρωσε ποτέ του ένα έστω τραγούδι, δεν μου ζήτησε μια φορά να γράψω κάτι, έτσι για την ιστορία ρε αδελφέ. Δηλαδή δεν το κατάλαβα, τι κάναμε τόσο καιρό εδώ μέσα; Τέλος πάντων.

Τώρα βέβαια που σκέφτομαι όσα έχω γράψει ως εδώ, βλέπω πολύ μελό και πολύ δακρύβρεχτες κουβέντες. Μη κρύβεται καμιά μεγάλη απώθηση πίσω από όλα αυτά, και η αγάπη είναι κατά βάθος μίσος; Μπορεί, ποιός ξέρει;ποιός μπορεί να πει με σιγουριά; Έτσι άλλωστε ξεκινούσαν όλα τα πράγματα μέσα εδώ, και κατέληγαν σε κάτι που ήταν και δεν ήταν μίσος, ήταν και δεν ήταν συμπάθεια, ήταν και δεν ήταν αγάπη, μόνο έρωτας υπήρξε, τολμώ να πω σφοδρός έρωτας, και σκέψου να ήμουν ερωτευμένος πραγματικά με την διανάθενα, που ήταν και η μόνη που έκραξα πραγματικά ως τώρα. Ρε λες;

Τέλος πάντων, ο Θαν τσιμουδιά, φοβάται προφανώς μη πάει γκαντεμιά το πράγμα και του τελειώσουν τα λεφτά, σου λέει καλά κάθομαι εδώ, γιατί να βγω να πω ότι είμαι άφραγκος; κι αν πάει γρουσουζιά και τα χάσω; Ούτε μπορώ να πω ότι όντως έχω λεφτά και δεν με πειράζει η κρίση, αυτά δε λέγονται. Κι αν τα μασήσω δε θα γίνω πιστευτός, μιας και δεν έχω μάθει να λέω ψέματα, παρά μόνο να είμαι νομιμόφρων, τις περισσότερες φορές βέβαια με δικούς μου, αυθαίρετους κανονισμούς και διατάξεις αλλά εν πάση περιπτώσει δε μου κάνουν μαθήματα τώρα αυτοί. Εγώ πληρώνω.

Εμείς λοιπόν δεν πληρώναμε τίποτα τόσον καιρό εδώ μέσα, και το skiaxtro, αυτό δεν μπορώ να μη το πω, νομίζω αδικούσε όχι μόνο τους άλλους αλλά και τον εαυτό του που έπαιρνε τόσο απροκάλυπτα το μέρος του Θανάση. Ναι, αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα. Γιατί δεν μπορεί να μη πλήρωνε και το ίδιο με τόσες προσβολές, τόσα μαχαιρώματα, την ψυχική του γαλήνη τις λίγες, ελάχιστες στιγμές της πραγματικής αναψυχής που του αναλογούσαν εδώ μέσα. Όλοι πληρώναμε, και πρώτα πρώτα οι γκεστ που ήταν αδύναμοι να πουν όσα ήθελαν με το πρόσωπό τους ακάλυπτο. Διάβολε, ο καθένας ήθελε να μιλήσει και να πει αυτά που δεν έβρισκε να πει πουθενά αλλού, γιατί να του το γαμάνε; Καλά δεν έκανε κι αυτό, το skiaxtro, που πάνω που πήγαινε να γράψει για το θάνατο και το μηδέν και τους φόρους, και του την έλεγαν οι βρωμύλοι, τους γαμούσε ό,τι είχαν και δεν είχαν;

Και βέβαια καλά τους έκανε, και δεν κοροϊδεύουμε. Αν υπήρξαν λίγες ψυχές μέσα στο φόρουμ που καταδίκασαν τα αίσχη, το skiaxtro ήταν μία από τις πρώτες.

Για αυτό και παίρνει την πρώτη θέση μετά τους ποιητές πιο πάνω.

Κι όποιος θέλει να με αμφισβητήσει, να μου την πει, να μανουριάσει, τον γράφω κανονικότατα στ' αρχίδια μου κι αν έχει ψυχή ας στείλει και πμ. Κουράδες που νομίζετε ότι είδατε και τον κόσμο...
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Re: Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τρί Ιούλ 23, 2013 9:40 pm

Άσπικ, ή αλλιώς ο Χθαμαλός.

Αυτός ο άνθρωπος κάθε φορά που έγραφε, ένιωθες να σε χτυπάει το δεύτερο κύμα εκπτώσεων από το Πλαίσιο. Συνέχιζες να διαβάζεις από κάτι σα ντροπή, από κάποιο κατάλοιπο μέσα σου του μικρού λιχούδη, που ίσως έβρισκε καμιά ευκαρία, τελικά, στα καινούρια gamepad.
Έλεγες εντάξει, Πλαίσιο είναι αυτό, ένας μικρός βασιλιάς στον χώρο του, κάτι θα έχει να δώσει, άσε που βρίσκεται και μόνιμα σε φάση προσφορών. Και έβρισκες τα πάντα, από τσατσάρες usb μέχρι lego-πορτατίφ για το βράδυ. Ήταν απίστευτο.

Αυτό που προβλημάτιζε ωστόσο, ήταν πως τον διάβαζαν όλοι –ακόμα και εκείνοι που έλεγαν πως δεν τον διαβάζουν-, ενώ αυτό που προβλημάτιζε ακόμα περισσότερο, ήταν πως ο μοναδικός τελικά που του την είπε, και όχι μία και δύο αλλά πολλές φορές, ήταν ο Ονιμούσα. Τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και αυτό, εκτός του ότι λέει πολλά για τον ίδιο τον Άσπικ, λέει πολλά και για όλους μας. Κάτι είχαμε πάρει στραβά από την αρχή, κάτι μας κυνηγούσε μέσα μας και μας έσπρωχνε συνέχεια στη φαντασία του μικρού λιχούδη. Κι αυτό ήταν εφιαλτικό. Κάπου την ψιλιάστηκε βέβαια και ο ίδιος ο Άσπικ, συνέλαβε την ιδέα πως κι εκείνος ήταν αιχμάλωτός της, ένας ιδιότυπος όμηρος του ίδιου του του εαυτού, αλλά αφού ήταν στη φύση του, να μην κλάσει; Δηλαδή οι άλλοι πώς την έβγαζαν; Τέτοιες ομορφιές.

Ο καιρός περνούσε και η σελίδα μεγάλωνε μόνο σε ένταση. Πλάκα πλάκα, τώρα που το σκέφτομαι, μιας και αγόρασα τσιγάρα από τους πακιστανούς σήμερα το απόγευμα στο εξάρχεια, 1 ευρώ το πακέτο, ο Άσπικ είχε δίκιο σε πολλά. Ούτε ο τρόπος του ήταν λανθασμένος, ούτε αυτά που έλεγε. Γιατί τι έλεγε; Ότι η ζωή αρχίζει με κατούρημα και τελειώνει με κλάσιμο, και στο ενδιάμεσο έχουμε ένα τεράστιο μηδενικό, που πρέπει να το γεμίσουμε. Ότι είμαστε χαμένοι από χέρι κι ότι αν δεν βάλουμε το χέρι μας, άσπρη μέρα δεν βλέπουμε, ζώα. Τώρα μπορεί να έλεγε και άλλα, αλλά τι σημασία έχει; Το σημαντικό είναι ότι οι άλλοι νευρίαζαν γιατί τους έπαιρνε το χθαμαλό από το στόμα, ήθελαν να ορίσουν μόνοι τους τον κόσμο και ο Άσπικ τους την έσπαγε. Ήθελαν μόνοι τους να φτιάξουν το δικό τους χθαμαλό, να ορίσουν τη δικιά τους πίπα. Δεν είχαν άδικο. Αλλά φύση παιγνιώδης, ανήσυχη και πονηρή, ο Άσπικ προλάβαινε και γέμιζε πρώτος το στόμα του με όλα τα χθαμαλά του κόσμου. Και έτσι, μπουκωμένος μέχρι πνιγμού, τους κορόιδευε. Και συνέχιζε να μαζεύει χθαμαλά. Κι όλο αυτό ήταν παιχνίδι, κι οι άλλοι σκάλωναν γιατί μπορούσε να κάνει περισσότερα από εκείνους, μπορούσε να αμφισβητεί τον εαυτό του ευκολότερα. Και άκουγες μέσα στους καυγάδες, αν ήσουν προσεχτικός, διάφορα ωραία, χαρακτηριστικά αυτής της σελίδας, που της έδωσαν και το στίγμα της, τον χαρακτήρα της σα να λέμε, «δικό μου είναι ρε καριόλη, άστο κάτο, εγώ θα το βάλω στο στόμα μου» κι εκείνος, θα είχε εντυπωσιαστεί από τον λούκυ λουκ φαίνεται μικρός, τα έκανε όλα πολύ γρήγορα. Ήταν πιο γρήγορος κι απ’ την κλανιά του!

Παρόλα αυτά, και αυτό για μένα ήταν το πρόβλημα της σελίδας, είχαν μαζευτεί εδώ μέσα τα καλύτερα μυαλά (ποιητικά γράφω) που είχε γαμήσει ποτέ η εξυπνάδα. Ήτανε στραβό το κλίμα δηλαδή, το ‘φαγε κι ο γάιδαρος. Επιχειρηματολογούσαν οι μεν ενάντια στους δε, κι ο καθένας με τη σκιά του. Στο τέλος, αποκλεισμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό, η σελίδα μαράθηκε. Και όλοι άρχιζαν να τα βάζουν με τον Θαν. Μιλάμε για πρωτοτυπία, όχι αστεία.

Αμ δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος αδέρφια μου, πόσο μάλλον μια σελίδα, πόσο μάλιστα ο ίδιος μας ο εαυτός. Ακούς Θαν, ή είσαι απασχολημένος με τη συντήρηση;
Αυτή η ανάρτηση είχε σκοπό να αφιερωθεί στη Δούναι, μετά το skiaxtro δεν πάει Άσπικ, αλλά για να μην τον αφήνουμε τελευταίο, τον πιάσαμε τώρα να ξεμπερδεύουμε με τα «πολλά». Δεν υπήρχε η προοπτική του θανάτου για κανέναν εδώ μέσα, χώρια από μένα που κατάφερα και πέθανα πολλές φορές, η μαλακία ήταν ότι το έκανα πάντα μόνος μου. Και δεν υπήρχε αυτή η προοπτική του θανάτου γιατί κανείς δεν κέρδισε εδώ μέσα πραγματική ζωή. Κανένας δεν ξεπέρασε το μέσο. Ψάχνατε μια γωνίτσα απλά. Για ακροβασίες, γελάκια και προσωπική έκφραση. Που και που να πιάνετε και τον κώλο του άλλου. Γι' αυτό και αρχίσατε να την κάνετε όλοι, σιγά-σιγά. Δεν άλλαξε τίποτα, όπως είχατε έρθει όλοι σας, έτσι φύγατε. Διακοπές στο θέρετρο και πάλι πίσω. Γι' αυτό και έφταιγε ο Θαν στο τέλος και η νέα μόδα των μπλογκ... Οι επαγγελματίες wannabe γραφιάδες, η ανωνυμία των γκεστ και παπαριές. Και για αυτό βεβαίως δεν γυρίζετε. Και ό,τι έγραψα για τον Άσπικ, ισχύει πάνω κάτω για όλους σας, εξαιρουμένης της έψιλον.

Και δεν ανέφερα τη Δούναι τυχαία. Που παρόλο που έχω πολλά για τη γούνα της, κάτι είχε ψιλιαστεί. Αλλά η Δούναι είχε ένα πλεονέκτημα που δεν είχα εγώ. Όμως για αυτό φιλοδοξούμε να μιλήσουμε στην επόμενή μας ανάρτηση.

Καταλάβατε ή δεν καταλάβατε, αδέλφια μου, αλήτες,....






























































χθαμαλά;
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Re: Τα Προφίλ

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Οκτ 29, 2013 12:50 pm

και φυσικά ξαναδιάβασα.
όχι όλα, γιατί έχω πρόβλημα ανάγνωσης, διαβάζω αργά και τρομακτικά, καταλαβαίνω πάντα κάτι σε άλλη γλώσσα απ' αυτήν που τα πράματα είναι γραμμένα.
μ' αρέσει να σε διαβάζω, κανένα. γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, ότι και να λες. μαζί σου έχω την ελευθερία να σε αφήνω να λες ό,τι θες, έστω κι αν μερικές φορές με πληγώνει, περιμένω πάντα -ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΩ- τις λαμπερές φορές που υπάρχεις.
η δούναι έγραψε κάποτε ένα ποίημα για μένα, και μου το έδωσε. η δούναι έχει ένα τρομερό όνομα, που εγώ δε θα μπορούσα να έχω. 'δούναι' είναι γιατί δίνει, ή γιατί θέλει και πιστεύει πως δεν έχει ποτέ το 'λαβείν';
μεγάλη βλακεία αυτό που είπα, αλλά τι περιμένετε από ένα μικρό ε που χάσκει προς ανατολάς;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am


Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron