ας γράψουμε ιστορίες

βανύλια-υποβρύχιο...

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

βανύλια-υποβρύχιο...

Δημοσίευσηαπό feelgood » Δευτ Ιουν 05, 2006 9:52 pm

Εμείς οι ναυτικοί όλο ιστορίες ξέρουμε, οι περισσότερες όμως δεν είναι αλήθεια. Απλά, μες στη μοναξιά μας, βλέπουμε τις σκιές της θάλασσας και μας καρφώνεται ένα φάντασμα στο κεφάλι κι απο κει ξετυλίγουμε ένα παραμύθι εφιαλτικό και τρομακτικό, που για να το ξορκίσουμε το κάνουμε ιστορία. Ετσι τη λέμε για να μη μας "πιάνει" εμάς ο φόβος αλλά και να τρομάζουμε τους "άλλους". Κερδίζουμε βέβαια και το θαυμασμό τους, δε λέω, αλλά είναι και μια καλή ευκαιρία να διατηρήσουμε το μύθο μας και να ξεχάσουμε τις ενοχές μας και να κοιμόμαστε πιοτερο ήσυχοι τα βράδια.

Εμένανε λοιπόν, με λένε Καπετάν Φίλη κι είπα, μια που σεργιανάω χρόνια τώρα στις μαύρες και κακές θάλασσες, να γράψω και γω μιαν ιστορία. Βέβαια, η ιστορία που θα σας πω τώρα είναι πέρα για πέρα αληθινή αλλά εσείς μην αρχίσετε να με ρωτάτε λεπτομέρειες επειδή και χρόνια πολλά επέρασαν μα και καμμία σχέση δεν έχει με τη σύγχρονη πραγματικότητα, ούτε με πρόσωπα και καταστάσεις που ενδέχεται να συμβαίνουν αλλού ή να συμβούν στο μέλλον (κι αν εχει ειναι εντελως συμπτωματική!).

Ητανε το λοιπόν εποχή δύσκολη. Οι ναυτικοί κείνο το καιρό πολλοί μα το χειρότερο, αναδουλειά. Εμπορεύματα και μεταφορές πολύ λίγα. Κάτι παράνομους ναύλους με λαθραία τσιγάρα και χασίσια υπήρχαν μόνο, με το κίνδυνο όμως να μας πιάσουν οι μπασκίνες ή το λιμενικό.
Και κάθε φορά που υπάρχει αναδουλειά, μαζεύονται τα βράδια οι ναυτικοί στο καταγώγιο του θανάση στο λιμάνι. Πίνουν, καπνίζουν, βρίζουν και τσακώνονται μεταξύ τους. Μπουκάλια φεύγουν στον αέρα, τσιρίδες οι γυναίκες κι όλα ανάποδα είναι. Μιζέρια σκέτη. Μα είπαμε και πριν, αναδουλειά...

Ομως εμείς οι ναυτικοί δεν είμαστε έτσι. Είμαστε σκληροί άνθρωποι αλλά μες στη θάλασσα βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Είμαστε χαρούμενοι κι εργατικοί. Στη στεριά χάνουμε το μπούσουλα κι έτσι έγινε και κείνο το καιρό.
Τότες ήτανε που κάποια στόματα είπανε πως για όλα αυτά έφταιγε το μαγαζί του θανάση. Πως είχε αφήσει να ρθουνε πολλοί ναύτες από τα ξένα εμπορικά, τα περαστικά, πως σέρβιρε ποτά μπόμπες και πως έκλεβε και την εφορία! Ναι, ακόμα κι αυτό είπανε!

Κάποιοι άλλοι κατηγορήσανε κείνες τις δυο διαβολότσουχτρες καπετάνισσες πως "μαγειρεύανε" τους μεζέδες και πετάγανε μέσα φίλτρα καμωμένα από κόκκινο πιππέρι κι έτσι όλων η γλώσσα, λέει, έτσουζε!
Κι όλο αυτόν το καιρό, το καιρό της αναδουλειάς, μόνο η κυρά-"μπουμπουλΕίνα" κράταγε τα μπόσικα, σα το διάολο να γυρνά γύρω από το λιβάνι και να φωνάζει... "Ε ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ξυπνάτε ζωντόβωλα ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ Ε !!!!!!" Αλλά και σ αυτήν κανένας δεν έδινε τη πρέπουσα σημασία, παρόλο το αλάτι που χε μυρίσει τόσα χρόνια μέσα στους γραμματικούς ωκεανούς, που αρμενίζει από τα γενοφάσκια της.

Μια νύχτα, το λοιπόν, από κείνες που το φεγγάρι κρύβεται για ν αφήνει χώρο στα όνειρα και τους εφιάλτες να ξεδιπλώνονται κι ενώ οι περισσότεροι ναυτικοί είχαν πάει μεθυσμένοι στις σκούνες τους να κοιμηθούν, μια παρέα εξενυχτούσε…

- πρέπει να φύγωμεν καπετάνισσα, έλεγεν ο μηχανικός
- ναι, αλλά μπάρκο δεν έχωμεν, εσυλλογίστηκεν η καπετάνισσα
- αφήστε τα μπάρκα, δεν είναι ζωή αυτή, ούρλιαξε ο μαρκόνης, άλλα πρέπει να βρούμε να κάνουμε, να βρούμε άλλη ρότα
- σαν τι? , αναρωτήθηκε η πηδαλιούχα τη στιγμή που έπαιζε αφηρημένα με τη γκριζόλα [0] κι όλες τις ρότες τις είχε ψάξει αλλά άκρην δεν έβγαζε
- να πάρουμε το "δρόμο"! [1], ούρλιαξε ο πολυβολητής γνωστός και σαν "σκάπουλος" [2], που ταν και βατσιμάνης [3]
- ΟΧΙ! , φώναξε η καπετάνισσα, φτάνουνε τα λαθραία. Αλλα πρέπει να βρούμε να κάνουμε, έχει δίκιο ο μαρκόνης. Αλήθεια μαρκόνη, πως τα πας με την εφεύρεσή σου? Δουλεύει?
- Δουλεύει μια χαρά, αποκρίθηκε εκείνος, μόνο που είναι άχρηστη στις σκούνες και τις καραβέλλες που καβαλλούμεν.
- Σαν να χω μιαν ιδέαν, είπε η σοφή και πολυταξιδεμένη καπετάνισσα.
- Μπρε νομίζω πως ξέρω! , της έκλεισε το μάτι πονηρά ο μηχανικός, και ΝΑΙ, ευθέως σ αποκρίνομαι πως ΓΙΝΕΤΑΙ!
- Μα τι λέτε? , ρώτησε ο βατσιμάνης.
- Ούτε γω καταλαβαίνω γρύ, μονολόγησε η πηδαλιούχα
(Εγώ λέω πως καμμιάν μαλακίαν θα σκεφτήκανε όμως ας τους αφήσω να δω που θα το πάνε... , μονολόγησε ο μαρκόνης από μέσα του αλλά δεν τόλμησε να το πει αυτό μπροστά στη καπετάνισσα.)

…

Τις επόμενες μέρες η παρέα χάθηκε από το λιμάνι. Κλειστήκανε στο ιδιόκτητο κτήμα που χε η καπετάνισσα στο βουνό κι όλο παραγγέλνανε υλικά κι όλο κοπανάγανε δουλεύοντας μέρα νύχτα. Το σχέδιο ήταν μυστικό. Που και που η πονηρή καπετάνισσα έστελνε μια τον μαρκόνη, μια τη πηδαλιούχα και μια το βατσιμάνη στο καταγώγιο του θανάση, για να μη δώσουνε λαβή για σχόλια. Τους είπε κι όλας να διαδώσουνε και μια ιστορία πως τάχα, λέει, αποσύρθηκε ήσυχη και μονάχη επειδή δεν της πήγαινε ο... χώρος. Κι ο μηχανικός βέβαια, δε μπορούσε να πηγαίνει στο καταγώγιο, μιας που ταν επιφορτισμένος με την άψογη εκτέλεση και υλοποίηση των σχεδίων της καπετάνισσας και δεν προλάβαινε μήτε να φάει μα μήτε και να χέσει.

Οι άλλοι ναυτικοί στο λιμάνι πρόσεξαν βέβαια την απουσία τους αλλά δε έδωσαν σημασία, τα μπάρκα είχαν ξαναρχίσει σιγά σιγά, κανα μεροκάματο έβγαινε. Τους παραξένευε βέβαια ο μαρκόνης κάποιες φορές, όταν τον πετυχαίνανε στο καταγώγιο να λύνει και να δένει ένα σκαντάγιο, [4] αλλά δεν δώσανε μεγάλη σημασία μιας και πάντα παράξενος ήτανε του λόγου του (και πάντα τον έξυπνο έκανε σαν έπινε καμμιά ρακή).

Μονάχα ένας καπετάνιος, ο καπετάν-Μπορντόπουλος, κάτι είχε μυριστεί. Ο Μπορντόπουλος ήτανε καπετάνιος σ ένα τάνκερ κι έκανε μεγάλα ταξύδια, υπερωκεάνια. Ερχότανε σπάνια στο λιμάνι επειδής τα δικά του ταξίδια διαρκούσανε μήνες κι ήταν ο μόνος που χε πάντα δουλειά και μπάρκα μιας και έφερνε πετρέλαιο από μέση ανατολή και πήγαινε νερό εκεί στους άπιστους. Βέβαια το τάνκερ δεν ήτανε δικό του αλλά αν κουμαντάρεις ένα τάνκερ έχεις μια άιγλη στους άλλους.
Ο καπετάν Μπορντόπουλος ήταν όμως πάντα περίεργος και λιγομίλητος. Λίγα έλεγε, πολλά εννοούσε. Γι αυτό κι όλοι πρόσεχαν τις κουβέντες του, όσες κατάφερναν να αποκωδικοποιήσουν βέβαια. Τη τελευταία φορά που ρθε στο λιμάνι κι αφού κατέβασε μονορούφι τέσσερις τεκίλες κίτρινες και λίγο πριν πάρει την "αγνή του λιμανιού" να την πηδήξει στο φτηνοξενοδοχείο που έμενε, κατάφερε να ψελλίσει:

- "Στο θάνατο του άλλου, λέμε, καταλαβαίνουμε ότι ζούμε."
- "Στο θάνατο το δικό μας παίρνουμε και τους άλλους μαζί."


Μόλις τον άκουσα, κόντεψα να σκάσω.
Μ εφαγε η περιέργεια.
Οχι τιποτα άλλο, αλλά δεν είχα μπάρκο κείνο το καιρό και μια που το καταγώγιο δεν είχε κόσμο, αποφάσισα ν ασχοληθώ με το θέμα.

Ετσι έστειλα μήνυμα σε κάτι εμπόρους λευκής σάρκας που ξερα πως ο βατσιμάνης κάνει δουλειές μαζί, αλλά εκείνοι απάντησαν πως είχαν καιρό να τον δούν.
Επειτα πετάχτηκα στο μουλτολίμανο, ένα άλλο λιμάνι στο παραδίπλα νησί που κάποιοι απο αυτούς συχνάζανε στο "απέναντι" καταγώγιο κι ήξερα πως ο μαρκόνης είχε εκεί μερικές γυναίκες που "πίνανε νερό στ όνομά του" αλλά τζίφος κι απο κει. Κανείς δεν ήξερε τίποτα…

Δεν ήξερα τι να υποθέσω κι ανησύχησα. Ανησύχησα βασικά γιατί το μυαλό τ ανθρώπου παίρνει περίεργες στροφές και πάει στο κακό. Κι είπα, ρε λες οι διαβολοκαπετάνισσες να τους καθάρισαν αθόρυβα μες στη νυχτιά και να τους έκλεισαν σ ενα παλιο σκαρί -μια τράτα με ψυγείο- που χανε και βάζανε τα ψάρια μέσα?

Ολα τα σκέφτηκα, μά τον Αη-νικόλα!

Τελευταία μου ελπίδα κάτι ξεβαμμένοι ινδιάνοι με πιρόγες που ξερα παλιά, όταν τους κουβάλαγα τις κάσες με τα τζακ ντάνιελς κι εκείνοι μου δίνανε "χόρτο" για την πίπα της ειρήνης που, απο καιρού εις καιρόν, κάπνιζα ωσαν τη τσιμινιέρα. Αυτοί οι ινδιάνοι μένανε πάνω στο μπλογκονήσι, ένα νησί τεχνητό, που τους εξόρισαν εκεί οι λευκοί άποικοι μετά την "απαλλοτρίωση" που έκαναν στη γή που έως τότε κατείχαν.

Στο κέντρο το νησιού αυτού είχαν φτιάξει ένα τεράστιο ματζαφλάρι σα πύργο που τον ονομάτιζαν "παρατηρητήριο". Το παρατηρητήριο ήταν κάτι σαν ένα θεόρατο κατάρτι στη μέση του νησιού. Σκαλιά δεν είχε, μόνο μια σαλαμάστρα [5] ήταν δεμένη στη κορφή του και κάποιος κοκκινόκωλος [6] ανέβαινε που και που για να παρατηρήσει με το κανοκιάλι του [7] τα τεκταινόμενα στο νησί καθώς και να ενημερώσει τους ντόπιους για πιθανα μπάρκα και δρομολόγια που έφταναν ή πέρναγαν από κει.

Να μη τα πολυλογώ, ο κοκκινόκωλος υπηρεσίας κατέβηκε κάτω μόλις μ είδε από ψηλά. Τον ήξερα από τα παλιά και χάρηκε που πήγα να τονε βρω. Του πα το λόγο της επίσκεψής μου κι έμεινε άφωνος!

- Τι, δηλαδή, σε σας, δεν τα χουν πει? (!!!)
- Οχι, τι να πουν δηλαδή, ρώτησα γεμάτος περιέργεια
- Γι αυτό που... φτιάξανε! , μ απάντησε
- Δε ξέρω τίποτα, πιστεψέ με!

Ο κοκκινόκωλος με πήγε στη διπλανή καλύβα που έμενε και μ έβαλε να κάτσω κοντά στη θράκα. Ανοιξε ενα χιωτικο ρακομελο και γεμισε δυο μικρα ποτηρακια.

- Αντε γεια μας καπετάν Φίλη, μου κανε
- Γεια μας, και νιωθω τη γλυκεια ζεστασια του ρακομελου στα σωθικα μου
- Που λες οι φιλοι σας...
- Πάθανε τίποτα? , ρωτω γεματος ανησυχια
- Οχι, μια χαρά είναι. Απλά αποφάσισαν ν αλλάξουν... ρότα.
- Δηλαδή?
- Μεταξύ μας πιστεύω πως παθανε τη λαμαρίνα [8], άλλο δε ξερω να υποθεσω
- Μα που διαβολο χαθήκανε? , ρωτω
- Αποφάσισαν ν αφησουν τη θάλασσα, τουλάχιστον αυτή που βλέπουμε εμεις!
- Θα με τρελλάνεις ρε κοκκινόκωλε βραδιάτικα? Σάμπως υπάρχει κι άλλη θάλασσα? Μια είναι κι όλοι βολοδέρνουμε πάνω της!
- Ακριβώς, αυτό ήθελα να σου πω... μερικοί τρελλαίνονται, ξέρεις... και τότε αρχίζουν να βολοδέρνουν... από κάτω της!

Ηδη χτύπησα και δευτερο ρακόμελο περιμένοντας ανυπόμονα τη συνέχεια...

- Πριν λίγο καιρό εγκαταστάθηκαν στο νησί μας κι έπιασαν μια ερημική μαρίνα. Εκεί έφεραν ένα βράδυ μ ενα μικρό ρεμούρκιο [9] ένα άλλο πλοίο σκεπασμένο γύρω γύρω με μπαλόνια [10]. Στην αρχή πιστέψαμε πως είναι κάλυψη για κανα προυσαλίδικο [11] και πως κάνανε τίποτα δουλειές παράνομες. Αλλά όταν βγάλανε τα μπαλόνια φάνηκε πως ήταν ένα... ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ! Και μάλιστα φτιαγμένο από τους ίδιους!

Εχω ήδη κατεβάσει τέσσερα ρακόμελα και πλέον αρχίζω να νιώθω μια γλυκειά ζαλάδα που όμως με κάνει να χω αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και το μυαλό μου σε συνεχή εγρήγορση. Παράλληλα δεν αντέχω στο πειρασμό και φτιάχνω κι ένα γελαστάκι για να κεράσω τον κοκκινόκωλο ο οποίος περισσότερο απολαμβάνει την έκπληξή μου παρά την ιστορία του.

- Το περίεργο ήταν η μυστικότητά τους αλλά ευτυχώς εκείνη η μικρούλα που χουν στο πηδάλιο έρχεται συχνά στο λιμάνι για προμήθειες και πιανει κουβέντες μ ενα νεαρό ψαρά που τη χουφτώνει και, μέσα σ ολα τ αλλα, του λέει και τι κανουνε.
- Και τι κάνουνε μ αυτο το διάολο? , ρωτω με περιεργεια
- Εχουνε φτιάξει ένα όργανο ειδικο, κατασκευη του μαρκόνη, βαθυλάβο το λέει, φαντάσου κάτι σαν τον αστρολάβο [12] με τη διαφορά ότι χρησιμοποιεί αντιστοιχία [13] με γνώμονα το βυθό της θάλασσας!
- Μα ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατι, επιμένω εγώ τραβώντας μια δυνατή ρουφηξιά
- Δεν ξέρω, θέλανε λέει να αποκοπούνε από τον πάνω κόσμο της θάλασσας και να φτιάξουνε λέει το δικό τους κόσμο κάτω από τη θάλασσα.
- Ναι, αλλά γιατί θέλουνε να μείνουνε κάτω και να μην πηγαινοέρχονται?
- Δε ξέρω, απαντα ο κοκκινόκωλος, ίσως επειδή βαρέθηκαν, ίσως επειδή θέλαν κάτι άλλο, διαφορετικό, ίσως επειδή σας βαρέθηκαν ή ίσως επειδή πιστεύουν ακόμα πως θα βρουν "το δικό τους λιμάνι". Κάποιοι λένε πως αρρώστησαν από τη μαλαφράτζα [14] αλλά νομίζω πως αυτά είναι κακίες.
- Μα θυμάμαι το μαρκόνη να σκούζει πως έχουμε σχέδιο εξόντωσης και πως δεν τους θέλουμε και πως τους διώχνουμε και πως το καταγωγιο του θαναση φταιει και πως…
- Αυτά μη τα πιστευεις καπετάν Φίλη, αφορμή ψάχνανε κι εβαλε ενα σχέδιο η καπετάνισσά τους για να ρίξουν σταχτη στα μάτια σας.
- Και πως ζουν?
- Σκέφτονται να βάζουνε, λένε, τουρίστες να τους δείχνουνε το βυθό, να ρχονται όμως μυστικά από πρακτορεία ταξιδίων κατευθείαν στη μαρίνα τους και να τους κανουνε ξενάγηση. Και με τα λεφτα να παιρνουνε εφόδια και να κανουνε και τα δικα τους ταξιδια με το βυθολάβο να οργωνει το βυθο. Αυτα είναι όλα όσα ξέρω. Περισσότερα μπορείς να ρωτήσεις τους ίδιους. Η μαρίνα τους είναι στην άλλη πλευρά του λόφου και τωρα θα ναι μαζεμένοι εκεί.

Αφησα τον κοκκινοκωλο ζαλισμένος αρκετά αλλά με ανάμεικτα συναισθήματα. Αποφάσισα ν ανεβω το λόφο. Αφου έφτασα μέχρι εδώ δεν είχα αλλη επιλογή. Κατεβαίνοντας το λόφο είδα τη μαρίνα. Είδα κίνηση και τ ομολογω πως δεν άντεξα, κρύφτηκα σε κάτι θάμνους πιο κει. Ηταν κι η φούσκα μου γιομάτη κι έπρεπε να ξαλαφρώσω. Κι έμεινα με τη φούσκα αδειανή και το μυαλό γιομάτο απορίες...

Το υποβρύχιο ήταν κατα μήκος της μαρίνας. Γιάλιζε στο σκοτάδι, ένα κίτρινο πεθαμενατζίδικο χρώμα, μια κιτρινιασμένη θεόρατη κάψουλα λες κι έμοιαζε. Στη δεμένη καντηλίτσα [15] ο βατσιμάνης να χρωματιζει με τη μοράβια [16] βρίζοντας. Πάνω στη κοντρα γέφυρα [17] η καπετάνισσα να σκέφτεται τη πορεία που της έδειχνε η πηδαλιούχος στο χάρτη ενώ στη κουβέρτα [18] ο μηχανικός να μοντάρει ένα κομμάτι του άξονα της προπέλας. Στο πλάι μπορούσα να διακρίνω το κεφάλι του μαρκόνη από το ανοιχτό φινιστρίνι. Κάτι έγραφε κείνη τη στιγμή... είχε όμως τον ασύρματο ανοιχτό... μπορούσα ν ακουσω καθαρά τη πρόβλεψη καιρού που μεταδιδόταν εκείνη την ώρα...


το δελτίο που άκουγε o μαρκόνης την ωρα που έγραψε:Και για αύριο προβλέπεται να συνεχιστούν οι ασυνήθιστες για την εποχή χαμηλές θερμοκρασίες. Το βαρομετρικό θα είναι και αύριο χαμηλό,πιο χαμηλό δέν γίνεται και στα πελάγη θα πνέουν πολλά μποφώρ σαχλαμάρας. Κατά τόπους θα έχουμε έντονες χαχανοκαταιγίδες και η σκόνη που θα μεταφέρουν θα καλύψει τα πάντα με μιά κίτρινη λάσπη.
Στα πελάγη η θάλλασα θα είναι έντονα μπαρουφώδης για αυτό συστήνεται στους ελεύθερους ναυτιλομένους να μήν δέσουν στο λιμάνι τους μίσσος γιατί κινδυνεύουν να τους ρουφήξουν σιφούνια και στροβίλια κουταμάρας.
Το νησί θα βρίσκεται σε αποκλεισμό.
Η μόνη ελπίδα είναι ο μετεωρολογικός δορυφόρος.
Όχι μήπως δείξει καλύτερο καιρό προσεχώς,αλλά μήπως .......... ξεφύγει από την τροχιά του και πέσει στα κεφάλια μας.
Αναμένομεν.....



…

Στο γυρισμό για το νησί η γέρικη σκούνα κούναγε... ζαλισμένος όπως ήμουνα σκεφτόμουνα κάτι που η καπετάνισσα μου χε πει πριν κατι μηνες:

η καπετάνισσα κάποτε έγραψε:Οπου και αν δείξει η πυξίδα τα ίδια λευκά νησιά, οι ίδιες έρημες βραχονησίδες. Τα σκαριά μας γι αλλού τα ναυπηγήσαμε, για αντρειωμένες θάλασσες και στέκουμε τώρα αμήχανοι, με τα πανιά ανοιχτά δίχως να φυσά ο άνεμος. Και τα κουπιά χτυπάνε πάνω στα νερά άκοπα. Και πουθενά- πουθενά παρηγοριά. Ούτε καν όταν ξεμυτάμε από το Ακρωτήρι για το Κρητικό το πέλαγος......
Καθρεφτιζόμαστε πάνω σε ίδια νερά και τάχα μου ρίχνουμε το φταίξιμο στα πλοία.....



Θυμήθηκα τα νιάτα μου, τότε που υπηρέτησα στο πολεμικό ναυτικό. Είχα κάτσει και γω κάτι μήνες σε υποβρύχια. Μα αρρώστησα θυμάμαι. Δεν άντεξα κλεισμένος μέρες και νύχτες τις λαμπες φθορισμού, τον πεπιεσμένο μπαγιάτικο αέρα και την αίσθηση του να σαι μες τη θάλασσα και να μη μπορείς να τη μυρίσεις, να την αγγίξεις, να τη πολεμήσεις ή να την αγαπήσεις…

…

Με το που δεσα τη σκούνα στο λιμάνι, πετάχτηκα πάλι στο καταγώγιο. Μ είχε πιάσει και μια υπογλυκαιμία ενώ παράλληλα δυο σταγόνες ιδρώτα όργωναν το μέτωπό μου. Κείνη την ώρα ήρθε στο μέρος μου ο θανάσης και με ρώτησε τι να μου φέρει:

- Υποβρύχιο να με φέρεις θανάση μου, μια περιποιημένη βανίλια-υποβρύχιο θέλω τώρα!

Σε λίγο μαζεύτηκαν οι εναπομείναντες ναυτικοί τριγύρω μου και με ρώτησαν τι βρήκα. Δε μπορεσα ν αρθρώσω λέξη απ όσα σκεφτόμουνα. Μόνο τη φράση του καπετάν μπορντόπουλου επαναλάμβανα συνεχώς, καθώς η δροσερή βανίλια απλωνόταν στον ουρανίσκο μου:

"Στο θάνατο του άλλου, λέμε, καταλαβαίνουμε ότι ζούμε."
"Στο θάνατο το δικό μας παίρνουμε και τους άλλους μαζί."


…
…
…



------------------------------------------------------------------------------------------------
[0] γκριζόλα, η: μαλτ. gisiola: πυξιδοθήκη, καπάκι που σκεπάζει τη νύχτα την πυξίδα γιά να μη βγαίνει το φως και εμποδίζει την ορατότητα.
[1] δρόμος, ο: λαθρέμπορος, κοντραμπατζής
[2] σκάπουλος, ο: βεν. scapolo: ο ένας από τους δύο ναύτες της βάρδιας που περιμένει ν' αντικαταστήσει τον άλλο - αυτός που κάνει κοπάνα - ελεύθερος
[3] βατσιμάνης, ο : αγγλ. watchman: αυτός που επιτηρεί, που κάνει βάρδια
[4] σκαντάγιο το: οργανο βυθομέτρησης (ιταλ. scandagliare: βυθομετρώ, ρίχνω)
[5] σαλαμάστρα, η: ιταλ. salmastra: πλέξιμο , σκοινί πλεγμένο
[6] κοκκινόκωλος, ο: ναύτης σκαρφαλωμένος ψηλά -είδος πιθήκου- το πτηνό φοινίκουρος
[7] κανοκιάλι, το: ιταλ. cannocchiale: όργανο γιά την παρακολούθηση αντικειμένων από πολύ μακρυά
[8] λαμαρίνα, η: βεν. lamarin: λεπτό μεταλλικό έλασμα -αρρώστεια που προσβάλλει και τρελαίνει τις γάτες στα φορτηγά πλοία
[9] ρεμούρκιο, το: βεν. remurchio: ρυμούλκημα, ρυμουλκό πλοίο -είδος σκοινιού
[10] μπαλόνια, τα: βεν. balon: παραβλήματα σφαιρικά γιά προστασία των πλαϊνών των πλοίων
[11] προυσαλίδικο, το: χασίς Προύσας, φημισμένο γιά την ποιότητά του
[12] αστρολάβος, ο: κυκλικός χάρτης αστέρων που μπορεί να περιστρέφεται, ώστε να υπολογίζει κανείς τις θέσεις του ήλιου και των αστεριών σε οποιαδήποτε ώρα της μέρας ολοκλήρου του χρόνου.
[13] αντιστοιχία, η: αναγωγή πλεύσης, σύνολο μαθηματικών διορθώσεων της πορείας του πλοίου με τη βοήθεια του χάρτη και της πυξίδας.
[14] μαλαφράντζα, η: ιταλ. mal di Francia: η γαλλική αρρώστεια, η σύφιλη
[15] καντηλίτσα, η: βεν . candelizza: 1. συσκευή που αναρτάται στα πλευρά του πλοίου και στην οποία στέκεται ο εργάτης που επισκευάζει ή χρωματίζει το πλοίο. 2. η καντηλίτσα του φλώκου : [/color]η υπέρα του ατέρμονος 3. Κόμπος επιδέξιος χρησιμοποιούμενος γιά την ανύψωση ανθρώπου στα ξάρτια.
[16] μοράβια, η : ιταλ. moravia: εκλεκτή βαφή, χρώμα εξαιρετικής αντοχής που χρησιμοποιείται γιά τη βαφή των υφάλων του πλοίου
[17] κόντρα γέφυρα, η: σημείο πάνω από τη γέφυρα που 'ν' η πυξίδα και το τιμόνι
[18] κουβέρτα, η: βεν. coverta:το κατάστρωμα
------------------------------------------------------------------------------------------------
Εικόνα
------------------------------------------------------------------------------------------------
ΠΛΗΡΩΜΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΥ : 1. Πλωτάρχης Αθηναίδου Ντ., Κυβερνήτης, 2. Κελευστής Χαμινάκου Χ., Πλοηγός και Πηδαλιούχος, 3. Σημαιοφόρος Μαυροκύκνης Α., Α’ Μηχανικός, 4. Δίοπος Λεφτοπαίδης Ε., Πολυβολητής και Βατσιμάνης, 5. Κελευστής Αγροτέλης Χ., Μαρκόνης
------------------------------------------------------------------------------------------------
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τρί Ιουν 06, 2006 4:06 pm

ευχαριστουμε για την αναφορα (δυσφημηση διαφημηση δεν ενδιαφερει)


να θυμασαι μονο τρια πραγματακια

σε καθε περιπτωση κανω οτι γουσταρω

εσυ πρωτος ανεφερες στο εμισσος την υπαρξη του υποβρυχιου (αρα δεν ψαχτηκε κανεις -απ' οσο μπορω να ξερω γιατι στο υποβρυχιο δεν υπαρχουν ενδοεπικοινωνιες - για πελατες )

και τουλαχιστον τρεις απο τους πεντε συνεχιζουν να τα πινουν συχνα στο μπαρ το ναυαγιο (που παει να καταντησει) και μαλιστα νομιζω συχνοτερα απο σενα καπεταν φιλη .

αλλα το ειπες και μονος σου τι κουραζομαι

"καμμία σχέση δεν έχει με τη σύγχρονη πραγματικότητα, ούτε με πρόσωπα και καταστάσεις που ενδέχεται να συμβαίνουν αλλού ή να συμβούν στο μέλλον"


γι αυτο τσιγγουνη καπεταν φιλη

κερνα κανα κονιακ την παρεα και ξεχνα τα υπολοιπα .
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Ιουν 06, 2006 11:16 pm

-- -.-- -. .... -- .-
-.- .- .--. . - .- -.
... .- ---- .-... .- -- .- .-. .-
. .-.. .... ..-. -.-. ....


.- -. .- -- . .. -. .- - .
.- .--. .- -. - .... ... ....



































-- .- -.- .- .-. --- -. .... ...
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Τρί Ιουν 06, 2006 11:53 pm



. … ---
. - --- .. -- --- …

...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Ιουν 13, 2006 11:17 pm

Είναι γνωστό πόσο αρέσκονται οι ναυτικοί να λένε ιστορίες όταν συχνάζουν στα μπάρ του λιμανιού.
Και πόσο μάλιστα όταν αυτά (τα μπάρ) είναι και ταρτάν (1),σάν αυτό που βρίσκεται και ο καλός καπετάν σαχλαμάρας με τους συμπατριώτες του.

Τους θαυμάζεις για το ύφος τους,τα ευρήματά τους και την αφήγηση που πάλεται από ζωντάνια και άμα τους κεράσεις και κανένα γελαδερό προυσσαλίδικο(2) σάν και αυτό που πίνει ο καλός καπετάν σαχλαμάρας εδώ μέσα,τότε τους θαυμάζεις και για την φαντασία τους,που είναι ανεμορούφουλας(3) σωστός
Και για του λόγου το αληθές θα σας εξιστορήσω τα πραγματικά γεγονότα,για να διαπιστώσετε και εσείς την αχαλίνωτη φαντασία του καπετάν φίλη και την μυθοπλαστική του δεινότητα.
Και η εξιστόρηση θα είναι λιτή βέβαια,αφού λιτή και απέριτη είναι πάντα και η αλήθεια.


Στο τραμπάκουλο(4) λοιπόν,υπήρχε τσούρμο φιλότιμο,εργατικό και ατρόμητο που ταξίδευε συνεχώς και με κάθε καιρό.Με φορτούνες και μπουνάτσες,με σορόκους τραμουντάνες και γρεκολεβάντες.
Και επειδή κάθε μπάρκο το έφερνε πάντα και με ασφάλεια στο λιμάνι για αυτό είχε κάνει και το καλύτερο όνομα στη πιάτσα ανάμεσα σε εμπόρους και ταξιδιώτες που πάντα το προτιμούσαν.


Έτσι ωραία και καλά ήταν τα πράγματα,μέχρι που μιά νύχτα οι μάγειροι και οι βοηθοί,μαζεύτηκαν στην γέφυρα και άρχισαν να συνωμοτούν εναντίον των καλών και προκομένων ναυτικών.
Ρε τους κάθηκες,δέν τους αντέχουμε άλλο,έλεγαν.
Όλη την μέρα απλώνουν τις μαίστρες(5) και τις σακολέβες (6)τους και μας κόβουν την θέα.
ʼσε μετά που καμαρώνουν και σάν παπαφίγκοι.
Και μετά συνέχεια στο παλαμίδι και στο καλαφάτισμα είναι.
Σιγά τους ναυτικούς,αυτοί ούτε βάρκα δέν μπορούν να κουμαντάρουν.

Έτσι έλεγαν και κατηγορούσαν το τσούρμο λοιπόν,και μαζί τους έρχονταν να συνεργήσουν και άλλοι βλογιοκομένοι αμπαριτζήδες (7) και μπουάμπηδες (8),που ιδέα δέν είχαν περί τίνος πρόκειται αλλά που η μαύρη τους η ζωή τους έκανε να γκρινιάζουν συνεχώς.
Μερικοί από δαύτους,πηγαν στην ανταγωνίστρια εταιρία που είχε το μουλτόπλοιο και προσπαθησαν να φτειάξουν τη δουλειά από κεί,αλλά γρήγορα τους πήραν χαμπάρι τι κουμάσια είναι και τους πέταξαν στη θάλλασα.

Ξαναγύρισαν λοιπόν και έπεισαν τον πλοιοκτήτη τον μαστροθανάση να έλθει με το μέρος τους,γιατί άν συνεχίσει έτσι θα πάει για φούντο το τραμπάκουλό του.
Έτσι και έγινε.
Με την υποστήριξη και την εξουσία του λοιπόν,άρχισαν πιά να βρίζουν ανοιχτά το καλό και εργατικό τσούρμο.Τους σκίζαν τα πανιά,τους έσπαζαν τις λαγουδιέρες,τους έκαναν ένα σωρό ζημιές και δολιοφθορές.
Έτσι,απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι πιά οι έντιμοι και προκομένοι ναυτικοί που τους τάιζαν πιά μαλάγρα(9),έλυσαν το καπόνι(10), πέταξαν στο νερό τον πάχτωνα (11),πήδηξαν και αυτοί και κωπηλάτησαν μακριά,ενώ το τραμπάκουλο με τους μάγειρους κατέληξε να καθίσει ξυλάρμενο (12)στα ρηχά.
Βέβαια οι ναυτικοί άφησαν τα πράγματά τους εκεί,για αυτό και ο λεφτόπαις γκρίνιαζε συνέχεια ώσπου μιά μέρα πέταξε την μπαρούμα(13).
Και απο τότε,κόσμος,ναυτικοί και μάγειροι πάνε και έρχονται τα βράδυα από τα ρέλια(14), φορτωμένοι οι ίδιοι,φορτώνοντας και τους άλλους.
Με λίγα λόγια έχουν βρεί μιά νέα μορφή να πρατιγάρουνε(15) με τον κοσμο.
ʼν και εγώ σάν πιο ειδικός καθότι μαρκόνης,σκέφτομαι ώρες ώρες πώς το πιο αποτελεσματικό πράτιγο μάλλον θα πρέπει να είναι τελικά ..........






















































...η στούφα (16 )



(1) μπάρ στο οποίο συχνάζουν κινέζοι
(2 )το χασίς της Προύσσας, φημισμένο γιά την ποιότητά του
(3) ανεμοστρόβιλος
(4) είδος δαλματικού πλοίου με δύο πανιά
(5) μεγάλα τετράγωνα πανιά ιστιοφόρου
(6) τραπεζοειδή πανιά πλοίου
(7) φύλακες του αμπαριού
(8) αράπηδες θυρωροί
(9) τροφή για ψάρια
(10) δοκάρι για το κρέμασμα της βάρκας.
(11) τετράγωνη λέμβος, χωρίς καρίνα και με επίπεδο πυθμένα
(12) ιστιοφόρο που πλέει με κατεβασμένα τα πανιά
(13) σκοινί με τό οποίο προσδένεται η βάρκα σε κάποιο στα0ερό σημείο στην ξηρά ή σε άλλο σκάφος, γιά να το τραβήξουμε
(14)ανεμόσκαλα με κυλινδρικά ξύλα για σκαλοπάτια
(15) παίρνω πράτιγο, ελευθεροκοινωνώ
(16) μυοκτονία
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Τετ Ιουν 14, 2006 9:44 am

Κώδικας: Επιλογή όλων
.- ... - .-. .- .--. --- -... .-. --- -. - .-
.--. .-. --- -... .-... . .--. .--

.--. .-. --- ... --- ---- ....
--- ... --- ..
- .- -..- .. -.. . -.-- --- -.-- -.



-.--.

...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιουν 14, 2006 10:21 am

Μπραβο παιδια!

Σε λιγο θα την μαθουμε απ' εξω ολη την ναυτικη ορολογια.

Λοιπον, αυτα τα κειμενα δεν ειναι παιξε-γελασε!
- Ειναι πραγματικοι ορολογιακοι μηχανισμοι εκμαθυνσης ναυτικων λεξεων.
- Θαλασσινα λεξικα για ιντιοτς.. ;)
- "Τα λογια της πλωρης απο τη σκοπια του μηχανοδηγου!", revised.

Μετα απο αυτο το εξαιρετο σεμιναριο, λεω να παω να βγαλω ναυτικο φυλλαδιο να μπαρκαρω σε καμμια γαλερα.
Δενεχει σημασια αν θα παω ως Βατσιμάνης[187], Αμπαριτζής[1204] ή Μαγειρας[2499,99], σημασια εχει η "συμμετοχη" που λενε. "Το Ταξίδι". Να βγαλω στο πελαγο τον κοιμισμενο Οδυσσεα που ροχαλιζει μεσα μου..

(μην εισαι χαζος που δεν θα μου το δωσουνε το φυλλαδιο... με ενα βαρελακι ρουμι τζουμέρκας θα την φτιαξω την δουλεια. που να το βρω το ρουμι "Τζαμάικας" ρε χαϊβανι; ακομα δεν μπαρκαρα. οταν παω κι ελθω, με το καλο και με την βοηθεια του αη Νικολα του καπεταν-Φουρτουνα, θα φερω μια "κάσσα", για να βγαλω το πτυχιο ανθυποπλοιαρχου. Οχι, για πλοιαρχος χοντραινει το πραμα. Θελει κολομβιανα "σκονακια", δεν ειμαστε για τετοια..)



----
υ.γ.
Χτες πηγα στο "σουπερ"! (σουπερ ειναι αυτα τα μεγαλα μαγαζια που καποια στιγμη θα κλεισουν για να αντικαταστασθουν με τα ανθρωπινα μαγαζια της παιδικης μας ηλικιας.)(οπως θα καταργηθουν και τα φυτοφαρμακα και θα ξαναγινουν τα "καρπουζια" καρπουζια, οι "ντοματες" ντοματες και τα "κολοκυθια" κολοκυθια, οπως και τα κολοκυθια της παιδικης μας ηλικιας.)
(τι θα γινουν θα μου πεις τα μεγαλα σουπερ? ξερω κι εγω; ας γινουν ωραιοι σινεμαδες, ας γινουν αιθουσες καλλιτεχνικου πατιναζ ή ας γινουν πάρκα και πλατειες. Δεν εινα κατασταση αυτη. Ασε που βρωμοκοπανε πλαστικο και απορυπαντικα. Σκετη αηδια ειναι!)

Μιας και πηγα ομως...
Πηγα και αγορασα μια περγκολα!
Το γεγονος οτι ηταν ο,τι πιο αχρηστο θα μπορουσα να "σκεφτω" να αγορασω, σε συνδυασμο με το γεγονος οτι ηταν τοποθετημενο σε στρατηγικο σημειο του "σουπερ", αλλα και σε (τριπλο πλεον αρα πως να αντεξει κανείς; ) συνδυασμο οτι η ακολαστη πινακιδα της με προκαλουσε "παρε με!", δειχνοντας μου αδιαντροπα την "τιμη" της ("τζαμπα!" λεμε..) με οδηγησε στην πιο αχρηστη αγορα της χρονιας.

Αργώτερα...

- Γλυκεια μου, για κοιτα τι αγορασα απο το "σουπερ"!
- Τι ειναι;
- Περγκολα!
- Μμ, πραγματι, περγκολα ειναι..
- Πρασινη, φυσικο χρωμα. Ωραια δεν ειναι;
- Και τι θα την κανουμε;
- Θα την βαλουμε στην βεραντα.
- Ξερεις, την χρησιμοποιουν για να στηριζουν αναριχωμενα φυτα.
- Αναριχωμενα ε; Καλά.. και ποιο ειναι το προβλημα;
- Οτι δεν εχουμε αναριχωμενα φυτα. Οι γαρδενιες, οι φυκοι και τα γιουκα δεν την χρειαζονται την περγολα.
- Και γιαυτο στεναχωριεσαι; Θα παρουμε αναριχωμενα! Τωρα που εχουμε αυτην την ωραια περγκολα δεν πρεπει να την αφησουμε χωρις αναριχωμενα; Εεε; καλα δεν λεω;


_________________________________________
[187] Βατσιμάνης, δες υποσημειωση Νο [3] στο Πελαγίσιο Λεξικο Φεελ.

[1204] Αμπαριτζής, δες υποσημειωση Νο [7] στο ΥπερΠοντιο Λεξικο Ασπίκ.

[2499,99] Μαγειρας, δες υποσημειωση Νο [5+5] στο μαγειρικο λεξικο Μαμαλακη.
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τετ Ιουν 21, 2006 12:53 pm

'(τι θα γινουν θα μου πεις τα μεγαλα σουπερ? ξερω κι εγω; ας γινουν ωραιοι σινεμαδες, ας γινουν αιθουσες καλλιτεχνικου πατιναζ ή ας γινουν πάρκα και πλατειες. Δεν εινα κατασταση αυτη. Ασε που βρωμοκοπανε πλαστικο και απορυπαντικα. Σκετη αηδια ειναι!) '

Ευχαριστώ κε Παραμύθε. Και μόλις το μετατρέψετε σε ωραίο σινεμά, να μας βρείτε και δουλειά...
... κοίτα να δεις φίλε μου!... υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν μες στο πλαστικό και τη βρώμα των απορρυπάντικών...

Καλέ, αηδία καλέ!...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιουν 21, 2006 3:50 pm

Το Κολλητηράκι έγραψε:'(τι θα γινουν θα μου πεις τα μεγαλα σουπερ? ξερω κι εγω; ας γινουν ωραιοι σινεμαδες, ας γινουν αιθουσες καλλιτεχνικου πατιναζ ή ας γινουν πάρκα και πλατειες. Δεν εινα κατασταση αυτη. Ασε που βρωμοκοπανε πλαστικο και απορυπαντικα. Σκετη αηδια ειναι!) '

Ευχαριστώ κε Παραμύθε. Και μόλις το μετατρέψετε σε ωραίο σινεμά, να μας βρείτε και δουλειά...
... κοίτα να δεις φίλε μου!... υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν μες στο πλαστικό και τη βρώμα των απορρυπάντικών...

Καλέ, αηδία καλέ!...



Η αντεπανασταση του προλεταριατου!!!

Λoιπον, κοιτα να δεις φιλε μου!.. οχι μονο "υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν μες στο πλαστικό και τη βρώμα των απορρυπάντικών", αλλα θα ηταν αποφασισμενοι ακομα και να "σκοτωσουν" (που λεει ο λογος) για να συνεχισουν να δουλεύουν εκει.. αβυσος η ψυχη του εργαζομενου..


ΥΓ.
---
Παναθεμα σε βρε δουναι, "για ενα σακκουλι λάχανα" με πουλάς, μωρη!


ΥΓ2
---
Παντως με ενα "βυζακι εξω" διοριζεσαι ταξιθετρια, πληρους και αποκλειστικης 4ωρης απασχολησεως, σε ωραιο σινεμα! Με δύο ("βυζακια εξω") πας Ταμείο! Αμα βγαλεις και "τραπεζακια εξω" παιρνεις και μετοχες στο κυλικειο! τι λες; προτιμας ακομα την μποχα των απορυπαντικων και των σαπιων αλλαντικων; :twisted:
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Tanton » Τετ Ιουν 21, 2006 4:45 pm

Στερέψαμε.

Ας αντιγράψουμε, έστω

( μπας και ξεφύγουμε από κουτσομπολιά, κακεντρέχειες, συνομωσιολογίες, εξυπνοβλακισμούς )


Του λέω, στοχεύοντάς τον, κοίτα
Υπάρχουν και καλλιτέχνες πρώτης γραμμής,
Που είναι δευτέρας ποιότητας άνθρωποι

Και κείνος σαρκαστικά μου αντιγύρισε
Σωστά, αν και συχνότερα συμβαίνει
Το αντίστροφο, νομίζω

Και τότε μ΄ έφαγε το μαύρο φίδι
Γιατί από τις δύο κατηγορίες θα προτιμούσα
Εκείνη που εγώ του απηύθυνα

( Κ.Ζ )


υ.γ
Σήμερα είναι μεγάλη νύχτα ( η μεγαλύτερη της χρονιάς ).
Σήμερα είναι νύχτα γεμάτη θάματα.
Προσέξτε:
Σήμερα, βγαίνουν ξωτικά και νεράιδες και γητεύουν τους ανθρώπους
Διαβάστε:
Σαίξπηρ…. Δωδέκατη νύχτα, Όνειρο Καλοκαιριάτικης Νύχτας
Ιψεν…
Δείτε:
Μπέρκμαν…την μια και μοναδική κωμωδία του.

υ.γ
φυσικά όσοι την μέρα ( και κάθε μέρα ) φαντάζονται ότι τους κυνηγούν φαντάσματα, τσατομάγειροι συνομώτες και οι κολλητοί τους…αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε σήμερα το βράδυ.
Αυτοί είναι έτσι κι αλλιώς…λωλαμένοι!
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron