ας γράψουμε ιστορίες

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ -( ΠΑΡΩΔΙΑ)

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ -( ΠΑΡΩΔΙΑ)

Δημοσίευσηαπό marakos » Παρ Μάιος 06, 2011 6:00 pm

Βασιλιάς Αρθούρος (διασκευή αλά Μαράκος)

ΕΠΕΙΣ 1

Μια φορά κι ένα καιρό, κατά Βρετανία μεριά ,σύριζα στη Γαλλία που λένε, γεννήθηκε ένα ροδαλό αγοράκι.Ητανε ένα απ τα πολλά «αγνώστου πατρός»,που κατά συρροή σπέρνανε οι κορωνάτοι κοπρίτες εκείνης της εποχής, με κάθε θηλυκό που τους καθότανε ήθελε , δεν ήθελε. Τότε δεν υπήρχανε Νόμοι περι «σεξουαλικής παρενόχλησης» και τα τοιαύτα, όπως σήμερις να πούμε.Ήτανε κάργα Μεσαίωνας και το περιβάλλον αυστηρά αντισεξουαλικό και ψευτοκαλογερίστικο. Αν μάλιστα ήσουνα και γυναίκα ,με το που εξομολογιόσουνα στον οινοπνευματικό σου,ότι σε «μπαλαμούτιασε σε βάθος» κάποιοςς κρυόκωλος με λιλιά και αξιώματα , σε μπουζουριάζανε στο άψε σβήσε ,σε κούρευαν γουλί και ντουγρού για ζουρλομανδύα ή μοναστήρι, για ξεχαρμάνιασμα των καλόγερων της ιεράς εξέτασης. Για τον μπόμπιρα της ιστορίας μας,οι κουτσομπολίστικες γλώσσες της εποχής λέγανε, πως ήτανε γιός του Ούθερ Πεντράγκον, ενός βασιλιά δευτέρας διαλογής και κατάταξης στους Βασιλικούς οίκους της Ουαλίας και των περιχώρων.Η μάνα του, που κανένας δεν έμαθε πως την λέγανε, μόλις τον γέννησε στη ζούλα σε μια από τις αχυροκαλύβες που την βγάζανε οι παρακατιανοί, τον πάσαρε να τον μεγαλώσει σιωπηρά, ένας μουγκός βοσκός συγγενής της.Τα χρόνια περνούσανε γοργά και ο μπόμπιρας έγινε πια κοτζάμ παιδαρέλι και πολύ πηδηχτούλικο ,καθως δεν άφηνε προβατίνα για προβατίνα,αλλά και γιομάτο όνειρα για κάτι τις το καλύτερο, πέραν του αρμέγματος στο μαντρί του θετού του πατέρα.Μια μέρα λοιπόν, περνώντας έξω από μια καλύβα αλλιώτικη απ τι ς άλλες, με την επιγραφή «βοτάνια-ματζούνια-κλισματα-υπόθετα-ξεματιαστικά-μαγιοδεσίματα-τραπουλα-ταρρώ-καφές-γυάλα»,η οποία ανήκε σε κάποιο Γαλλικής καταγωγής αλχημιστή και Μάγο ονόματι Μέρλιν, που δεν είχε βέβαια σχέση με τα ομώνυμα του εσπεριδοειδή, σκέφτηκε να ρωτήσει, για τα μελλούμενα ,ώστε να ξέρει τι τον περίμενε εκτός μαντριού.Μόλις λοιπόν ήπιε το καφεδάκι του και τούμπαρε το φλιτζανάκι στο μικρό πιατάκι, περίμενε από τον Μάγο,να του ορμηνεύσει το κατακάθι. Εκείνος εξετάζοντας προσεχτικά το φλιτζάνι του,το βρήκε φίσκα στις κορώνες ,κάτι που τον παραξένεψε σφόδρα και για να το διασταυρώσει έριξε και τα χαρτιά. Όμως τα ίδια αποτελέσματα ! Παντού κορώνες, μικρές και μεγάλες !«Γε μπουγτζόβλαχε,για άνοιξε το στόμα σου!» ,του είπε κάποια στιγμή με πολύ τάκτ ,τσιμπώντας του ταυτόχρονα τα μάγουλα.Ο Αρθούρος,τότε υπακούοντας σαν υπνωτισμένος, άνοιξε διάπλατα το στόμα του, για να το εξετάσει ο Μάγος.«Δεν βλέπω πουθενά κογώνες,μόνο σάπια δόντια»,ψέλλισε εκείνος, ξύνοντας την ευμεγέθη καράφλα του.«Επομένως είσαι μούλικο, από βασιλική σπογά», συμπλήρωσε ,τραβώντας αμήχανα τα γένια του..«Ωστε είμαι Κορωνάτο μούλικο και δεν τόχα τόσο καιρό καταταλάβει?»,τον ρώτησε γιομάτος ψείρες αλλά και υπερηφάνεια ο Αρθούρος.«Ναι βγέ είσαι !»,του απάντησε εκστασιασμένος ο Μέρλιν,κάνοντας στη συνέχεια,μια βαθιά υπόκλιση μπροστά του.


SYNEXIZETAI
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

Re: ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ -( ΠΑΡΩΔΙΑ)

Δημοσίευσηαπό marakos » Τρί Μάιος 10, 2011 7:06 pm

ΕΠΕΙΣ 2
Όπως συνηθιζότανε από τις παραδόσεις των Κελτών εκείνα τα χρόνια, όταν κάποιος Βασιλιάς τους, μεγάλος ,η πόκετ-σάιζ ήτανε στα τελευταία του και δεν είχε αφήσει διάδοχο, θα έπρεπε να πετάξει το σπαθί του στη λίμνη του Άβαλον, για να το αρπάξει το χέρι της κυράς της λίμνης και να το πάρει μαζί της στο βυθό. Έτσι έγινε και με τον Ούθερ Πεντράγκον, πατέρα του Αρθούρου ,παρά τα δεκάδες μούλικα που είχε σπείρει στο Βασίλειο του .Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα ν αποχαιρετήσει τούτο τον μάταιο κόσμο, οι ευγενείς του, μαζί με όλη τη φάρα των αυλοκολάκων και παρακοιμώμενων, τον φορτώσανε άρον ,άρον ,πάνω στην ασπίδα του και τον κουβαλήσανε στις όχθες της λίμνης, περιμένοντας να τηρήσει την παράδοση και να πετάξει το σπαθί στο χέρι της κυράς της , που είχε ήδη αναδυθεί, για να το αρπάξει στον αέρα. ‘Όμως το μόνο σημείο, που μπορούσε να γίνει αυτό το τελετουργικό, ήτανε μια «ιερή» γωνιά της λίμνης, που ανάμεσα στην όχθη και σ αυτήν παρεμβάλετο ένας πλατύς και βαθύς βούρκος. Αφού λοιπόν ακούμπησαν με ανυπομονησία την ασπίδα στο έδαφος και μαζί μ αυτήν και τον ετοιμόρροπο μπερμπάντη Βασιλιά, περιμένανε τη στιγμή που θα εκσφενδόνιζε το σπαθί του με δύναμη προς τη λίμνη, ώστε στη συνέχεια να τεζάρει με την ησυχία του.Όμως ο καψερός,ήτανε τόσο αποκαμωμένος, που αφού κατόρθωσε με το ζόρι να το πετάξει ,στη συνέχεια έπεσε ξερός,δίχως να κλωτσήσει αγέρα.Το σπαθί, αφού διέγραψε μια μικρή καμπύλη τροχιά, έπεσε και καρφώθηκε στο μέσον του βούρκου. Τότε το χέρι της κυράς της λίμνης, αφού άνοιξε την παλάμη και τον καταφασκέλωσε έστω και αποθαμένο ,καταδύθηκε και πάλι μέσα σε αφρούς τσαντίλας.
Οι πάντες λοιπόν ,παρατώντας σύξυλο το πτώμα του Βασιλιά στα όρνεα που έσπευσαν για το κολατσιό τους, αρχίσανε να αλληλοσφάζονται μοβόρικα και χωρίς τάκτ ,για το ποιός θα πρωτομπεί στο βούρκο για να το ξεβουρκώσει και να γίνει Βασιλιάς.Αφού καθάρισε κάπως το τοπίο και η πτωμαΐνη είχε πια την τιμητική της, δυό που απόμειναν, πέσανε εκει μέσα περιχαρείς και αλαλάζοντες. Όμως η λάσπη ήτανε τόσο πυκνή και ρευστή ,που πήγανε σούμπιτο, σιτίζοντας για καιρό τις αιμοδιψείς βδέλλες .Από την επομένη κιόλας ,κάποιοι περαστικοί, στήσανε μια ταμπέλα,(από τότε άρχισαν οι ταμπέλες),ανορθόγραφα, ώστε να την διαβάζουνε όλοι.«ΟΠΙΟΣ ΤΡΑΒΥΞΕΙ ΤΟ ΣΠΑΘΗ,ΜΕΓΑΛΩΣ ΒΑΣΗΛΕΙΑΣ ΘΕ ΝΑ ΓΕΝΝΕΙ». Μαζεύτηκε λοιπόν κόσμος και ντουνιάς ,αλλά και κάθε καρυδιάς καρύδι σ εκείνη την όχθη και άρχισαν να πέφτουνε αβέρτα τα στοιχήματα ,για το ποιός θα έβγαινε αβδέλλωτος και ζωντανός απ το βούρκο, μαζί με το περιβόητο σπαθί. Στήσανε μάλιστα καντίνες καθώς και μπαρμπέρικα ,για την περιποίηση της κόμης μετα λουσίματος αλλά και ξεψειρίσματος, λόγω της απλυσιάς, που βασίλευε ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα. Εν τω μεταξύ ο Αρθούρος, είχε γίνει πολύ κολλητός του Μέρλιν που άρχισε να τον μαθαίνει με ένα μαγικό και ταχύρυθμο σύστημα γράμματα, την ώρα που ο προστατευόμενος του κοιμότανε του καλού καιρού. Υπνοπαιδεία ,με λίγα λόγια,χωρίς φροντιστήρια,διαβάσματα και τα τοιαύτα.

συνεχίζεται
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών


Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron