ας γράψουμε ιστορίες

Το δίλημα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Το δίλημα

Δημοσίευσηαπό Eksipnos Vlakas » Σάβ Ιουν 03, 2006 11:27 am

Έκλεισε πίσω της την πόρτα με ορμή. «Δεν έχω ξανακούσει τέτοια συνέντευξη Έμη» είπε η Τίνα Παυλάτου κοιτάζοντας έκθαμβη την συνάδελφό της Αιμιλία Ψαθά. «Αν είναι δυνατόν! Λες και βρίσκονται στον κήπο της Εδέμ».
Ήταν μια μέρα υγρή μα και ηλιόλουστη. Τα παιδιά τιτίβιζαν στον δρόμο για τον παιδικό σταθμό, άσπρα, μαύρα, γκρι, κόκκινα, κάθε φυλή και κάθε χρώμα. Μπουλούκια των δέκα – δεκαπέντε με αρχηγό μια συνοδό που πότε τα κοίταζε με οίκτο, πότε έδινε διαταγές. «Τρέχα λιγάκι Παύλο», «Μαρία άσε ήσυχη την κυρία δεν είναι η μαμά σου». Και η Μαρία κοίταζε επίμονα την κυρία στον ανθοστόλιστο διάδρομο, όμορφη, λεπτή, με μάτια ολόμαυρα σαν τα δικά της, που προτήτερα την είχε ρωτήσει: «Εσύ είσαι η μαμά μου;»
Η Τίνα δούλευε απ’ τα εικοσιπέντε της στο κέντρο βρεφών Πατέρας στην Πάτρα. Σχεδόν απ’ όταν τέλειωσε την σχολή κοινωνιολογίας. Σαράντα χρονών πια, είχε δει και είχε ακούσει σχεδόν τα πάντα. Η δουλειά δεν ήταν εύκολη, Δύο μόνο κοινωνικές λειτουργοί, αυτή και η Αιμιλία – Έμη την φώναζε – να φέρνουν σε πέρας τον τομέα της υιοθεσίας! Αλλά από την άλλη.... τα δωράκια από τους υποψήφιους γονείς και η προμήθεια από το «νόμιμο» κύκλωμα για τα ζευγάρια που τους παράδινε έτοιμα να δεχτούν χωρίς αντίρρηση την πώληση ενός βρέφους, αποζημίωνε με το παραπάνω αυτόν τον φόρτο εργασίας. Έτσι κι αλλιώς είχαν καταφέρει, με σωστές και συνδυασμένες προσπάθειες να μειώσουν σε μικρότερο του δέκα, τον αριθμό των ζευγαριών που έκαναν αίτηση για υιοθεσία κάθε χρόνο. Παρόλο που είχαν να κάνουν πράξη υιοθεσίας πάρα πολλά χρόνια είχαν σε εκκρεμότητα εβδομήντα αιτήσεις μόνο, αριθμός αρνητικού ρεκόρ για την Ευρώπη δεδομένου ότι ήταν το μόνο ίδρυμα στην χώρα, επιφορτισμένο με αυτήν την λειτουργία.
Τα τελευταία χρόνια είχαν μια πολύ χρήσιμη βοηθό σ’ αυτήν την προσπάθεια. Την Πρόεδρο του Ιδρύματος Πατέρα Σμάρω Μακρή. Μιας καταξιωμένης και γερασμένης χορεύτριας, ινδάλματος του θεάτρου και του κινηματογράφου, δημόσια ταγμένης υπέρ της κυβέρνησης προεκλογικά. Και η κυβέρνηση βέβαια ως ανταμοιβή εξαίρετων υπηρεσιών την τοποθέτησε εκεί όπου τοποθετεί η κάθε κυβέρνηση τους πλέον άχρηστους. Σε κάποια θέση που έχει σχέση με τα παιδιά. Αυτά δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν! Και αφού το Υπουργείο Παιδείας ήταν ήδη κατειλειμένο την τοποθέτησε στο Ίδρυμα.
Η Μακρή κατάφερε μέσα ελάχιστο χρονικό διάστημα να είναι «πανταχού απούσα» και τις αποφάσεις να τις παίρνουν οι κατώτεροι υπάλληλοι και άμεσα ενδιαφερόμενοι πάνω απ’ όλα, ενώ κανείς δεν μπορούσε να καταφερθεί εναντίον της λόγω της δεδομένης λατρείας της στα παιδιά.( Πόσο καλά ξέρουν να παίζουν θέατρο οι θεατρίνοι! Έκαστος στο είδος του!)..........
Ο αυθορμητισμός είναι απαράδεκτος σε εποχές που μπορείς να λες και να γράφεις ότι θέλεις αρκεί να συμφωνούν με το γενικά αποδεκτό.
Eksipnos Vlakas
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 33
Εγγραφή: Πέμ Απρ 06, 2006 2:23 pm

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron