ας γράψουμε ιστορίες

Οι κοπέλες της Τζιας τον χειμώνα μαραζώνουν.

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Οι κοπέλες της Τζιας τον χειμώνα μαραζώνουν.

Δημοσίευσηαπό Tanton » Παρ Ιαν 20, 2006 7:25 pm

Τις είδα χειμώνα
Τις είδα καλοκαίρι
Δεν είναι ίδιες.

Μια παρέα είναι. Καμιά δεκαπενταριά. Από αυτές, τουλάχιστον, οκτώ μας τις έκαναν δώρο ατόφιες πια. Αποκαταστημένες.
Όμορφες να σου κόβουν την ανάσα.
Χορεύτριες
Εύθραυστες ( φτιαγμένες από κεραμίδι, τις βρήκαν κομμάτια και με αγάπη τις ανάστησαν, οι άθλιοι Αμερικάνοι ).
Σε φυσικό, ανθρώπινο, μέγεθος η κάθε μια ( 1,5 μέτρο ).
Τις στριμώξαμε σε μια βιτρίνα στην τελευταία αίθουσα ενός επαρχιακού μουσείου που κανένας δεν επισκέπτεται ποτέ, οι άθλιοι εμείς .
Κυράδες είναι. Όμοιες, και κάθε μια ξεχωριστή. Φόρεσαν τις μακριές πλουμιστές τους φούστες( κωδωνόσχημες τις λένε οι αρχαιολόγοι, κλος, νομίζω, οι μόδιστροι ). Σφίξαν με το ζωνάρι τις μέσες, να τις αγκαλιάζεις με το ένα χέρι. ʼφησαν, περήφανες, το στήθος ελεύθερο, γυμνό στα μάτια των θαυμαστών. Κάθε στήθος άλλο σχήμα, αλλά όλα τέλεια. Από πάνω φόρεσαν ξεμάνικο γιλέκο, ανοικτό να τονίζει το γυμνό στήθος. Όλα ¨κεντημένα¨ με τα πιο όμορφα γήινα χρώματα ( που σώζονται πεισματικά ακόμα και μετά από 4.000 χρόνια θάψιμο). Το λαιμό τους τον στόλισαν με φιδόσχημα γιορντάνια. Τα χέρια να αγκαλιάζουν την μέση, έτοιμες για νησιωτικούς αντικριστούς χορούς. Ή άλλες να τα υψώνουν στον ουρανό, έτοιμες να αρχίσουν χορούς για τους θεούς ή τους δαίμονές τους.
Κυράδες είναι. Και οι κυράδες, ακόμα και αν είναι 40 αιώνες παλιές, όταν στολίζονται και όταν βάφονται έτσι, είναι για να βγουν έξω, είναι για να τις βλέπουν και να τις θαυμάζουν.
Αν τις είχαν βρει αλλού…
Τα Λούβρα θα άνοιγαν καινούργιες αίθουσες για χάρη τους. Σχολεία θα κάνανε μάθημα στα πόδια τους. Σπουδαστές ζωγράφοι θα τις ζωγράφιζαν για να μάθουν την Χάρη. Εκατομμύρια θα τις προσκύναγαν. Γλύπτες θα εμπνεόντουσαν, στυλίστες θα αντέγραφαν… και οι ιστορικοί θα αναρωτιόντουσαν πόσο ευτυχισμένη πρέπει να ήταν αυτή η Μινωική κοινωνία που ζούσε στα παλάτια της Κνωσού, κοιμόταν και ξύπναγε αντικρίζοντας τις τοιχογραφίες της Θήρας, στόλιζαν τα ιερά της χορεύτριες σαν τις κοπέλες της Τζιας.
Βρέθηκαν όμως εδώ…
Ανάμεσα σε έναν απολίτιστο λαό σε μια από τις πιο βάρβαρες εποχές του.
( οι πιο βαριές βρισιές γι αυτό λαό είναι: παγκοσμιοποίηση, Αγορά, πολιτισμός. Αυτές ακριβώς που ήταν οι σπουδαιότερες αξίες των άλλων που έμεναν κάποτε εδώ, στα ίδια χώματα).
Ας είναι όμως
Για τις κοπέλες της Τζιας λέγαμε
ʼλλα δυο μικρά κειμενάκια
Ένα για την πόλη τους δίπλα στην θάλασσα και την θαυμαστή ανακάλυψή τους
Και ένα για το πώς χορεύουν μυστικά το καλοκαίρι όταν έχει πανσέληνο.
Και θα έχω κρατήσει το λόγο που τους έδωσα.
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Ιαν 22, 2006 8:24 pm

Δεν κλαις γι αυτές, τις "κεραμιδένιες", κλαις για τις αληθινές.
Και στα λόγια σου διακρίνω το πόνο κάθε άνδρα για τη «κόρη».

Πού πήγαν οι «κόρες»; Πού «χάθηκαν»;
Ομορφες να σου κόβουν την ανάσα.
Ομοιες μα κάθε μιά ξεχωριστή.
Με τις μακριές τις φούστες, τις κωδωνόσχημες. Το ζωνάρι στη μέση. Τη πλεξούδα να συστρέφεται σφιχτά στο κεφάλι. Οι λυγερόκορμες με τις πλουμιστές ποδιές, το γιλέκο με τα γήινα χρώματα πάνω στο άσπρο πουκάμισο κεντημένο στο χέρι.

Πού πήγαν, Ανδρα, όλα αυτές οι «κοπέλες» που χόρευαν αντικριστούς χορούς με το πόθο φυλαχτάρι στο στήθος;

Στη στροφή του δρόμου χάθηκαν περπατώντας υπερήφανα με τη στάμνα στο κεφάλι.

Που τις «αποκατέστησαν» οι ( άθλιοι) αμερικάνοι κλαις;
Για μας τους (άθλιους) που τις στριμώξαμε σε μια βιτρίνα, στην τελευταία αίθουσα ενός επαρχιακού μουσείου;

Η, κλαις που δεν υπάρχουν πια πουθενά γύρω σου;
Που δεν αποτελούν τη πραγματικότητά σου.
Που δεν υπάρχουν πια «κόρες» στη κοινωνία σου.

Ναι, ήταν ευτυχισμένη "η Μινωική κοινωνία που ζούσε στα παλάτια της Κνωσού, κοιμόταν και ξύπναγε αντικρίζοντας τις τοιχογραφίες της Θήρας, στόλιζαν τα ιερά της χορεύτριες σαν τις κοπέλες της Τζιας".

Ναι ήταν! Γιατί ήταν μέρος της κοινωνίας της. Δεν ήταν απολιθώματα μιας άλλης εποχής.

Τη δική σου κοινωνία ποιες «κόρες» τη στολίζουν;
Με ποιες κοιμάσαι και με ποιες ξυπνάς;
Στα « ιερά» σου ποιες «λατρεύεις»;

Δυστυχισμένε ...τρέχεις να τις βρεις αλλού!
Στα λούβρα λες. Μόνο εκεί υπάρχουν πια. Σαν μουσειακά «κομμάτια».
Μάθημα κάνουν στα πόδια τους. Σπουδαστές, ζωγράφοι, γλύπτες μελετούν πάνω τους τη Χάρη! Τι ξεπεσμός. ΤΙ ντροπή να μην υπάρχει γύρω, δείγμα κανένα, πουθενά, της Ομορφιάς. Πουθενά γύρω σου!

Η ομορφιά και η χάρη τους να έχει γίνει αντικείμενο μελέτης!
Τέχνη.
Ενασχόληση των ειδικών και της διανόησης.
Απούσες από τη πραγματική ζωή.

Αν μπορούσες να τις βρεις αλλού, πόσο ευτυχισμένος θα ήσουνα....

Και ακόμα ξεγελιέσαι και λες ότι εμείς οι «άθλιοι» τις στριμώξαμε σε μια βιτρίνα στην τελευταία αίθουσα ενός επαρχιακού μουσείου ..
Υποφέρουν νομίζεις εκεί και κλαις γι αυτές.
Δεν είναι αλήθεια, κουτέ.
Μόνες τους το ζήτησαν.
«Κόρες» είναι!
Πώς θα μπορούσαν να είναι έκθετες στα βλέμματα, σε μια εποχή που δεν τις καταλαβαίνει;
Αν θες να μάθεις μυστικά έσκυψαν στο αυτί των αχθοφόρων που τις κουβάλησαν σε μια άλλη εποχή και μόνο αυτή τη χάρη ζήτησαν: να μείνει η «χάρη» τους μακριά από το αδιάκριτο βλέμμα αυτού του αιώνα. Να μην τις ενοχλούν μέσα στη λήθη του Χρόνου. «Μυστικά» χορεύουν.
Ναι! Οταν φύγει και τελευταίος επισκέπτης. Τότε μόνο νιώθουν άνετα. Μεταξύ τους, με τις αναμνήσεις, τους κώδικες, τη μυρωδιά μιας άλλης εποχής. Δεν μας θέλουν! Ανήκουν αλλού!

Γι αυτό είναι άθλιοι οι αμερικάνοι που τις « αποκατέστησαν». Τις έβγαλαν από το σιωπηλό τους ανάστημα και τους έδωσαν ένα κραυγαλέο, ψεύτικο, σύμφωνα με τις ανάγκες της διανόησης, της κουλτούρας, της υποκρισίας γενικά που θαυμάζει το παρελθόν για να μπορεί να καταστρέφει το παρόν.


Θα ήθελα να βγάλω τα μάτια σε όλους αυτούς τους αρσενικούς «διανοούμενους» και λοιπούς κουλτουριάρηδες που διαμαρτύρονται δήθεν για τη « θέση» τους στα μουσεία ενώ δεν διαμαρτύρονται ποτέ για την ανύπαρκτη θέση τους στη σημερινή κοινωνία.

Σε όλους αυτούς που ενώ η «κεραμιδένια κόρη» αποτελεί την «καρπερότερη» φαντασίωσή τους δε τολμούν να το παραδεχτούν αντρίκεια μπροστά της. Που δε το προφέρουν ποτέ.

Πιο ειλικρινείς μου φαίνονται οι « άθλιοι» που δε βλέπουν σε αυτήν παρά μόνο ένα ..... «μουνί» .
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Tanton » Κυρ Ιαν 22, 2006 11:03 pm

Για τέχνη τους λες,
ότι θέλει να βγάλει τα μάτια της με διανοούμενους απαντάει…
για ιέρειες 4.000 χρόνων τους λες
για ¨μουνιά¨ μονολογάει.
Για την χαρά και την περηφάνια μπροστά στα έργα του ανθρώπου, λες
Για θέση ψυχαναλύτριας σε πρωινάδικο της τηλεόρασης βάζει υποψηφιότητα.
Παρόλα αυτά
Ένα κειμενάκι για την απόβαση των Αμερικάνων στο Βουρκάρι
Για την ευτυχισμένη πόλη των 20.000 χρόνων δίπλα στην θάλασσα.
Για τον καλοκαιριάτικο χορό.
Και ύστερα τέρμα.
Μπούχτισα.
Μετά μπορούν να μπουν οι αστρολόγοι και οι γλάστρες.
Να αρχίσουν τα τσιφτετέλια.
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Δευτ Ιαν 23, 2006 7:53 pm

Λυνοντας τα κειμενα του ταντωνα
- οπως παρατηρουμε τα κειμενα του ταντωνα ειναι.. <απαλειφονται απο τον αριθμητη μερικες κολακευτικες "κρισεις", για τα κειμενα του ταντωνα>
- απο την αλλη μεριά τα κειμενα του ταντωνα ειναι.. <απαλειφονται απο τον παρανομαστη ενιες κριτικες "επικρισεις" για τα κειμενα του ταντωνα>

χμμ..
το λογοτεχνικο κλασμα, σοφα απλοποιημενο, μοιαζει πιο επιλυσιμο τωρα..
..
- εχουμε στον αριθμητη τα κειμενα του ταντωνα και σε παρενθεση την επιρροη τους στο αναγνωστικο κοινο υψωμενη στο τετραγωνο
- και στον παρανομαστη τη λελογισμενη παραξενια του συγγραφεως, την συγγνωστη του υπεροψια και.. εεεεπ! τι ειναι αυτο εκει το ασχετο δεκαδικο με την σειναμενη-κουναμενη υποδιαστολη, σαν ουρα ποντικινας, να εφαπτεται στο μηδεν; εχω τη φριχτη υποψια οτι αν αφεθει ανεξελεγκτο το ευτραπελο τρωκτικο (εχει δικιο ο ταντων που εξοργιζεται) θα αρχισει να ροκανιζει με μανια τη παξιμαδενια γραμμη του κλάσματός μας, η οποια χωριζει τον αριθμητη απο τον παρανομαστη κατι που θα εχει σαν αποτελεσμα το ολο μαθηματικο οικοδομημα να καταρρευσει σε εναν λογικον αχταρμά εκ φροϋδικων πλινθοκεραμων. Δεν θελουμε να συμβει αυτο.. (κι εχει δικιο ο ταντων που εξοργιζεται)
...
(κοιταξτε τωρα τι θα γινει: ο συγγραφεας θα σηκωσει οργισμενος την ζαρωμενη του παντοφλα και θα αρχισει να κυνηγαει την μυο-υποδιαστολη. στο τελος θα την στριμωξει αναμεσα στην αμφικυρτη αγανακτηση του και στην υπομονη των αναγνωστων, της οποια ο σοβας εχει πια ραγίσει, και πααααφ! θα την μεταμορφωσει σε αιμοφυρτη τοιχαναρτημενη χαλκομανια -μεταφορικα ομιλουντες παντοτε..).
...
(εντωμεταξυ και μεχρι να κατακατσει ο κουρνιαχτος και να καταλαγιασει η τρομαρα του κοινου, δραττομαι της δημιουργικης συγχισης να εκμυστηρευθω, οπως θα εκανε αλλωστε καθε καλοπληρωτης και φερεγγυος αναγνωστης, οτι τα κειμενα του ταντωνα ειναι λιαν εξοχα για να μην ειπω εξαιρετικα "έπεα τερψίλεκτα" και με παρεξηγησουν οτι δηθεν κολακευω την ματαιοδοξια του καλού μας συγγραφεα. Οι λογοι που θεωρω τα κειμενα του ταντωνα έξοχα για να μην ειπω εξαιρετικα "έπεα τερψίλεκτα" οποτε θα με παρεξηγησουν οτι.., (πως; με παρεξηγησαν; α! ωραια! απανου που ειχα αρχισει να φοβαμαι οτι θα μου τελειωσει το λιβανι στο θυμιατο) ειναι πολλοι, αλλα ο κυριωτερος απο αυτους τους λογους ειναι οτι τα διαβαζω και τα 'φχαριστιεμαι, χωρις μαλιστα να ειμαι αναγκασμενος να χωσω βαθεια το χερι στη τσεπη της νοημοσυνης μου μηπως και καταφερω να αντιληφθω τι θελει να πει ο φιλοσοφος. Να τι συμβαινει δηλαδη. Υπαρχουν τρεις κατηγοριες ανθρωπων (αρα και αναγνωστων). Μια μικρη μειοψηφια εξυπνων ανθρωπων που θεωρουν τον εαυτο τους επαρκως ηλιθιο, μια λιγο μεγαλυτερη μειοψηφια ηλιθιων ανθρωπων που θεωρουν τον εαυτο τους εξαιρετικα ευφυη και τελος αναμεσα στα δυο αυτα ακρα στριμωχνεται η συμπαθης, και σχετικως ευημερουσα στη ξενοιαστη μιζερια της, πλειοψηφια των ανθρωπων που εχουν αρπαχτει απο το σωσιβιο δογμα της "κοινης λογικης" και αρμενιζουν. Η τελευταια αυτη κατηγορια αποτελει την επιτυχη διασταυρωση των δυο πρωτων κατηγοριων. Τωρα θα μου πεις, "γιατι επιτυχης διασταυρωση"; διοτι, διευκρινιζουμε, αν δεν ηταν επιτυχης ως διασταυρωση δεν θα ηταν ουτε και πλειοψηφια. Και οι μεν δυο πρωτες "εξτρεμιστικες" διανοητικως κατηγοριες δεν εχουν, ουτως η αλλέως, κανενα προβλημα με τους φιλοσοφους ουτε και οι φιλοσοφοι με αυτους, ομως η λοιπη πλειοψηφια του λαου δοκιμαζεται απο τις νοηματικα κερδοσκοπικες πιεσεις των λογίων και ψυχοβγαλτικων κειμενων και συχνα πυκνα εφραζει την δυσαρεσεκια της με το γνωστο δραματικο ερωτημα: "μα επιτελους!, τι θελει να μας πει ο φιλοσοφος;" Ο ταντων, αντιθετα, ειναι ενας απο τους πιο επιτυχημενους και δημοφιλεις στον τομεα αυτο, γραφιαδες. Χωρις να λεει και κυριως χωρις να γραφει τις απιστευτες λ.χ. ψευδο-κωδικοποιημενες μαλακιες ενος Μπραουν, προκειμενου να αφυπνισει τις κοιμισμενες ορδες των φιλοτεχνων αμερικανων και λοιπων πολιτισμενων λαων και φυλών της εγγραμματης και ουδολως βαρβαρης Δυσεως, για να τους εξωθησει να επισκεφτουν και να εξερευνησουν σαν παθιασμενοι σχολαστικοι αγγλοσαξωνες ντετεκιτβς, καθε γωνια του αχανους Λουβρου, σε βαζει "υπουλα" στο κολπο, ωστε τελειωνοντας το αναγνωσμα, να θελεις να πεταχτεις, ενα πρωινο Κυριακης, μεχρι τη Τζια, να θεαθεις τις Κεαδιτισσες κορες και κυρές να στεκουν στριμωγμενες "στη βιτρίνα της τελευταίας αίθουσας του επαρχιακού μουσείου που κανένας δεν επισκέπτεται ποτέ".
...
(και καλα, βρε ταντωνα, "οι άθλιοι εμείς", ως ενοχοι αυτουργοι του ανιερου "στριμωγματος" των πηλινων κυραδων, δεν το επισκεπτομαστε ποτέ αυτο το επαρχιακο μουσειο. -λες κι αν ηταν το μουσειο στην αγια πρωτευουσα της Αθηναικης Δημοκρατιας, θα το επισκεφτομασταν δυο φορες "ποτέ"- απο του ς αλλους ομως πολιτισμενους λαους της κουλτουριαρας τεχνοθεραπαινίδος εσπερίας αλλά και της "καθ ημας" ανατολης, δεν ευρισκονται, ολιγοι εστω, μερακληδες να το επισκεπτονται το δολιο το επαρχιακο μουσειακι; να δεις που τελικα, κατι αλλο φταιει, ταντωνα, κι οχι που ειναι επαρχιακο το μουσειο μητε που ειμαστε απολιτιστος λαος "οι άθλιοι εμείς" -οχι οτι δεν ειμαστε βεβαια, ειμαστε και παραειμαστε μαλιστα..-
....
- Υπαρχει μια αρχαια παροιμια στους παναρχαιους λογοτεχνικους κυκλους της Αμερικης, αυτης της νεας Ρωμης του παγκοσμιου πνευματος με την "βαρεια σαν ιστορια" νεο-ιστορια που μας πληροφορει σε απταιστα αμερικανικα οτι "writing emerges from writing". Ωραια! τα γραφτα του Ταντωνος ειναι τροφη για σκεψη και συν τοις αλλοις προκαλουν την αναδυση αλλων γραπτων, "writing emerges" από τα γραπτα του δασκαλου κι ακου να δεις τωρα μια διεστραμμενη written σκεψη που emerged απο το συναρπαστικο, πραγματι κειμενο σου, βρε Ταντωνα, οτι δηλαδη δεν θα με εξεπληττε και πολυ αν μαθαινα πως εκεινοι οι γενναιοδωροι αμερικανοι αρχαιολογοι που με υπομονη και ευαισθησια κι αρτιο επιστημονικο ζηλο, "τις βρήκαν κομμάτια και με αγάπη τις ανάστησαν" τις Κεαδιτισσες κυραδες κι απέ μας τις εδωρησαν για να τις στριμωξουμε, "οι άθλιοι εμείς", στο επαρχιακο τους μουσειακο γκουανταναμο τις δυσμοιρες, αυτοι λοιπον οι ωραιοι ως ανθρωποι και "αθωοι" ως αμερικανοι, αρχαιολογοι μπορεσαν να κανουν ο,τι αξιεπαινο εκαμαν, χαρις στην ευγενικη (και φοροεκπιπτουσα) οικονομικη χορηγεια του κ. Σμιθ, που ειναι προεδρος και CEO της γνωστης πολυεθνικης "Οπλα και λοιπα αποικιακα ειδη, ιντερνασιοναλ", ο οποιος κ. Σμιθ προεβη σε αυτην την ευγενη χειρονομια οταν με δακρυα χαρας, πληροφορηθηκε οτι εκλεισε εντελει εκεινη η πολυ ενδιαφερουσα "δουλεια" της προμηθειας "εργαλείων ειρήνης και ευημεριας", εναντι αρκετων δισεκατομμυριων δολλαριων, με την κυβερνηση ενος "απολίτιστου λαού" οστις χειμαζων "σε μια από τις πιο βάρβαρες εποχές του", παραπαταει και σερνεται στα σκατα της πολιτιστικης αδιαφοριας και ταυτοχρονα αδυνατει να κατανοησει μερικες πολυ δημιουργικες εννοιες του νεου διαφωτισμου, οπως "παγκοσμιοποίηση, Αγορά, πολιτισμός". Μαλιστα!
....
αρκετα ομως με την γεωπολιτικοκοινωνικη μας προπαίδεια, ας επιστρεψουμε γρηγορα στη φιλολογικη μας αλγεβρα για να ολοκληρωσουμε την επι-λυση του λογοτεχνικου κλασματος του εξαιρετου Ταντωνα το οποιο ετσι επιδεξια απλοποιημενο οπως δειξαμε στις πανω-πανω αρχικες παραγραφους, μας επιτρεπει πια να προχωρησουμε στην εκτελεση της διαιρεσης. Και ιδου το πηλικο ειναι ενας ακεραιος και θετικος αριθμος που αν ηθελε μεταφραστει σε γιουρο-ταλλαρα θα αρκουσε να εκθρεψει μια στρατια καλοταισμενα ημιαιμα λυκοσκυλα αλλα κι ενα τσουρμο γατες προς αγαλιαση και του κολλητηριου μας. Οποτε κυριε Ταντωνε κατεβαινε και τα υπολοιπα κειμενα τωρα που εχουν καλη τιμη, γιατι αυριο δεν ξερεις τι γινεται.. (εδω ο αλλος πηγε προχτες κι εκλεισε κατι μυστηριες συμφωνιες με τους κινεζους κι ετσι δεν αποκλειεται να πλημυρισουν οι λαικες αγορες απο Ζεφυρι μεχρι Σουρμενα κι απο Κερατσινι μεχρι Κηφισια, με τα Απαντα του Λάο Τσε γραμμενα στο χερι απο μοναχους Σαολιν αλλά και τα απομνημονευματα του Μαο και του Κομφουκιου σε χαρτοδετη αυτοκαταστρεφομενη μετα την αναγνωση βιβλιοδεσια.)


αυτα κοντολογης,
και χαιρε
σεβαστε πολιτη ταντωνα.

_______________________
υ.γ. και να με συμπαθαει η χαρις σου, δασκαλε, αλλα αυτο το "άθλιοι εμείς" η ταπεινοτητα μας -και ομιλω τωρανε ως αυτοδιορισθεις εκπροσωπος μιας "σχεδον αναμαρτητης εν γενει, σιωπηλης μεριδας του λαου"- εμεις λοιπον ουδεποτε και ουτε μία Τζιωτισσα κυρα δεν εστριμωξαμε σε καμμια πισω καμαρη μουσειου, (αν και τωρα που το καλοσκεφτομαι ενα στριμωγματακι θα ειχε λιαν ευεργετικη επιδραση στην λιμπιντο αμφοτερων, και της κυρας και εμων του ταπεινων αναγνωστων) αντιθετα πληρωναμε και πληρωνουμε μια ζωη, ως υποτελεις ιθαγενεις λες, φορους και χαρατσια, σε διεφθαρμενους Αθηναιους ηγεμονες και στα παραχειμαζοντα λεφουσια των τρωκτικων που τους γλυφουν τα χρυσοκεντητα σανδαλια τους κι ενω πληρωναμε και προσδοκουσαμε οι φτωχοι με τα ιδρωμενα μας τάλαντα να χτιστουν και να στελεχωθουν μουσεια και αλλα χρησιμα δημοσια κτιρια οι φοροι μας γινονται αεναως αυθαιρετες "παρα θιν αλος" βιλες, τραπεζικα ελβετικα απορρητα και τετραοροφες θαλαμηγοι για να σνιφαρουν ξεγνοιαστα την κοκα τους, μεσοπελαγα του παναρχαιου Αιγαιου τα γκλαμουρα ακαθαρματα της "φιλοτεχνης" μπουρζουαζιας και οι γρεκυλοι σπονσορες των ριαλιτυζ. Διαφωνεις ειπες; Οχι; Θαυμασια! Ασε λοιπον τους συνενοχους πρωτοπροσωπους πληθυντικους και τις θολες συλλογικες ευθυνες. Τα παντα και οι παντες εχουν ονοματεπωνυμο και κυριως οι καθε λογης επωνυμοι αρμοδιοι που συνηθως συγκροτουν το βρωμερο και σαπιο κεφαλι του θνησκοντος, δυστυχως, κοινωνικου οργανισμου. Αυτοι, οι "αθλιοι αυτοι" ειναι που στριμωχνουν τις κυραδες σου στα επαρχιακα μουσεια. (νευριασα τωρα αλλα θα διαβασω λιγη Μαρια Νεφελη του αιγαιοποιητη Οδυσσεα και θα γλυκανω, ναι.)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Ιαν 23, 2006 9:03 pm

...απ ότι βλέπω Μύθε κι εσύ τις "ζυμώσεις" επιζητάς

ως μπύρα δηλαδή.....τίποτα το ακατανόητο:roll:
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Ιαν 23, 2006 9:14 pm

Tanton έγραψε:Για τέχνη τους λες,
ότι θέλει να βγάλει τα μάτια της με διανοούμενους απαντάει…
για ιέρειες 4.000 χρόνων τους λες
για ¨μουνιά¨ μονολογάει.
Για την χαρά και την περηφάνια μπροστά στα έργα του ανθρώπου, λες
Για θέση ψυχαναλύτριας σε πρωινάδικο της τηλεόρασης βάζει υποψηφιότητα.


Λοιπόν Δάσκαλε απ ό,τι θυμάμαι το θέμα σχετικά με τα χαρά και την περηφάνεια μπροστά στη "χαρά και την περηφάνεια στα έργα του ανθρώπου" εσύ το έθεσες κάπως έτσι ...εγώ απλώς ακολούθησα το παράδειγμά σου για να σε δικαιώσω ως ταπεινή μαθήτρια.....να μαθαίνουμε και από τους δασκάλους ντε....


"που τον θυμηθήκατε τον Μπατάιγ βρε παιδιά; Μια μόδα ήταν εκεί στην δεκαετία του ΄70. πάει πέρασε. Τότε που η Δυτική κοινωνία για πρώτη φορά μίλησε για το σεξ. Που ονόμασε το μουνί – μουνί και τον πούτσο- πούτσο. Στην αρχή προβοκατόρικα για να σοκάρει τους μικροαστούς και μετά ανακουφιστικά και λυτρωτικά. ...."


Ε....αποφάσισε επιτέλους με τι θα "λυτρωθείς": με την "κεραμιδένια κόρη" ή μα την μανδαμ ενδουαρδα;
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm


Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron