ας γράψουμε ιστορίες

Το αλφαβητάρι, το παπιγιόν και το λαμόγιο

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Το αλφαβητάρι, το παπιγιόν και το λαμόγιο

Δημοσίευσηαπό Eksipnos Vlakas » Πέμ Απρ 13, 2006 3:55 pm

Το άλφα ήταν πολύ κουρασμένο το πρωί " Δεν μπορώ να σηκωθώ, πονάν τα γονατά μου από το πολύ σκύψιμο. Στείλτε κανέναν άλλον". "Δεν υπάρχει περίπτωση" απαντάει το θήτα, "χωρίς εσένα δεν μπορώ να στηριχτώ, θα κυλάω συνέχεια". "Τι να σου κάνω; Ας μην με έστελνες να φυτέψω ραπανάκια"
Το θήτα είχε έλθει σε πολύ δεινή θέση. Ποιός θα έβγαζε όλη τη βρωμοδουλειά; " Το βρήκα" σκέφτηκε, "θα στείλω το έψιλον. Είναι ότι ακριβώς χρειάζομαι" Χωρίς να χάσει χρόνο καλεί το έψιλον μέσω της προσωπικής κόκκινης γραμμής επείγουσας ανάγκης. "Έλα σήκω δεν έχουμε καιρό για χάσιμο το καθήκον σε καλεί" - "Αμάν πια" απαντάει το έψιλον, "4.30 am; Έψιλον είμαι και όχι ένστολο!"
Με την καρδιά βαριά σαν πέτρα σηκώνεται και πάει στο μπάνιο. Λούζεται τραγουδώντας μια άρια του Βέρντι σε λα μείζονα με φθορά - πάντα το έκανε αυτό όταν ήθελε να πάρει δυνάμεις - και πάει στον καθρέφτη να χτενιστεί. Και τότε...... σαν από μακρυνούς καιρούς λησμονημένη....... αντανακλά στον καθρέφτη όχι η δικιά του μορφή......... αλλά η μορφή του κάππα.

"ΑΑΑΑΑΑΑΑιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι" ήχησε στον αέρα μια υστερική στριγγιά, ύστερα ένας γδούπος κι ύστερα σιωπή......


......Δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο καιρό έμεινε λιπόθυμο. Τι είχε συμβεί; Α ναι! Σιγά σιγά θυμόταν. Είχε έρθει στο σπίτι του έψιλον για να πάρει μια βαφή για τα μαλλιά, όταν το είδε! Στον καθρέπτη του έψιλον καθρεφτιζόταν το πρόσωπο του κάππα. Πως ήταν δυνατόν να γίνει αυτό; Να μην το λέγαν σίγμα αν δεν εύρισκε την λύση. Δεν αυτοανακυρήχτηκε τυχαία το πιο έξυπνο γράμμα του αλφαβήτου. Αλλά τώρα έπρεπε να λύσει ένα δυσνόητο πρόβλημα. Το έψιλον είναι το καθρέπτισμα του κάππα ή το κάππα είναι το καθρέπτισμα του έψιλον; "εύκολο" σκέφτηκε "εξαρτάται από πια πλευρά του καθρέπτη βρίσκεσαι! Αλλά από που βρίσκομαι; Αφού απ' όπου και να κοιτάω στην αντίθετη πλευρά βλέπω τον εαυτό μου" "Πρέπει να ζητήσω βοήθεια. Θα πάω στο ταυ. Αλλά από που να φύγω; Το δωμάτιο είναι γεμάτο με ζωγραφισμένες πόρτες. Πια πόρτα είναι η αληθινή; Τι ανωμαλία κι αυτό το έψιλον! Ή το κάππα; ¨η το εψιλον κάππα; Να πάρει η ευχή..... εκκαθάριση"
Ξάφνου μια πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ξαναμένο το ταυ. "Που είσαι ρε σίγμα, απ' το πρωί σε ψάχνω! Γιατί άφησες τον κήπο μόνο του ανοιξιάτικα;" "ʼσε με ρε ταυ. Προσπαθώ να λύσω το μυστήριο με αυτούς τους δύο" "Ποιούς δύο; Μας έχεις κάνει τα τρία δύο, το ξέρεις;" "Σταμάτα μ' αυτό το τρία. Σου έχω πει μη μου θυμίζεις το τρία"


"Να την φας και νάναι κρύα" Ακούγεται μια φωνή από το υπερπέραν .............. ..................... .................
Ο αυθορμητισμός είναι απαράδεκτος σε εποχές που μπορείς να λες και να γράφεις ότι θέλεις αρκεί να συμφωνούν με το γενικά αποδεκτό.
Eksipnos Vlakas
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 33
Εγγραφή: Πέμ Απρ 06, 2006 2:23 pm

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron