ας γράψουμε ιστορίες

βανύλια-υποβρύχιο...

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό kanenas » Πέμ Ιουν 22, 2006 10:27 pm

Πολύ ωραίο ποίημα...
Δεν τον έχω διαβάσει τον Κ.Ζ. ...

Τι έχουμε εδώ λοιπόν;

Το να μπορείς να γράφεις κάθε μέρα το χαρακτηρίζω άθλο ή μετριότητα

Το να μπορείς να μιλάς εκεί έξω το χαρακτηρίζω πάλι άθλο ή μετριότητα

Κι ο ποιητής μιλάει... από εκεί που πίστευε στη σιωπή σε παρελθόντα χρόνο, κάπου απευθύνεται.

Το να μιλάς τέλεια προς έναν κόσμο σαν αυτόν (τι πιο ακραίο αντικειμενικά) το χαρακτηρίζω άθλο ή μετριότητα.

Κι αυτός ίσως να είναι ο κίνδυνος που του αναλογεί, στο μέτρο που κρίνεται ως αποτέλεσμα της ίδιας του της πράξης από τον ίδιον και όχι από την κρίση του άλλου.

Το άνοιγμα στον κόσμο, είναι άθλος ή μετριότητα.

Κι αυτό ίσως να είναι η ποίηση σήμερα για τον κύριο Κ.Ζ. ...
ένας τέτοιος κίνδυνος που του αναλογεί.

(φοβερό ε; δεν είναι να σε ζώνουν τα φίδια; ...)
:wink:


υ.γ. επιμένω πως ο ποιητής δε θέλει να πει, αλλά δείχνει...
γι αυτό και το αποτέλεσμα που κρίνεται από τον ίδιο
η ποίηση μερικές φορές ξεκινά ως όχι θετικό για να καταλήξει ναι αρνητικό... στο αρνητικό αναγνωρίζουμε το αντεστραμμένο μας είδωλο...
κοινωνούμε όλοι στο βίωμα, κι αυτό συναδελφώνει κατά το η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο
ουτοπικό και άκρως θρησκευτικό μου φαίνεται, γιατί θα πρέπει να γεννηθεί κάποτε το τέρας των τεράτων ή να μας πάρει όλους ο διάολος για να σωθεί... παρόλα αυτά δεν παύει να δηλώνει μια αλήθεια
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Ιουν 23, 2006 12:24 pm

wpleftyboy έγραψε:"η ομορφια ειναι η αληθεια" ?

αλλο τοσο οσο η αληθεια απελευθερωνει ...
ειμαστε τοσο μικροι σ'ενα τοσο μεγαλο συμπαν που ειναι αστειο και μονο να μιλαμε για αληθεια ...μπορουμε να κανουμε υποθεσεις συμφωνα με την αντιληψη μας καθε στιγμη

κι ετσι εγω λεω
η ομορφια θα μας σκλαβωσει
για να ερθει
η αληθεια να μας σκοτωσει .


κανενα λες οτι στο αρνητικο αναγνωριζουμε το αντεστραμμενο μας ειδωλο



θετικο-αρνητικο - αντεστραμμενο λεξεις που παραπεμπουν σε ηθικη [που χρησιμοποιηθηκε αιωνες τωρα για να προοδευσει η ανθρωποτητα σε βαρος της υπανθρωποτητας ,για να καταδικαστει ο χωματινος ανθρωπος σε αιωνια δεσμα και να προαχθει ο θεοπνευστος σε εξουσιαστη της φυσης (κουνια που τον κουναγε)]

αλλα τι ειναι καλο και τι κακο ? τι ειναι η καλη και τι η αναποδη εικονα μας?

ποιος εβαλε τα κριτηρια που καταδικαζουν ενα μερος του εαυτου μας να ειναι το αναποδο ? (η απαντηση ειναι οι εξωγηινοι βεβαια)

θα ηταν μια αρχη να δεχτουμε οτι ολα υπαρχουν μεσα σε ολους και να συμφιλιωθουμε με τη φυση μας ...

αλλα τι σχεση μπορει να εχουν ολα αυτα με το ποιημα του Κ.Ζ.
ή το δικο μου προδιηγημα ?

αυτο μενει να το αντιληφθει καθενας μονος του ...αν το θελει βεβαια .

υποστηριζεις κανενα οτι "Κι αυτός ίσως να είναι ο κίνδυνος που του αναλογεί, στο μέτρο που κρίνεται ως αποτέλεσμα της ίδιας του της πράξης από τον ίδιον και όχι από την κρίση του άλλου."

πραγμα που θα ηταν σωστο αν υπηρχε καποιος (ιδανικος? ψυχοπαθης?)γραφιας που εγραφε μονο για τον εαυτο του

σιγουρα ο εαυτος μας ειναι ο μεγιστος κριτης και αυτος που παιζει τον πιο σημαντικο ρολο ... οπως δειχνει αυτη η στροφη
« Αυτός που γράφει επειδή του
Είναι αδύνατον να κάνει αλλιώς
Δεν μπορεί να επιτρέψει στον
Εαυτό του να μην γράψει καλά»

αλλα μπορει κανεις να φανταστει καποιον που δεχεται κακη κριτικη απο το συνολο και παρ' ολ' αυτα εξακολουθει να νοιωθει απολυτως ενταξει χωρις να αμφιβαλλει ποτε γι αυτο που εκανε ?
και πως θα τον λεγαμε αλλιως αυτον τον τυπο εκτος απο τρελλο ?

το γραψιμο λεει καποιος πολυ μεγαλος(δε σας λεω ποιος μαντεψτε το να σας δω) γινεται σε δυο φασεις

η πρωτη γινεται με την πορτα ερμητικα κλειστη
κι η δευτερη με την πορτα ανοιχτη

δηλ. γραφουμε για τη χαρα του γραψιματος με ολο μας το ειναι που λενε ,αλλα αμεσως μετα νοιωθουμε την αναγκη να επικοινωνησουμε μεσω αυτου που γραψαμε και να δουμε τι ψαρια πιανουμε...μαλιστα περιγραφει γλαφυρα τον εαυτο του καθως παρατηρει τα προσωπα των πρωτων αναγνωστων του
...αν χαμογελανε εκει που εγραψε κατι αστειο ,αν δακρυζουν αναλογα με αυτο που γινεται στο κειμενο ...δεν πιστευω να αναγνωρισατε τον εαυτο σας
αγαπητοι ομοιοπαθεις ! εγω τον αναγνωρισα και πρεπει να ευχαριστησω τους ηρωες πρωτους αναγνωστες των ανοσιουργηματων μου ....που πολλες φορες ειναι καποιοι απο σας τους συστεγασμενους που εχουν μπει στον κοπο να διαβασουν ενα κειμενο μου και να μου πουν δυο λογια ...(οτι και να ειναι αυτα που μου ειπατε να ξερετε οτι σας ειμαι υποχρεωμενος και σας ευχαριστω )

πως το μετεφερε η κυρια ε οτι της το ειπε ο τιτος πατρικιος (? αν θυμαμαι καλα) ? "τα ποιηματα που μενουν στο συρταρι θα γυρισουν καποτε να σε φανε ?"

« Παρ΄όλα αυτά όπως για όλες τις ακραίες
Δραστηριότητες αναλαμβάνει
Κι αυτός τον κίνδυνο που αναλογεί
Το τελικό αποτέλεσμα να τον προδώσει»

και πως θα μπορουσε να μας προδωσει ποτε κατι που γραψαμε δινοντας το 100% ? μαλλον εμεις θα το προδιδαμε παρα αυτο καθως δεν ειμαστε παρα ανθρωποι που ακομα και αν καποτε υψωθηκαμε στο δυσθεωρητο υψος ενος ιδανικου (για κεινη τη στιγμη) κειμενου δε μπορει παρα να πεσουμε καποτε (αν δεν πεσουμε ποτε μαλλον θα δωσουμε το εναυσμα να γραφτουν πολυ περισσοτερα για μας απ' οσα θα προλαβουμε ποτε να γραψουμε ,καθως θα ειμαστε εμεις οι ιδανικοι)

ο Κ.Ζ. ομως το εγραψε "Το τελικό αποτέλεσμα να τον προδώσει"

πως ? η δικια μου αποψη ειναι οτι
1) κατι μπορει να παει στραβα στην πρωτη φαση της γραφης "με την πορτα ερμητικα κλειστη" δηλ. να μην ειναι η πορτα τοσο κλειστη οσο πιστευουμε και να ανακαλυψουμε οτι δεν βαλαμε 100% και μονο τον εαυτο μας μεσα στο κειμενο ...οπως την πατησε ο δικος μου ηρωας πουλωντας την ψυχη του στο διαολο και αλλαζοντας το κειμενο για χαρη της δοξας της ομορφιας και αυτων που δυστυχως κανενας (οχι εσυ ειπαμε) πια δε μισει ...των πανεμορφων μπικικινίων (ενταξει καλα ειναι και τα μπικινια και τα ξωβυζα που λετε αλλα σαν τα μπικικινια δεν εχει)
2)κατι μπορει να παει στραβα στη δευτερη φαση "με την πορτα ανοιχτη" δηλ. να ανακαλυψει κανεις οτι δε μπορει να επικοινωνησει με κανεναν (οχι μ'εσενα ρε παιδι μου ) παρ' ολο που το κειμενο του παραμενει ιδανικο ...οποτε ή ειναι ηδη τρελος και δε μασαει τιποτα ή τρελλαινεται ή τα βρονατει κατω και παει για κανα μπανιο και πινει και καμμια μεξικανικη μπυρα με side drink καμμια μεξικανικη τεκιλλα
και δε μασαει τιποτα ωσπου να του 'ρθει η εμπνευση
INSPIRATION INSPIRATION INSPIRATION INSPIRATION που λενε κι οι DEU SEX MACHINA.... pardon ...deus ex machina .
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Ιουν 23, 2006 4:46 pm

Tanton έγραψε:Ήταν άθλιος. Μισάνθρωπος. Κακόβουλος. Παράξενος. Αντιπαθέστατος. Βρομιάρης. Το μόνο που τον ένοιαζε, το μόνο που τον απασχολούσε σ΄ όλη του την ζωή ήταν ο τζόγος. Ζούσε για να παίζει και για τίποτε άλλο. Και έχανε φυσικά. Δυο και τρεις περιούσιες έφαγε και πάλι χρωστούσε. Έπρεπε να πληρώσει ή να αυτοκτονήσει. Για να πληρώσει, έγραφε βιαστικά και αναγκαστικά ανάμεσα σε δυο ξενύχτια χαρτοπαιξίας. Έγραφε για τα λεφτά. Για να πληρώσει τα χρέη.
Και γράφοντας βυθοσκόπησε την ανθρώπινη ψυχή. Ξεδίπλωσε όλο της το έρεβος. Κανείς δεν την περιέγραψε καλύτερα. Έγραψε το καλύτερο Μυθιστόρημα όλων των εποχών ( έγκλημα και τιμωρία ).
Δεν θα ήθελα ποτέ να είχα συναναστραφεί τον Φιοντόρ όσο ζούσε.



Δέν υπάρχουν δεύτερης διαλογής άνθρωποι και πρωτης ποιητές,ή πρώτης διαλογής ποιητές και δεύτερης άνθρωποι.
Μόνο άνθρωποι και ποιητές υπάρχουν,ή άνθρωποι-ποιητές.
Διότι οι άνθρωποι κρίνονται απο τα έργα τους.
Και άν έχουμε αδυναμία να τα κατανοήσουμε και να τους κρίνουμε από αυτά,τότε ανατρέχουμε σε καμμιά φθηνή βιογραφία του ΚΖ ή του ΑΒ (αλυσίδα βασιλόπουλου) ή του ΠΜ (πριζινίκ μαρινόπουλος) ή παίρνουμε την εσπρέσσο.

Διότι όπως σωστά λέει ο λέφτυ,όλα εμπεριέχονται σε όλους,και δέν είναι δυνατόν ένα όμορφο έργο να μήν πηγάζει απο την βαθύτερη έστω ομορφιά (άρα και ουσιαστικότερη) αυτού που το έγραψε.
Το άν τον λέμε άθλιο,ή κακόβουλο και λοιπά,αυτά είναι κρίσεις της όποιας κοινωνίας,η οποία περισσότερο προσδιορίζει έτσι την σχέση της με τον δημιουργό,παρά αυτόν τον ίδιο τον δημιουργό.
Και αυτή ακριβώς την κοινωνία και την σχέση της μαζί του,είναι που θίγει ο δημιουργός ,όταν μάλιστα ειναι και μεγάλος σάν και τον ντοστογιέφσκυ.
Οπότε τάντονα,μήν αναστατώνεσαι στην ιδέα ότι άν ζούσες αυτή την εποχή μπορεί και να συναντιόσουν μαζί του.
Δέν νομίζω πώς συναναστρέφοταν και συνδιαλεγόταν τουλάχιστον ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης με αυτούς που εξέφραζαν τα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής του.
Μάλλον για την αυλή του τσάρου σε κόβω να ήσουνα.

Και βέβαια είναι αφελές να πούμε πως ο ντοστογιέφσκυ έγραφε για να πληρώσει τα χρέη του,έγραφε για τα λεφτά δηλαδή.
Μάλλον το σωστότερο θα ήταν να πούμε,πώς πληρωνόταν επειδή έγραφε.
Οτιδήποτε και να κάνε,οτιδήποτε και να ήταν και πάλι θα έγραφε και μάλιστα σχεδόν τα ίδια πράγματα που τελικά έγραψε.


Διότι λέφτυ,η γραφή και εν γένει η καλλιτεχνία,δέν είναι επικοινωνία ή άνοιγμα πρός τον κόσμο,όπως λέει η έψιλον ή ο κανένας (δέν θυμάμαι ποιός από τους δύο,εξάλλου το ίδιο είναι όποιος και να το πε) ,αλλά είναι αυτή η ίδια, ένας εξ ολοκλήρου καινούργιος και αυτοδύναμος κόσμος.
Και το πρόβλημα δέν είναι άν τον αφήσεις στα συρτάρια σου μήν βγεί και σε δαγκώσει κανένα βράδυ όπως λέει ο ΤΠ,διότι σε δαγκώνει και σε μαχαιρώνει την ίδια ακριβώς την στιγμή που τον δημιουργείς.
Τώρα άν τον πουλήσεις έξω και βγάλεις κανένα φράγκο ή άν θές να γίνεις διάσημος,,αυτό δέν έχει να κάνει με τον δημιουργό καλλιτέχνη,αλλά με τον έμπορα ή τον φιλόδοξο, και αυτουνού είναι που του ρουφάει το μεδούλι ο διάβολος που λές και όχι του δημιουργου καλλιτέχνη.
Του δημιουργού δέν μπορεί να του πιεί κανένας διάβολος με την διχαλωτή γλώσσα τον μυελό,διότι απλούστατα ο δημιουργός είναι.......





















































....διάβολος ο ίδιος από μόνος του.

ΒΓ Που λές λέφτυ,εμένα μου συνέβη όταν ήμουν μικρός το εντελώς αντίθετο απο σένα.
Ενώ εσύ δηλαδή ήθελες να γράψεις και σου κάθησε η γκόμενα,εγώ ήθελα να μου κάτσει η γκόμενα και έγραψα.
Ήταν που λές στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα,τότε που άρχιζε η μόδα των πολιτιστικών επιμορφωτικών συλλόγων και τα συναφή.
Σε ένα τέτοιο σύλλογο άραζα τα βράδυα,που είχε και πίγκ πογκ και κυρίως κουκουεδοκρατείτο,πράγμα που μου έδινε μιά ατέλειωτη ευχαρίστηση,όπως και εδώ καλή ώρα με σάς,να πετάμε το μπαλάκι ο ένας στον άλλον.
Δέν ξέρεις τι ηδονή είναι να συζητάς με έναν δογματικό και άκαμπτο κουκουέ,καθώς παράλληλα παίζεις και πινγκ πόνγκ μαζί του.
Βέβαια χρειάζεται προσοχή,αφού ούκ ολίγες φορές κινδυνεύεις να φάς στο μάτι το μπαλλάκι από τον εξοργισμένο συμπαίκτη σου συνομιλητή σου για αυτό και τότε θυμάμαι,δίπλα απο΄τον πάγκο με τα ρακετάκια,είχαμε και πέντε έξη κράνη μοτοσυκλέτας διαφόρων μεγεθών,ακόμη και για χοντροκέφαλους.

Ένα βράδυ λοιπόν,καθώς τα μπαλλάκια σφύριζαν ανηλεώς γύρω από το κεφάλι μας και η κουβέντα είχε ανάψει,μπηκε στο σύλλογο η μάρθα με την φίλη της και ήλθαν να παίξουν και αυτές πινγκ πογκ στο διπλανό τραπέζι.
Ωραία,ψιλοκάπουλη,με φιδίσιο κορμί και μακριά πυρόξανθα σγουρά μαλλιά που τινάζονταν καυλιάρικα δεξιά και αριστερά καθώς κούναγε άτεχνα το ρακετάκι της.
Και βέβαια το ρακετάκι της που κάθε τόσο το έφερνε στην μέση του στήθους της για να αποκρούσει το μπαλάκι,και που άφηνε να πεταχτούν οι δυό μεγάλες,στητές και ζουμερές μπάλλες της, καθώς ανεβοκατέβαιναν προσπαθώντας να πεταχτούν έξω από το ελαστικό μακώ μπλουζάκι της.
Είχα σαλέψει σου λέω.
Είχα και τα ντόιγκ -μποιγκ που αντηχούσαν στο κεφάλι μου,καθώς ο κουκουές είχε βρεί την ευκαιρία και μου πέταγε τα μπαλλάκια στο κράνος,δέν άντεξα και τον πλησίασα.
Κόψτο ρε μαλάκα πιά,του ψυθίρισα,τι στο διάολο,δέν έχεις πουλί εσύ; και στο πάνω και στο κάτω κεφάλι ένα σφυροδρέπανο σου κάρφωσαν;
Ξύπνα να κάνουμε παιχνίδι με τις γκόμενες τώρα που είναι ευκαιρία.

Αρχίσαμε λοιπόν να πετάμε το μπαλάκι και στο δικό τους τραπέζι,ατύχημα δήθεν,αλλά που όταν το επαναλάβαμε οι γκόμενες ξύνισαν τα μούτρα τους,αλλά που τάχιστα σπεύσαμε να διορθώσουμε τα πράγματα << η αντανάκλαση των παικτών σε πολλαπλά επίπεδα,ορίζει μιά εκ νέου επαναδιαπραγμάτευση της παικτικής τους ευθύνης απέναντι στο ίδιο το παιχνίδι που τώρα επανακαθορίζεται σε νέα πλαίσια ενταγμένα στην ολική φύση του ανθρώπου παύλα παίκτη παύλα εξουσιαστή,που επαναστατεί στην ίδια αυτή την φύση του μέσα από ένα αέναο παιχνίδι,για να αναπολήσει εντέλλει την τραγικότητα του πεπρωμένου αυτού του ανθρώπου,που δέν είναι παίκτης,δέν είναι εξουσιαστής,δέν είναι επαναστάτης,αλλά είναι ένας....>>
--<....καυλωμένος που κοιτάει να ψήσει καμμιά γκόμενα>> διεκοψε τότε ο γραμματέας του συλλογου που μόλις είχε πάρει πρέφα τι γίνεται. Για να συνεχίσουμε και εμείς <<η ένας μικροτσούτσουνος που κοιτάει να διοχετεύσει τον σεξουαλικό του φθόνο κάνοντας χαλάστρα εκδικούμενος έτσι τους ομόφυλούς του>>.

Τέτοιον λόγο χρησιμοποιούσαμε λοιπόν,ξέρεις εσύ,όχι επειδή είχε ιδιαίτερη επιτυχία στις γκόμενες (ποτέ δέν έριξα γκόμενα με αυτόν τον λόγο,αντιθέτως με απλά καλαμπουρια είχα πολύ καλύτερα αποτελέσματα),αλλά επειδή έτσι καυλώναμε με τους εαυτούς μας ακόμη περισσότερο από ότι και με μιά ψηλοκάπουλη γκόμενα.

Μετά και την παρέμβαση του γραμματέα λοιπόν,αφήσαμε το παιχνίδι και πήγαμε στο μεγάλο τραπέζι να πάρουμε καμμιά μπύρα να πιούμε.
Εγώ περιεργαζόμουν το κράνος,σκεφτόμενος πώς μαλλον θα χρειαστώ μεγαλύτερο μέγεθος στο μέλλον,όταν με σκούντησε ο πρώην συμπαίκτης με νόημα,για να κοιτάξω πρός το μέρος της μάρθας που μας κοίταγε και χαμογελούσε.
Αμάν! Λές να πέσαμε σε κουλτουριάρα και να την εντυπωσιάσαμε,ψυθίρισα στον διπλανό μου.
Σηκώθηκε λοιπόν και ήλθε αργά αργά,με αυτό το ζωώδη κουνιστολυγεροπρόστυχο περπάτημα πρός το μέρος μας,λέγοντάς μου με σιγανή και ελαφρά βραχνή φωνή (ξέρεις αυτή τη καυλιάρικη που βγάζουν οι γκομενες όταν θέλουν να σου ζητήσουν κάτι): <<τη χειρίζεσαι καλά τη γλώσσα εσύ>>.
Μας δουλεύει η τύπισσα,η αφήνει σεξουαλικό υποννοούμενο,σκέφθηκα,καθώς της απαντούσα πώς το έχω πάρει απο το παππού μου που είχε μπακάλικο και ήξερε πώς να μιλάει για να πουλήσει τις μπαγιάτικες ρέγγες>>.
Το ρέγγες το είπα με τρόπο σάν να το απήυθυνα πρός αυτήν.Μήν μας πάρει και τον αέρα η γκόμενα.

Κάθησε δίπλα λοιπόν και γρήγορα μπήκε στο θέμα.
Επειδή σε λίγο καιρό,επ ευκαιρία του πανηγυριού της ζωοδώχου πηγής,ο σύλλογος θα ανέβαζε στα χαλάσματα του θεάτρου δίπλα στο ξωκκλήσι που ήταν στο βουνό ένα ωραίο θεατρικό (ένα δυό σκετσάκια έτσι για την πλάκα δηλαδή,όχι τίποτα σπουδαίο),καθώς και αυτή φοιτούσε σε μιά ιδιωτική σχολή υποκριτικής εδώ και ένα χρόνο,μου ζήτησε λοιπόν να προσπαθήσω να γράψω εγώ τα κείμενα.
Και επειδή,τέτοια κόρη ζηλευτή που ήταν, είχε και τα μέσα εκεί στο σύλλογο,έσπευσε να το προτείνει σε όσους από τους συλλογίτες αρμόδιους ήταν αυτή την ώρα εκει,για να πάρει την απάντηση:
--<<Είσαι καλά; άμα παίξουμε αυτά που θα γράψει αυτός,θα μας χώσουν όλους μέσα>>.

Τέλος πάντων να μήν στα πολυλογώ (ρε λεφτόπαιδα,με διαβάζεις ή σε πήρε ο ύπνος και τζάμπα γράφω μέσα στην ζέστη μεσημεριάτικα; ),της έδωσαν το οκέυ,μόνο όμως με την προυποθεση ότι θα το εγκρίνουν και οι ίδιοι το τελικό κείμενο,είπα και εγώ εντάξει και το πράγμα πήρε το δρόμο του.
Τις επόμενες μέρες βρισκόμασταν αρκετά τακτικά,πολλές φορές και μόνοι μας από νωρίς,πάνω στο πατάρι του συλλόγου που ήταν και τα γραφεία,ποτέ όμως δέν με άφησε να την ακουμπήσω.
Ποτέ όμως δέν το απέκλεισε για το μέλλον κιόλας.
Ξέρεις τώρα τι είναι οι γκόμενες.
Και όταν της έλεγα να πάμε καμμιά ντίσκο να χορέψουμε μπιτζής,έχουμε καιρό μου έλεγε,κάτσε να τελειώσουμε τώρα την δουλειά που επείγει.


Η δουλειά τέλειωσε,το σενάριο ενεκρίθη από την επιτροπή του συλλόγου (ακόμη απορώ πόσο βούρλα ήταν) αρχίσαν οι πρόβες,συμμετείχαν και άλλα παιδιά,μαζί τους μας έφερε και ένα φλώρο για συμπρωταγωνιστή συμφοιτητή της από την σχολή,τι θέλει αυτός εδώ της είπα και παίρνει την θέση από τους ντόπιους,χρειάζονται και κάποιοι επαγγελματίες μου είπε,άν αυτός είναι επαγγελματίας τότε εγώ είμαι καθηγητής θεατρολογίας της απάντησα εγώ και έφθασε η μέρα της παράστασης.


Έγινε η θεία λειτουργία,μίλησε και ο παπάς και ο δάσκαλος,ο κουρέας απήγγειλε την καινούργια του συλλογή <<τρίχες ξανθές,τρίχες σγουρές,τρίχες μακριές και ίσιες>>,οι περισσότεροι μονολογήσαμε απο μέσα μας <<μουνότριχες>> και ξεκίνησε η παράσταση.
Η παραγγελία ήταν να έχει λαικοορθόδοξο παραδοσιακό χαρακτήρα,με έντονα αρχαιοελληνικά στοιχεία.Ήταν της μόδας αυτή την εποχή αυτές οι μαλακίες άν θυμάσαι,και μάλλον παραμένουν ακόμη και σήμερα της μόδας.
Έτσι λοιπόν,είχαμε ντύσει τους ηθοποιούς,τσολιάδες με περικεφαλαία και μούσι μυτερό,να ιππεύουν παπιά πενηντάρια και ο μέγας στρατηλάτης με αγιαστούρα και την εικόνα της παναγιάς παραμάσχαλα, να καταφθάνει με μηχανή εντούρο απο την κορυφή,κυνηγημένος από ένα λεφούσι πιτσιρίκια που τα είχαμε ντύσει ντισκοκαρεκλάδες της εποχής,με κολλημένο ένα ραδιοφωνάκι στο αυτί.
Στο τέλος όλοι μαζί τσολιάδες,αρχαιοέλληνες και καρεκλάδες,φτειάχνανε χορό,όπου έμπαινε στη μέση ο ιερέας μάγος ντυμένος φλωρινιώτης,συνοδευόμενος απο την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού,όπου και θυσίαζαν τα αρνιά,χορηγία του χασάπη του χωριού.
Το φινάλε δινόταν στο διαμορφωμένο προαύλιο της εκκλησίας σε ψησταριά,όπου όλοι μαζί έψηναν τα αρνιά.Και βέβαια μετά την παράσταση,συμμετείχαν και οι θεατές με τσιμπούσι τρικούβερτο (ήθελα να κάνω το έργο μου να αφορά τον θεατή).
Οι διάλογοι καθόλην την παράσταση,ήταν μιά μίξη απο όσα αρχαία θυμόμουν,λίγα εκκλησιαστικά,κάποια τυπικά βλάχικα και πολλά αρβανίτικα.Κυρίως αρβανίτικα που είχαν και την μεγαλύτερη επιτυχία.


Όταν τέλειωσε λοιπόν η παράσταση,περίμενα ο κόσμος να έχει ξεραθεί στο γέλιο.
Παρόλαυτά δέν θα το πιστέψεις.
Είχαν σηκώσει ψηλά το πηγούνι τους,σχεδόν είχαν δακρύσει και χειροκροτούσαν σοβαροί και περήφανοι.
Έπαθα την πλάκα μου!!!
Μα είναι δυνατόν να έγραψα κάτι για να γελάσουμε,και αυτοί να το παίρνουν στα σοβαρά;

Ξέχασα να σου πώ πώς είχα φτειάξει και εγώ ένα ρόλο για τον εαυτό μου.
Ήμουν ντυμένος άγγλος μπάτλερ,κανονικός με ημίψηλο,σμόκιν και παπιγιόν,μόνο που φόραγα τσαρούχια.
Κράταγα ένα κηροπήγιο που αντί για κερί,είχα βάλει ένα μασουρι δολλάρια (που μου είχε δανείσει ο ταχυδρόμος από το συνάλλαγμα που είχε στο γραφείο) και έμπαινα ανάμεσα στις σκηνές όπου και απάγγειλα τετράστιχα.
Έ λοιπόν ακόμη και τα αστεία και ειρωνικά στιχάκια που έλεγα,τα πήραν στα σοβαρά και καμάρωναν για την φυλή τους.
Ήταν απιστευτο!!!
Ένοιωθα τελείως αποτυχημένος σάν θεατρικός συγγραφέας,και όταν στο τελος ανακοίνωσαν τους συντελεστές,μαζί και μένα σάν κειμενογράφο,κρύφτηκα πίσω από το κηροπήγιο.


Δέν με χάλασε και ιδιαίτερα πάντως αυτή η αποτυχία μου,μιάς και εγώ αυτό που ήθελα ήταν να γαμήσω την μάρθα.
Έτσι λοιπόν,ντυμένος ακόμη μπάτλερ,πλησίασα στο τραπέζι που ήδη είχε κάτσει η μάρθα και οι άλλοι συντελεστές.
Ήταν να πάω και εγώ πιο πέρα στο τραπέζι που μου είχαν φυλαξει την θέση μου,αλλά δέν άντεξα και στάθηκα για λίγο στην μάρθα ψιθυρίζοντάς της στο αυτί: < είσαι το βράδυ για μπιτζής;>>.
Και τότε αυτή,κοιτώντας με λίγο με συμπόνοια,αλλά και λίγο με αλλαζονία,γύρισε πρός τον πρωταγωνιστή που κάθοταν δίπλα της και του διόρθωσε δήθεν το γιακά του πουκαμίσου του.
Κοιταχτήκαμε για λίγο και οι τρείς....<<κατάλαβα,μήτζής είναι η δουλειά>> είπα στον εαυτό μου και προχώρησα παρά πέρα,στην μέση του τραπεζιού όπου άφησα το κηροπήγιο,έβγαλα τα δολλάρια (παθαμε ότι πάθαμε μήν χάσουμε και τα λεφτά και τα είχα χρωστούμενα),τα έβαλα στην μπουκάλα, την πήρα, έκανα μιά υπόκλιση στο απαίδευτο κοινό μου και έφυγα πρός το μονοπάτι,καθώς άκουγα πίσω μου κάποιους που ψιθύριζαν: <<έτσι είναι οι συγγραφείς,περίεργοι>>.
Και έτσι ντυμένος μπάτλερ με τσαρούχια και μιά μπουκάλα στα χέρια,κατέβαινα το βουνό,βρίζοντας τον εαυτό μου που ήθελε να μπλέξει με καλλιτέχνηδες.

























































Μετά από ώρα καθώς κατέβαινα,άρχισαν να σταματούν τα πρώτα αυτοκίνητα και μου έλεγαν να με κατεβάσουν στο χωριό.
Μήν με ενοχλείται τους έλεγα γιατι έχω μπεί στο ρόλο μου.
Σταμάτησε και ένα φορτηγό που είχε κάτι κοριτσόπουλα πίσω στη καρότσα.
Μόλις με είδαν μου είπαν <<την χειρίζεσαι καλά την γλώσσα>>.
--<<άμα δέν την χειριστείτε και εσείς καλά να μου πάρετε μιά πίπα,δέν σας γράφω τίποτα>> τους είπα εκνευρισμενος και τους πέταξα ένα δολλάριο από το μασούρι στη καρότσα.
Διότι όλαι αι γυναίκαι είναι πουτάναι,που έλεγε και ο χατζηχρήστος.


( κατάλαβες λέφτυ πόσο άδικα χαρακτηρίζει η κοινωνία τους ανθρώπους;
Εσένα που ήθελες να γράψεις αλλά σου έπεσε η γκόμενα θα σε έλεγαν ψώνιο,ενώ εμένα που ήθελα να μου πέσει η γκόμενα,αλλά έγραψα θα με έλεγαν γυναικά.
Κοίτα πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα,και πόσο πιο νορμάλ για την κοινωνία και οι δυό μας,άν εσύ ήσουν στην δική μου ιστορία και εγώ στην δική σου.
Για αυτό σου λέω,κοινωνικά στερεότυπα λέει ο ΚΖ (κώστας ζουράρις; ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Ιουν 23, 2006 8:41 pm

ENA ENALLAKTIKO TELOS ασπικ ...

καθως κατεβαινα το βουνο σταματει ενα φορτηγο που στην καροτσα ειχε κατι κοριτσοπουλα με μπικινια

"ειμαστε η εθνικη ομαδα ηλιοθεραπειας της σουηδιας και χαθηκαμε στο βουνο...
ψαχνουμε ενα καλο και αξιο παληκαρι να μας κατεβασει απ' αυτα τα κατσαβραχα και να θελει να δουλεψει μαζι μας οσοκαιρο θα διαρκεσει η τουρνε μας στην ελληνικη υπαιθρο " μου ειπε η μονη μελαχροινη της παρεας και προσθεσε"εγω ειμαι η διερμηνεας " ...

"δε μπορω να σας βοηθησω κοριτσια εγω ειμαι συγγραφεας και μαλιστα μολις ειχα μια μεγαλη ερωτικη απογοητευση και μου ρθε η εμπνευση..πρπει να γραψω" απαντησα .

με κοιταξε σαν να μου ελεγε οτι χανω αερα..το φορτηγο ξεκινησε μεσα σ'ενα συννεφο σκονης

ξαφνικα καταλαβα οτι ειχα κανει μεγαλο λαθος κι ετρεξα πισω απ' το φορτηγο κουνωντας τα χερια μου

"εεεεε σταματηστεεεεε ! σταματηστε !"

το φορτηγο σταματησε μεσα σ'ενα συννεφο σκονης

εφτασα λαχανιασμενος στο πισω μερος της καροτσας

"ξεχασα να σας πω οτι ειμαι στο ΚΚΕ και το κομμα δεν εγκρινει τετοιους καταπτυστους διαγωνισμους μπικινι ...ειστε καταδικασμενες στη συνειδηση του λαου "
"ξερεις να δουλευεις καλα με τη γλωσσα σου ετσι ? εχεις ακουσει ποτε για την αυτοπιπα?" μου φωναξε η διερμηνεας για να νικησει το θορυβο της πετρελαιομηχανης του φορτηγου που μουγκριζε ...

το φορτηγο μαρσαρε και ξεκινησε μεσα σ' ενα συννεφο σκονης...



-------------------------------------------------------------------------------------




ασπικ, περα απο το οτι τα φορτηγα ξεκινουν στους χωματοδρομους μεσα σ' ενα συννεφο σκονης
διασκεδασα πολυ με την ιστορια σου και σε ορισμενα σημεια γελασα

αλλου παλι εχυσα καυτα δακρυα και λεκιασα το παρασκεβιατικο πουκαμισο μου με τους κοκοφοινικες ....ελπιζω να μου στειλεις το αντιτιμο
για το καθαριστηριο που ειναι 10 ευρω ....απο τοτε που μ'εγκατελειψε η γυναικα μου ειμαι αναγκασμενος να τρεχω στα καθαριστηρια ....πουτανα κοινωνια ....να η διευθυνση μου βαλε τα 10 ευρω σ'ενα φακελλο και καλυψε τα με μια σελιδα χαρτι να μη φαινονται

Δημητριου Ελευθεριος
ξκλφηεηρι 14
λερθ5ιγ 44740
ΡΚΚΑΔ


(ειναι κωδικοποιημενο για να μη με βρει ξερεις ποιος)
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό Tanton » Σάβ Ιουν 24, 2006 12:39 pm

Ντάξει

Αρκετά παραστρατήσαμε
( φταίει, η πάλαι ποτέ, διαμονή σε Τσαρικές Αυλές που μας παρασέρνει )

ας αφήσουμε την αντιγραφή κοινωνικών στερεοτύπων των διάφορων ( μη εγκεκριμένων από το αφεντικό ) ποιητάδων
ας γυρίσουμε πάλι στα σημαντικά
στην ουσία

στη μπάλα και τις συναναστροφές

αντιγράφω

Μα καλά,εκτός ολίγων εξαιρέσεων,οι περισσότεροι εδώ μέσα είστε τόσο βλάκες,τόσο ανώριμοι,τόσο εγωιστές ή τόσο ένοχοι για να μήν μπορείτε να διακρίνετε το σκοπό από το μέσον;
Προφανώς είστε ένα κράμα απο όλα αυτά και κυρίως την έχετε λερωμένη τη φωλιά. Αυτό το τελευταίο,η καταφανής δηλαδή καταστρατήγηση των κανόνων του παιχνιδιού από μέρους σας,είναι και αυτό που σας κάνει να μήν απολαμβάνετε το παιχνίδι,να είστε αγχωμένοι και να σας κάνει να ωρύεστε διαμαρτυρόμενοι υπέρ της ομάδας σας, του προπονητή σας και λοιπά.

Είστε τοσο ψωνάρες που νομίζετε πώς αξίζετε το έπαθλο του παιχνιδιού,αλλά συνάμα είστε και τόσο βούρλα που δέν έχετε καταλάβει πώς έχετε φάει κόκκινη και είστε στην εξέδρα.
Κουρέλες,την κρεμάσατε την ομάδα με αυτά που κάνετε και θα σας πάρει το κυπελλο το τόγκο τρομάρα σας.

( Μπάμπης )


Υ.Γ δεν υπάρχουν μικροί άνθρωποι, είπατε; Ίσως… πάντως κάποιοι εργάζονται πολύ σκληρά για να φαίνονται τέτοιοι.

Υ.Γ βλάκας, ανώριμος, εγωιστής, ψωνάρα, αγχωμένος, ένοχος ή… ολίγον εξαίρεση; Το υπαρξιακό πρόβλημα που στοιχειώνει τις καλοκαιριάτικες νύχτες μου.
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό Jack » Σάβ Ιουν 24, 2006 6:46 pm

Yparxei telika tipota pio vareto apo to paralhrhma enos ar****u gia to 0 ths zohs tou?
Yparxei...
To paralhrhma 15 ptoxon ar****n gia to 0 ths zohs tous...

To net se olo tou to megaleio !!

Xairetismata apo to Bali foukarades...
O n I m U s H a
(rules)
Jack
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 05, 2005 7:22 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Ιουν 26, 2006 9:34 am

gia koitta ti kathetai kai diabazei o kosmos sto mpali !

eimaste kai meis anwmaloi alla ki esy ...den pas pisw!

xairetismata ap' th greenland .
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Ιουν 26, 2006 9:35 am

aaa xehasa ....

FOYKARADES


XAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA (kalo ki ayto)
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron