ας γράψουμε ιστορίες

8η Μαρτίου 1921 - 8η Μαρτίου 2006

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

8η Μαρτίου 1921 - 8η Μαρτίου 2006

Δημοσίευσηαπό Fondeus » Τετ Μαρ 08, 2006 6:15 pm

Από ποιούς και γιατί καθιερώνονται αυτές οι "Παγκόσμιες Ημέρες" ποτέ δεν το κατάλαβα. "Παγκόσμια ημέρα του...της...κατά...σκατά..." και πάει λέγοντας. Η 8η Μαρτίου είναι, λέει η μέρα της Γυναίκας. Ημέρα που όλες οι γυναικοπαρέες θα βγουν στα μπουζούκια και στα κλαμπ να γιορτάσουν...Να γιορτάσουν τι? Τη ΜΙΑ ημέρα τυπικής αναγνώρισης και "τιμής" από ποιον??? Τέλος πάντων δεν θα το αναλύσω πολύ αυτό. Σήμερα θέλω να αφιερώσω αυτό εδώ το κείμενο στη γιαγιά μου, που κλείνει 85 χρόνια ζωής -και που ίσως ενδόμυχα "αυτοί" που καθιέρωσαν την 8η Μαρτίου σαν Ημέρα της Γυναίκας να το έκαναν επειδή ήξεραν πως τη συγκεκριμένη ημερομηνία γεννήθηκε μια αληθινή γυναίκα.
Η γιαγιά μου γεννήθηκε στις 8/3/1921 σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας. Τέταρτη από 5 αδέρφια. Ο πατέρας της ήταν επιστάτης στο σχολείο του χωριού. Όταν πέθανε πρόωρα, αναγκάστηκε να πάει αυτή στη θέση του, να "βαράει την κουδούνα" -όπως χαρακτηριστικά διηγείται- στα διαλείμματα, για να μη χαθεί η σύνταξη απ τον πατέρα. Τα υπόλοιπα αδέρφια στα χωράφια και σε ότι δουλειά μπορεί να φανταστεί κανείς. Στα χρόνια της κατοχής, ανέβηκε στο βουνό μαζί με τα πρώτα της ξαδέρφια, γνωστούς αριστερούς αντάρτες της Αρκαδίας. Ο ένας πέθανε από φυματίωση, τον άλλον τον έθαψαν ζωντανό οι Γερμανοί, παρουσία όλου του χωριού. Η γιαγιά γλίτωσε, μαζί με τον τρίτο από τα ξαδέρφια της (τον οποίο οι Ταγματασφαλίτες αργότερα στον Εμφύλιο, έδεσαν και έσυραν με μια άμαξα σε όλα τα χωριά της Αρκαδίας, πριν τον κρεμάσουν).
Λίγο πριν την Απελευθέρωση, αποφάσισε να κυνηγήσει την τύχη της, δουλεύοντας ως εργάτρια στα χωράφια κι αυτή. Στη συγκομιδή της σταφίδας στην ορεινή Κορινθία. Μαζί με άλλα 14 "κορίτσια" από το χωριό, περπατούσαν χιλιόμετρα ολόκληρα για να φτάσουνε στη Βόχα Κορινθίας, περνώντας βουνά και χωματόδρομους. Δουλειά "ήλιο με ήλιο" για μισή οκά λάδι και μισό καρβέλι ψωμί την ημέρα...Δουλειά ή δουλεία?Κι όμως, αυτά δεν συνέβαιναν στο "Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο" -μόνο-, όπως πολλοί θα νομίσουν διαβάζοντας αυτά που γράφω. Αυτό το "σούρτα-φέρτα" με τη σταφίδα διήρκησε ενάμιση χρόνο. Ακολούθησε όμως -κάπου στα 1945- ένα άλλο "σούρτα-φέρτα", στον κάμπο της Αργολίδας αυτή τη φορά.
Μάζεμα ελιών, στον αχανή ελαιώνα ενός από τους πιο γνωστούς τσιφλικάδες της Αργολίδας. Ενός ανθρώπου, που μεταχειριζόταν τους εργάτες πραγματικά σαν δούλους. Ακόμα και τα ίδια του τα ανήψια δούλευαν στα κτήματά του...Παρενοχλούσε σεξουαλικά της εργάτριες, έδινε πενιχρά μεροκάματα, απαιτούσε...απαιτούσε...απαιτούσε... Οι κοπέλες σκαρφαλωμένες στην ελιά, ιδρωκοπούσανε κάθε μέρα, κι αυτός "επέβλεπε" από κάτω. Το παίρνει πρέφα η γιαγιά και του πετάει το λανάρι στο κεφάλι. "Μπάρμπα-Γιάννη, τα βρακιά μας κοιτάς?? Χάσου από μπροστά μου να μη σε βλέπω!" Οι άλλες εργάτριες κόκκαλο. Δεν είχανε την τόλμη να μιλήσουνε (πόσο μάλλον να αντιμιλήσουνε) στον Ισχυρό ʼνδρα. Μπορεί από ντροπή να του καθόντουσαν κιόλας...
Την άλλη μέρα, ο τσιφλικάς τις μαζεύει όλες, εν είδη λόχου και τις βάζει στη σειρά. Φωνάζει τη γιαγιά να ρθει μπροστά μπροστά...
" Μπορώ να σε διώξω άμα θέλω αλλά δεν το κάνω γιατί είμαι καλός...Θα σε κρατήσω γιατί είσαι και άξια στη δουλειά. ΕΓΩ δεν είμαι κανά τομάρι όπως νομίζεις..."
Προσπάθησε να το παίξει Μπρουμπέικερ και τζάμπα φιλανθρωπία αλλά η γιαγιά δε μάσαγε, είχε πληρωμένη απάντηση στο τσεπάκι...
" Με μισή οκά λάδι και ένα καρβέλι ψωμί εγώ δεν δουλεύω!"
Κάγκελο ο "Χορμόβας"...
" Ένα κιλό λάδι και ενάμιση καρβέλι ψωμί για όλες τις εργάτριες! Κι άμα δε θέλεις τις παίρνω και φεύγουμε κι 'όξω από την πόρτα' που λέμε και στο χωριό μας..."
Δεν είχε άλλη επιλογή το αφεντικό, υπέκυψε... Ο συνδικαλισμός -έστω αυτός ο άτυπος- νίκησε...


Την περίοδο αυτή,(γύρω στα 1946 προς 47) ο παππούς μου δούλευε κι αυτός στα ίδια κτήματα, πότε εργάτης, πότε επιστάτης. Ήταν κι αυτός ανηψιός του αφεντικού, της αδερφής του παιδί. Από 7 χρονών στα χωράφια του... Ερωτεύτηκε τη γιαγιά μου, κι αυτή αυτόν, τέλος πάντων της έταξε αρραβώνα. Το αφεντικό όμως δεν μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα... Τον έπεισε να την αφήσει. Μια μέρα λοιπόν, πήγε ο παππούς και της τα γύρισε...Η γιαγιά δεν έχασε χρόνο... Ειδοποίησε τον εναπομείναντα ξαδερφό της στο βουνό (αυτόν που σκότωσαν οι Ταγματασφαλίτες αργότερα) να πάρει τη "συμμορία" του και να είναι σε "επιφυλακή" γύρω από το Κτήμα. Το ίδιο βράδυ παρήγγειλε του παππού να ρθει στο δωματιάκι που κοιμούνταν οι εργάτριες για να του πει... Με το που έρχεται ο παππούς το βράδυ, η γιαγιά τον περίμενε μόνη στο δωμάτιο με μια καραμπίνα.
" Ψηλά τα χέρια! Μου ταξες αρραβώνα και θα το κάνεις, αλλιώς θα σε σκοτώσω και μετά θα σκοτωθώ! Και ο ξαδερφός μου με τους άντρες του, να ξέρεις παραφυλάει γύρω απ το κτήμα, κι όταν ακούσει τους πυροβολισμούς θα βάλει φωτιά στο Κτήμα και θα γίνουνε όλα στάχτη και μπούλμπερη...Αν μ'αγαπάς να χεις το θάρρος να το πεις και στο μπάρμπα σου!"
Αυτό και έγινε. Αρραβωνιάστηκαν, παντρεύτηκαν, και δούλευαν μαζί στα κτήματα. Το κατάπιε το Αφεντικό, τι να κανε...Αργότερα εκδιώχθηκαν και οι δύο απ το κτήμα,μένα μωρό στην αγκαλιά, το 1948, για μια ιστορία που θα σας πω σε άλλο τόπικ. Ο παππούς εξορία μετά, η γιαγιά να μεγαλώνει ένα μωρό μόνη της (σ.σ τον μεγαλύτερο αδερφό του πατέρα μου) και η ζωή συνεχίστηκε με πολλά, πολλά περιστατικά...
Ανέφερα σε αυτό το κείμενο, λίγη από τη δράση της γιαγιάς μου, σαν ένα δώρο για τα γεννέθλιά της σήμερα...Δεν μπορεί να το διαβάσει. Ούτε ξέρει προφανώς από Η/Υ και συν τοις άλλοις έχει και Αλτσχάιμερ...Αυτό που δεν έπαψε να έχει, είναι η θέληση για ζωή και διεκδίκηση κάθε δικαιώματος σε αυτήν, κόντρα σε οποιονδήποτε πούστη προσπαθεί να της στερήσει το δικαίωμα αυτό. Υπήρξε κομμουνίστρια χωρίς να έχει διαβάσει Μαρξ, φεμινίστρια χωρίς να ξέρει καν ποια είναι η Σιμόν νε Μποβουάρ.
Σήμερα, όλες οι ΣαρανταροΠενηντάρες που έχουνε πρότυπο την "αγωνίστρια" Μαίρη Παναγιωταρά και παίρνουνε τηλέφωνα τα μεσημέρια στο "Κους-Κους", όπως έγραψα πιο πάνω, θα βγούν παρέα να ξεσαλώσουν και να γιορτάσουν τη μέρα της γυναίκας...Η γιαγιά μου -αντιθέτως- σήμερα, θα πιει το κονιακάκι της, όπως κάθε μέρα, θα δει τις ειδήσεις και θα ευχαριστήσει το Θεό (που πάντα βρίζει) για το ότι στέκεται ακόμα στα πόδια της.Κάθε μέρα γι αυτήν άλλωστε είναι μέρα της γυναίκας. Η 8η Μαρτίου, είναι απλώς τα γεννέθλιά της...

Χρόνια Πολλά Γιαγιά
Fondeus
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Δευτ Νοέμ 21, 2005 4:28 pm
Τοποθεσία: Earth (?)

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Μαρ 08, 2006 8:18 pm

Εικόνα


Αξια γιαγιά, πράγματι.

Χρόνια της Πολλά!!!
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Σαπφώ » Τετ Μαρ 08, 2006 11:48 pm

Χρόνια Πολλά γιαγιάκα..
Τέτοιες γιαγιάδες είναι γιαγιάδες του κόσμου όλου...
Ξέρω, μα επιλέγω ξανά το όνειρο. Κ.Μ.
Άβαταρ μέλους
Σαπφώ
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Τετ Μαρ 01, 2006 10:43 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Μαρ 09, 2006 12:39 am

Αν και η γιαγιά σου δεν εχει ανάγκη απο ευχές για μακροζωία απο σκιές
ωστόσο ας ολοκληρώσει τη ζωή της με την αξιοπρέπεια που θα ήθελε η ίδια




δυο ασήμαντες στην πραγματικότητα ενστάσεις πανω στη ιστορία Φοντέους.

Βόχα είναι ο παραλιακός κάμπος της Κορινθίας και όχι η ορεινή
και
το λανάρι είναι εργαλείο επεξεργασίας μαλλιού
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες


Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Google [Bot] και 2 επισκέπτες

cron