ας γράψουμε ιστορίες

βανύλια-υποβρύχιο...

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιουν 21, 2006 6:44 pm

Tanton έγραψε:Σήμερα είναι μεγάλη νύχτα ( η μεγαλύτερη της χρονιάς ).


Βρε συ Ταντονα ξεχασα, απο ποιο μερος της.. Αυστραλιας, ειπαμε, μας γραφεις; :D
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιουν 21, 2006 7:21 pm

Tanton έγραψε:Στερέψαμε.
Ας αντιγράψουμε, έστω
( μπας και ξεφύγουμε από κουτσομπολιά, κακεντρέχειες, συνομωσιολογίες, εξυπνοβλακισμούς )

Του λέω, στοχεύοντάς τον, κοίτα
Υπάρχουν και καλλιτέχνες πρώτης γραμμής,
Που είναι δευτέρας ποιότητας άνθρωποι


Και κείνος σαρκαστικά μου αντιγύρισε
Σωστά, αν και συχνότερα συμβαίνει
Το αντίστροφο, νομίζω

Και τότε μ΄ έφαγε το μαύρο φίδι
Γιατί από τις δύο κατηγορίες θα προτιμούσα
Εκείνη που εγώ του απηύθυνα


( Κ.Ζ )


Χμ! Το θεμα (που θετει ο Ταντων), ειναι εξαιρετικα προκλητικο και μπορει κατω απο προυποθεσεις να αποτελεσει τροφη για αφθονη σκεψη και για ακομα περισσοτερη συζητηση. Φοβαμαι ομως οτι οι υψηλες θερμοκρασιες της εποχης σε συνδυασμο με τη χαυνα και την ραστωνη του θερινου ηλιοστασιου, δεν αποτελουν τις ιδανικωτερες συνθηκες για την αναπτυξη του. (Μεταξυ μας, τριχες, οταν θελουμε να υπεκφυγουμε για να κρυψουμε ειτε την ανεπαρκεια μας ειτε την ελλειψη διαθεσης, το πιο βολικο θυμα για να του φορτωσουμε την ευθυνη εινα παντα "ο καιρος".)

Τι μας λεει ο Ταντων;

"Ντρεπομαι που σας το λεω", λεει ο Ταντων, "αλλά αναμεσα σε εναν παλιανθρωπο σπουδαιο καλλιτεχνη και σε εναν σπουδαιο πλην αταλαντο ανθρωπο, προτιμω τον παλιανθρωπο"!

- Καλα τα λεω, οτι τα λες Ταντωνα;
- "Καλα τα λες οτι τα λεω", συμφωνει ο Ταντων.
- Ευχαριστω Ταντων, αλλα για να ειμαι ειλικρινης, δεν μ' αρεσουν καθολου αυτα που λες. Προκειται για μια απο τις πιο χυδαιες, κυνικες, ελιτιστικες και αντικοινωνικες αποστροφες περι τεχνης και ανθρωπισμου, που ωστοσο αναδεικνυουν ενα υπαρκτο και πολυ κρισιμο ζητημα. Το πολυσυζητημενο και παντα προσφορο για θερμες αντιπαραθεσεις, ζητημα του ρολου, της αξιας και της αποστολης της Τεχνης, αν υποτεθει οτι αυτη εχει καποιο ρολο, αξια και αποστολη περαν της αυτοπραγμάτωσής της.
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Τετ Ιουν 21, 2006 8:21 pm

Tanton έγραψε:Του λέω, στοχεύοντάς τον, κοίτα
Υπάρχουν και καλλιτέχνες πρώτης γραμμής,
Που είναι δευτέρας ποιότητας άνθρωποι

Και κείνος σαρκαστικά μου αντιγύρισε
Σωστά, αν και συχνότερα συμβαίνει
Το αντίστροφο, νομίζω

Και τότε μ΄ έφαγε το μαύρο φίδι
Γιατί
από τις δύο κατηγορίες θα προτιμούσα
Εκείνη που εγώ του απηύθυνα

( Κ.Ζ )


εγώ μύθε τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα...
πρόκειται απλά για ένα ποίημα, δε θέλει να πει όσο να δείξει μια συγκεκριμένη κατάσταση
αυτό λοιπόν που βλέπω είναι μια αντιπαράθεση που έχει να κάνει μονάχα με το άσπρο-μαύρο
ο πρώτος στοχεύει, ο δεύτερος απαντάει σαρκαστικά, τον πρώτο στη συνέχεια τον τρώνε τα φίδια, γιατί ακριβώς τότε επιλέγει... εφόσον έχει κάνει πάσα και του γυρίζει το σουτ στο τέρμα κατευθείαν για γκολ...
τον τρώει λοιπόν το μαύρο φίδι γιατί δεν μπορεί να ξεφύγει από τον μαύρο κόσμο του... τον τρώει γιατί αναγκαστικά πρέπει να επιλέξει τον κόσμο αυτής της ασπρόμαυρης προοπτικής...έναν κόσμο που μόνος του έφτιαξε από την πρώτη στιγμή
υπάρχουν βλέπεις πράγματα τα οποία δεν γυρίζουν πίσω....αυτό είναι το θέμα του ποιήματος κατά τη γνώμη μου...κι εφόσον το θέτει αυτός που μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, αναγκαστικά ο αντίλογος θα περιοριστεί στο ότι όλα τα πράγματα μπορούν να αντιστραφούν, για να του δώσει την ευκαιρία να ταμπουρωθεί και να τον φάνε τα μαύρα φίδια στην πρώτη πρώτη επιλογή...
στην ουσία πρόκειται για ένα φίδι που γυρίζει και δαγκώνει την ίδια του την ουρά... και αφού το κάνει, γεννιέται το ποίημα...
αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν γυρίζουν πίσω; υπάρχουν φίδια που μπορούν να γράψουν ποιήματα χωρίς να δαγκώνουν την ίδια τους την ουρά;

έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες, στην κώχη τούτην την μικρή, σ'όλην την γην την χάλασες...
:wink:

έχω την εντύπωση πως όλα αυτά κουβαλούν την ψυχική φόρτιση του βιώματος (αμετάκλητα δύο επιλογές), για τον λόγο αυτόν μπορούν να σταθούν ως ποιήματα. το συγκεκριμένο θα το έλεγα λυρικό, με τις ελαχιστότατες εώς μηδαμινές μου γνώσεις. Διαβάζω μια κραυγή απελπισίας και τίποτα άλλο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα ερωτικό ποίημα.

αυτά τα λίγα... δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα.
τα λέμε.
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιουν 22, 2006 9:45 am

διαβάζοντας τον κανένα
κι αυτά που λέει για την ποίηση
συμφωνώ, με την έννοια ότι αυτό τον καιρό με διακατέχει η σκέψη ότι οποιαδήποτε παράδοση κειμένου είναι μια πράξη 'παραχώρησης' αφενός, και 'ναρκισισμού' ήτοι ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ αφετέρου.

σαν προσωπική εμπειρία, που από τα δεκάξι μου παρίστανα τον ξερόλα κι έκανα μαθήματα και δασκάλα παριστάνω ότι είμαι ακόμη (παριστάνω έχει σημασία γιατί οι δάσκαλοι είναι και λίγο παλιάτσοι και το χαίρονται), και ξέρετε, ως κυρία με τας καμελίας γράφω και ποίηση... αχ!
και στις δυο πρακτικές αυτές, η μανία του 'θέλω να ΣΟΥ δώσω' είναι μανία επιδίωξης (αν όχι καταδίωξης). θέλεις τον άλλο, μικρό, μεγάλο, όποιον κι αν είναι, κοινωνό. τον ζητιανεύεις, του ζητάς να δεχτεί αυτό το κάτι που θες να δώσεις και που ίσως να μην είναι καν δικό σου, μα θες να το μεταφέρεις, να το δώσεις, να το παραχωρήσεις. τι να σας πω τι μανία νιώθω. μερικοί φίλοι το ξέρουν, που γράφω καμιά φορά ένα κείμενο, και θέλω αμέσως κάπου να το διαβάσω και τηλεφωνώ σε φίλους...
αυτό όμως είναι οπωσδήποτε και μια μορφή: 'βλέπεις;' ή 'με βλέπεις;', ή 'θέλω τόσο να με δεις!'. σ'αυτό δεν υπάρχει μόνο εγωισμός, ή ηλίθια στιγμιαία έστω αυτάρκεια, αλλά μαζί μ' αυτό κι ένα άκρο συναίσθημα αυτο-χειρίας. αυτο-κτονίας. πετάς έξω ένα πράμα και συνειδητοποιείς αμέσως πως δεν είναι πια, άρα δεν ήταν ποτέ, δικό σου. ξερνάς αίματα εκείνη την ώρα. τα βλέπεις αποτυπωμένα σ' ένα βιβλίο. καγχάζεις έντρομος: 'τόσο ήταν'. πεθαίνεις γι'αυτό. δεν είναι: 'πεθαίνεις απ' αυτό', αλλά 'γι αυτό', και αιτιολογικά και με το σκοπό του γι'αυτό.
όλοι οι δρόμοι πάνε εκεί.
οι δρόμοι του μικρού ποιητή που κανε΄ς δεν τον ξέρει κι αγωνίζεται καλώς κακώς κούτσα κούτσα να χρηστεί μόνος του ποιητής
κι αυτοκτονεί με τη γραφή του,
κι οι δρόμοι κάποιων τεράτων που σκασίλα τους όλα, πετάνε τους στίχους στο δρόμο γελώντας, να τους φάνε οι άλλοι, γιατί αυ τοί είναι πλούσιοι και τους τρέχουν οι στίχοι από τα μπούνια, και σκασίλα τους κι αν τους κλέβουν οι άλλοι, κι αδιαφορούν ζώντας,
σαν τον γκάτσο! σαν τον κατσαρό και τα κουμπιά του...
κι αυτοί πεθαίνουν έτσι, έχοντας αρνηθεί την πραγματική τους ταυτότητα, το είναι τους, το αίμα τους...
όντας έτσι, ατάκτως ερριμένοι...

είναι το φίδι, που δαγκώνει δε δαγκώνει την ουρά του, η ποίηση τον τρώει.


κ μια μαρτυρία από έναν ποιητή, τον τίτο πατρίκιο.

λέει σε κάποιον (εντάξει, στο έψιλον): εσείς, γράφετε δικά σας ποιήματα;
ναι, μα δεν έχω δημοσιεύσει παρά σπορα΄δικά εδώ κι εκεί πολύ λίγα, ίσως έξι..
εγώ σας συμβουλεύω να τα βγάλετε στο φως, γιατί αν γράφετε και δεν τα βγάζετε, θα γυρίσουν και θα σας φάνε...

καλώς κακώς, τώρα έβγαλα. κάτι. τι θα με φάει πρώτο; το φως που βγήκαν, ή το σκοτάδι τους; ούτως ή άλλως, κι εδώ συμφωνώ με τον κανένα,
κάτι πάντα σε τρώει.
ο ίδιος θάνατος καθε μέρα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Πέμ Ιουν 22, 2006 11:44 am

δεν ξερω αν η ποιηση ειναι φιδι που τρωει τον εαυτο του
αν ομως "επρεπε" να την ομοιασω με καποιο ερπετο θα προτιμουσα τον χαμαιλεοντα που αλλαζει χρωματα..
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Tanton » Πέμ Ιουν 22, 2006 11:56 am

( να είναι η πρώτη σου κανονική ¨έξοδος¨ ύστερα από 2-3 βδομάδες αναγκαστικής κλεισούρας… να είσαι με την καλή σου δίπλα στην θάλασσα…η μεξικάνικη μπύρα να κελαρύζει…να ξεφυλλίζεις την τελευταία παραγωγή του αγαπημένου σου ποιητή… να λέτε ιστορίες για τα ξωτικά, τις Τιτάνιες, τις μεταμορφώσεις, τα ξελογιάσματα…να θυμάσαι παλιούς κλείδωνες και φωτιές του Αι- Γιαννιού των παιδικών σου χρόνων… και η μικρότερη τότε νύχτα γίνεται η μεγαλύτερη. Χωρίς να αναγκαστείς να πεταχτείς στην …Αυστραλία! )

Δεν ξέρω, βρε Μύθε
Ίσως νάχεις δίκιο
Ίσως πάλι, να είναι η ανάγνωσή σου λίγο ξώπετση…

Ξέρω΄ γω
( σιγά μην έχω απαντήσεις )

για ξανασκέψου το πάλι
να βοηθήσω λίγο;

Ήταν άθλιος. Μισάνθρωπος. Κακόβουλος. Παράξενος. Αντιπαθέστατος. Βρομιάρης. Το μόνο που τον ένοιαζε, το μόνο που τον απασχολούσε σ΄ όλη του την ζωή ήταν ο τζόγος. Ζούσε για να παίζει και για τίποτε άλλο. Και έχανε φυσικά. Δυο και τρεις περιούσιες έφαγε και πάλι χρωστούσε. Έπρεπε να πληρώσει ή να αυτοκτονήσει. Για να πληρώσει, έγραφε βιαστικά και αναγκαστικά ανάμεσα σε δυο ξενύχτια χαρτοπαιξίας. Έγραφε για τα λεφτά. Για να πληρώσει τα χρέη.
Και γράφοντας βυθοσκόπησε την ανθρώπινη ψυχή. Ξεδίπλωσε όλο της το έρεβος. Κανείς δεν την περιέγραψε καλύτερα. Έγραψε το καλύτερο Μυθιστόρημα όλων των εποχών ( έγκλημα και τιμωρία ).
Δεν θα ήθελα ποτέ να είχα συναναστραφεί τον Φιοντόρ όσο ζούσε.
Τι σημασία όμως έχει;
Πόσο πλούτο ( και παρηγοριά και ευχαρίστηση ) δεν έδωσε σε εκατομμύρια ανθρώπους; ( και σε μένα μαζί ).

Υ.Γ μικρό καλοκαιρινό δωράκι. Πάλι από αντιγραφή. Πάλι από τον ίδιο Κ.Ζ.
Οι φιλήδονοι μισάνθρωποι
Θυμίζουν
Τους σαρκοφάγους ζωόφιλους
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Πέμ Ιουν 22, 2006 12:58 pm

(Στην αυστραλια τονε χανεις, τον ταντωνα, στο μεξικο τον βρισκεις, παρα-ειναι μεγαλη πραγματι η νυχτα του :D)

Καταρχην, ταντωνα, εξακολουθω να πιστευω οτι δεν κανω λαθος να πιστευω οτι διαθετεις την οχι και τοσο αμελητεα εκεινη τιμη "άι κιού" που ειναι απαραιτητη να καταλαβεις οτι λεγοντας στον "Ταντωνα", "δεν μ' αρεσουν καθολου αυτα που λες" δεν απευθυνω ουτε "στοχευω" στον Ταντωνα που μας μεταφερει εδω παραπανω, το ποιημα το ΚΖ αλλα στον ιδιο τον ΚΖ και μαλιστα ουτε στο ιδιο το προσωπο του ΚΖ αλλα στην ποιητικη του.
(Για να το θεσω δηλαδη "με ορους Ταντωνα" δεν απευθυνοταν η αποστροφη μου στο "μεταφερον" ουτε καν στο υποκειμενο του "μεταφερομενου" αλλα στο ιδιο το "μεταφερομενο"!!)(Παει αυτο! επι της ουσιας τωρα..)

Οπως το'πες : "Δεν θα ήθελα ποτέ να είχα συναναστραφεί τον Φιοντόρ όσο ζούσε."
Γιατι;

Αλλη σκεψη τωρα:
Λεω να παρω σαν δεδομενο οτι αυτα που γραφτηκαν απο τους μεγαλους (αλλα κι απο τους μικρους) κι οσα ακομα θα γραφτουν, ηταν απολυτως αποφασισμενα (αυτα τα ιδια, τα λογια και τα εργα τα μεγαλα) να γραφτουν και ειχαν βγει στις γειτονιες του συμπαντος αναζητωντας συγγραφεα! οπως το μικροβιο αναζητει ξενιστη, οπως το θαυμα κι αληθεια αναζητουν τον τρελλο ή το παιδι για να διαλαληθουν, οπως στην αλμυρη θαλασσια σουπα της πρωτοζωικης περιοδου αστραψε η πρωτη σπιθα της ζωης, καπως ετσι κι ακομα πιο μυστηριακα (αλλά οχι ανεξηγητα και μεταφυσικα) παιρνω σαν δεδομενο οτι τα "εργα ψαχνουν" να βρουν τον συγγραφεα τους. Και τον βρισκουν!
Τι ειναι αυτο που τα σπρωχνει αυτα τα δαιμονισμενα εργα, να διαλεξουν αλλοτε τουτον τον Αγιο κι αλλοτε εκεινον τον Διαβολο, αλλοτε τουτον τον τυφλο και κακομουτσουνο σακατη κι αλλοτε εκεινον τον αλλαζονα και πολυπραγμωνα δανδη, τι τα κανει να μπαινουν σε τουτο η σε κεινο το μελλοντικο κουφαρι να κυλανε σαν ρευμα ηλεκτρικο ως τις ακρες των δαχτυλων και να δινουν σχημα λεξεων στο μελανι και περιεχομενο μαυρο στο λευκο χαρτι; Δεν ξερω. Ομως δεν ειναι αυτο ερωτημα που συζηταμε εδω. Αν ημουν ετοιμοθανατος απο αγιατρευτη αρρωστια και το μονο φαρμακο που θα με 'κανε καλα, το ειχε ο σατανας-εχθρος μου κρυψει μεσα στο κουφιο δοντι της κομπρας θα αντεχα να της προσφερω το μπρατσο μου. Σε καθε αλλη περιπτωση ομως μαλλον θα της ελειωνα το κεφαλι στην πετρα. Τι θελω να πω; Δως μου ενα λεπτο καιρο να καταλαβω και θα σου πω... (και σε σενα και στον kanena και στην εψιλον και σε καθε αλλον ενδιαφερομενο και βεβαια σε μενα!)

---
Υ.Γ.
(και ποιος ειναι αυτος ο "δυστυχος", ο Κ.Ζ, που τον εχεις με τοσο πεισμα καταδικασει σε αυτην την αστοργη αρκτικοληκτη ανωνυμια; )
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Πέμ Ιουν 22, 2006 1:36 pm

τις περισσοτερες φορες η αληθεια ειναι εκει
απλα στεκεται και γελαει με μας
που βλεπουμε οτι θελουμε


καποτε στο υποστεγο στοχευσα ετσι
"ποιος ειπε οτι οι τις τεχνες γενικα τις ασκουν καλοι ανθρωποι που μπορουν ή πρεπει να συνεργαστουν μεταξυ τους ? "

και συμπληρωνω κατα ταντονα

"ποιος θελει να ξερει αν ειναι καλοι ή οχι ?"

και

"ποιος ονειρευεται να ειναι τετοιος ?"

οι περισσοτεροι απο τους αρρωστους που συχναζουν σε λαμαρινοσκεπη υποστεγα ενω οι θερμοκρασιες εξω ξεπερνουν τους 36 βαθμους

θα ηταν προθυμοι να πουλησουν την ψυχη τους στο διαολο για να γραψουν το ενα εκατοστο απο το εγκλημα και τιμωρια .


τα παρακατω ειναι παλια ιστορια (τετοιες ευκαιριες πρπει να τις αρπαζει κανεις)
(τοσο παλια
http://www.e-missos.gr/forum/phpBB2/vie ... c&start=30 )


αγαπαμε τα ποιηματα οχι τους ποιητες που τα γραφουν γιατι οπως ειπα στην αρχη της συζητησης οι γραφιαδες μονο καλοι ανθρωποι δεν ειναι ...τουλαχιστον αυτοι που γουσταρουμε να διαβαζουμε εμεις (αυτοκρατορικος
ειναι ο πληθυντικος)
βρειτε μου καποιον που βαδιζει στη μεση του δρομου χωρις να ειναι διατεθειμενος να πουλησει την ψυχη του σε κανενα διαολο και θα σας δειξω εναν καλο ανθρωπο που δεν θα γραψει ποτε τιποτα ενδιαφερον .

τι να σας πρωτοθυμισω ...

στιβες ολοκληρες απο πεζα και θεατρικα που μιλανε για ανθρωπους που για να πετυχουν να δημιουργησουν με τον τροπο που θα ηθελαν αναγκαστηκαν να πουλησουν την ψυχη τους στο διαολο ....ποιο διαολο θα μου πειτε ε ?
και ποια ψυχη ...τωρα πως αλλιως θα χαρακτηριζατε εσεις αυτον που πουλαει και την ψυχη του για να δημιουργησει , εκτος απο τερας ?

πως πουλαει κανεις την ψυχη του ? που ? ποσο , με τι ανταλλαγμα ?

υπαρχουν πολλοι τροποι και τοποι ...ο διαολος ειναι παντου ...οσο για ανταλλαγματα ? ο διαολος δεν εχει μπεσα ...μπορει να υποσχεθει τα παντα
για να σας κλεψει την ψυχη αλλα αν δεν τσεπωσετε το ταλαντο μην πιστεψετε τιποτα ...εχει πολυ ρισκο η υποθεση..,για καθε εναν που το παιρνει και απολαμβανει υπαρχουν χιλιαδες κοροϊδα ...

τι εισαι συ θα μου πειτε , που ξερεις τι γινεται ? σε ποια κατηγορια εισαι ? λες και δεν ειναι φανερο ρε παιδια οτι ειμαι με τα κοροϊδα μονο και μονο που βρισκομαι ακομα εδω ...αν ειχα λαβει το ταλαντο τωρα θα απολαμβανα .


ο διαολος ,που λετε, οπως και τωρα κακη ωρα ,να χτυπαω τα πληκτρα ...ηταν αργα τη νυχτα και ημουν μονος μου ...ετσι νομιζα βεβαια , γιατι στην πραγματικοτητα ποτε κανεις μας δεν ειναι μονος του. Ο διαολος ειναι παντα
κοντα μας ετοιμος να μας ξελογιασει ...να μας κανει δικους του ...να τραφει με τις ψυχες μας και να διασκεδασει με τις αγωνιες , τις ανασφαλειες , τις
φιλοδοξιες μας , τις αναγκες μας ...αυτες που τοσο πονηρα μας εκανε απο πριν να πιστευουμε οτι εχουμε ...

ηξερε λοιπον ο πανουργος οτι εγω ενοιωθα την αναγκη να γραψω ...ετσι νομιζα οτι την ειχα ...ετσι μ' εβαλε να πιστευω . Πεστε με ψωνιο , πεστε με οτι θελετε ...εγω απο μικρος ηθελα να γινω μεγας συγγραφεας και μεγας ποιητης ...τωρα που το καλοσκεφτομαι ισως ο Κερατας να με περιτριγυριζε απο μικρο ....αλλιως δεν εξηγουνται κατι επαινοι που επαιρνα για τις εκθεσεις μου στο σχολειο και κατι ποιητικοι διαγωνισμοι που κερδισα .
Δηλαδη ,αν ηταν δουλειες το θεου αυτες δε θα κατεληγα να κλαιγομαι τωρα. θα ημουν μεγαλος και τρανος απο παλια ...φτασμενος και θα απολαμβανα τις δαφνες του ταλεντου μου αν το ειχα . Αντι γι αυτο τι εγινε ομως ? Τα εχασα ολα ...τα επαιξα ολα και τα εχασα ..γιατι δεν ξερω τι ειπε ο αϊνσταϊν για το θεο ,αν παιζει ή δεν παιζει ζαρια ,αλλα ο διαολος δεν παιζει στα σιγουρα ...κι αν φαινεται οτι παιζει εχει στημενο το παιχνιδι ...την παγιδα δηλαδη που μεσα της θα πεσουμε εμεις οι αμοιροι θνητοι τζογαδοροι που θα εχουμε την φαεινη ιδεα να τον πιστεψουμε και να ρισκαρουμε τα σιγουρα ....παρεες , γκομενες , φιλους , οικογενεια αργοτερα και μαζι μ'ολα αυτα ολες τις μικρες χαρες που νοιωθουν ολοι αυτοι που ο διαολος δεν τους θελει.
Γιατι πρεπει να σας πω και το αλλο ...δεν παει σε ολους ο γεροτραγος...
διαλεγει τα θυματα του ...ισως να νομιζετε τωρα , οτι αν ειστε καλοι σε κατι,
ειστε τυχεροι ,αλλα κανετε λαθος .Μεγαλο λαθος γιατι οσο το κεφαλι σας ξεχωριζει λιγο απ' το πληθος , τοσο περισσοτερο θελει να σας το ρουφηξει ο διαολος και να τραφει με το μεδουλι σας ...το μεδουλι ειναι η ψυχη που ολοι ψαχνουν και ειναι η αγαπημενη τροφη του . Θυμαστε οταν πεθαινει κανεις και χανει σχεδον αυτοματα 21 γραμμαρια ? Απο που αλλου νομιζετε οτι τα χανει αν οχι απ' το μεδουλι .Και συγκεκριμενα απο την υγρασια που εχει το μεδουλι γιατι εκει βρισκεται ολη η ουσια του ...οταν ξεραθει δεν αξιζει μια .

Εχει λοιπον ο διαολος μια διχαλωτη γλωσσα και την χωνει μεσα απ' το πισω μερος του κεφαλιου εκει που βρισκεται η βαση του κρανιου και η αρχη της σπονδυλικης στηλης ...ριχνει πρωτα λιγο καυστικο σαλιο σαν οξυ και ανοιγει την τρυπα μεσα στην οποια βυθιζει τη γλωσσα του και ρουφαει την ψυχη μεσα απ' το κοκκαλο . Οταν τελειωσει δεν μενει τιποτα αλλο απο ενα σακι με κρεας , κοκκαλα και εγκεφαλο που ανηκει αποκλειστικα στην κολαση και εκει θα καταληξει μολις τελειωσει και βιολογικα ...καταλαβατε λοιπον οτι αν καποιοι νεκροι δεν χανουν αυτα τα 21 γραμμαρια ειναι γιατι τα εχει ηδη ρουφηξει προ πολλου ο διαολος . Και ξερετε ποια ειναι η πλακα? οσο ο διαολος ρουφαει το μεδουλι το θυμα απο κατω απολαμβανει τοσο που πολλες φορες εκσπερματωνει . Αλλα αρκετα με τη βιολογια , το πιο βασικο ειναι αλλο . Να σας πω πως στηνει την παγιδα και πως επεσα κι εγω μεσα κι εχασα τ' αυγα και τα πασχαλια.

Με ειχε λοιπον πλησιασει απο παλια ...με ειχε γλυκανει ... και μου ειχε μεταδωσει το μικροβιο ...αν και για να ειμαι πιο ακριβης προκειται για βακτηριο και οχι για μικροβιο ή ιο . Στην περιπτωση μου το βακτηριο μεσα μου δουλεψε καθως ο οργανισμος μου δεν ειχε αρκετες αντιστασεις και μου αλλαξε ολη τη ζωη ...αντι να βγαινω λοιπον εξω με τους φιλους μου κλεινομουν μεσα και κυνηγουσα το ονειρο ...αυτη τη δουλεια κανει αυτη η αρρωστεια ,που σου βαζει μεσα σου οσο εισαι μικρος ο Εωςφορος...σε βαζει να κυνηγας απιαστα ονειρα...να θετεις υψηλους στοχους ...εμεις οι ελληνες ξερουμε απο Μεγαλες Ιδεες ...

μικρος κυνηγουσα το ονειρο του πρωταθλητη ...να κανω ρεκορ ,να παρω μεταλλια ,να εχω αγαλματενιο σωμα , να νικαω , να ειμαι πρωτος ...εκει που το πιανα εκει το εχανα ...πονος , κουραση ,απομονωση, στερηση ....
μετα αρχισα να κυνηγαω το ονειρο του ποιητη και του συγγραφεα ...να εκδωσω , να μεινει γραμμενο καπου το ονομα μου και ολα αυτα τα ωραια που πιστευα οτι ελεγα ...

στο αναμεταξυ βεβαια συνεβαιναν και καποια "ασημαντα" γεγονοτα ...ξερετε...κοσμος γυρω μου ζουσε γεννιοταν πεθαινε αγαπουσε αγαπιοταν επινε καφεδες τσιπουρα ετρωγε λουκανικα και χορευε στα πανυγηρια και αλλα τετοια αστεια πραγματα ...μεταξυ των οποιων ηταν κι ο δικος μου γαμος και η γεννηση των παιδιων μου αργοτερα ...αρκει να σας πω οτι την ημερα ή μαλλον τη νυχτα (γιατι παντα νυχτα μ'επιανε η "αναγκη" )του γαμου μου βιαστηκα να τελειωνω με το συζυγικο σεξ για να παραδοθω στις ηδονες της συγγραφης του πρωτου μου μυθιστορηματος ....ε ρε κουνια που με κουναγε ! Ακομα κι η γυναικα μου μ'ενθαρρυνε στην αρχη ...μεχρι να καταλαβει οτι ημουν βαρεια αρρωστος δηλαδη και οτι ειχα το διαολο μεσα μου ... ακομα και τη μακρυα νυχτα στην οποια γεννηθηκε ο γιος μου βρηκα χρονο για να ικανοποιησω την "αναγκη " μου ....μονος μου κρυμμενος απ' ολους ενω η γυναικα μου κοιλοπονουσε στην αιθουσα τοκετων βρηκα τροπο
να γραψω κανα δυο σελιδες ...ολομοναχος κλεισμενος ερμητικα στο καβουκι μου εχοντας αποκλεισει καθε εξωτερικο ερεθισμα σαν σπιτι με πλαστικα κουφωματα με διπλα τζαμια , πλημμυρισμενος απο γκαυλα και ξετρελαμμενος με την ιδεα οτι απατουσα τη συζυγο και ολο το γαμημενο οικοδομημα των ανθρωπων στον πλανητη , εκεινη τη στιγμη...
παρα λιγο να χυσω καθως γρατζουνουσα τις αδειες σελιδες που παντα ειχα προχειρες στην τσεπη ,με το μολυβακι που επισης παντα ειχα προχειρο στην τσεπη .

Ενοιωθα ξεχωριστος και σπουδαιος παρολο που οι απ' εξω εβλεπαν ενα συνηθισμενο ησυχο οικογενειαρχη ...εγω ημουν ενας ανθρωπος με μια αποστολη...και δεν αργησε να ερθει η αναγνωριση ....χαρα που την εκανα οταν ενας εκδοτικος οικος μου απαντησε οτι θα τον ενδιεφερε να συνεργαστει μαζι μου και να εκδωσει το μυθιστορημα μου αφου το ειχα στειλει σε δυο τρεις τρεις απ' αυτους ! καμμια χαρα στη ζωη μου δε μπορουσε να συγκριθει με αυτη ...ουτε οταν πηρα πτυχιο ,ουτε οταν απολυθηκα απο φανταρος ουτε οταν αγαπησα και μ'αγαπησαν και τελικα παντρευτηκα ,ουτε οταν γεννηθηκαν τα παιδια μου ,ουτε καν οταν κερδιζε η ομαδα μου ....ειπαμε αρρωστος ανθρωπος !

Μου απαντησε λοιπον ο εκδοτικος οικος Χ......., οτι ενδιαφεροταν να εκδωσει την ιστορια μου στην σειρα του "κολαση" ...ποσο γελαω τωρα που το βλεπω γραμμενο αυτο ! ακου "κολαση" ! συμπτωση ηταν αυτο ? ποιος ξερει ! Να το εκδωσει βεβαια ,αρκει να εκανα καποιες μικρες αλλαγες -βελτιωσεις ...βλεπεις τους αρεσε πολυ η ιδεα μου και το ολο στησιμο αλλα
καποια επι μερους κομματια ηθελαν λιγη δουλιτσα ακομα ....

Να μαι λοιπον εγω καθε μερα στημενος ,να χτυπαω τα πληκτρα και να στραβωνομαι στην οθονη να διορθωνω τις χιλιες εκατον εικοσι δυο σελιδες του πρωτου μου βιβλιου ...να εγκαταλειπω τις δουλειες μου απο τις οποιες εβγαζα ψωμακι (τι ψωμακι που τοτε ηταν παντεσπανι δηλαδη ) ...να ξενυχταω και να παραμελω τη γυναικα και τα παιδια μου...να με ψαχνουν οι ηδη λιγοστοι φιλοι μεχρι που με βαρεθηκαν κι αυτοι...να φουσκωνουν οι απληρωτοι λογαριασμοι στις πιστωτικες καρτες ,τους οποιους ελπιζα να ξεχρεωσω μολις τελειωνα με το βιβλιο και ξαναστρωνομουν στη δουλεια ..."να λιγο ακομα εμεινε και τελειωνει το αριστουργημα "....να τα σουρτα φερτα στον εκδοτικο οικο και οι συνεργασιες με την υπευθυνη της σειρας "κολαση" ,που ηταν και η ιδια σκετη κολαση βεβαια και μια και με θαυμαζε τοσο πολυ δεν παρελειπε να με κραταει τοσο κοντα της και για τοσο πολυ ,που με πηρε χαμπαρι κι η γυναικα μου ....και με προειδοποιησε , αλλα εγω ειπαμε ...αρρωστος ανθρωπος ..σιγα μην κοιταξω τωρα τα μικρα και τ' ασημαντα ...σιγα μην κοιταξω την ψαροβαρκα ενω ειχα την φρεγατα ...οπως νομιζα. Ουτε τα παιδια μου δε σεβαστηκα ....βουλιαξα στην ηδονη της συγγραφης ,στην εισαγωγη μου σε ανουσιες και ανοητες φιλολογικες συντροφιες και στην ζεστη αγκαλια της Μ. Δ. ...μου εκανε κεφαλοκλειδωμα με τις γαμπες και τα μπουτια της και αν ειναι δυνατον να το πιστεψει ποτε κανεις με τον κωλο και το μουνι της ...μιλωντας μεταφορικα βεβαια . Φυσικα η Ευα υπηρξε παντα εργαλειο του διαβολου .

Κι ηρθε ο Κερατας να μου δωσει τη χαριστικη βολη μια νυχτα καθως εψαχνα να βρω λεξεις να βελτιωσω το γραπτο μου ...απο που ηρθε ε ? και πως εμοιαζε ? δεν εχει σημασια να σας πω , διοτι καθε φορα και σε καθεναν ερχεται με αλλον τροπο και αλλη μορφη ....ας πουμε οτι βγηκε μεσα απ' την οθονη καθως κοιταζα στο ιδιο σημειο για πολλη ωρα και ας πουμε οτι εμοιαζε με γραπτο μυνημα που μου εστειλε η Μ.Δ. ....

"εισαι φτιαγμενος για να γραφεις ,παρατα τα ολα και γινε μεγαλος ...παρε μια αποφαση σαν ενηλικας...παρατα τους ελα μαζι μου κι αφιερωσου σ'αυτο που αξιζεις ...καντο και θα ζησεις αιωνια "

γαμωτο ,σκεφτηκα, τοσο καλος ειμαι λοιπον ? τοσο καλα τα καταφερνω ?
και το μυνημα συνεχιζε

" δεν ειναι λογια αυτα που λεω , λατρεψε με αρκετα και θα ζησεις αιωνια ..δωσε μου την ψυχη σου και θα σου χαρισω ανομολογητες ηδονες για παντα"

η γκομενα ειναι τρελλη για μενα ,σκεφτηκα και της εχει σαλεψει αλλα εγω ειμαι ο πρωτος μαγκας

"ελα αυριο απο δω να παρεις μια προκαταβολη για τη συνεργασια σου με τον εκδοτικο μας οικο και μετα να παρεις εμενα"

μετα απο αυτο εγραφα σαν τρελλος μεχρι να ξημερωσει ...στις οχτω η ωρα το πρω ξεκινησα για τον εκδοτικο οικο ενω η γυναικα μου ουρλιαζε οτι δεν πηγαινε αλλο και οτι θε εφευγε απ' το σπιτι ...γυρισα και της ειπα οτι δεν ηταν απαραιτητο αυτο γιατι εγω δε θα ξαναγυρνουσα ....

πηγα ,πηρα την επιταγη της προκαταβολης , γαμησα την Μ.Δ. τοσο καλα και σκληρα ,που οταν της ανακοινωσα οτι εγκατελειψα την οικογενεια και το σπιτι μου με καλεσε να μεινω μαζι της για οσο καιρο χρειαστει...της εξηγησα οτι ηθελα να αφιερωθω στο εργο μου και αρνηθηκα ευγενικα ....δεν το καταλαβα αμεσως αλλα τοτε αρχισε η αντιστροφη μετρηση...η Μ.Δ. δεν επαιρνε απο οχι .... ημουν αρκετα ηλιθιος για να της αρνηθω ....η γυναικα μου με ειχε ηδη εγκαταλειψει οταν καταλαβα οτι ειχα χασει το παιχνιδι καθως το τηλεφωνο δε χτυπουσε πια και δεν εμφανιζοταν μυνηματα στην οθονη του υπολογιστη...ακριβως οπως ειχαν κανει οι φιλοι μου πιο πριν και οι πελατες μου πολυ πριν απ' αυτους ...οι τραπεζες μου εφαγαν το σπιτι και το μαγαζι ....βρηκα κι επιασα το αθλιο ημιυπογειο στο οποιο "ζω" τωρα τρωγοντας οτι εμεινε απο κεινη την επιταγη ,που φυσικα δε θ'αντεξει για πολυ ....περιμενοντας το βιολογικο μου θανατο .


Και δεν τελειωνει εδω η μαυρη απελπισια μου καθως οποιος δεν εχει να δωσει τα γαμημενα 21 γραμμαρια καταληγει θαμωνας στις φωτιες και τα καζανια της κολασης ...οχι της σειρας των εκδοσεων Χ...... αλλα της αλλης που ειναι φτιαγμενη για να βασανιζει αιωνια τους ανθρωπους χωρις ψυχη ,τους σκλαβους του Κερατα ...τα θυματα .


_________________
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Πέμ Ιουν 22, 2006 3:18 pm

ʼχ, με κάνετε και γελώ κε Παραμύθε!... μα για να βγάλω τα βυζάκια μου - και τα δυο;- , θέλω απασχόληση 4ώρης με μισθό δημοσίου και άνω των 1.500 το μήνα...
Και μέχρι να τελειώσετε τη διαμάχη σας με τον φίλτατο Τάντονα Ταντονιόνι, ας δίνετε και λίγη προσοχή στα όσα σούρετε... γενικώς...
Μη σουρώσετε μόνο... το αλκοόλ βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο...


Υ.Γ. Θέλω και στολή κουνελακίου... στον ωραίο σας σινεμά, πρέπει να περνάνε καλά οι... λάτρεις της 7ης τέχνης...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό Tanton » Πέμ Ιουν 22, 2006 6:39 pm

Bien

Καλή κουβέντα

( ξεφύγαμε λίγο, και για λίγο, από το νηπιαγωγείο -- απ΄ όπου οι μόνες φράσεις που ακούγονταν ήσαν: κύριε…κύριε με πείραξε ο πισινός μου…κύριε…κύριε ο μπροστινός μου με διαβάλει… κύριε…κύριε τα έκανες πλακάκια με τον ευνοούμενό σου…)

Ας αντιγράψουμε, λοιπόν
Και πάλι


ΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΠΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ

-« Ορισμένοι στίχοι δεν γράφονται
Για την ψυχαγωγία κανενός
Αλλά προκύπτουν επειδή
Κάποιος που πίστευε στη σιωπή
Διαπιστώνει ότι του είναι αδύνατον
Να συγκρατηθεί και να μην μιλήσει»
_………………………………………………..

-« Αυτός που γράφει επειδή του
Είναι αδύνατον να κάνει αλλιώς
Δεν μπορεί να επιτρέψει στον
Εαυτό του να μην γράψει καλά»

_……………………………………………………

-« Παρ΄όλα αυτά όπως για όλες τις ακραίες
Δραστηριότητες αναλαμβάνει
Κι αυτός τον κίνδυνο που αναλογεί
Το τελικό αποτέλεσμα να τον προδώσει»

( Κ.Ζ, και πάλι )


Υ.Γ Μεξικάνικες μπύρες, δόξα στην παγκοσμιοποίηση!, έχει και το περίπτερο της γειτονιάς μου.
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron