ας γράψουμε ιστορίες

ΤΑ ΠΕΖΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΚΟΥ

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

ΤΑ ΠΕΖΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΚΟΥ

Δημοσίευσηαπό marakos » Δευτ Νοέμ 17, 2008 10:42 pm

τα νεογέννητα

Παραμέριζε με αγένεια σχεδόν όσους στέκονταν μπροστά του,όμως κανείς δεν αποτόλμησε να διαμαρτυρηθεί.Φαινότανε τόσο γέρος μ εκείνη την τεράστια λευκή γενειάδα αλλά και γοργόφτερος στα βήματα του συνάμα, σχεδόν εξώκοσμος.
Έφτασε με λίγες δρασκελιές μπροστά στην αίθουσα που ήτανε αραδιασμένα τ ανθρώπινα γεννητούρια και άρχισε να τα παρατηρεί ένα πρός ένα απο με περισή προσοχή.
Δίπλα του οι γεννήτορες αλλά και συγγενικά πρόσωπα,απολάμβαναν το θέαμα σχολιάζοντας μ ενθουσιασμό και τον παραμικρό μορφασμό των καινούργιων ανθρώπων. Μόνο εκείνος ήτανε σκεπτικός και αμίλητος μέσα σε τούτη την σύναξη της χαράς και της αγαλλίασης.Κάποια στιγμή έτεινε το χέρι του δείχνοντας ένα αγοράκι που έκλαιγε γοερά."αυτός είναι" μονολόγησε αφήνοντας ένα δάκρυ να κυλίσει στ αποστεωμένα μαγουλά του."τι εννοείτε κύριε" ρώτησε μια νεαρή γυναίκα με ανοιχτόχρωμα μάτια,"είναι ο γιος μου,τρέχει τίποτα?"
Απόφυγε να της απαντήσει και έστρεψε το βλέμμα του αλλού.
"Σας ρωτάω" επέμενε εκείνη."έχει τίποτα το παιδί μου σεβάσμιε γέροντα που δεν το είδανε οι γιατροί?"Εκείνος έκανε τοτε στροφή επι τόπου και έβγαλε μεσα απο μια βαθειά τσέπη του ένα μεταλλικό σταυρό με αγκύλες στ άκρα."τι είναι τούτο άνθρωπε μου,τι θέλεις να μου πεις τέλος πάντων,εξήγησε μου επιτέλους !"
Τότε ο γέροντας στράφηκε προς την πλευρά των νεογέννητων και με τα μάτια δακρυσμένα ψέλλισε δείχνοντας τα."Ολα τούτα τα νεογέννητα,θα τα εξοντώσει το δικό σας νεογέννητο φράου Κλάρα και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξω τα μελλούμενα."
"Και ποιός είσαι γέρο που λες όλα αυτά τα ανισόρροπα για το γιο μου, ποιος είσαι?του φώναξε σχεδόν ουρλιάζοντας.Εκείνος τότε της γύρισε επιδεικτικά την πλάτη και άρχισε βιαστικά ν απομακρύνεται απο τον χώρο .
Μόνο για μια στιγμή γύρισε το κεφάλι πίσω για να ψελλίσει σχεδόν άψυχα "είμαι ο χρόνος κυρά μου, ο χρόνος". Ήτανε Απρίλης του 1889 στο Μπραούναου της Αυστρίας, γενέτειρας του ….Αδόλφου.

marakos
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

Δημοσίευσηαπό marakos » Δευτ Νοέμ 17, 2008 10:42 pm

Το πρώτο ΟΧΙ

Επειδή η Ιστορία δεν είναι αντικειμενική εκ των πραγμάτων και επειδή οι περισσότεροι σε τούτο το βιλαέτι έχουνε γνώμη ακόμα και για γεγονότα που δεν έζησαν,έτσι και εγώ εστω κι αγένητος τότε,θα εκφέρω και την δική μου γνώμη μου για το γνωστό ΟΧΙ και ποιός το πρωτόπε.
Δημοκρατία άλλωστε έχουμε και μπορούμε να λέμε και να γράφουμε ότι κατεβάσει η κούτρα μας..
Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν από ένα διανυκτερεύον περίπτερο στο Κολωνάκι,εκει κοντά στους καφενέδες που την αράζανε οι ξενύχτηδες με τα γκομενάκια τους και μετά ντουγρού για ….Αχ τι ωραία εποχή,για τους λίγους και παραλήδες ,αν και όλες οι εποχές είναι όμορφες για τη φάρα τους.
Ηταν ξημερώματα 28 οχτώβρη,όταν ο κόμης Γκρατσι πρεσβευτής της φασιστικής Ιταλίας,άραξε για λίγο την αλφα ρομέο του σ εκεινο το περίπτερο μιας και είχε ξεμείνει από καπνό.Πολύ φουμαδόρος και ντουμανιάρης ο τύπος,σαν τον γράφοντα να πούμε.
¨τι καπνό φουμάρετε κυρ πρέσβυ ,ρώτησε νυσταγμένα ο περιπτεράς. Μα το γνωστό φίλε μου ,αυτόν που αγοράζω κάθε μέρα, του απάντησε εκείνος χαριτολογώντας, ¨αλλά πολύ σύντομα θα έχεις και ιταλικό καπνό στο μαγαζί σου¨,συνέχισε με στόμφο. Αυτό φάνηκε περίεργο στο νυσταγμένο περιπτερά και πές πές πληροφορήθηκε μέσες άκρες πως σε λίγες μέρες δεν θα κάναμε μόνο εισαγωγή καπνού από την Ιτάλια αλλά και κοκορόφτερων φαντάρων.
Αυτό δεν μπορούσε να το σηκώσει ο τράχηλος του περιπτερά και άρχιζε να κραυγάζει λές και τον ληστέψανε, μαζεύοντας γύρω του ξενύχτηδες και περαστικούς.
Στριμώξανε λοιπόν το Γκράτσι σ ένα τοίχο και τον υποχρεώσανε να τους τα πεί όλα διαφορετικά θα τον βάζανε να πιεί με το ζόρι ρετσινόλαδο, όπως έκανε άλλωστε και ο ευσεβής Μεταξάς στους κουμουνιστές που είχανε δυσκοιλιότητα.
Ο Γκράτσι στην αρχή ήτανε ανένδοτος και το αρνήθηκε γεμάτος αηδία., αλλά οι δικοί μας από τη φύση τους δυσκοίλιοι του δώσανε με το ζόρι να πιεί το μισό μπουκάλι. Δεν πέρασαν που λέτε λίγα λεπτά της ώρας και ο ανθρωπάκος ξεφεύγοντας απ τους Ρωμιούς,έβαλε μπρός την Αλφα ρομέο του και με μεγάλη ταχύτητα κατευθύνθηκε του σκοτωμού ντουγρού για το σπίτι του. Όμως ήτανε μεγάλη η διαδρομή και έκρινε πώς δεν θα κρατιότανε ..έτσι χτύπησε την πρώτη πόρτα που βρήκε στο δρόμο του,κάπου κοντά στα εξάρχεια δηλαδής.¨παρακαλώ ανοίξτε μου,είναι ανάγκ稨.Με τα πολλά η πόρτα άνοιξε και εβγαλε το κεφάλι έξω ένας τύπος να τον κλαίνε και οι ρέγκες.
¨¨τι θέλεις ρέ εδώ πρωινιάτικα?¨¨ .τον ρώτησε χωρίς σαβουάρ βίβρ ¨¨αχ άνθρωπε μου δεν κρατιέμα騨απάντησε ο Γκράτσι κρατώντας μετα κόπου την κοιλιά του.
Τότε ο άλλος γουρλωσε τα τσιμπλιασμένα μάτια του και του έδειξε το κόκκινο φωτάκι στην πόρτα εξηγώντας του ότι ¨¨οι κοπέλες δουλεύουν τα βράδια ομορφόπαιδο και όχι τα άγρια χαράματα.¨¨
Ο Γκράτσι δεν κρατιότανε καθώς ειχε φθάσει στο απροχώρητο.. ¨¨σε παρακαλώ, δεν ήρθα για κορίτσια, ..για σκατιέρα ήρθα άνθρωπε μου ¨¨Ο τύπος τότε άρχισε να τσιρίζει νυχτιάτικα ξεσηκώνοντας τη γειτονιά «ε ΟΧΙ ρέ που θέλεις να μας λερώσεις τη λεκάνη μας και χωρίς να είσαι πελάτης.¨.
Αυτό ήτανε λοιπόν το πρώτο ΟΧΙ στους Ιταλούς και όλα τα άλλα είναι απλά φασιστική προπαγάνδα. εκείνων που πίνουνε ακόμα ¨¨Μεταξά¨¨και βρίσκονται μόνιμα σε κατάσταση μέθης
marakos
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

Δημοσίευσηαπό marakos » Δευτ Νοέμ 17, 2008 10:44 pm

ο αετός κι η πέρδικα

Μιά φορά κι ένα καιρό,όπως λέν στα παραμύθια,σε μια κόχη βράχου σ ένα ψηλό βουνό, ζούσε μονάχος του ένας περήφανος αητός.
Κάτω απ τα πόδια του ,απλωνότανε ένας πλούσιος κάμπος με κάθε λογής ζωντανά,απαραίτητα για την καθημερινή του τροφή ,απο χελώνες ως μικρά ζαρκάδια..
΄Ητανε μόνος εδώ και πολλά χρόνια αφού το ταίρι του το είχανε σκοτώσει κυνηγοί.Δεν υπήρχε κανένας άλλος αητός εκει γύρω για να κάνουνε παρέα και ένοιωθε πολύ μεγάλη μοναξιά."αχ να είχα κάποιον να μιλήσω,να πούμε έστω δυο κουβεντούλες"έλεγε πάνω στον καυμό του και στην μοναξιά που βολόδερνε μέσα του.
Ομως τοσο τα ζώακια όσο και τα πουλιά δεν θέλανε κουβέντες μαζί του γιατί τον φοβόντουσαν.
Όποτε λοιπόν έκανε την τσάρκα του στους ουρανούς και έπεφτε η σκιά του στη γή,τρέχανε όλα πανικοβλημένα να κρυφτούνε.Εκείνο λοιπόν το πρωινό,άνοιξε ξανά τις μεγάλες του φτερούγες όπως έκανε κάθε μέρα."τα ίδια και τα ίδια,φαί,χώνεψη και ύπνος, σκέτη ρουτίνα η ζωή μου"μονολόγησε με θλίψη κάνοντας την συνηθισμένη του δρασκελιά στο κενό.Μετά άνοιξε τις φτερούγες του και άρχισε απο ψηλά πλανάροντας να ψάχνει για κάτι το φαγώσιμο.
Κάποια στιγμή το μάτι του είδε μια χελώνα που πάσχιζε να κρυφτεί κάτω απο ένα θάμνο."πάλι χελώνα γαμώτο,δεν θέλω μια απ τα ίδια,μόλις που χώνεψα τη χθεσινή και φτύνω ακόμα καβούκι"
Την άφησε λοιπόν ήσυχη στο αργό βάδισμά της και συνέχισε απο ψηλά να ερευνά τον κάμπο με τα διαπεραστικά του μάτια.Εδώ ο μεζές,εκεί ο μεζές,που ειν ο μεζές?
"Α..ααα αυτό μάλιστα,μιά πέρδικα!..πρώτης τάξεως μεζές και καρδαμωμένηηηη,ας κάνουμε λοιπόν την εφόρμηση μας".
Μάζεψε που λέτε τις μεγάλες φτερούγες και άφησε τό σώμα του να πέσει σαν μολύβι στη γη,..μετά τίς άνοιξε απότομα και προσγειώθηκε πολύ κοντά της.
Ομως καθώς έπεφτε απο ψηλά,κάτι πήρε το μάτι του,...μιά αλεπού που είχε στήσει καρτέρι στο γεύμα του." έ κυρά Αλεπού τι κάνεις εδω πέρα,δεν είδες τη σκιά μου πάνω στη γή?
Πού να την δώ Βασιλιά μου, έχω μια τέτοια πείνα,που δεν βλέπω τίποτα .παρα μόνο τούτη την αφράτη πέρδικα."Κάνε στην άκρη μη σε κάνω κομμάτια με το ράμφος μου και τα γαμψά μου νύχια" της απάντησε εκείνος οργισμένα .¨¨Δίνε του λοιπόν χωρίς δεύτερη κουβέντᨨ.
Η αλεπού. όμως αν και "πονηρή",φέρθηκε εντελώς χαζά και δεν έδωσε σημασία στα λόγια του διπλαρώνοντας την άτυχη πέρδικα.Ο αητός λοιπόν τα πήρε στο κρανίο και με ένα σάλτο βρέθηκε πάνω στην ράχη της,αρχίζοντας να της ξεκολλάει τρίχες και δέρμα απο πάνω της.Την έκανε καλοκαιρινή με λίγα λόγια.Εκείνες τις στιγμές του αλεπουδομαδήματος,η πέρδικα βρήκε την ευκαιρία να το βάλει στα πόδια για να γλυτώσει κι απ τους δύό.
Αφού λοιπόν ξεμπέρδεψε με την αλεπού ο αητός,άρχισε να ψάχνει για την πέρδικα.Εδώ η πέρδικα,εκεί η πέρδικα.. να η πέρδικα.Την ξετρύπωσε την έρμη χωμένη σ ένα λαγούμι."με λαχάνιασες χοντρούλα και μου άνοιξες πιο πολύ την όρεξη,τώρα πια τρέχουνε τα σάλια μου,δεν την γλυτώνεις πια".Εκείνη τρέμοντας έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας το τέλος.Και τότε, πέντε μικρά κεφαλάκια φάνηκαν κάτω απο το κουρνιασμένο της σώμα."μπά τι είναι τούτα δώ που ξεπρόβαλαν κάτω απ τα φτερά σου κυρά πέρδικα?".Η πέρδικα προσπάθησε να τα κρύψει απ τα μάτια του αητού,αλλά δεν γινότανε.Βλέπετε τα μικρά πουλάκια ήτανε περίεργα."φάε εμένα Βασιληά των πουλιών,άσε τα μικρά μου να ζήσουνε σε παρακαλώ".
Ο αητός έριξε ένα αγέρωχο βλέμμα στη μάνα και μετά χαμήλωσε το κεφάλι ...πρώτη φορά έβλεπε μικρά πουλάκια να τρέχουνε άφοβα γύρω του."Με προβλημάτισες πέρδικα,άν σε φάω πώς θα ζήσουνε τα μικρά σου?".Εκεινα εν τω μεταξύ είχαν αρχίσει ένα τρελό χορό γύρω απο τον Βασιλιά των πουλιών τιτιβίζοντας χαρούμενα.Κάποια απο τα πιο ζωηρά άρχισαν να περιεργάζονται τα δυνατά του πόδια και να τσιμπούνε τα ακονισμένα του νύχια.
"χαχαχαχα,πλάκα έχουνε τα μικρά σου,άχ τι μου θύμισες χοντρούλα,τί μου θύμισες".Γυρισε το κεφάλι του σε άλλη μεριά και δάκρυα κύλισαν απ τα μάτια του.Εκείνη ξεθάρρεψε και τον πλησίασε."Τι σου θύμισαν άρχοντα μου,πες μου σε παρακαλώ,το δικαιούμαι σαν τελευταία μου επιθυμία".
Δεν ήξερε πως ν αρχίσει την ιστορία του,ήτανε πρώτη φορά που άνοιγε την καρδιά του σε κάποιον."Η δύστυχη η αετίνα μου κλωσούσε το αυγό μας,περιμέναμε το αητοπουλό μας και...".Είχε σκύψει το κεφάλι του και ένας κόμπος του είχε κλείσει τον λαιμό,ενώ εκείνη κόπιασε πιο σιμά του.
"Συνέχισε μη σταματάς σε παρακαλώ,συνέχισε αητέ,και τί έγινε λοιπόν,τί έγινε?" Εν τω μεταξύ τα μικρά είχαν απομακρυνθεί απο κοντά τους πάνω στα παιχνίδια τους και δεν τα είχανε πάρει είδηση."τα παιδιά μου,τα παιδιά μου".Εκείνος γύρισε πρός το μέρος της και σπρώχνοντας την με το ένα φτερό την υποχρέωσε να ανέβει στη ράχη του."κρατήσου καλά πέρδικα,θα τα βρούμε μην ανησυχείς".Αμέσως μετά το μεγάλο πουλί άνοιξε τα φτερά του και με ένα σάλτο απογειώθηκε για να τα εντοπίσει απο ψηλά."ζαλίζομαι Βασιληά,ζαλίζομαι".Ξαφνικά κατω απ τα πόδια τους κάτι σάλεψε μεσα στα ψηλά χόρτα,..ένα φίδι."Νά,βλέπω και τα μικρά σου,είναι πολύ κοντά στο ερπετό,τους την έχει στημένη,κρατήσου κατεβαίνω".
Με ένα "βολ πλανέ" το μεγαλο πουλί χαμήλωσε πάνω απ τον στόχο του,ενω η περδικα με κλειστά τα μάτια ίσα που συγκρατιώτανε στην ράχη του.Το φίδι βέποντας την σκιά του να μεγαλώνει όλο και πιό πολύ και να το σκεπάζει,έβγαλε ένα σφυριχτό ήχο που ακούστηκε ανατριχιαστικά μέχρι τα μικρά πουλάκια.Εκείνα αμέσως κούρνιασαν το ένα δίπλα στ άλλο κατατρομαγμένα περιμένοντας το τέλος τους
Ο αητός όμως δεν άφησε περιθώρια και προσγειώθηκε κατ ευθείαν πάνω στο κεφάλι του ,αποκόβοντας το με ορμή απ το υπόλοιπο σώμα .
Η πέρδικα γύρισε το κεφάλι της γεμάτη αποστροφή για το ερπετό,ενώ τα μικρά τρέξανε χαρωπά προς το μέρος της."έσωσες τη ζωή των παιδιών μου και σ ευχαριστώ,είσαι πραγματικός Βασιλιάς αητέ.Τώρα μπορώ να πεθάνω ησυχη".Εκείνος άφησε το κεφαλι του φιδιού στην άκρη και πλησίασε με το αργό και άχαρο του βάδισμα προς το μέρος της."ποτέ δεν θα στερούσα μια μάνα απ τα παιδιά της,ακούς ?"
Τα δύό πουλιά κούρνιασαν δίπλα δίπλα μέχρι που τ αστέρια έλαμψαν στο στερέωμα."μπορώ να μείνω κοντά σας απόψε?.."της είπε σχεδόν παρακλητικά.Εκείνη έτριψε συγκινημένη το ράμφος της στο δικό του ."μα και βέβαια γενναίε μας,μπορείς να μείνεις όσο σου κάνει κέφι,αλλά ήσουνα πεινασμένος το ξέχασες?"
Ο αητός γύρισε και την κοίταξε τρυφερά στα μάτια,ενώ με τις μεγάλες του φτερούγες σκέπαζε μητέρα και παιδιά,"μα ξέχασες το φίδι καλή μου,ήτανε πρώτης τάξεως μεζές και με χόρτασε για τα καλά"
Οταν ήλιος φάνηκε πίσω απ τα βουνά,το μεγάλο πουλί άπλωσε ξανά τα φτερά του για την καθημερινή του αναζήτηση,αφήνοντας πίσω του μια καινούργια οικογένεια να τον περιμένει.
Πέρασαν μήνες και τα δυο πουλιά δέθηκα με μεγάλη αγάπη και συντροφικότητα έστω κι αν έλειπε απο τη σχέση τους το ερωτικό στοιχείο.Πάντα εκείνος φρόντιζε για την ασφάλειά τους,αλλά και εκείνοι του έδιναν την θαλπωρή μιας οικογένειας που τόσο του είχε λείψει.Μια μέρα λοιπόν που τα περδικόπουλα μεγάλα πια είχανε φύγει απο κοντά της και έμενε μόνη,ο αητός της δεν φάνηκε πάνω απ τον κάμπο.
Πέρασε καιρός και γερασμένη πιά έσερνε τα πόδια της περιμένοντας το τέλος της με συντροφιά της τίς αναμνήσεις της.Δεν μπορούσε να τρέξει ,έρμαιο πιά του κάθε σαρκοφάγου.
Ακουσε ένα θόρυβο πίσω απ τα ψηλά χόρτα να πλησιάζει,.....ήτανε η αλεπού."χαχαχαχα..ψοφολόγησε ο προστάτης σου απο βόλια κυνηγών δεν τ άμαθες?,χαχαχα..να δούμε τώρα τι θα κάνεις γεροπέρδικα."
Εκανε ένα βήμα ακόμα πρός εκείνη που ανήμπορη είχε στρέψει το κεφάλι προς το ουρανό,με την ελπίδα στο βλέμμα της...
Και τότε μια μεγάλη σκιά σκέπασε τον κάμπο,μια πελωρια σκιά ατέλειωτη,τεράστια.Η αλεπού αμεσως το έβαλε στα πόδια,γνωρίζοντας του τι θα επακολουθούσε.Ομως δεν φαινότανε εκείνος,παρα μόνο η σκιά του,μιά σκιά χωρίς υπόσταση που είχε σταθεί πάνω της και την σκέπαζε στοργικά.Ενοιωθε τόσο ζεστά,τόσο όμορφα..."ελα αγαπημένη,έλα να πετάξουμε παρέα ψηλά στ αστέρια,..εκεί ζω πιά,έλα ακολουθησέ με".
Η τελευταία εικόνα που πρόλαβε να δεί πρίν σφαλίσουν τα μάτια,ήταν ότι απόκτησε.. αετίσια φτερά. Δυο τεράστιες σκιές πλανάρησαν για λίγο πάνω απ τον κάμπο σβύνοντας αχνά προς την πλευρά του ήλιου..Ηταν οι σκιές δυο ερωτευμένων αετών στο πέταγμα τους προς την αιωνιότητα.

MARAKOS
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

Δημοσίευσηαπό marakos » Τρί Νοέμ 25, 2008 9:01 pm

δυο μάτια αγγελικά

Το δάκρυ μου κύλησε πάνω στο κιτρινισμενο άλμπουμ που ξεφύλλισε η ψυχή ,φέρνωντας πίσω απ το πανέρι της μνήμης εικόνες ζωντανες απο το χθές
Ητανε ολόφωτο εκείνο το σαλόνι που διαβηκα στα εικοσιοκτώ μου.Ντυμένος πολυ απλά και με τις γουνινες μπότες της αεροπορίας, πηγα να ευχηθώ στην ξαδέλφη πουχε γεννεθλια.Τσουρμο τα κοριτσόπουλα που να μη χορταινει ανθρώπου νους την ομορφάδα και την ευωδιά της νεανικής τους σάρκας...Αυτοσυστήθηκα χαμογελώντας..καλησπέρα σας δεσποινίδες μου, με λένε Μάριο...Τότε αρχισαν να τιτιβίζουν όλες μαζι σαν τα σπουργίτια καλώντας με με γέλια να καθίσω κοντά τους.
Χαμογέλασα και πλασαρήσθηκα στην πανεμορφη παρέα τους.Αρχισανε να γελάνε με τις γκριμάτσες και τα χωρατά μου,έγινε πανδαιμόνο στην κυριολεξία.Βλέπετε ήμουνα ενας εξωστρεφης νεαρουλης που χαιρότανε παντοτε την συντροφιά και την κουβεντούλα με τό άλλο φύλλο.
Σε λίγο κι άλλες κοπελες ηλθανε γύρω μας.Τα αλλα παλικαρια καθησμενα απεναντι μας αμίλητα χωμενα στα ακριβά τους κουστούμια ,απλα παρακολουθουσανε χωρίς να συμμετεχουν στο πανηγυράκι .
Και τότε το μάτι μου,επεσε στο μικρό σαλονάκι δίπλα.Ενοιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά στο στέρνο.Ε που πας Μαριε,γιατι μας αφήνεις,ακουστηκε απο την ομήγυρι.Ομως η ψυχή κατηυθηνε γοργά τα βηματά μου πρός τα εκεί.
Ητανε καθισμενη διπλα σε μια φίλη της και χαμογελουσε.Απεναντι της ενας πανέμορφος νεαρός και αρκετα καλοντυμενος δεν χορταινε να την γδυνει με τα μάτια. Ητανε μια καλονή στ αλήθεια,
η πο ομορφη γυναικα που ειχα δεί στη ζωή μου.Ορθιος έτεινα το χέρι στις δυο κοπέλες μην αφήνωντας απο τα μάτια την Θεά μου..."ποτέ σ ενα τόσο μικρό χωρο δεν συναντα κανεις τοση πολύ ομορφιά" ψέλλισα γοητευμένος
"Αυτα τα λέτε για να ρίξετε τις γυναίκες κύριε?" είπε σχεδον θυμωμένα Εκείνη.Καθισα δίπλα της ακάλεστος στριμωχνωντας τες σχεδόν."Εσένα θέλω να ρίξω ομορφια μου,ψυθίρισα κοιταζωντας την στα μάτια,μόνο εσένα"..μας εχετε στριμώξει για τα καλά το ξέρετε ειπε σχεδον ωρυόμενη η φίλη της.εγώ παω μεσα Μαρία,ειναι θρασύτατος και αγενής.Τοτε μου έριξε μια αγρια ματιά ο ακουνητος,ακινητος και αγέλαστος μορφονιός απο απέναντι θρονιασμένος στην πολυθρόνα του .Ητανε δίμετρος αλλα ψοφίμι στην ψυχή,θα τον εκανα του αλατιού αν μου κουνιότανε.
Του έριξα λοιπον και εγω ενα βλέμμα υπο γωνία, δινοντας του να καταλαβει πως επρεπε να μας αφησει μόνους.Απειροελάχιστος ο χρόνος για να καταθεσεις τα ονειρά σου στα πόδια μιας Θεάς,απειροελάχιστος.Περασαμε τρεις ωρες δίπλα δίπλα γελωντας και κοιταζωντας ο ενας στα ματια τον άλλο.
Της εδωσα ενα ζεστό φιλί οταν αποχαιρετιστήκαμε εξω απο την πορτα του σπιτιού της.Τοτε συνηθίζαμε να συνοδευουμε την ντάμα μας κοντα στην πορτα του σπιτιο της και φευγαμε μονο οταν εκεινη δρασκελιζε την εισοδο.
Μια εβδομαδα συναντιομασταν καθημερινα μετα το τελος της δουλειας της.Ημουνα φουλ ερωτευμενος και υψιπετουσε το κιτρινο σκοντακι μου με πλοηγό τα ματια της που ήτανε φαροι στις διαδρομές μου για να την συναντησω..
Στο κρεβάτι μου άγρυπνος περιμενα να φέξει και μετα να σκοτεινιάσει για να την παρω στην αγκαλιά μου.Εξυπακουεται οτι η σχεση μας ητανε σχεδον πλατωνική.οχι μπαστε σκυλοι κι αλλεστε με το καλησπέρα.....υπηρχε εισαγωγή στο παιχνίδι του ερωτα..υπηρχε αναμονή...καρτερικότητα..ιδρωτας πολύς..υπήρχε φλέρτ.
Αρχες της δευτερης εβδομάδας δεν άντεξα..πηγα σπίτι της να την ζητήσω χωρις μάλιστα να το γνωρίζει εκεινη
Με λένε Μαριο και αγαπω την κορη σας,ειπα με θράσος στους εμβρόντητους γονιους της,θελω να την κάνω ταιρι μου για πάντα.Εκεινη έλειπε.. ητανε διπλα σε μια θειά της.
Μαρίαααα.. ενας κυριος ειναι εδω και λέει ακαταληπτα πράγματα,ελα αμέσως..της ειπε ο πατερας της κλεινοντας με απογνωση το τηλέφωνο
Γνωρίζεστε πολυ καιρό?εθεσε το ερωτημα η μητέρα της.Μονο μια εβδομάδα αρχόντισσα .. ειπα ριχνωντας μια κλεφτη ματιά σε μια φωτογραφία της καλης μου που στολιζε τον τοίχο του σαλονιού.
Αυτες τις μποτες μετα γουνακια γυρω γυρω ειναι της μόδας νεαρέ μου?Οχι.. δεν ακολουθω μοδες εγω κυρία,αλλα οτι μ αρεσει απάντησα.Τις φορουσα στο μεταγωγικό οπως και το αλλο πληρωμα να μη παγωνουνε τα πόδια στους -40.Ωστε αεροπορος...!?Παληα ημουνα για λίγο..τωρα ειμαι τραπεζικος αλλα μετρανε και εκεινα τα χρονια στη συνταξη,δεν πηγανε χαμενα.
Ανοιξε η πορτα του παραδείσου στα ξαφνικά.Ητανε η Θεά μου με τα ματια έξω απο τις κογχες..εσύ εδώ?Ηλθα να σε ζητησω Μαράκι για γυναίκα μου!Και χωρις την δικη μου συγκαταθεση???,πρωτάκουστο!!!.Σε γνωριζω τόσο λίγο Μαριε,τόσο λίγο.Σ αγαπω Μαρία και σε θέλω ,ειπα με σιγουριά στη φωνή.Μαριε σε συμπάθησα πολύ δεν το αρνούμαι αλλα..δεν σ αγαπώ ακομα.Θα μ αγαπήσεις και εσυ καλη μου,αρκει να νοιωθεις μεσα στην ψυχή σου μια μικρη φλογίτσα..θα την κανω φωτιά που θα θεριέψει και θα φτάσει στα ουράνια ,νασαι σιγουρη!
Ειμαι ανθρωπος με συνέπεια και εντιμότητα ,δεν θα σε απογοητευσω.Αυτά βγαίνανε απ την ψυχή μου,αυτα έλεγα..
Αν δεν με θέλεις για αντρα σου,θα φυγω χωρις να σ ενοχλησω ξανά,χωρις να πεσω στα πόδια σου....θα πονέσω το ξέρω,θα υποφέρω....αλλά θα το αντέξω,θα επιβιώσω.
Σηκωθηκα , αποχαιρετησα τους γονείς της και κατευθυνθηκα με βήμα σίγουρο προς την έξοδο,αλλα με τη καρδιά κομμάτια.
Γυρισα και την κοιταξα για μια στιγμή στα μάτια ,ητανε δακρυσμένα,εκλαιγε γοερά η ψυχή της
Αντίο άπιαστο ονειρό μου ψέλλισα..αντίο.Τα ματια μου ειχανε βουρκώσει και ψυχή μου κουρέλι που ανεμιζε στους ανέμους της απαξίωσης.Κρατησου κερατά,δεν ήτανε τυχερό..κρατησου ειπα στο μέσα μου ,πες πως εχεις λοκατζηδες πισω και πρεπει να το προσγειώσεις με ασφάλεια στο πρωτο αεροδρόμιο το ρημάδι,κοψε στροφές,πέσε διαδρομο,φούλαρε,σηκω μύτη,αναστροφή κινητηρες, ..έλα κάθαρμα θα τα καταφέρεις οπως τότε...θα τα καταφέρεις (βλ η πτήση του νεοσσού)
Τοτε ενοιωσα ενα δυνατό τραβηγμα στο μπουφάν μου.Που πάς χωρίς εμένα Μαριε,που πας?Μουχες υποσχεθει πως ποτε δεν θα μ αφηνες μόνη το ξέχασες?
Ξεχασες το τραγουδάκι μας"μη φοβασαι,μη φοβασαι στο πλευρό μου πάντα θασαι"?
Γυρισε τοτε προς τους γονείς της..το θέλω αυτο το παιδί,εχει πολυ παλικαριά μεσα του,νοιωθω σγουρια διπλα του..τον θέλω για αντρα μου,τον θέλω για πάντα.

ΥΓ Σε τρεις μηνες αρραβωνιαστήκαμε,σε έξη παντρευτηκαμε και 23 ολοκληρα χρόνια ζησαμε την ευτυχία ο ένας δίπλα στον άλλο ΑΧΩΡΙΣΤΟΙ,μεχρι που ο χάρος με ζήλεψε..και μου την πήρε 26-11-1999
Ητανε μόλις 45 χρονών

marakos

http://users.forthnet.gr/ath/mariosru/
[/b]
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

η ταμπέλλα

Δημοσίευσηαπό marakos » Παρ Δεκ 12, 2008 4:14 pm

Μη σε μέλει ο άλλοι φίλε
τι "ταμπέλα" θα σου βάλουν,
αν σε πούν "μπουρζουαζία"
η "φασίστα" ή κάτι άλλο..

παντελώς αγνόησέ τους
άν σου βάλουνε και πάγο,
μιας και δεν νογάν οι δόλιοι
και αρμέγουν ως και ..τράγο

Μόνο μια "ταμπέλα" πρέπει
στη ψυχή βαθιά να έχεις,
"άνθρωπος" θαρρώ να γράφει
και για άνθρωπο να τρέχεις

marakos

ΤΟ ΜΕΛΛΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΘΕΣ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΊΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΔΙΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΘΗΛΩΝΕΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ
ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΠΡΟΔΩΜΕΝΑ ΜΑΣ ΝΙΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥς ΜΑΣ ΣΤΕΝΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ,ΤΙΣ
ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΜΑΣ
ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ,ΛΙΓΑ Η ΠΟΛΛΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ
ΜΙΚΡΕΣ Η ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΕΠΑΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΤΥΑΡΙΕΣ ΧΩΜΑ
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

οι χειροπέδες

Δημοσίευσηαπό marakos » Τετ Δεκ 17, 2008 11:19 pm

-έλα κέντρο μ ακούς?

-έλα Ζ007,τι έγινε?

-πιάσαμε ένα κουκουλοφόρο να τα κάνει λίμπα πέριξ της Βουλής

-του αφαιρέσατε την κουκούλα?

-του τη βγάλαμε με το ζόρι,γιατί είχε χοντρό σβέρκο

-μήπως σας έφερε αντίσταση?

-μπα ,απεναντίας μας ζητούσε και συγνώμη

-δηλαδή?

-έλεγε ότι δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε

-μα αφού έκανε βιαιοπραγίες ,πως δεν καταλάβαινε?

-είπε ότι το κατάλαβε αργά και ότι αναλαμβάνει τις ευθύνες που του ανήκουνε

-έτσι ακριβώς σας είπε Ζ007?

-ναι κέντρο,έτσι ακριβώς μας είπε

-περίμενε Ζ007,αυτό με προβληματίζει

-κέντρο, περιμένω εντολές

-έλα Ζ007 με ακούς?

-σ ακούω κέντρο

-σας είπε τι δουλειά κάνει?

-μας είπε πως δεν δούλεψε ποτέ στη ζωή του

-ωχ, χειριστείτε το με περισσή προσοχή

-δηλαδή τι να τον κάνουμε τον τύπο?

- φαίνεται επικίνδυνος?

-μπα καθόλου, την έχει αράξει στο παγκάκι και κοιμάται του καλού καιρού

-ωχ αυτό με προβληματίζει ακόμα πιο πολύ…

-ε τότε να του περάσουμε τις χειροπέδες…

-τρελαθήκατε,θα βάλετε χειροπέδες σ ένα πολίτη που δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε και που αναλαμβάνει τις ευθύνες που του ανήκουν ,ενώ κοιμάται όρθιος?

marakos
[/b]
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

το κλάδεμα

Δημοσίευσηαπό marakos » Δευτ Δεκ 22, 2008 10:31 am

-έλα κέντρο μ ακούς?

-έλα Ζ007,τι έγινε?

-το δέντρο…

-ποιο δέντρο Ζ007 ?

-αυτό στο Σύνταγμα

-μήπως το ξανακάψανε οι κουκουλοφόροι?

-όχι δα, έχει μπόλικες ασπίδες γύρω του

-ε τότε τι ακριβώς συμβαίνει με το δέντρο?

-έχει σκαρφαλώσει πάνω του κάποιος

-μήπως για διαμαρτυρία Ζ007?

-όχι κέντρο, για κλάδεμα ανέβηκε

-δεν είμαστε στα καλά μας, για επανέλαβε..

-για κλάδεμααααααααααα

-εδώ κάναμε αμάν να το γλυτώσουμε από δεύτερο κάψιμο…

-μα δεν θα το κάψει, θα το κλαδέψει μας είπε

-για δώσε μου πλήρη περιγραφή του τυπά

-είναι ωραίος, καλογυμνασμενος, με μακριά χέρια και ασπρομάλλης

-και έπιασε δουλειά σαν κηπουρός?

-και με μεγάλη πείρα απο κλαδέματα ,όπως μας δήλωσε

-για ρώτησε τον, από πού απόκτησε την πείρα στα κλαδέματα?

-τον ρώτησα κέντρο,γιατί έχω σαν χόμπι την κηπουρική

-και τί σου απάντησε?

-..απ το ποδόσφαιρο

marakos
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

το κλάδεμα

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Δεκ 22, 2008 6:53 pm

-έλα κέντρο μ ακούς?

-έλα Ζ007,τι έγινε?

-το δέντρο…

-ποιο δέντρο Ζ007 ?

-αυτό στο Σύνταγμα

-μήπως το ξανακάψανε οι κουκουλοφόροι?

-όχι δα, έχει μπόλικες ασπίδες γύρω του

-ε τότε τι ακριβώς συμβαίνει με το δέντρο?

-έχει σκαρφαλώσει πάνω του κάποιος

-μήπως για να κρεμάσει τα σκουπίδια του?

-όχι κέντρο, για κλάδεμα ανέβηκε

-δεν είμαστε στα καλά μας, για επανέλαβε..

-για κλάδεμααααααααααα

-εδώ κάναμε αμάν να το γλυτώσουμε από δεύτερο κάψιμο…

-μα δεν θα το κάψει, θα το κλαδέψει μας είπε

-για δώσε μου πλήρη περιγραφή του αναρριχιτή

-είναι ωραίος, καλογυμνασμενος, με μακριά χέρια και ασπρομάλλης

-και έπιασε δουλειά σαν κηπουρός?

-και με μεγάλη πείρα απο κλαδέματα ,όπως μας δήλωσε

-για ρώτησε τον, από πού απόκτησε την πείρα στα κλαδέματα?

-τον ρώτησα κέντρο

-και τί σου απάντησε?

-..απ το ποδόσφαιρο

Marakos
Επισκέπτης
 

ONLY FOR MEN

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Δεκ 26, 2008 11:53 am

ʼντρες κάθε ηλικίας υποφέρουν, επειδή κάποια τσαπερδόνα τους απέρριψε είτε εξ αρχής,είτε στην πορεία της σχέσης τους.
Με λίγα λόγια ,πονάνε και πέφτουνε σε μαρασμό για κάτι τέτοιο. Μεγάλος ο νταλκάς, ο χωρισμός πώς να το κρύψουν άλλωστε
Το μνί δεν ξεχνιέται εύκολα αγόρια μαδημένα, αφού είναι κατ εξοχήν το υπέρτατο όπλο των θηλυκών και το χρησιμοποιούν με πολύ μαεστρία από την δημιουργία του κόσμου (διάβαζε GENESIS)
Όμως η απόρριψη είναι κάτι το εντελώς φυσιολογικό στη ζωή μας, όπως και η αποδοχή μας απο τρίτους.
Στην πραγματικότητα έχει θιγεί ο εγωισμός μας και τίποτα περισσότερο. Νομίζουμε ότι αρέσουμε σ όλους και ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου.
Όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, καθώς υπάρχει στη μέση εκείνο το ρημάδι το ¨κλίκ¨ ή ¨η χημείᨨ όπως το λένε πιο σικάτα στα καλόφημα στέκια
Εγώ να δείτε πόσες φορές έχω φάει την πατσαβούρα στα μούτρα, όχι τόσο λόγω ευμορφίας μου, (αφού ήμουνα περιζήτητος εραστής,τόσο για σωσίβιο αλλά και για αντιανεμικό ώστε να μη τους χαλάει ο αέρας τα μαλλιά) αλλά λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα μου που συνήθως πανικοβάλει τα θηλυκά ,αλλά και της παιδικής μου ψυχής που πολλές δεν είχανε την υπομονή να αναμείνουνε την ενηλικίωση της.
Όμως υπήρξαν και κυρίες του ελέους που με ανέχθηκαν και είπαν μέσα τους,¨καλό είναι τούτο το κουμάσι για να σπάμε πλάκα και να περνάμε καλά¨.. και εκεί την πάτησαν, γιατί δεν είμαι καθόλου μα καθόλου ένα εύκολα αναλώσιμο ζωάκι…απεναντίας ήξερα τι ήθελα και τί ζητούσα στη ζωή και αφού τις άφηνα να εκδηλωθούν παντοιοτρόπως,τις σουτάριζα ευθύβολα και ανευ επαναφοράς της μπάλας στο κέντρο του γηπέδου.Επίσης ποτέ μα ποτέ δεν έκανα σχέση με κάποια επειδή με ήθελε εκείνη και μόνο.(και εκεί είναι που την πατάνε οι περισσότεροι)
Έπρεπε να την θέλω και εγώ, βεβαίως βεβαίως και του Θεμιστοκλέους.. Αλλωστε δεν ήμουν της κατηγορίας ,όπου βρούμε τρούπα να την βουλώσουμε δά (κι εκει την πατάνε οι πολλοί επίσης)
Όσες φορές λοιπόν μου έδωσαν τα παπούτσια στο χέρι, αφού εσωκλείστηκα φυσιολογικά μέχρι να.. σαραντίσω,στη συνέχεια έβγαλα τις πλερέζες και ξεκίνησα την αναζήτηση μου για κάτι καινούργιο και ζωογόνο για μένα, κάνοντας ένα DELETE στο χθές.
Δεν αναζητούσα κρέατα , αλλά γυναίκες με προσωπικότητα, ευαισθησίες, ευρύτητα πνεύματος και ήθελα πάνω απ όλα να με εμπνέουνε.Δηλαδής εκτός απ το μούσι μου, ήθελα και τη.. μούσα μου.
Απορρίφτηκα πολλάκις ,αλλά τελικά πάντα στεκόμουν στα πόδια μου σαν τον γάτο που πέφτει απο τα ψηλά..
Γιαυτό εύχομαι στους απορριφθέντες να μη το βάλουνε κάτω και να ξανοιχθούνε στις θάλασσες της αναζήτησης για κάτι το καινούργιο και ξεχωριστό.Κάτι που να αξίζει να το εχουνε πλάι τους για μια ολάκερη ζωή.
Οσες φορές λοιπόν κι αν απορριφθούν ,να συνεχίσουν απρόσκοπτα την αναζήτηση τους για την Ιθάκη.Η ζωή δεν σταματάει με τις απορρίψεις, παρα μόνο με τις ρίψεις. Δηλαδής ν αποφεύγουν να περνάνε κάτω απο μπαλκόνια ,μη και τους έρθει κατακέφαλα κανένας Ζαχόπουλος

Μαράκος
ο αιώνιος γ-εραστής
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό marakos » Τετ Δεκ 31, 2008 6:35 pm

Καντίρ,ένας μικρός άγγελος



Θυμάμαι το χαμόγελό του,τα πανέμορφα ματάκια του,τα μικρά του χεράκια να σέρνουνε ποικιλόχρωμες γραμμές με τα χρωματιστά μολύβια που δώσαμε σ όλα τα παιδιά.
Ητανε μια εκδήλωση στο Γκάζι για τα 15 χρόνια που έκλειναν ¨οι γιατροί του κόσμου¨
Κόσμος απειροελάχιστος..περισσότερο πρόσφυγες και προσφυγόπουλα καθώς και εθελοντές .
Είχαμε πολλές εκδηλώσεις για τα μικρά παιδιά που φιλοξενούσαμε και που τα περισσότερα έπασχαν απο κάθε μορφής καρκίνου και λευχαιμίας,φονικά "δώρα " των νεοατλάντων "σωτήρων".Σε μιά απο αυτές τις εκδηλώσεις,είχα την τιμή να τους κάνω μάθημα σκιτσογραφίας.
Αρχισαν λοιπόν όλα μαζί να σχεδιάζουν με πολύ κέφι αλλά και βιασύνη,λες και γνωρίζανε πώς τους απόμενε λίγος χρόνος μέχρι ν αποκτήσουνε φτερά για ένα άλλο κόσμο.
Είδα τόσα πολλά παιδικά χαμόγελα, όσα δεν είχα δει σ ολάκερη τη ζωή μου μέχρι τότε.
Μαζί τους και μικρός Καντίρ με την τεράστια μωβιά γλώσσα,που κάθε μήνα του την 'ψαλιδίζανε' για να μη πάθει ασφυξία.Μια εικόνα αληθινά φρικτή που μ έκανε πολλές φορές ν αναλογισθώ για την ποιότητα του 'πολιτισμένου' κόσμου μας. Ο μικρός Καντίρ είχε για συνοδό μόνο τον πατέρα του,καθως η μάννα και δυό αδέλφια του εξαϋλώθηκαν απο ένα "έξυπνο" βλήμα, δημιούργημα ανθρώπινων βλημάτων.
Κάποια στιγμή τον πήρα στην αγκαλιά μου και εκείνος άρχισε να μου τραβάει τα γένια. Ένοιωσα τους χτύπους της καρδούλας του, απάνω στη δική μου καρδιά.
Ο μικρός Καντίρ δεν υπάρχει πια ,όπως δεν υπάρχει λογική και ανθρωπιά στον κόσμο των μεγάλων .
Μικρέ μου ʼγγελε πέτα ανέμελα εκεί πάνω,που δεν υπάρχει Γή να την αποπατούν οι εξευγενισμένοι πίθηκοι.

marakos



ΥΓ αυτές τις ημέρες,παιδιά στην Παλαιστίνη ,έχουνε την μοίρα του μικρού Καντίρ
τί να υπογράψω να πούμε?
marakos
super member
 
Δημοσιεύσεις: 242
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 10, 2008 11:52 am
Τοποθεσία: κράτος των Αθηνών

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron